ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ

Άστεγοι, Πνευματικό Κέντρο, Καμίνης: η επόμενη μέρα;

2012-02-03T14:00:00.002+02:00

Τελικά τι συνέβη προχθές στο καφενείο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων; Ποιοι και γιατί επιχείρησαν να εισέλθουν στον σφραγισμένο χώρο; Ποια στελέχη του Δήμου και πως διαπραγματεύθηκαν με τους 'καταληψίες'; Τι ειπώθηκε και γιατί η υπόθεση έκλεισε με την παρέμβαση των γνωστών αγνώστων ΜΑΤατζήδων και τη σύλληψη 15 αλληλέγγυων; Ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο;

Δεν έχω πρόθεση να καταγράψω το χρονικό, καθώς δεν ήμουν παρόν και δεν μπορώ να γνωρίζω τι διαμηνύθηκε. Μια σειρά από άρθρα έχουν γραφτεί και ο καθένας μπορεί να αντλήσει από εκεί πληροφορίες και να βγάλει -κατά πως θέλει- τα συμπεράσματά του. Ενδεικτικά, αναφέρω μια λίστα δημοσιεύσεων.
- Η είδηση όπως καλύφθηκε από την ΕΡΤ
- Ανάρτηση στον Παραλληλογράφο, εδώ
- Μια "κατάθεση" του αυτόπτη μάρτυρα risinggalaxy
- Η αντίθετη άποψη από τη Νέλλη Παπαχελά, αντιδήμαρχο Παιδείας

Την επόμενη μέρα του συμβάντος ο Δήμος Αθηναίων επιχείρησε να "προχωρήσει εμπρός", αρνούμενος να σχολιάσει το περιστατικό. Αναρτήθηκε λοιπόν στην ιστοσελίδα του ανακοίνωση για τους αστέγους χωρίς καμιά μνεία στο συμβάν του Πνευματικού Κέντρου. Δυστυχώς, η ανακοίνωση ήταν copy-paste το κείμενο που πόσταρε η κ. Παπαχελά στο facebook.

Εν πάση περιπτώσει, ο γέγονε, γέγονε. Οι αντεγκλήσεις στο twitter δεν έλειψαν κι αυτή τη φορά. Πολλοί έσπευσαν να πάρουν θέση χωρίς να έχουν ενημέρωση για το τι στα αλήθεια συνέβη. Αυτό είναι κατανοητό και ανθρώπινο. Πολλές φορές η αλήθεια δεν είναι μια, αλλά υποκειμενική. Και ακόμα περισσότερες, η αλήθεια δεν είναι καν το ζητούμενο. Βέβαια, τα ελαφρυντικά που μπορεί να βρει κανείς στους "κοινούς θνητούς" της μιας ή της άλλης πλευράς, τους λανθασμένα λεγόμενους και "απλούς πολίτες" (λες κ υπάρχουν "πολύπλοκοι πολίτες"), θεωρώ ότι δεν θα έπρεπε να αποδίδονται σε όσους έχουν ταχθεί στο καθήκον της έγκαιρης και έγκυρης ενημέρωσης των συμπολιτών, δηλαδή τους δημοσιογράφους. Ως γνωστό όμως, η δημοσιογραφία πνέει τα λοίσθια και αρκετοί εκ των δημοσιογραφούντων έχουν μπλέξει τις έννοιες "συνεργασία/συμπάθεια" και "εκδούλευση". Ο Galaxyarhis κάνει εδώ μια μικρή σύνοψη για τα φάουλ δυο "δημοσιογράφων".
Οφείλω να σημειώσω σε αυτό το σημείο πως θα κάνουμε λάθος αν εστιάσουμε και επιμείνουμε στη συμπεριφορά ή και την αναπαραγωγή μη εξακριβωμένων ειδήσεων από δυο γραφίδες. Ο δημοσιογράφος(;) Σιδέρης και ο κάθε Σιδέρης είναι το σύμπτωμα και όχι η πηγή του προβλήματος. Κι ευτυχώς η ευκαιρία που δίδεται στους πολίτες μέσα από τα social media να πάρουν στις πλάτες τους την βαρύτατη ευθύνη της αλληλοενημέρωσης (δημοσιογραφία των πολιτών) μπορεί να κάνει αχρείαστους λίαν συντόμως τους κάθε λογής Σιδέρηδες, είτε της μιας (λέω και πάλι), είτε της άλλης πλευράς.

Πάλι ξέφυγα! Το περιστατικό που οδήγησε στη σύλληψη αστέγων και αλληλέγγυων ήταν το θέμα. Ή μήπως τελικά δεν πρέπει να το δούμε ως μείζον ζήτημα, αλλά σαν μια καλή ευκαιρία να καθορίσουμε (ή επανακαθορίσουμε) τη στάση μας απέναντι σε ένα πρόβλημα που διογκώνεται διαρκώς;

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με δυο προβληματισμούς: Τι κάνουμε με τους αστέγους; Και για να μην χαθούμε σε ατέρμονες φιλολογίες, εκτός αυτών που πρέπει να κάνουμε κάθε μέρα, κάθε χρόνο, πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε την ανάγκη προστασίας των αστέγων όταν επικρατούν ιδιαίτερα άσχημες καιρικές συνθήκες;
Για τον πρώτο προβληματισμό θεωρώ ότι ο κ. Καμίνης ορθά πράττει και συνεργάζεται με ειδικούς ψάχνοντας διέξοδο για την ομαλή επανένταξη των αστέγων ή τέλος πάντων για να κρατηθούν οι άστεγοι δεμένοι έστω και με μια ψιλή κλωστή με την υπόλοιπη κοινωνία. Το κέντρο που ακούω ότι ετοιμάζεται για την κάλυψη βασικών αναγκών των αστέγων τις πρωϊνές ώρες (μπάνιο, ιατρική περίθαλψη, συζήτηση κτλ) βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση. Όμως ένα κέντρο σίγουρα δεν είναι αρκετό. Χρειάζονται κι άλλες πρωτοβουλίες, χρειάζονται πόροι, χρειάζεται κινητοποίηση δυναμικού, χρειάζονται ανοιχτές θύρες μεταξύ της κοινωνίας των πολιτών και της δημόσιας διοίκησης.
Δεν θα προβώ σε μεγαλύτερη ανάλυση γιατί κινδυνεύω να εκτεθώ. Η ΜΚΟ "Κλίμακα" ασχολείται εκτενώς με το πρόβλημα έχει κάνει μια σειρά ερευνών και προτάσεων που αξίζει όλοι να διαβάσουμε, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών στο Δήμο, στη Βουλή και παντού. Περισσότερα εδώ.

Ας πιάσουμε τώρα τον δεύτερο προβληματισμό καταθέτοντας λίγα στοιχεία. Καταρχάς, πόσοι είναι οι άστεγοι στην Αθήνα; Η αδυναμία ύπαρξης ενός -έστω και κατ' εκτίμηση- αριθμού καταδεικνύει την πλημμελή διερεύνηση του προβλήματος από την Πολιτεία.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις της "Κλίμακας" οι άστεγοι στην Αθήνα ξεπερνούν τους 20.000. Σύμφωνα με την ΜΚΟ "Πράξις Ένταξις" ο αριθμός βρίσκεται γύρω στις 11.500. Σύμφωνα με τον κ. Καμίνη οι άστεγοι δεν ξεπερνούν τους 1.200 (θέλω να πιστεύω ότι η εκτίμηση αφορά το σύνολο των αστέγων και όχι μόνο αυτών που πηγαίνουν στο κέντρο σίτισης, οι οποίοι ανέρχονται και αυτοί σε περίπου 1.200).
Είτε 1.200 είτε 20.000 οι άστεγοι είναι εκεί έξω. Σύμφωνα με στοιχεία του Δήμου Αθηναίων τις μέρες με πολύ κρύο αναζήτησαν καταφύγιο στις αίθουσές του περίπου 100 άστεγοι. Η Κλίμακα φιλοξενεί επίσης το βράδυ περίπου 25. Ας υποθέσουμε (αν και δεν έχω στοιχεία) ότι άλλοι τόσοι βρίσκουν καταφύγιο σε υποδομές άλλων φορέων.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων, περίπου 900 - 1000 άτομα κοιμήθηκαν έξω αυτές τις μέρες, με θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν.
Για ποιο λόγο άραγε αυτοί οι άστεγοι δεν πήγαν στα κέντρα υποδοχής; Αρκετοί από αυτούς μπορεί να βρήκαν καινούρια σκεπάσματα, σλίπιν-μπαγκ κτλ, κάνοντας λίγο καλύτερη την κατάστασή τους. Άλλοι γιατί ουδέποτε ενημερώθηκαν. Άλλοι γιατί δεν θέλουν να απομακρυθούν (οι περισσότεροι υποθέτω) από τη γωνίτσα τους, φοβούμενοι ότι θα την καταλάβει κάποιος άλλος άστεγος. Άλλοι γιατί όντας αποσυρμένοι από την κοινωνία, αισθάνονται παραιτημένοι από την ζωή. Είναι πολυσύνθετο το πρόβλημα και δύσκολο να δημιουργηθεί ένα συνεκτικό κοινωνικοψυχολογικό προφίλ των αστέγων.
Μια λύση που επιδιώκεται σε άλλες χώρες, πχ. Πολωνία πρόσφατα, όταν επικρατούν τέτοιες συνθήκης είναι η προσωρινή αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων κτιρίων. Είναι μια λύση που εξετάζεται και από το δήμο Βόλου.

Επ' αυτής της βάσης και μόνο προσωρινά ο Δήμος Αθηναίων θα έπρεπε να χειριστεί διαφορετικά το περιστατικό του Πνευματικού Κέντρου. Θα μπορούσε η κατάσταση να μην οδηγηθεί σε μηνύσεις και αντεγκλήσεις. Κι εξάλλου ακόμα και αν ήταν οι αλληλέγγυοι αυτοί που προκάλεσαν, έτσι θα έπρεπε να αντιδράσει ο δήμαρχος όλων των Αθηναίων;
Συν τοις άλλοις, σήμερα που οι καιροί είναι πονηροί θα περίμενα καλύτερη ετοιμότητα από το Δήμο και τις υπηρεσίες του. Ο Δήμαρχος έπρεπε να μεταβή στον τόπο του συμβάντος και με την παρουσία του να επιχειρήσει να κατευνάσει τα πνεύματα και να ρυθμίσει το περιστατικό. Αν όχι ο Δήμαρχος, το παρόν έπρεπε να δώσει η καθ'ύλην αρμόδια Αντιδήμαρχος, δηλαδή η κ. Καλλιόπη Γιαννοπούλου που τυγχάνει Αντιδήμαρχος "Κοινωνικής Πολιτικής και Αλληλεγγύης". Αντ' αυτού (και σύμφωνα με τα όσα έχω διαβάσει) για ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα επιλέχθηκε να συζητήσει και δώσει λύσεις ο Κωνσταντίνος Αλεξάκος, αντιπρόεδρος του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας, που κατά πως φαίνεται απέτυχε οικτρά στην αποστολή του. Πολλά λάθη για τον κ. Καμίνη, που έχει βαλθεί να εξανεμίσει σε χρόνο dt τις προσδοκίες που οι πολίτες έχουν για αυτόν. Μακάρι να αλλάξει, και από φοβισμένος και άτονος διαχειριστής να εξελιχθεί σε μια καθαρή και θαρραλέα ΠΟΛΙΤΙΚΗ παρουσία και άποψη. Ποτέ δεν είναι αργά...

Και τώρα τι, θα ρωτήσετε; Απάντηση δεν έχω. Ελπίζω και εύχομαι να καταπιαστούμε ειλικρινά με δράσεις αλληλεγγύης προς αστέγους και όχι μόνο, προβαίνοντας σε ουσιαστικές πρωτοβουλίες και όχι σε 'πυροτεχνήματα του κώλου" σαν αυτά του Star, που ανάμεσα σε Μελέτη και Πετρούλα είπε να ασχοληθεί με τους αστέγους. Δεν θέλουμε άλλους μεσάζοντες στην εξαθλίωση. Λιγότερος σαματάς χρειάζεται από όλους, ή τέλος πάντων, αν ο σαματάς δεν μπορεί ή δεν πρέπει να αποφευχθεί θα πρέπει να είναι στοχευμένος με ξεκάθαρο γιατί και πως. Ειδάλλως γινόμαστε όλοι συμμέτοχοι (ακόμα και αν δεν το επιδιώκουμε, ακόμα και αν παρακινούμαστε από καθαρά ανθρωπιστικά κίνητρα) σε ένα σημαδεμένο παιχνίδι εντυπώσεων.

Έκκληση για συγκέντρωση παιδικών ειδών

2012-01-04T13:50:00.001+02:00

Πριν από λίγες μέρες ανέβασα ένα ποστ για μια ευγενική πράξη που έδωσε λίγη χαρά σε ένα μικρό παιδί. Ανέφερα στο άρθρο ότι όλα ξεκίνησαν από τους δασκάλους ενός σχολείου στην πλέον υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας, τον Άγιο Παντελεήμονα.

Οι ίδιοι δάσκαλοι είχαν άλλη μιαν ευγενική ιδέα.
Παρατήρησαν ότι αρκετά παιδιά στο σχολείο, κυρίως παιδιά μεταναστών, δεν φοράνε μπουφάν. Άλλα παιδιά φοράνε τα ίδια ρούχα για πολλές πολλές μέρες. Άλλα παιδιά πάνε σχολείο χωρίς κολατσιό. Για όλα αυτά τα παιδιά, τα βιβλία και τα παιχνίδια είναι είδη πολυτέλειας.
Σκέφτηκαν λοιπόν οι δάσκαλοι του Αγ. Παντελεήμονα, όντας αφανείς ήρωες της καθημερινότητας, να συγκεντρώσουν παιδικά ρούχα (μπουφάν, μπλούζες, παντελόνια, φόρμες κτλ), σχολικά είδη (τσάντες, κασετίνες, μολύβια, τετράδια κτλ), παιχνίδια, αλλά και βιβλία για τη σχολική βιβλιοθήκη. Το ζητούμενο υλικό θα πρέπει να αντιστοιχεί στην ηλικία των παιδιών που κυμαίνεται από έξι έως δώδεκα ετών.

Τώρα είναι στο χέρι μας να συνδράμουμε στην προσπάθεια που καταβάλλουν.
Αν λοιπόν περισσεύει ή δεν σας χρειάζεται κάτι από τα παραπάνω, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για να οργανώσουμε το πως και το που της παράδοσης.
Προτιμητέος τρόπος επικοινωνίας είναι είτε η αποστολή μηνύματος στο ypokeimena (at) gmail (dot) com, είτε dm στο twitter (@plitharas).

Αποφεύγω να αναρτήσω το mail των άμεσων διοργανωτών αυτής της καλής πράξης για να μην "σπαμάρουμε" το ηλεκτρονικό τους γραμματοκιβώτιο.
Ευχές για καλή χρονιά, με υγεία, δύναμη σωματική και ψυχική, αποφασιστικότητα, διάθεση για αλλαγή και έμπρακτη συμπαράσταση αλλήλων.

ΥΓ. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει κάτι να δώσετε, μπορείτε ίσως να προωθήσετε την έκκληση σε φίλους και γνωστούς.

* Η φωτό είναι κλεμμένη από εδώ.

Μια μικρή αληθινή ιστορία αγάπης και έμπρακτης αλληλεγγύης

2011-12-30T11:37:00.001+02:00

Ο Μάριος είναι ένας καλός φίλος. Φοβερός γραφίστας, σχεδόν αυτοδίδακτος, με μεγάλο μεράκι για αυτό που κάνει. Είναι και ποδηλάτης. Ψυχή στα φόρουμ και τις εκδηλώσεις ποδηλατών. Είναι και εθελοντής δασοπυροσβέστης. Είναι και καλός σύζυγος και πατέρας δυο αξιαγάπητων παιδιών. Δεν είναι όμως αυτά τα μεγαλύτερα προτερήματά του. Η ικανότητά του να κάνει πράξεις όταν άλλοι μένουν στα λόγια. Η διάθεσή του να συνδράμει όσους χρήζουν μικρής ή μεγάλης βοήθειας. Η προθυμία του να δηλώσει παντού εθελοντικό παρόν. Όλα αυτα χωρίς κομπορρημοσύνη, χωρίς έπαρση, πάντα αθόρυβα και ουσιαστικά. Αυτές είναι οι μεγάλες του αρετές.

Η Π. είναι μια φίλη που εργάζεται σε σχολείο στον Αγ.Παντελεήμονα. Ξέρετε αυτή την περιοχή που έχει ξεχαστεί από θεούς και ανθρώπους. Ζει από πρώτο χέρι αυτά που οι περισσότεροι εξ'ημών διαβάζουμε μόνο σε εφημερίδες και μπλογκς. Παρόλα αυτά δεν χάνει την ανθρωπιά της, δεν έχει αφήσει τον φόβο να μπει στη ζωή της. Αγωνίζεται να δώσει όση διαπαιδαγώγηση μπορεί στα παιδιά της περιοχής, κυρίως παιδιά μεταναστών από φτωχές τρίτες χώρες.

Ο Μ. είναι ένα μικρό παιδί από οικογένεια μεταναστών πιθανότατα ασιατικής καταγωγής (ίσως ιρακινής, ίσως αφγανικής καταγωγής). Δεν ξέρω πολλά για το παλικαράκι και δεν έχει σημασία. Ξέρω μόνο ότι πηγαίνει στο σχολείο που διδάσκει η Π. Αν έλληνας είναι αυτός που μετέχει της ελληνικής παιδείας, τότε είναι κι αυτός έλληνας, αλλά δυστυχώς έχει την ατυχία να μην αναγνωρίζεται έτσι από μεγάλη μερίδα της νεοελληνικής κοινωνίας. Το Νοέμβρη κάποιοι έκλεψαν το ποδήλατο του μικρού Μ. Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου προσπάθησαν να το αντικαταστήσουν. Η πληροφορία ήρθε σε γνώση του Μάριου, που μέσα από ένα ποδηλατικό φόρουμ κατάφερε σε χρόνο dt να κινητοποιήσει φίλους και γνωστούς. Σύντομα βρέθηκε ένα μεταχειρισμένο ποδήλατο που θα μπορούσε να αντικαταστήσει το παμπάλαιο (κ κλεμμένο πλέον) ποδήλατο του Μ.

Στις αρχές του Δεκέμβρη το ποδήλατο παραδόθηκε στο παιδί. Η Π. έστειλε αμέσως μετά ένα λιτό μήνυμα προς τους ποδηλάτες που βοήθησαν. Είναι αυτό: "Αγαπητοί και απίθανοι ποδηλατο-φίλοι ( και όχι μόνο) καλή εβδομάδα.Η παράδοση του ποδηλάτου έγινε με μεγάλη συγκίνηση.Ο Μ. έχει γίνει αχώριστος με το νέο του ποδήλατο, έρχεται και φεύγει με αυτό, στο σχολείοκαι το προσέχει ιδιαίτερα, γιατί ξέρει ότι είναι «φτιαγμένο» από τα «καλύτερα υλικά» και νιώθει ακόμα πιο τυχερός για αυτό… Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για όλα!!!Π."

Πριν από λίγες μέρες η Π. έδωσε μερικές ακόμα πληροφορίες για τη ζωή του νεαρού μας φίλου. "Ο Μ. μετακόμισε σε πιο μακρινό σπίτι και έρχεται καθημερινά με το ποδήλατο. Το ποδήλατο όμως έχει γίνει και το σύμβολο για τα αγόρια της Πέμπτης και της Έκτης...Κάθε φορά βλέπω κι άλλον να το καβαλάει. Επίσης όταν ο Μ. πάει στο Λ. (φίλος του) για να παίξει, αφήνει δυο μικρότερα παιδιά σωματοφύλακες του ποδηλάτου (ο Ο. το κρατάει από τη μία και η Ν. από την άλλη)".
Σκηνές βγαλμένες από το ελληνικό παρελθόν, πιθανότατα εξαιρετικά οικίες στους γονείς μας που έζησαν από πρώτο χέρι και γνωρίζουν τι θα πει φτώχεια, τι θα πει να μην έχουν την πολυτέλεια να αγοράσουν "πολυτέλειες" όπως ένα ποδήλατο. Από την άλλη, αυτές οι σκηνές μυρίζουν γιασεμί από το παρελθόν, φέρνουν στο νου εικόνες του '40, του '50, του '60, βγαλμένες από τον ασπρόμαυρο κινητογράφο, έχοντας σε πρώτο πλάνο τις έννοιες "γειτονιά", "φιλία", "παιχνίδια", "ξεγνοιασιά σε πέτρινα χρόνια".

Αυτή είναι η μικρή ιστορία του Μ. Και αυτή είναι η μικρή χαρά του Μ., χρονιάρες μέρες, χάρη στην Π., στον Μάριο, στους ποδηλάτες και τους εκπαιδευτικούς που βοήθησαν (δυστυχώς δεν έχω τα ονόματά τους στην διάθεσή μου). Πιο κάτω θα δείτε το ευχαριστήριο γράμμα που ο Μ. έστειλε στον Μάριο. Μόνο αυτό είναι ικανό να κάνει τον Μάριο και τον κάθε Μάριο να περάσει καλύτερα Χριστούγεννα. Μόνο αυτό αρκεί να μας κάνει να δούμε τον κόσμο καλύτερο, να αντλήσουμε αισιοδοξία για το μέλλον. Ας μιμηθούμε λοιπόν το παράδειγμα του Μάριου, της Π. και όσων βοήθησαν. Καλή χρονιά να έχουμε, δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη μας σε όσους την χρειάζονται!

* Προσπάθησα να διαχειριστώ με προσοχή τα προσωπικά δεδομένα των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται στον Αγ. Παντελεήμονα. Ελπίζω να τα κατάφερα.
* Η φωτό έρχεται από αυτό το site. Ενδεικτική του πως ήταν η Ελλάδα πριν από όχι και τόσα πολλά χρόνια. Ας βοηθάμε σήμερα όσους βρίσκονται στη θέση που βρισκόμασταν τότε.

Αυτά που το 2011 χάραξε στη μνήμη μου

2011-12-30T01:02:00.001+02:00

Δυο μέρες έμειναν πριν μπούμε στο δίσεκτο. Η χώρα θα μπει μάλλον με το αριστερό. Πόδι εννοώ και όχι τίποτα άλλο. Είθισται όλα τα μέσα ενημέρωσης αλλά και δεκάδες μπλογκ να επιχειρούν αναδρομή στην χρονιά που φεύγει καταγράφοντας τα σημαντικότερα γεγονότα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Ας προσθέσω κι εγώ την ταπεινή μου άποψη για μερικά από τα σπουδαιότερα συμβάντα του 2011. Δεν πρόκειται βέβαια να καταγράψω αναλυτικά και ειδησεογραφικά αυτά που μου έκαναν εντύπωση. Θα προσπαθήσω μόνο να δώσω μια προσωπική ερμηνεία όσα μου έμειναν από το 2011.

Μπορεί το μνημόνιο να ψηφίστηκε το 2010, αλλά το 2011 ήταν η χρονιά που η οικονομική κρίση έδειξε για καλά τα δόντια της και εμφάνισε το μίγμα ανεπάρκειας-μωρίας-αναλγησίας που διέπει το πρόγραμμα "διάσωσης" της χώρας και γενικότερα της ευρωζώνης. Το μεσοπρόθεσμο, η συμφωνία της 21ης Ιουλίου, η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, είναι δόσεις μπαχαρικών σε ένα φαγητό που το πρόβλημά του δεν είναι η έλλειψη αρτυμάτων αλλά το ότι έχει καεί και κανείς δεν εμφανίζεται διατεθειμένος να το βγάλει απ' τη φωτιά. Όλος ο χρόνος λοιπόν ένα βασανιστικό τσουρούφλισμα της κοινωνικοοικονομικής πολιτικής.

Τα όσα διαδραματίστηκαν στο Σύνταγμα ήταν επίσης ένα ζήτημα που μένει στο μυαλό την χρονιά που πέρασε. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι εγχώριοι διαμαρτυρόμενοι βρήκαν κι αυτοί θέση στα πρόσωπα της χρονιάς κατά το Time. Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως παρά το θολό πολιτικό διακύβευμα των συγκεντρώσεων στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη και αλλού, η λαοσύναξη έθεσε για πρώτη φορά εδώ και καιρό καίρια διλήμματα και ερωτήματα σε όλους όσοι συμμετείχαν ή απείχαν, σε όλους όσοι συμφωνούσαν ή διαφωνούσαν. Δεν θα επεκταθώ άλλο. Έχω γράψει κάτι σχετικό εδώ.
Θα γράψω όμως κάτι παραπάνω για τα επεισόδια που έλαβαν χώρα στο Σύνταγμα στις 28 και 29 Ιουνίου, όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά γιατί εκεί δημιουργήθηκε μετά από πολλά πολλά χρόνια ένα νέο σημείο καμπής στις σχέσεις διαδηλωτών και αστυνομίας. Τα όσα έζησα από πρώτο χέρι αλλά και τα όσα διαδραματίστηκαν σε κάθε γωνιά του αττικού κέντρου έδειξαν πως η αστυνομία και κατ'επέκταση οι επικεφαλής της θεώρησαν ως εχθρούς του πολιτεύματος κάθε πολίτη που βάδιζε εκείνες τις μέρες και ώρες στην περιοχή. Όσοι επέτρεψαν αυτό το χάλι θα το βρουν μπροστά τους, είτε από την μια είτε από την άλλη πλευρά.

Μου έχει ακόμα αποτυπωθεί η πεποίθηση πως η περσινή χρονιά ήταν θα έλεγες αφιερωμένη στον άγιο νομοσχέδιο. Έναν άγιο που "αγιοποιήθηκε" μόνο και μόνο εξαιτίας της ευκολίας με την οποία "μανατζάριζε" τα αμνοερίφιά του, τα αποκαλούμενα "συγκυβερνώντες βουλευτές". Με εξουθενωτικό ρυθμό έβγαιναν τα νομοσχέδια. Ακόμα και ειδικοί δεν προλάβαιναν να τα διαβάσουν και να αποκρυσταλλώσουν άποψη. Όχι όμως και τα τζιμάνια βουλευτές της κυβέρνησης, που ψήφιζαν νυχθημερόν και ελαφρά τη καρδία κάθε νομοσχέδιο, κάθε τροπολογία της τελευταίας στιγμής. Εκ των υστέρων ένας εξ'αυτών ισχυρίστηκε ότι δεν ήξερε τι ψήφιζε. Μικρό το κακό. Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα για το περιεχόμενο των νομοθετημάτων, όπως ακριβώς δεν έχουν ιδέα για την τιμή και την ευθύνη που τους έχει δώσει ο ελληνικός λαός εκλέγοντάς τους να ασκήσουν την λεγόμενη και πρώτη εξουσία ήτοι τη νομοθετική. Για κάποια από τα νομοσχέδια, και δη τα περιβαλλοντικά, έχω εκφέρει σχετική άποψη.

Κάτι άλλο που μου προξένησε ειλικρινή απορία την περασμένη χρονιά είναι η εξαφάνιση του δημάρχου Αθηναίων. Έχουμε κρίση, οι δυνάμεις κάθε δημάρχου έστω και καλλικρατικού είναι περιορισμένες. Θα περίμενα όμως το 2011 να δω μια τουλάχιστον συμβολική κίνηση εκ μέρους του δημάρχου που να πιστοποιεί την αλλαγή σελίδας και να διαβεβαιώνει πως ο δήμαρχος της μεγαλύτερης πόλης της Ελλάδας παραμένει συνήγορος όλων των πολιτών. Δεν το είδα. Αντιθέτως ο δήμαρχος έπεσε στην λούμπα της αδράνειας και της στριφνής διαχείρισης των μεγάλων -είναι αλήθεια- προβλημάτων στην διοίκηση. Κάποιοι κακοπροαίρετοι φωνάζουν ότι ο κ. Καμίνης δεν αντέχει την πίεση, ότι έχει παραδώσει τα κλειδιά του δήμου στον αντιδήμαρχο δημ.αστυνομίας κλπ. Τι να πω! Εύχομαι να διαψευστούν αυτές οι φήμες το 2012.

Θα ήθελα να γράψω ότι σημαντική ήταν και η παράδοση της πρωθυπουργίας από τον Γιώργο Παπανδρέου, τόσο για αυτά που συμβόλιζε, όσο και για αυτά που δρομολογεί. Έχουμε όμως καιρό μπροστά μας. Το 2012 είναι το έτος που θα κρίνει τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα βαθύτατα γερασμένο και σαπισμένο λες και δεν ζει ανθρώπινη αλλά σκυλίσια ζωή (λέγεται ότι ένας χρόνος ζωής του ανθρώπου αντιστοιχεί σε επτά του σκύλου), όμως θα κάνουν λάθος όσοι βιαστούν να ξεγράψουν τον ΓΑΠ (ως γνωστό, στο αίμα του τρέχει γνήσια παπανδρεϊκό αίμα με ότι αυτό συνεπάγεται για το γάντζωμα στην εξουσία ή/και σε θέσεις κλειδιά). Και θα κάνουν μεγαλύτερο λάθος όσοι πιστέψουν ότι το πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα και όχι η απίστευτα μεγάλη διάβρωση του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου.

Το σημαντικότερο της χρονιάς, κατ'εμέ, δεν είναι ένα γεγονός αλλά ένα μίγμα συναισθημάτων. Συναισθημάτων που το 2011 άφησε στους έλληνες ή τουλάχιστον στην μεγαλύτερη μερίδα των συμπολιτών μας. Ζαλισμένος είναι ο κόσμος. Παραπατάει πάνω σε ένα τρεμάμενο παρόν που ανηφορίζει απότομα σε ένα δύσβατο -καλυμμένο με πυκνή ομίχλη- μέλλον. Γίνεται έτσι έρμαιο υπεραπλουστευτικών ερμηνειών. Πολώνεται ο κόσμος, σιγά αλλά σταθερά. Μανιχαϊσμός είναι το κύριο συναίσθημα, άσπρο-μαύρο παντού. Και σε αυτό το πλαίσιο, πολλοί ψάχνουν το μέλλον κοιτώντας προς τα πίσω. Κι αφήνουν να αναπτυχθεί μέσα στα ζωτικά όργανα της σύγχρονης κοινωνίας μια στρεβλή εθνοπατριωτική, υπερορθόδοξη και υπερσυντηρητική φλεγμονή. Από την άλλη, η αλληλεγγύη και η συμπόνια είναι αισθήματα που δεν έχουν χαθεί. Το 2011 πολλές πρωτοβουλίες αναπτύχθηκαν υπερτοπικά, σε γειτονιές αλλά και σε ατομικό επίπεδο. Να κάτι που μπορούμε να καλλιεργήσουμε το 2012.

Πέρα από αυτά που μας αφήνει το 2011, υπάρχει κάτι που πήρε μαζί του χωρίς να πρέπει. Αναφέρομαι στο μεγάλο στοίχημα που χάσαμε. Το δημοψήφισμα. Την πεμπτουσία της δημοκρατίας. Που μπορεί να άλλαζε ραγδαία όχι απλά το εγχώριο πολιτικό σκηνικό, αλλά και την ευρωπαϊκή πορεία. Αμήχανη, φοβισμένη και παντελώς ανέτοιμη η αριστερά κλώτσησε την χρυσή ευκαιρία. Φοβάμαι ότι δεν έχουμε καταλάβει ακόμα τι πετάξαμε, ελαφρά τη καρδία. Η Daily Telegraph ίσως κατάλαβε κάτι περισσότερο, αν και ηρωοποίησε τον λάθος άνθρωπο.

Τα παραπάνω είναι αυτά που θεωρώ ότι μένουν από τη χρονιά που φεύγει. Και φοβάμαι ότι δεν έχω να γράψω κάτι αισιόδοξο για το 2012 παρά μόνο μιαν ευχή: να παραμείνουμε άνθρωποι.

ΥΓ. Κάθε απολογισμός συνηθίζεται να τελειώνει με κωμικά ή/και τραγικά συμβάντα. Τέτοια που άλλες φορές προκαλούν γέλιο, άλλες δάκρυ, αλλά που σίγουρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη. Στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας οι τραγέλαφοι συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά. Δεν θα μπορέσω να τους καταγράψω όλους. Μερικές κωμικοτραγικές στιγμές που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό είναι οι εξής (σε τυχαία σειρά):
- Τα έργα στον ηλεκτρικό επιτέλους ολοκληρώθηκαν
- Ο Γκλέτσος στήνει κώλο για ανεμογεννήτριες
- Το ΚΚΕ εκφράζει την οδύνη του για τον χαμό του "ηγέτη" της Β.Κορέας
- Ο Χωμενίδης αυτοκτόνησε διαδικτυακά
- Η παιδική χαρά (το λες και κυβέρνηση) Παπαδήμου, χωρίς άλλα σχόλια
- Η τιτανομαχία διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ (σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες θα κερδίσει αυτός που θα μιλήσει -και άρα θα εκτεθεί- λιγότερο. Στην περίπτωσή τους η σιωπή είναι χρυσός)
- Ο Εφραίμ μπήκε στη φυλακή αν και αθώος (κατά τον ΣΚΑΪ)

Ο Εφραίμ, ο ΣΚΑΪ και οι διάφοροι Ρασ-πούτιν

2011-12-27T22:34:00.002+02:00

Έχω την τύχη να έχω έναν φίλο που έχει την ατυχία να εργάζεται στις φυλακές. Κορυδαλλού παλιά, Τρικάλων ύστερα. Είμαι τυχερός γιατί είναι ένας αδαμάντινος χαρακτήρας, που κάθε μέρα βασανίζεται απ'όσα βλέπει και ακούει μέσα στα σύγχρονα κολαστήρια ψυχών. Μου έχει διηγηθεί αρκετές ιστορίες. Για τις απόπειρες αυτοκτονίας που κανείς δεν μαθαίνει πέρα των φυλάκων και των κρατουμένων, για τις φασαρίες, για τα ναρκωτικά, για το πως φτιάχνουν οι κούρδοι αυτοσχέδια ποτά μέσα στη φυλακή -αποστάγματα από φλούδες φρούτων- και για το πως μετά τύφλα στο μεθύσι αυτοτραυματίζονται με ξυραφάκια σε χέρια, πόδια, πρόσωπο. Μου έχει πει επίσης για τις δεκάδες υποθέσεις νέων αλλά και γέρων, ναρκομανών στις περισσότερες περιπτώσεις, που κρίνονται προφυλακιστέοι και παραμένουν στην φυλακή για μήνες ολόκληρους έως ότου περάσουν από δίκη. Μου έχει πει και για άλλους που για κατοχή μικροποσότητας ναρκωτικών ή για αμφισβητούμενες υποθέσεις μπαίνουν στην στενή χωρίς δίκη και δεν βγαίνουν απ'αυτή πριν περάσει το 18μηνο.
Έχω επίσης την τύχη να διαβάζω αλλά και να ξέρω από πρώτο χέρι ορισμένες περιπτώσεις νέων που είχαν την ατυχία κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων να βρεθούν μπροστά στα τάγματα του νόμου, τα οποία αφού τους περιποιήθηκαν καταλλήλως τους παρέδωσαν στην δικαιοσύνη, η οποία με τη σειρά της αποφάνθηκε πως οι προαναφερθέντες νέοι αποτελούν κίνδυνο για τη δημοκρατία και το κοινωνικό σύνολο και πως ως εκ τούτου θα πρέπει να προφυλακιστούν μήπως και δουν το φως το αληθινό. Το γεγονός πως τα κατηγορητήρια επί των οποίων βασίστηκε η προφυλάκισή τους ήταν αναληθή και κατασκευασμένα κάπου μεταξύ κλούβας και ΓΑΔΑ είναι μια μικρή λεπτομέρεια που σίγουρα αφήνει αδιάφορα τα μέσα ενημέρωσης και ιδιαίτερα αυτά ή μάλλον -για να είμαι δίκαιος- αυτό που δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα, καταγγέλοντας το άδικο της προφυλάκισης του γέροντα Εφραίμ.

Ίσως η προφυλάκιση ενός καλογέρου είναι πιο σημαντική από τις περιπτώσεις που ανέφερα προηγουμένως. Ίσως είναι αβάσιμος ο φόβος ότι μπορεί να διαφύγει στο εξωτερικό κάποιος μοναχός που πριν από λίγες μέρες βρίσκονταν στη Ρωσία. Φόβος που είναι σίγουρα δικαιολογημένος για κάποια πρεζάκια ή για κάποιους πολιτικά οργισμένους νέους. Δεν ξέρετε πόσο εύκολα δραπετεύουν σε άλλη ήπειρο, άλλο πλανήτη, άλλο γαλαξία οι συγκεκριμένοι "αλήτες". Αρκεί να χτυπήσουν μισό γραμμάριο νοθευμένης πρέζας ή να θεωρήσουν ότι η δράση τους μπορεί να αλλάξει την κοινωνία.
Αστειεύομαι, βέβαια. Αλλά υποθέτω ότι και ο ΣΚΑΪ αστειεύεται όταν πασχίζει να αθωώσει τον Εφραίμ και την παρέα του. "Εξυπηρετεί επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα η υπόθεση Βατοπεδίου" ισχυρίζεται ο πρόεδρος του σταθμού. "Είναι μια μεγάλη σκευωρία" συμπληρώνει.
Πριν από τρία χρόνια, βέβαια, ο ίδιος σταθμός έλεγε άλλα. Δείτε μερικά από αυτά τα "άλλα" στα ποστ που ο Στράτος Σαφιολέας δημοσίευσε στο twitter (ενδεικτικά εδώ, εδώ και εδώ). "Άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε" ίσως δικαιολογηθεί το κανάλι του Φαλήρου. "Μας παρέσυραν τότε, αλλά τώρα επανερχόμαστε με την αλήθεια". Ίσως είναι έτσι, ίσως όμως και να μην είναι.
Όλα στη ζωή είναι θέμα ερμηνείας. Και η ερμηνεία παίζει καθοριστικό ρόλο σε υποθέσεις σαν αυτή του Βατοπεδίου (που κακώς κατά την ταπεινή μου άποψη ονομάστηκε έτσι, καθότι υπόθεση Βιστωνίδας έπρεπε να λέγεται).

Πως έχει η ιστορία εν τάχει; Αρχικά εμφανίζονται χρυσόβουλα που αποδίδουν τη λίμνη Βιστωνίδα στη μονή Βατοπεδίου. Στη συνέχεια ξεκινά μια διεκλυστίνδα αντεγκλήσεων με τις νομικές υπηρεσίες του δημοσίου. Διαδικασία που αναμφίβολα αφήνει εκτεθειμένο το δημόσιο (ή μάλλον τους επικεφαλής του) για το ρυθμό, τη μέθοδο και τη διάθεση με την οποία κινήθηκαν (ή μάλλον δεν κινήθηκαν). Έπειτα, αναγνωρίζεται σε πρώτο στάδιο η κυριότητα μόλις ενός μικρού μέρους της λίμνης και όχι του συνόλου αλλά στη συνέχεια μια σειρά από μεθοδεύσεις αφήνουν ανοιχτό και πάλι το ζήτημα. Κατόπιν, η ΚΕΔ ανταλάσσει τη λίμνη με κινητά και οικόπεδα, προνομιακά από άποψη τοποθεσίας ή/και δυνατότητας εκμετάλλευσης. Κάπου ανάμεσα, πριν και μετά όλων αυτών εντοπίζονται πολιτικές παρεμβάσεις, offshore εταιρίες τύπου Rassadel, απίστευτο μανιπουλάρισμα από όλες τις πλευρές, αλλά και αθωώσεις των πολιτικών που εμπλέκονται ελέω είτε παραγραφής είτε κάλυψης από την βουλή των (νεο)ελλήνων.

Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο; Είναι αθώος ή ένοχος ο Εφραίμ και η συνοδεία του; Προσωπικά δεν αμφιβάλλω για την ενοχή όλων των εμπλεκομένων, αλλά φοβάμαι ότι η ουσία της υπόθεσης δεν θα συζητηθεί ποτέ και η "αλήθεια" θα είναι όπως πάντα υποκειμενική και άρα υποχείριο χειραγώγησης ένθεν κακείθεν. Κι αυτό όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί σπέκουλες τέτοιου μεγέθους δεν γίνονται ποτέ απροκάλυπτα, παρά μόνο σε χούντες τύπου πινοσέτ. Πάντα υπάρχει ένα πάτημα ή τουλάχιστον ένα νομικό κενό, ικανό να το εκμεταλλευτούν οι επιτήδειοι που κυκλοφορούν είτε εντός, είτε εκτός βουλής, αλλά πάντα εντός της "καλής κοινωνίας" των αθηνών, της επαρχίας, της εκκλησίας. Στρατιές δικηγόρων, επιχειρηματιών, επενδυτών και "ευσεβών χριστιανών" βγάζουν το ψωμί τους από τέτοιες υποθέσεις. Το μόνο που χρειάζονται είναι να εντοπίσουν τις "κατάλληλες" υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται τα "κατάλληλα" πρόσωπα που δεν θα διστάσουν να βαφτίσουν -για όσες μέρες απαιτηθεί- το κρέας ψάρι. Χρειάζονται επίσης το κατάλληλο πολιτικό και δικαστικό δυναμικό που θα είναι πρόθυμο να τους υποστηρίξει, αν και εδώ και πολλά πολλά χρόνια η συγκεκριμένη προϋπόθεση δεν αποτέλεσε ποτέ πρόβλημα. Από το 1821 είναι ευκολότερο να βρεθούν "πρόθυμοι" δικαστές και πολιτικοί απ' ότι "αδέκαστοι" εγγυητές της δημοκρατίας, της νομιμότητας και της δικαιοσύνης.
Με αυτά που γράφω δεν επιδιώκω να βγάλω λάδι τον Εφραίμ. Αντιθέτως θεωρώ δεδομένη την ενοχή του μόνο και μόνο γιατί επέλεξε να κινηθεί πέρα και μακριά από κάθε διδαχή του Θεού του. Εκείνου που υποτίθεται ότι επέλεξε να υπηρετεί αποτραβηγμένος από τα εγκόσμια, τις δόλιες συναναστροφές και όλα αυτά που αποτρέπουν έναν πιστό να "αγιάσει".
Άσε που λαμβάνοντας υπόψη άλλα παρόμοια περιστατικά αμφιλεγόμενων κινήσεων (πχ. μονή Τοπλού, μονή Μεγίστης Λαύρας, μονή Πεντέλης κ.α.) φαίνεται πως η υπόθεση Βατοπεδίου δεν είναι μεμονωμένη υπόθεση αλλά ενδεικτική της βυζαντινής αργυρώνητης παρακμής στην οποία κολυμπά μεγάλη μερίδα της σύγχρονης εκκλησιαστικής κοινότητας.

Θα πρέπει όμως να μελετήσουμε ιδιαίτερα προσεκτικά και να μάθουμε επιτέλους ποιοι κρύβονται από πίσω. Γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι πλειάδα καλογέρων όσο ρασπουτινικοί κι αν είναι, μελετούν πρωί, μεσημέρι και βράδυ, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη λειτουργία, τρόπους για να κλέψουν το δημόσιο και να αποκτήσουν πλούτη. Ποιοι είναι λοιπόν οι καλοθελητές που υποδαυλίζουν τέτοιες ενέργειες και πότε θα λογοδοτήσουν; Φοβάμαι ότι αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ. Δεν θα το μάθουμε γιατί όλοι αυτοί ξέρουν να διαβάζουν τους νόμους (όταν δεν τους φτιάχνουν) και να τους ερμηνεύουν κατά το δοκούν. Ξέρουν να εκμεταλλεύονται γνωριμίες και διασυνδέσεις με όλα τα κομμάτια της εξουσίας (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική, δημοσιογραφική) και κυρίως ξέρουν που, πως και πότε να εμπλέκονται σε μιαν υπόθεση, υπό συνθήκες άκρας εμπιστευτικότητας. Γι' αυτό προσπαθούν να κρατήσουν στον απυρόβλητο τον δαιμόνιο "γέροντα" Εφραίμ. Για να είναι σίγουροι ότι δεν θα ανοίξει το στοματάκι μου, αυτό που αντί ευχών ξερνάει ψεύδη.

ΥΓ. Kαι προς Θεού, δεν υπονοώ ότι ο ΣΚΑΪ ανήκει σε αυτούς που κρύβονται από πίσω. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Μπορεί να επιλέγει την συγκεκριμένη θολή τακτική για λόγους πολιτικούς ή/και για λόγους συμπαράστασης σε άλλους μπλεγμένους. Μπορεί ενδεχομένως να πιστεύει στην ειλικρίνεια των λόγων Εφραίμ. Το αυτό μπορεί να ισχύει ή να μην ισχύει και για άλλους 'συμπάσχοντες' στο δράμα του γέροντα. Από την στιγμή που μας λείπουν οι αποδείξεις, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Υποθέσεις και ερμηνείες. Επομένως και αυτό το ζήτημα θα καταλήξει λίαν συντόμως στην αρχειοθήκη του εκάστοτε εισαγγελέα. Τσάμπα λοιπόν ασχολούμαστε με τον Εφραίμ. Ας δουλέψουμε για αλλαγή του πολιτικού συστήματος και ας φροντίσουμε να εκλέξουμε στα ανώτατα αξιώματα ανθρώπους που θα σταματήσουν να δίνουν χώρο σε βρώμικα ράσα και τις λογής υπεράκτιες Rassadel. Όσο δεν το πράττουμε τόσο θα ζούμε τα ίδια, στην Ελλάδα της μαρμότας.
ΥΓ2. Την Πέμπτη το βράδυ η τηλεόραση του ΣΚΑΪ έχει "ΣΚΑΪ Θέμα" για το Βατοπέδι. ΟΚ, δεκτό. Πάντως, ο πρόεδρος του ΣΚΑΪ δεσμεύτηκε στο twitter να αναδείξει και άλλες περιπτώσεις αυστηρότητας της δικαιοσύνης σε περιπτώσεις εμφανούς (από ποιόν άραγε) σκευωρίας. Γιατί δεν ανοίγει έναν φάκελο "ΣΚΑΪ σκευωρία" στις αρχές του έτους; Δεν θα δυσκολευτεί να βρει προσκεκλημένους. Τον Μάριο Ζέρβα, τον Παναγιώτη Κετίκη που έμεινε 46 ημέρες προφυλακισμένος για τα πράσινα σταράκια κοκ. Ιδού η Ρόδος...
ΥΓ3. Όσο για την παρέμβαση της ρώσικης διπλωματίας, δεν θα πω πολλά. Το ξανθό γένος του Λιακόπουλου πάντα σαγηνεύονταν από Ρασ-πούτιν.

Υπάρχουν καλές και κακές δράσεις αλληλεγγύης;

2011-12-22T12:00:00.003+02:00

Μια συζήτηση στο twitter χθες είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αφορούσε τους λόγους για τους οποίους η πρωτοβουλία των Atenistas για τους Γιατρούς του Κόσμου δεν συνάντησε την ίδια αποδοχή με την ίδια σχεδόν πρωτοβουλία που διοργάνωσε το Radiobubble με σκοπό και πάλι τη συγκέντρωση τροφίμων για την ίδια οργάνωση. Κάποιοι αναρωτήθηκαν γιατί δεν μεταδόθηκε με τον ίδιο ζήλο η ατενίστικη προσπάθεια, κάποιοι άλλοι σχολίασαν σκωπτικά τον ρόλο και την παρουσία της συγκεκριμένης ομάδας που στο παρελθόν επιχείρησε να περιορίσει τα προβλήματα της πόλης μόνο στον αισθητικό τομέα. Έγινε επίσης αναφορά στην ανάγκη ύπαρξης πολιτικού περιεχομένου σε πράξεις αλληλεγγύης. Η δικιά μου άποψη είναι η εξής:

Οι δράσεις αλληλεγγύης μπορεί να έχουν διττό περιεχόμενο. Αφενός να ανακουφίσουν μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού που ζει κάτω από τα όρια της πραγματικής φτώχιας, αφετέρου να συνεισφέρουν στην απόκτηση πολιτικής συνείδησης του συγκεκριμένου πληθυσμού αλλά και του πληθυσμού που βοηθά. Τονίζω τη λέξη "μπορεί". Μπορεί να έχουν τέτοιο περιεχόμενο, χωρίς να είναι προαπαιτούμενη η διττή τους φύση.
Εδώ όμως αρχίζουν οι παρερμηνείες που προκαλούν αναταραχή ακόμα και σε όσους νοιάζονται ειλικρινά για την τύχη και το μέλλον των συνανθρώπων που χτύπησε σκληρότερα η κρίση. Αναταραχή που δυστυχώς υποδαυλίζεται από "επαγγελματίες" επαναστάτες, οι οποίοι θεωρούν ότι ο κόσμος πρέπει να συνεχίσει να υποφέρει αβοήθητος ώστε μέσα από τον πόνο να αποκτήσει πολιτική αυτογνωσία και να επιχειρήσει ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Η αναταραχή υποδαυλίζεται και από την άλλη πλευρά που διατείνεται πως το επισιτιστικό πρόβλημα δεν είναι μεγάλο και πως οι δράσεις υποστήριξης δεν πρέπει να μας βγάζουν από τον στόχο που δεν είναι άλλος από την πιστή εφαρμογή του μνημονίου, έτσι ώστε σύντομα να περιοριστούν οι φτωχοί.
Ευσεβείς, αλλά πονηροί οι πόθοι και οι σκοποί και των δυο απόψεων.
Η παροχή βοήθειας δεν μπορεί να περιμένει ούτε την αντισυστημική ούτε την φιλελεύθερη οικονομική ωριμότητα. Αν πιστεύουμε στις πανανθρώπινες αξίες της αγάπης και του σεβασμού του διπλανού μας, θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι οι ανάγκες διογκώνονται σήμερα, επομένως σήμερα πρέπει να ικανοποιηθούν, όσο το δυνατόν περισσότερο.

Τι συμβαίνει όμως με το πολιτικό περιεχόμενο κάθε πρωτοβουλίας;
Ορισμένοι αγαπητοί φίλοι αναφέρουν ότι πρέπει να μιμηθούμε το παράδειγμα του ΕΑΜ το οποίο σε συνθήκες τραγικές και απόλυτα αντίξοες κατάφερε να κινητοποιήσει δυναμικό, να οργανώσει συσσίτια και να σώσει δεκάδες χιλιάδες πολίτες από το θάνατο. Η κίνηση του ΕΑΜ είχε σαφέστατα πολιτικό περίβλημα, όμως θα κάνουμε λανθασμένη πολιτική ανάγνωση αν θεωρήσουμε ότι οι συμμετέχοντες στο ΕΑΜ υποκινούνταν αποκλειστικά από πολιτικά ελατήρια και ότι όλοι αυτοί είχαν ξεκαθαρίσει μέσα τους την πολιτική κατεύθυνση των πράξεών τους. Διαβάζοντας εκτεταμένα τις ιστορικές πηγές θα διαπιστώσουμε πως εκεί μέσα, συναντήθηκαν και συνεργάστηκαν άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές τάξεις και σχεδόν όλο το πολιτικό καλειδοσκόπιο. Είναι άδικο να θεωρούμε πως εκείνες τις μέρες η "επαναστική πρωτοπορία" οργάνωσε και πέτυχε την κινητοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων.
Βέβαια, οι συνθήκες του τότε και του τώρα διαφέρουν ριζικά. Ακόμα και αν οι ατάκες περί νέας κατοχής και πείνας πετυχαίνουν την συναισθηματική φόρτιση των πολιτών (και άρα την πρόθεση παροχής βοήθειας), θα προβούμε σε ένα απίστευτο πολιτικό σφάλμα αν θεωρήσουμε ότι μπορούμε να ξανασυστήσουμε το ΕΑΜ.
Δεν χρειαζόμαστε ένα νέο ΕΑΜ. Δεν μπορούμε να πάμε στο αύριο κοιτώντας στο χθες. Να πάρουμε μαθήματα, ναι μπορούμε. Όμως, το να προσπαθήσουμε να ξαναστήσουμε κάτι παρόμοιο θα αποδειχτεί ατελέσφορο. Αλλά ακόμα και αν δημιουργηθεί, θα διαπιστώσουμε σύντομα ότι θα πρόκειται για ένα ημιθανές κακέκτυπο του πρωτοτύπου.

Για να επιστρέψω στο αρχικό θέμα. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι στις δράσεις αλληλεγγύης δεν περισσεύει κανένας. Και δεν περισσεύει κανένας γιατί η πράξη αλληλοϋποστήριξης αποτελεί μια βαθύτατα πολιτική δράση που από μόνη της συνεισφέρει στην κτήση πολιτικής αυτογνωσίας και συνείδησης, είτε των βοηθούντων είτε των βοηθούμενων. Ας βοηθήσουν λοιπόν όλοι. Οι αθενίστας, το καλό δίκτυο του radiobubble, συλλογικότητες, ΟΤΑ, μεμονωμένοι πολίτες, όλοι. Ας υποστηρίξουμε όσες πρωτοβουλίες μπορούμε και θέλουμε. Ας μην αισθανθούμε άσχημα αν νιώσουμε πως ορισμένες ενέργειες από ορισμένους φορείς δεν μας εκφράζουν για τον φ,χ,ψ,ω λόγο. Ας μην αισθανθούμε ντροπή αν προωθήσουμε μια κίνηση περισσότερο από μιαν άλλη, είναι ανθρώπινο. Ας μην γινόμαστε αφελείς και ας αναγνωρίσουμε ότι σε πάμπολλες κινήσεις βοήθειας κρύβονται ιδιοτελή κίνητρα. Μην κάνουμε όμως το λάθος να ακυρώσουμε μια δράση ή να λασπώσουμε μιαν άλλη ή να θάψουμε μια τρίτη. Δεν υπάρχουν καλές και κακές δράσεις αλληλεγγύης, ενώ ακόμα και αυτές που προέρχονται από "σκαι"ές φιγούρες μπορούν να στραφούν τελικά προς όφελος των πολιτικών που θεωρούν πχ. ότι η δουλειά των "μνημονίων" είναι να παράγουν ανισότητες και ελάχιστους κερδισμένους.
Στους καιρούς που ζούμε, θεωρώ ότι η ανάπτυξη κοινωνικής ευαισθησίας και συλλογικής δράσης είναι αυτό που μας λείπει περισσότερο από κάθε τι άλλο. Δουλεύοντας και πετυχαίνοντας σε αυτό μπορούμε να αισιοδοξούμε για το πολιτικό μας μέλλον, όποιο και αν είναι.

Δίκτυα αλληλοϋποστήριξης: Ας μιμηθούμε τα social media...

2011-12-14T17:56:00.000+02:00

Τι να κάνουμε για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας που πλήττονται από την οικονομική κρίση; Πως να βοηθήσουμε με τον πλέον μαζικό και αποτελεσματικό τρόπο όλους αυτούς που δεν έχουν δουλειά, δεν έχουν υγεία, δεν έχουν ελπίδα;

Αξιέπαινες προσπάθειες γίνονται σε όλη την Ελλάδα. Τοπικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και βοήθειας υπάρχουν σε πολλές περιοχές και συνεχώς δημιουργούνται και άλλες. Οι Γιατροί του κόσμου και άλλες ΜΚΟ δραστηριοποιούνται έντονα για την παροχή λίγης ανακούφισης σε πολλούς παλιούς και νέους φτωχούς. Οι πολίτες μόνοι ή σε ομάδες κινούνται, ψάχνουν και ψάχνονται, συνεισφέρουν ότι και όπως μπορούν. Για παράδειγμα το radiobubble συγκεντρώνει -στις 17 Δεκέμβρη- τρόφιμα για απόρους. Στην Τουϊτερλάνδη τα πηγαίνει εξαιρετικά το #tutorpool, μια πρωτοβουλία για δωρεάν διδασκαλία σε όσα παιδιά τη χρειάζονται.

Μπορούμε σε γενικές γραμμές να πούμε ότι προχωράμε καλά. Έχω την αίσθηση όμως ότι δεν τα πάμε όσο καλά θα έπρεπε. Αν και άτομα μπλεγμένα με τα ιντερνετικά κοινωνικά δίκτυα (social media) φαίνεται πως δεν έχουμε καταφέρει να μιμηθούμε τη δομή αυτών των νέων μέσων αμφίδρομης επικοινωνίας. Να δημιουργήσουμε hubs και clusters, να οργανώσουμε μια βάση -όχι δεδομένων αλλά βοήθειας- που θα μπορέσει να διαχειριστεί τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες των δίπλα μας (ακόμα και ημών των ιδίων, γιατί ως γνωστό σήμερα δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα).
Πώς το σκέφτομαι και τι θα μπορούσε να γίνει;

Σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να δημιουργήσουμε ένα πρότυπο κέντρο-κόμβο αλληλεγγύης. Να πατάει πάνω στο διαδίκτυο, να χρησιμοποιεί κάθε μέσο επικοινωνίας (κιν.τηλεφωνία, έντυπα κτλ) και να τυποποιήσει τα βήματα αλληλεγγύης σε μορφή open-source. Να μπορεί να συγκεντρώνει ενημέρωση για κάθε ενέργεια και πρωτοβουλία που θα λαμβάνει χώρα σε οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας και κυρίως της Αθήνας (όπου συγκεντρώνεται σχεδόν το 50% του ελληνικού πληθυσμού).
Να μην περιοριστεί μόνο στην παροχή συσσιτίων, τροφίμων, ένδυσης και ειδών πρώτης ανάγκης, αλλά να ανοιχτεί και σε άλλα πεδία, όπως η παροχή νομικών συμβουλών, η ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη, η ενημέρωση για πιθανούς τρόπους εξοικονόμησης ενέργειας -και άρα εξοικονόμησης χρημάτων- και βελτίωσης της οικιακής οικονομίας. Να κάνει την αρχή στην οργάνωση δραστηριοτήτων βοήθειας και στη συνέχεια να τυποποιήσει τη γνώση (σαν ένα tool-kit), προσφέροντας σεμινάρια κατάρτισης (ενδεχομένως μέσω διαδικτύου ή/και δια ζώσης) σε άλλους εθελοντές και τοπικά δίκτυα ανά την Ελλάδα.
Για παράδειγμα, ο κόμβος που θα δημιουργούνταν στο διαδίκτυο θα μπορούσε να παρέχει νομική βοήθεια σε όσους την χρειάζονται για την εξυπηρέτηση δανείων, για διαφορές οικονομικής φύσης με τρίτους ή το δημόσιο κτλ. Οι ερωτήσεις θα μπορούσε να αναρτώνται στον κόμβο και εθελοντές νομικοί να της απαντούν.
Θα μπορούσε, επίσης, να οργανωθεί ένα δίκτυο συσσιτίων που θα εκμεταλεύονταν πχ. εισφορές πολιτών αλλά και εστιατορίων. Να μαζέψουμε εθελοντές σε κάθε περιοχή, που με τη σειρά τους θα βρουν ένα εγκατελελειμένο-άδειο κατάστημα, το οποίο θα μετατραπεί σε επισιτιστική έδρα της περιοχής. Να εξασφαλίσουμε ψυγείο, φούρνο μικροκυμάτων, σκεύη από χορηγίες και δωρεές. Κάθε μια ομάδα εθελοντών να ειδοποιεί τα εστιατόρια της περιοχής, να ενημερώνει τους εστιάτορες για την δυνατότητα που έχουν να πηγαίνουν τα περισσεύματα σε εκείνη την έδρα, να ενημερώνουν με σχετική καμπάνια τους πελάτες εστιατορίων για την πρωτοβουλία και να τους ζητούν να παίρνουν σε αλουμινόχαρτο ότι περισσέψει απ' το πιάτο τους και να το πηγαίνουν στην έδρα. Να εκδώσουμε κάρτες συσσιτίου σε όσους πολίτες το έχουν πραγματικά ανάγκη και να τους εξυπηρετούμε σε κάθε έδρα, σε κάθε περιοχή. Κι όλες αυτές οι μικρές έδρες, αυτές οι περιοχές, αυτές οι πρωτοβουλίες να ενώνονται στην σκέπη του διαδικτυακού κόμβου που θα έχουμε συστήσει.
Να οργανώνονται προγράμματα δια βίου μάθησης και νέων δεξιοτήτων σε ανέργους, από άλλους ανέργους ή καταρτισμένους εθελοντές. Να προγραμματιστούν φροντιστηριακά μαθήματα ή μαθήματα για παιδιά με ειδικές ανάγκες, προγράμματα γυμναστικής κοκ.
Το αυτό και για την ψυχολογική υποστήριξη μακροχρόνιων ανέργων ή νέων ή ηλικιωμένων ή τέλος πάντων, όσων το χρειάζονται. Να οργανώνεται συλλογή φαρμάκων, κουβερτών κοκ.
Για κάθε δράση που θα οργανώνεται σε κεντρικό ή αποκεντρωμένο επίπεδο να ζητείται η οικονομική συνδρομή (pay pal, sms κτλ) όσων μπορούν και θέλουν να βοηθήσουν (θυμάστε τους τρόπους που ο Ομπάμα κέρδιζε πόρους για την προεκλογική του εκστρατεία;)

Πρωτόλειες οι σκέψεις. Με αρκετά λάθη, ενδεχομένως. Με αρκετούς περιορισμούς επίσης. Με αρκετά γκρίζα σημεία. Θέλει προσοχή ώστε να οργανώσουμε ένα σύστημα με τέτοιο τρόπο που δεν θα προκαλέσει και άλλους άνεργους (πχ. καθηγητές φροντιστηρίων κτλ). Από την άλλη θα ήθελα ειλικρινά να καταφέρουμε να βρεθούμε πέντα, δέκα, εκατό, χίλιοι άνθρωποι που θα εξετάσουμε τον πυρήνα αυτού που αναφέρεται στο σημερινό post. Να δημιουργήσουμε δηλαδή ένα κόμβο και πολλούς βρόχους αλληλοϋποστήριξης.
Τι λέτε, μαζευόμαστε; Στο radiobubble, στο twitter ή αλλού;

Τι λέει ή ποιος το λέει; #iq2mazi

2011-12-12T23:33:00.001+02:00

The great masses of the people will more easily fall victim to a big lie than to a small one. The broad masses of a population are more amenable to the appeal of rhetoric than to any other force. A man does not die for something which he himself does not believe in.

Συμφωνείτε με αυτά που μόλις διαβάσατε; Η πλειονότητα των πολιτών θα πέσει ευκολότερα θύμα ενός μεγάλου ψέματος; Οι ρητορείες ελκύουν περισσότερο τις μάζες σε σχέση με κάθε άλλη δύναμη; Ένας άνθρωπος δεν πρόκειται να πεθάνει για κάτι που δεν πιστεύει; Λόγια αληθινά;

Σήμερα ακούστηκε -σε ένα debate που οργανώνεται από μια ομάδα αυτοαποκαλούμενη ως "νοημοσύνη στο τετράγωνο" ή αγγλιστί "intelligence squared"- ότι σημασία έχει αυτό που λέει κάποιος και όχι ποιος το λέει. Πολύς κόσμος στο twitter λάτρεψε αυτά τα λόγια. Άγγιξαν ενδεχομένως αυτές οι λίγες λέξεις μια ευαίσθητη χορδή του ορθολογισμού τους, τη χορδή που συνδέεται με τις αγαθές προθέσεις, την ανάγκη να πιστεύουν και να γίνονται πιστευτοί.

Ξέχασα να σημειώσω ότι το debate όπου ακούστηκε αυτή η φοβερή ατάκα περί σημασίας των όσων λέγονται, αφορούσε το "Μαζί τα φάγαμε" του Θοδωρή του Πάγκαλου, του εδώ και πολλά χρόνια αττικάρχη υπολοίπου Αττικής. Κάποιοι άνθρωποι, που λέτε, χωρίστηκαν για τις ανάγκες του debate σε δυο στρατόπεδα. Εκ δεξιών έκατσαν αυτοί που θεωρούν ότι ο αττικάρχης είχε δίκιο, εξ ευωνύμων όσοι πιστεύουν ότι δεν τα φάγαμε μαζί. Μπορεί και να κάθισαν ανάποδα, δηλαδή αριστερά οι τα φάγαμε, δεξιά οι δεν τα φάγαμε. Δεν παίρνω όρκο, δεν παρακολούθησα το debate.
Εν πάση περιπτώσει, το θέμα μου φάνηκε ανούσιο. Όχι μόνο γιατί από τότε που ειπώθηκε η παγκάλειος φράση έχουν χυθεί τόνοι μελανιού, υπέρ ή κατά της πρότασης, αλλά και διότι η έννοια της συλλογικής ευθύνης περιέχει από τη φύση της κάτι το ανήθικο και αφοριστικά άδικο. Δεν θα συνεχίσω για το αν τα φάγαμε και τι φάγαμε. Έχω γράψει παλιότερα γι'αυτό.
Αυτό που με κόλλησε είναι η φράση "σημασία έχει τι λέει κάποιος και όχι ποιος το λέει" που ακούστηκε (αν πιστέψω το timeline μου) από τα χείλη της κας Λυμπεράκη, καθηγήτρια στο Πάντειο κ μέλος του "Κοινωνικού Συνδέσμου".
Αν λοιπόν συμφωνείτε κι εσείς με την κα Λυμπεράκη, δείτε πάνω ψηλά, τις τρεις σειρές italics. Είναι λόγια που τα έχει πει ο Αδόλφος Χίτλερ, το υπέρτατο κακό για την ανθρωπότητα. Αυτά που λέει ίσως δεν είναι λάθος, αυτός που τα λέει είναι το πρόβλημα.
Μπορείς να απομονώσεις έναν λόγο απ' το στόμα που τον προφέρει; Αν ναι, τότε μπαίνεις στο κλαμπ Λυμπερ-αλ-άκη, το κλαμπ που δεν σταματά ποτέ να κουνάει επιδεικτικά το δάχτυλο προς όλες τις πλευρές, όλες εκτός από τη δική του πλευρά, λες και αυτή η μεριά παρθενογεννήθηκε πριν από λίγες μέρες.
Αν όχι, καλωσήρθες στον κόσμο που αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι ΑΥΤΟΣ που λέει κάτι καθορίζει και ΑΥΤΟ που λέει. Αν μάλιστα σταματήσουμε να ξεχνάμε τόσο πολύ, τόσο γρήγορα, θα έχουμε κάνει ένα πολύ μεγάλο βήμα προς την αυτογνωσία.

Από τη Γερμανία του Β' παγκοσμίου στην Ευρώπη του σήμερα

2011-12-09T22:31:00.001+02:00

Όταν η Γερμανία συνθηκολόγησε άνευ όρων με τις αντιναζιστικές δυνάμεις καταλήφθηκε από τύψεις αλλά και μια μοναδική αποδοχή του ρόλου του αποκλειστικού υπαίτιου της καταστροφής. Το τέλος του θερμού πολέμου συνέπεσε με την αρχή του ψυχρού. Έτσι μέσα σε 4 μόλις χρόνια, πρώτα η Αυστρία απέκτησε αποκλειστική οντότητα με το τέλος του Άνσλους, και στη συνέχεια η μικρότερη σε μέγεθος Γερμανία (ένεκα των εδαφικών απωλειών) χωρίστηκε στα δυο: στην ΟΔΓ (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας) και τη ΓΛΔ (Γερμανική Λαϊκή Δημοκρατία).
Η ψυχροπολεμική διπλωματία βοήθησε γρήγορα την πάλαι ποτέ μεγάλη Γερμανία να ορθοποδήσει. Η Αυστρία περιβλήθηκε με το μανδύα του θύματος, που αναγκάστηκε να συμμετέχει στο χαμό εξαιτίας του Χίτλερ και των ΕΣ-ΕΣ. Το γεγονός ότι το Άνσλους και η συμμετοχή σε Βέρμαχτ, ΕΣ-ΕΣ, οι θηριωδίες και η παράδοση των Εβραίων της χώρας ήρθαν ως αποτέλεσμα αποφάσεων και ενεργειών μεγάλης ομάδας (ίσως της πολύ πολύ μεγαλύτερης) του αυστριακού λαού, ήταν μάλλον μια μικρή λεπτομέρεια που έπρεπε γρήγορα να ξεχαστεί.
Η ΓΛΔ φρόντισε αμέσως να βγάλει το φωτοστέφανο της αρετής, μέσω της μεταγραφής στο κομμουνιστικό στρατόπεδο. Αφού υιοθέτησαν το μοντέλο και τις αρχές αυτών που έχυσαν μακράν το περισσότερο αίμα στο Β' Παγκόσμιο (βλ. Σοβ.Ένωση), πάει να πει ότι έπρεπε να περάσουν αυθωρεί σε άλλο επίπεδο. Να επιτρέψουν στον εαυτό τους να νιώσουν μέρος των νικητών, μιας και αυτοεπέβαλαν την βολική θεώρηση ότι οι Ρώσοι ήταν οι 'απελευθερωτές' τους. Ως εκ τούτου και λόγω της κομμουνιστικής επικυριαρχίας πλειοδοτούσαν (οι της ΓΛΔ) σε καταδίκες του ναζιστικού παρελθόντος και σε αναθέματα κυρίως προς την άλλη πλευρά, την δυτική, που έμοιαζε σαν να είχε επιφορτιστεί -μόνη αυτή- με το άγος του ναζισμού.
Η κατάσταση στην ΟΔΓ ήταν λίγο διαφορετική. Το φορτίο της ενοχής έμοιαζε να σηκώνεται μόνο απ' αυτούς, όμως γρήγορα η κατάσταση άρχισε να αλλάζει. Καταρχήν για γεωπολιτικούς λόγους και λόγω της ανάγκης σταθεροποίησης της περιοχής, απαλλάχτηκε από ένα ιδιαίτερα μεγάλο μέρος των αποζημιώσεων που καλούνταν να επιδώσει στους πρώην κατακτημένους. Η Συνθήκη του Λονδίνου, το 1953, σχεδόν έσβησε την δυνατότητα για μαζικές αποζημιώσεις. Τα χρέη παρέμειναν εξαιρετικά μεγάλα (λόγω εξυπηρέτησης των 'συμβατικών' χρεών), όχι όμως τόσο μεγάλα όσο αυτά που θα επωμίζονταν σε περίπτωση καταβολής 'επανορθώσεων' σε όσα κράτη καταστράφηκαν απ' τη γερμανικη κατοχή. Οι εγγυήτριες δυνάμεις (δηλαδή οι ΗΠΑ, αλλά και οι Μ.Βρετανία, Γαλλία) ήθελαν να περιορίσουν το φορτίο των γερμανών, όμως ήθελαν και την έμπρακτη επίδειξη (μέσω της σκληρής εργασίας ήτοι μέσα από μια ιδιότυπη αντιστροφή του ανατριχιαστικού "η εργασία απελευθερώνει") εκ μέρους τους της διάθεσης να επιστρέψουν στο κλαμπ των δυτικών χωρών. Η Γερμανία το κατάφερε και ως αντάλλαγμα επέτυχε διπλωματικά να αποτινάξει μεγάλος μέρος της ευθύνης, μεταθέτοντάς την στον Χίτλερ και την παρέα του.
Έσβησε δηλαδή η ενοχή; Όχι, βέβαια όχι. Η ενοχή συνεχίζει και σήμερα να βαραίνει στο πίσω μέρος του μυαλού της Γερμανίας, αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό απ' ότι παλιότερα. Θα έλεγε κανείς ότι η ενοχή είναι ένα αίσθημα που πρέπει πάντα να εμφανίζουν, όπως ακριβώς οι σερβιτόροι σε καθώς πρέπει εστιατόρια πρέπει να έχουν πάντα ένα χαμόγελο καρφιτσωμένο στο πρόσωπο. Δεν τους αδικώ. Για πόσα χρόνια θα πρέπει να πληρώνουν τα λάθη των προγόνων τους; Η νέα γενιά, η γενιά που βγήκε απ' τους babyboomers, δεν μπορεί να νιώθει μονίμως κλεισμένη σε ένα αόρατο τείχος ντροπής. Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα, αλλά όχι και εγγόνια.
Όμως αυτό θα είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή έχει να κάνει με το γεγονός ότι η απενοχοποίηση είχε αρχίσει νωρίτερα, όταν δόθηκε στην ΟΔΓ η δυνατότητα να μειώσει το χρέος και να αρχίσει να ασκεί πίεση σε άλλες μικρότερες οικονομίες της Ευρώπης και του κόσμου. Κατά την γνώμη μου, καλώς δόθηκε αυτή η δυνατότητα, εξετάζοντάς την στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου και βάσει αποτελέσματος. Καλώς επίσης, παραγράφηκε το μεγαλύτερο μέρος (όχι όλο) των επανορθώσεων, καλώς διοχετεύτηκε χρήμα, καλώς η μηχανή της δεν καθαρίστηκε από όλους τους ναζί παρά μόνο από τα μεγαλύτερα απ' τα πρωτοκλασάτα στελέχη (σε διαφορετική περίπτωση, οι περισσότεροι γερμανοί θα έπρεπε να τεθούν εκτός παραγωγής), καλώς ακολουθήθηκε μια επεκτατική πολιτική.

Το σημείωμα δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να ανασύρει στην επιφάνεια το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας. Με βρίσκει αντίθετο το κάλπικο εθνικοπατριωτικό εγχώριο σύνδρομο που προσπαθεί να εμφανίσει την Μέρκελ με χιλτερικό μουστάκι.
Αυτό που θέλω να σχολιάσω είναι η πολιτική που ακολουθήθηκε την περίοδο μετά τη λήξη του πολέμου και να την αντιπαραβάλλω με την σημερινή κατάσταση. Αν θέλεις να επαναφέρεις μια χώρα -που ας δεχθούμε ότι ευθύνεται στο μεγαλύτερο μέρος για το κακό της το χάλι- τότε δουλεύεις πρώτα για τη σταθεροποίηση της κατάστασης, την αλλαγή των δομών της (με την υιοθέτηση αξιόπιστων και 'νομιμόφρονων' κανόνων) και στη συνέχεια όταν αποκτήσει μια πρώτη καλή παραγωγική βάση τότε ζητά τα χρεωστούμενα κάνοντας ένα πολύ μεγάλο σκόντο.
Δυστυχώς αν βγαίναμε σήμερα απ' τον πόλεμο, οι σημερινοί ηγέτες θα επιδίωκαν να επιφέρουν αλλαγές στις δομές του ηττημένου κράτους, καταρχάς απομυζώντας το οικονομικά, στη συνέχεια αποδεκατίζοντάς το διοικητικά και παράλληλα θα δούλευαν ατσούμπαλα για πολιτικοκοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Δεν θα πετύχαινε, ακόμα κι αν αυτή η χώρα έβγαινε από συντρίμια, ακόμα κι αν αυτή η χώρα διακατέχονταν από τύψεις. Πόσο μάλιστα αν αυτή η χώρα δεν έβγαινε από συντρίμια αλλά από μια σχετική κατάσταση ευμάρειας, πόσο μάλιστα αν αυτή η χώρα δεν διακατέχονταν από τύψεις.

Ο Γάλλος πρωθυπουργός Οριόλ είχε πει το 1946 "Όσο θα θυμάστε εσείς, τόσο πιο εύκολο θα είναι για μας να ξεχάσουμε". Τώρα, ο νυν πρόεδρος της Γαλλίας ίσως να έλεγε "Θυμάστε δεν θυμάστε, ξεχάσουμε δεν ξεχάσουμε, δεν θα σας αφήσουμε να ξεχάσετε".

ΥΓ. Αν ψάχνεις ομοιότητες με την ελληνική κατάσταση θα απογοητευτείς. Δεν μπαίνω στην λούμπα να συγκρίνω μήλα με αχλάδια, άσχετα με το ότι και τα δυο είναι φρούτα. Κατακρίνω απλώς τη σημερινή πολιτική ηγεσία της ΕΕ, της Κομισιόν, της Ελλάδας και το σαθρό χρηματοπιστωτικό μοντέλο για τον λανθασμένο (πολιτικά και οικονομικά) τρόπο που χειρίζονται την ευρωπαϊκή και παγκόσμια κοινωνικοπολιτικοοικονομική διπλωματία. Δυστυχώς η ιστορία δεν διδάσκει, καθώς η άτιμη έχει τη μοναδική δυνατότητα να ερμηνεύεται κατά το δοκούν.
ΥΓ2. Η βάση της σημερινής ανάλυση προήλθε από το βιβλίο "Οι πόλεμοι της μνήμης" του Χάγκεν Φλάισερ. Ενός υπέροχου γερμανού ιστορικού, που θεωρεί τον εαυτό του "ως έλληνα με γερμανική καταγωγή". Εξαιρετικό

* στη φωτό που κλέφτηκε από εδώ, βλέπετε το Ράιχσταγκ μετά το βομβαρδισμό των συμμάχων. Έτσι μοιάζει βομβαρδισμένη και η ελληνική βουλή. Όχι με οβίδες, αλλά με πτύελα (εγχώρια και αλλοδαπά)

[Αποκλειστικό] Η ομιλία που κρύβει ο Πρωθυπουργός στο συρτάρι του

2011-11-30T13:38:00.003+02:00

Περιηγήθηκα για λίγη ώρα στο διαδίκτυο, προσπαθώντας να βρω μερικά στοιχεία για προσωπική χρήση. Μου τράβηξε το ενδιαφέρον μια ιστοσελίδα που κατά τύχη βρήκα (ας όψεται ο μαγικός αλγόριθμος του google). Εκεί διάβασα με μεγάλη έκπληξη, τον λόγο που κρατάει στο συρτάρι του ο Πρωθυπουργός της χώρας και πρόκειται να εκφωνήσει μπορεί σε λίγες ώρες, μπορείς σε λίγες μέρες, μπορεί σε λίγους μήνες (ανάλογα με την κρισιμότητα των στιγμών).
Αισθάνομαι την υποχρέωση να μοιραστώ μαζί σας τα κυριότερα αποσπάσματα. Είναι στα αγγλικά, αλλά μην ξεχνάτε ότι ο άνθρωπος έζησε τόσα χρόνια στο εξωτερικό:

"Today I address myself to you as a soldier and as the head of the Greek government. I address to you concerning extraordinarily important questions. Our homeland is on the verge of collapse. The achievements of many generations and the Greek home that has been built up from the dust are about to turn into ruins. State structures are ceasing to function. Each day delivers new blows to the waning economy./.../
The atmosphere of conflicts, misunderstanding, hatred causes moral degradation, surpasses the limits of toleration. Strikes, the readiness to strike, actions of protest have become a norm of life. Even school youth are being drawn into this. Yesterday evening, many public buildings remained seized.
The cases of terror, threats and moral vendetta, of even direct violence are on the rise. A wave of impudent crimes, robberies and burglaries is running across the country. The underground business sharks' fortunes, already reaching millions, are growing. Chaos and demoralization have reached the magnitude of a catastrophe. People have reached the limit of psychological toleration. Many people are struck by despair. Not only days, but hours as well are bringing forth the all-national disaster./.../
Citizens!
The load of responsibility that falls on me on this dramatic moment in the Greek history is huge. It is my duty to take this responsibility - concerning the future of Greece".

Τώρα σταματάω την πλάκα. Ο παραπάνω λόγος δεν ανήκει στον κ. Παπαδήμο, αν και όπως ήδη διαπιστώσατε θα μπορούσε άνετα να είναι δικός του.
Πρόκειται για τον λόγο που εκφωνήθηκε από τον Στρατηγό Γιαρουζέλσκι, τον αρχηγό της στρατιωτικής κυβέρνησης της Πολωνίας, στις 13 Δεκεμβρίου 1981. Όταν δηλαδή κήρυξε στρατιωτικό νόμο σε μια προσπάθεια να σταματήσει τις κινητοποιήσεις των εργατικών σωματείων και της "Αλληλεγγύης". Το μόνο που άλλαξα στα αποσπάσματα που παράθεσα είναι η λέξη "Polish" με τη λέξη "Greek".
Σκέφτομαι τον τρόπο με τον οποίο η κομμουνιστική ηγεσία της Πολωνίας, φερέφωνο της Μόσχας, αντιμετώπισε τους απεργούς, τις κατηγορίες που απηύθυνε στους πολωνούς συνδικαλιστές, στον λαό που δυσφορούσε. Αναλογίζομαι ότι είναι ιδιαίτερα πιθανό να ακούστηκαν λόγια όπως 'παλαβοί λαϊκιστές', 'καταστροφείς της ευαίσθητης οικονομίας', 'κακοποιά στοιχεία', 'οπισθοδρομικοί οπορτουνιστές' και πάει λέγοντας.

Εννοείται ότι η Ελλάδα δεν έχει τον συνδικαλισμό που πρέπει. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ο συνδικαλισμός πρέπει να πάψει να υπάρχει έως ότου αναμορφωθεί και περάσει τη βάση στις εξετάσεις που θα του βάλουν 'οι θετικά σκεπτόμενοι' φωστηροαυτόκλητοι σωτήρες της χώρας.
Η Ελλάδα είναι καζάνι που βράζει. Το φαγητό μπορεί να καεί, μπορεί και να βράσει στην εντέλεια. Μπορεί να λιώσει το κρέας, μπορεί και να μείνει σκληρό και άνοστο. Οι ζυμώσεις δεν εξαντλούνται σε μια νύχτα.
Δεν προχωρώ σε παραπάνω αναλύσεις, απλά παραθέτω το υπόλοιπο κείμενο της ομιλίας Γιαρουζέλσκι εκείνη την μέρα, σχεδόν 30 χρόνια πριν, αλλάζοντας και πάλι τη λέξη "Poland" με τη λέξη "Greece". Προς γνώση και συμμόρφωση ή αλλιώς, για να γνωρίζουμε όλοι ότι η ιστορία είναι πάντα δυνατό να επαναληφθεί, άλλοτε ως τραγωδία, άλλοτε ως φάρσα, άλλοτε ως φαρσοτραγωδία σαν αυτή που ίσως ζούμε:

"I declare, that today the Military Council of National Salvation has been formed. In accordance with the Constitution, the State Council has imposed martial law all over the country. I wish that everyone understood the motives of our actions. A military coup, military dictatorship is not our goal./.../
In longer perspective, none of Greece's problems can be solved with the use of violence. The Military Council of National Salvation does not replace constitutional organs of power. Its only purpose is to keep the legal balance of the country, to create guarantees that give a chance to restore order and discipline. This is the ultimate way to bring the country out of the crisis, to save the country from collapse./.../
I appeal to all the citizens. A time of heavy trials has arrived. And we have to stand those in order to prove that we are worthy of Greece.
Before all the Greek people and the whole world I would like to repeat the immortal words:
Greece has not yet perished, so long as we still live!"

Το αυθεντικό κείμενο εδώ. Η φωτό από εδώ.

[update - 30.11.2011, 20:52] Ένας καλός φίλος, με τον οποίο ευτυχώς μπορούμε να διαφωνούμε πολιτικά με κόσμιο τρόπο, καυτηρίασε την αναφορά μου στο όνομα Παπαδήμου. Έχει δίκιο αυτή τη φορά, ατυχής παραλληλισμός. Το όνομα αναφέρθηκε επειδή απλά τυγχάνει να κατέχει σήμερα τα ηνία. Δεν υπαινίσσομαι τυχόν δικτατορικές ή υποχθόνιες αστυνομοκρατικές σκέψεις του σημερινού πρωθυπουργού. Ήθελα να αναδείξω με το σημερινό σημείωμα (με λάθος τρόπο όπως αποδείχτηκε) δύο ζητήματα: 1. το στείρο της αφοριστικής και ισοπεδωτικής κατακραυγής κατά του συνδικαλισμού, και 2. τον φόβο μου ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που δεν θα διστάσουν να καταλύσουν τα ψήγματα δημοκρατίας που διαθέτουμε χρησιμοποιώντας δικαιολογίες και τεχνάσματα σαν του Γιαρουζέλσκι.

Το Πολυτεχνείο ζει; (ή αλλιώς, η σχιζοειδής διαταραχή της κοινωνίας)

2011-11-17T11:43:00.000+02:00

Στο γραφείο δεν επιτρέπεται (ορθώς) να καπνίζουμε. Κατεβαίνουμε λοιπόν στο ισόγειο, όποτε χρειαστούμε την δόση μας σε νικοτίνη. Το πρώτο τσιγάρο της ημέρας έτυχε να το κάνω παρέα με το θυρωρό του κτιρίου. Ένας συμπαθητικός άνθρωπος, 65 ετών, συντηρητικός σε πολλά ζητήματα, με συμπάθεια προς την αριστερή πλευρά της πολιτικής, πάντα κόσμιος και χαμηλών τόνων.
Είχε τις μαύρες του σήμερα. Με πήρε μονότερμα. Μου μίλησε για το αδιανόητο της συμμετοχής του ΛΑΟΣ στη νέα κυβέρνηση. Μου εξέφρασε το παράπονό του για την Ευρώπη. "Τι κερδίσαμε από την είσοδό μας στην Ευρώπη, όλα αυτά τα χρόνια;". "Οι μεγαλοκαρχαρίες έφαγαν καλά, σ' εμάς έλαχαν τα ψίχουλα και τώρα μας ζητούν να πληρώσουμε το γεύμα των άλλων". "Στην Τουρκία, τα αντίστοιχα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ βρίσκονται σχεδόν εκτός βουλής". "Τόσο έξυπνοι είναι οι Τούρκοι που έβγαλαν τον Ερντογάν, που παρά τα στραβά του κάτι κάνει;". "Άφηναν να εννοηθεί, πριν την ψήφο εμπιστοσύνης, ότι επίκειται πραξικόπημα". "Κι εγώ σου λέω ότι καλύτερα να γίνει πραξικόπημα, να έρθουν κάποιοι άλλοι πάνω, μπας και δούμε αλλαγές και επιδιορθώσεις".

Καταιγιστικός ο θυρωρός μας. Θέλοντας να αλλάξω θέμα τον ρώτησα αν θυμάται τίποτα από το Πολυτεχνείο και την 17η Νοεμβρίου 1973.
"Εκεί ήμουν", μου είπε. "Πυροβολισμοί από το πρωί, χαμός. Βρισκόμασταν με φίλους έξω από το Πολυτεχνείο, μέχρι τη στιγμή που έφτασαν τα τανκς. Μετά χωθήκαμε σε μια διπλανή πολυκατοικία. Έγινε αυτό που έγινε, μπήκε το τάνκ, έπιασαν πολλά παιδιά και μετά έβαλαν τον Μαστοράκη να τους δείξει πόσο καλή ήταν η χούντα. Την άλλη μέρα δεν συνέβη τίποτα. Όλοι στο σπίτι, λίγος κόσμος στο δρόμο, μόνο για να πάει στη δουλειά του. Στρατιωτικός νόμος, φοβόμασταν".
Δεν συνεχίσαμε άλλο. Το δεύτερο τσιγάρο που άναψα είχε τελειώσει. Έπρεπε να επιστρέψω στο γραφείο.

Ξαναδιαβάστε τώρα, τις αρχικές δηλώσεις του καλού μας θυρωρού για την πολιτική κατάσταση του τόπου. Σκεφτείτε, την πολιτική τρικυμία που συμβαίνει στο μυαλό του, αλλά μην βιαστείτε να τον καταδικάσετε. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται ένα βήμα πριν την απροκάλυπτη εκδήλωση των σχιζοειδών διαταραχών της προσωπικότητάς της. Και αυτή η συμπεριφορά δεν αφορά μόνο τον θυρωρό ή τους συμπαθούντες την αριστερά, αλλά σχεδόν το σύνολο της εν ελλάδι κοινωνίας.

Αυτό ίσως είναι το μέγιστο λάθος της μεταπολίτευσης και ιδίως των τελευταίων 15-20 ετών. Ενώ υπήρχαν όλα τα δημοκρατικά εχέγγυα για την ανάπτυξη συνεκτικής πολιτικής σκέψης από κάθε υποκείμενο, αυτοπεριοριστήκαμε σε έναν κομφορμιστικό, απολίτικο και ανιστόρητο τρόπο ζωής, πασπαλισμένο με μπόλικη life style χρυσόσκονη. Χάσαμε το συλλογικό, επιλέγοντας την ατομικότητα ως μοντέλο ικανοποίησης των πλαστών σε πολλά σημεία αναγκών μας. Δώσαμε λευκή επιταγή σε πολιτικούς νάνους να δρουν για μας, χωρίς εμάς. Τώρα που μπαίνουμε -όλοι μαζί αλλά ουσιαστικά ο καθένας μόνος του- σε ένα ομιχλώδες και άγνωστο τοπίο διαπιστώνουμε πως μας λείπει το εργαλείο με το οποίο θα μπορούσαμε ενδεχομένως να την βγάλουμε καθαρή: η πολιτική πυξίδα.
Μια τέτοια πυξίδα θα μπορούσε να είναι το δημοψήφισμα, αλλά φρόντισαν από νωρίς να το βγάλουν εκτός συζήτησης οι 'συγκυβερνώντες' (με την ανοχή αν όχι την στήριξη των μη-συγκυβερνώντων κομμάτων). Μια τέτοια πυξίδα θα μπορούσε να είναι το ξεδίπλωμα ενός διαφορετικού bottom-up κοινωνικού συμβολαίου. Κι εδώ όμως δεν βλέπω κινητικότητα.
Και έτσι, μ'αυτά και μ'αυτά, το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ φυτοΖωΕΙ στις καρδιές των περισσότερων από εμάς.

Ο πόλεμος για την οικονομία και η αλλαγή ηγεσίας

2011-11-10T18:01:00.001+02:00

Έχουμε πόλεμο, λένε. Η μάχη για την επιβίωση της Ελλάδας, για την παραμονή στο ευρώ, για την διατήρηση της ενότητας της ευρωζώνης δεν αφήνει περιθώρια για εκλογές, για νέα εκλογική ετυμηγορία, προσθέτουν.
Αντιπαρέρχομαι το γεγονός πως σήμερα αποκτήσαμε ένα νέο πρωθυπουργό, ο οποίος δεν προήλθε μέσα από την μόνη αναφαίρετη δημοκρατική διαδικασία στην οποία μετέχουν όλοι οι πολίτες.

Προσπαθώ να πλάσω στο μυαλό μου την εικόνα του πολέμου, στον οποίο υποτίθεται ότι έχουμε εμπλακεί. Βλέπω λοιπόν ένα στρατόπεδο πάνω σε μια χιονισμένη πλαγιά. Κρύο, ψείρες, αβεβαιότητα.
Ο εχθρός, όποιος κι αν είναι αυτός, βρίσκεται σχετικά κοντά, σε απόσταση βολής πυροβολικού. Κατά καιρούς στο στρατόπεδο σημαίνει συναγερμός. Όλοι μπαίνουν στα αμπριά για να γλιτώσουν από τις οβίδες, που ευτυχώς δεν είναι ακόμα πολλές και ρίχνονται περισσότερο για να κάμψουν το ηθικό του στρατού μας, πριν την τελική μάχη, την επέλαση.
Η επιμελητεία εμφανίζει σοβαρές ρωγμές. Τα τρόφιμα δεν φτάνουν στην ώρα τους, αλλά παρόλα αυτά οι στρατιώτες δεν βαρυγκομούν φανερά. Γνωρίζουν ότι μόλις ξεσπάσει η οριστική μάχη και μέχρις ότου τελειώσει θα πρέπει να επιζήσουν με όσες κονσέρβες έχουν διαθέσιμες στο γυλιό τους.
Οι στρατιώτες περιμένουν τον εχθρό, τον αόρατο ακόμη εχθρό.
Όσο περνά ο καιρός και δεν γίνεται τίποτα οι αντιδράσεις αρχίζουν να μεγαλώνουν. Η μουρμούρα γίνεται καθημερινό φαινόμενο. Στην πρωινή αναφορά, στο συσσίτιο, στις σκηνές, στη σκοπιά. Το πλιάτσικο μεταξύ των ανδρών αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις μέρα με τη μέρα.

Οι αξιωματικοί απουσιάζουν. Βρίσκονται κάπου χωμένοι στο σταθμό διοίκησης, ερίζοντας για το ποιος θα αναλάβει την πρωτοκαθεδρία του στρατεύματος, ποιος θα είναι αυτός που θα οδηγήσει το περήφανο λαό μας στη νίκη. Μέσα στη φούρια τους για το ποιος θα αναδειχθεί αρχιστράτηγος και ποιος θα περιοριστεί σε ρόλο ορντινάτσας έχουν ξεχάσει να μιλήσουν στους φαντάρους για το στόχο και το σκοπό αυτού του πολέμου. Τους ξεσκίζουν σε ασκήσεις ακρίβειας και παρελάσεις, τους βάζουν να κατασκευάζουν ορύγματα και ξύλινα καταφύγια, τους διατάζουν να καθαρίζουν το χιόνι κάθε μέρα μπροστά από το διοικητήριο, αλλά έχουν ξεχάσει να τους βάλουν να ρίξουν κάποιες ριπές, να εξασκηθούν στον πόλεμο.
Το στρατόπεδο δεν διακατέχεται από ομοψυχία. Έχει γεμίσει με παιδιά και αποπαίδια. Πάντα οι ίδιοι κάνουν τις αγγαρείες, πάντα οι ίδιοι ανοίγουν και κλείνουν πρόχειρα αποχωρητήρια, καθαρίζουν τις λαμαρίνες, παίρνουν τα γερμανικά νούμερα. Κάποιοι άλλοι, όχι και λίγοι, έχουν καβαντζωθεί στο αναρρωτήριο, στο καψιμί, σε διοικητικά πόστα.

Αυτοί οι αξιωματικοί, αυτός ο διοικητής, πιστεύουν ότι οι στρατιώτες πρέπει να είναι ικανοποιημένοι από την κατάσταση. Δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν ότι οι φαντάροι μπορεί να στασιάσουν. Λένε ότι αποκλείεται να συμβεί κάτι τέτοιο καθώς σε περίπτωση ανταρσίας είναι ούτως ή άλλως χαμένοι. Ο εχθρός, λένε, θα τους λιανίσει.
Μπορεί να είναι έτσι. Μπορεί όμως και να μην είναι. Μπορεί να υπακούουν μέχρι τέλους, μπορεί όμως να τους κρεμάσουν ανάποδα άπαξ και η στάση των αξιωματικών ξεπεράσει κάποια όρια προκλητικότητας. Άσε που ολοένα φουντώνει η φήμη, την οποία κανείς αξιωματικός δεν μπαίνει στον κόπο να διαψεύσει πειστικά, περί συνεργασίας των αξιωματικών με αξιωματικούς του αντίπαλου στρατοπέδου. Σιγοψιθυρίζουν αρκετοί για σικέ πόλεμο προς γνώση και συμμόρφωση.

Και πως αντιδρά σε όλα αυτά η ηγεσία των βυζαντινισμών. Ορίζει για αρχηγό τον πρώην υπεύθυνο της
οικονομικής διαχείρισης. Αρκετοί στρατιώτες φαίνονται ευχαριστημένοι. Λένε ότι χειρότερη αντιμετώπιση αποκλείεται να συναντήσουν. Φαίνεται να υπάρχει μια άτυπη ελάχιστη περίοδος χάριτος για το νέο διοικητή. Όμως κάποιοι άλλοι έχουν αρχίσει σοβαρά να αγανακτούν. Όχι μόνο οι καλοπερασάκηδες που φοβούνται μη και στρωθούν στη δουλειά, αλλά και άλλοι, σοβαροί και πειθήνιοι στρατιώτες, που βλέπουν ότι πάνε γυμνοί στον πόλεμο, παντελώς απροετοίμαστοι.
Προσοχή. Στην πρώτη στραβή η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει από κάθε έλεγχο και τότε η ανταρσία θα γενικευτεί. Και τότε ας μην επιδιώξουν οι υφιστάμενοι αξιωματικοί να αποκτήσουν ξανά τα ηνία του στρατοπέδου. Και τότε ας μην επισείσουν πάλι το φόβητρο του εχθρού, που βρίσκεται έξω από τις πύλες. Ποιος σοβαρός στρατιώτης θα εμπιστευτεί ξανά σε αυτούς τους αξιωματικούς, σε αυτή την ηγεσία τη ζωή του; Ελπίζω να καταλαβαίνετε, λοιπόν, κύριοι αξιωματικοί και κύριοι στρατηγοί ότι εδώ που φτάσαμε είτε θα σωθούμε όλοι μαζί, είτε θα πέσουμε όλοι μαζί.
Οψόμεθα...

ΥΓ. Η θέση μου για την κατάσταση είναι ξεκάθαρη. Δημοψήφισμα πρώτα, εκλογές αμέσως μετά. Δυστυχώς πολλοί φοβούνται την ετυμηγορία των πολιτών. Περισσότερο όμως φοβούνται οι ίδιοι οι πολίτες να διατρανώσουν την ύπαρξή τους. Οψόμεθα και εδώ.

Η ιστορία του μύθου των Πόρσε Καγιέν και η πλέον ατράνταχτη διάψευσή του

2011-11-08T00:53:00.000+02:00

Πριν από λίγες μέρες διάβασα σε δεκάδες ιστοσελίδες, blogs, εφημερίδες τις δηλώσεις του Ηρακλή Πολεμαρχάκι, έως πρόσφατα οικονομικού συμβούλου του πρωθυπουργού της χώρας, με τις οποίες ισχυρίζονταν ότι η Λάρισα διαθέτει τις περισσότερες Πόρσε Καγιέν ανά κάτοικο παγκοσμίως και ότι υπάρχουν περισσότερες Καγιέν στην Ελλάδα απ' ότι ο αριθμός των φορολογουμένων με εισόδημα άνω των 50.000 €. Δεν πίστεψα τους ισχυρισμούς του παρότι το πόστο του και οι τίτλοι σπουδών έδιναν κάποια εχέγγυα γνησιότητας. Έψαξα το ζήτημα και έγραψα στις 26/10/2011 ένα σχετικό ποστ, με το οποίο προσπάθησα να καταρρίψω τον αστικό μύθο των Πόρσε Καγιέν.
Η ανταπάντησή μου έπαιξε πάρα πολύ, προωθήθηκε κατά κόρον σε twitter κυρίως, αλλά και facebook, η επισκεψιμότητα του ιστολογίου ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Δυστυχώς έπαιξε λιγότερο απ' ότι οι δηλώσεις του κ. Πολεμαρχάκι, που για όσους δεν γνωρίζουν είναι και καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Warwick, άρα θα έπρεπε να γνωρίζει τη σημασία της παροχής παραπομπών για κάθε ισχυρισμό που εμπεριέχει δεδομένα.

Όπως ισχύει σε κάθε περίπτωση σπίλωσης, όταν η λάσπη φτάσει στον ανεμιστήρα καθίσταται ανεξέλεγκτη. Έτσι οι δηλώσεις του κ. Πολεμαρχάκι αφού πρωτοαναφέρθηκαν σε περιοδικό του πανεπιστημίου που διδάσκει και διαδόθηκαν με ταχύτητα στη χώρα μας, τώρα ακολουθούν διεθνή καριέρα καθώς παίζουν σε εφημερίδες και μέσα ενημέρωσης ανά τον κόσμο και ιδίως στην Αγγλετέρα. Οι αιτιάσεις Πολεμάρχακι καταπόθηκαν αβίαστα στην εφημερίδα "Telegraph"στις 31/10/2011, ενώ σήμερα 7/11/2011 σειρά είχε άρθρο στην ιστοσελίδα του BBC.
Όλο αυτό το διάστημα, δυο συντουϊτερς, οι @alopeki και @etceteria, κατέβαλλαν μια εξαιρετική προσπάθεια αναρτώντας σε ιστοσελίδες, οι οποίες υιοθετούσαν τον μύθο Πολεμαρχάκι, απαντήσεις που επιδείκνυαν τον λανθασμένο συλλογισμό για τις Καγιέν. Εξαιτίας κυρίως της προσπάθειάς τους, ένας δημοσιογράφος του Business Insider αναζήτησε την αλήθεια. Επικοινώνησε με τον ίδιο τον κ. Πολεμαρχάκι και του ζήτησε τις πηγές στις οποίες βασίστηκε. Η απάντηση του κ. Πολεμαρχάκι ηταν απίστευτη και συνάμα φαιδρή. Τι είπε ο κ. καθηγητής;
"My remark was casual, based on what I had heard in economic policy circles in Greece a few years back". Προσθέτει επίσης, ότι "Someone who researched the matter recently, and whom I trust, tells me that the per capita number of Porsche in Larissa (1 per 2627) is twice that of Porsche Cayenne in the OECD countries (1 per 4555)".

Τι μας λέει σε απλά ελληνικά ο κ. Πολεμαρχάκις; Ότι τα όσα ισχυρίστηκε δεν προέρχονται από κάποια συγκεκριμένη έρευνα ή πηγή, αλλά από κάτι που άκουσε από κάποιους οικονομικούς κύκλους, κάμποσα χρόνια πριν. Λέει επίσης ότι κάποιος που τον εμπιστεύεται έκανε κάποια έρευνα που δείχνει ότι η Λάρισα έχει σχεδόν διπλάσιο αριθμό Πόρσε ανά κάτοικο απ' ότι οι χώρες του ΟΟΣΑ.
Αφού προσπεράσω το γεγονός πως ένας καθηγητής θεώρησε σκόπιμο να θεωρήσει ως θέσφατο κάτι που άκουσε από κάποιον (αλήθεια θα δέχονταν μια διπλωματική εργασία που θα περιείχε τέτοιες πηγές;), να σταθώ λίγο στη σύγκριση Λάρισας και χωρών ΟΟΣΑ.
Συγκρίνει ο κ. καθηγητής, ούτε λίγο ούτε πολύ, μήλα με κομποσχοίνια ή ανανάδες με παντόφλες. Στην αυθεντική του δήλωση κάνει λόγο για την ΠΟΛΗ με τα περισσότερα Καγιέν και εδώ συγκρίνει αυτή την πόλη με τον μέσο όρο των 34 κρατών που συγκροτούν τον ΟΟΣΑ. Η σύγκριση θα είχε νόημα αν αφορούσε τη Λάρισα, σε σχέση με τη Στουτγκάρδη, την Ατλάντα των ΗΠΑ, τη Γενεύη, τις Κάννες, το Τρεβίζο, ακόμα και την πόλη-χώρα του Μονακό ή του Λουξεμβούργου. Αυτό που παραθέτει ο ενδεχομένως αξιοπρεπής κατά τ' άλλα πρώην οικονομικός σύμβουλος κοτζάμ πρωθυπουργού έχει την ίδια αξία με το πει κανείς ότι ο Όλυμπος είναι το ψηλότερο βουνό του κόσμου γιατί το μέσο ύψος των ηπειρωτικών περιοχών του πλανήτη είναι μικρότερο από 2.917 μέτρα.

Εν πάση περιπτώσει, τα όσα έχω πει ή έχω γράψει εγώ προκειμένου να αντικρούσω τον κ. Πολεμαρχάκι εμπεριέχουν ένα μικρό μεν, υπαρκτό δε ποσοστό αμφιβολίας. Αυτό που έκανα προκειμένου να αντικρούσω το μύθο των Καγιέν ήταν μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο και όχι ένας εξαντλητικός έλεγχος των δεδομένων.
Ευτυχώς με το θέμα ασχολήθηκε ο πρώην επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριακών συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών, κ. Διομήδης Σπινέλλης. Σε ιστοσελίδα που αφορά θέματα επιστημονικού σκεπτικισμού έγινε μνεία για το ζήτημα, πράγμα που ώθησε τον κ. Σπινέλλη να απαντήσει ως εξής:
"The claim is incorrect by more than an order of magnitude. These are the numbers according to database queries we ran at the General Secreteriat for Information Systems at the Greek Ministry of Finance. In 2010 there were 130.385 taxpayers individually declaring more than €50,000 taxable income. The registry used for issuing the road tax contains 5808 cars with a vehicle identification number corresponding to Porsche".

Λέει λοιπόν ο κ. Σπινέλλης ότι ο πλέον επίσημος αριθμός των φορολογούμενων με εισόδημα άνω των 50.000 € ανέρχεται σε 130.385 το 2010, ενώ όλες οι Πόρσε που κυκλοφορούν στην Ελλάδα δεν ξεπερνούν τις 5.808.
Με άλλα λόγια, ακόμα και αν δεχτούμε ότι όλες οι Πόρσε που κυκλοφορούν στη χώρα είναι μόνο Καγιέν, ο κ. Πολεμαρχάκις έπεσε έξω στον ισχυρισμό μόλις κατά 124.577 Καγιέν. Χρειαζόμαστε άλλο νούμερο για να καταρρίψουμε οριστικά τον μύθο των εν Ελλάδι Καγιέν;

Αυτή είναι η ιστορία ενός μύθου. Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα αν επρόκειτο για μύθο που πήγασε από κάποιον ανόητο τορναδόρο, όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάποιον τεχνοκράτη, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του μεγάρου Μαξίμου. Έχουμε να κάνουμε επίσης με έναν μύθο που παίζει αρκετά και αναμένεται να παίξει κι άλλο σε αρκετά ακόμα μέσα ενημέρωσης του εξωτερικού. Δυστυχώς, ο κ. Πολεμαρχάκις ακόμα και σήμερα τηρεί σιγή ιχθύος, αν και θα ανέμενε κανείς τουλάχιστον να επικοινωνήσει με την Telegraph και το BBC διαψεύδοντας τα όσα ο ίδιος είχε λανθασμένα ισχυριστεί. Δεν το πράττει γεννώντας ζήτημα ηθικής τάξης.

Είπαμε. Εμείς οι έλληνες δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Κάναμε και κάνουμε πολλά λάθη, πάρα πολλοί φοροδιαφεύγουν ακόμα και σήμερα, πολλά πολυτελή οχήματα είναι προϊόν απάτης. Όμως από το σημείο αυτό έως το να θεωρείτε η χώρα, λίγο πολύ, ως το άντρο της καλοπέρασης και της λαμογιάς η απόσταση είναι πάρα πολύ μεγάλη. Σας το λέει ένας μισθωτός του ιδιωτικού τομέα που παρότι εξοργίζεται με την προκλητική συμπεριφορά αρκετών νεοελλήνων δεν θα φτάσει ποτέ στο σημείο να αφορίσει την ελληνική κοινωνία. Ο κ. Πολεμαρχάκις, αν και ευνοούμενος του πολιτικοοικονομικού συστήματος του τόπου, το έπραξε με τον τρόπο του. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ελληνική πολιτική σκηνή σε 3D

2011-11-04T13:26:00.000+02:00

Στην πολιτική γνωρίζουμε πως ένα κόμμα του κέντρου έχει τη δυνατότητα να μαζεύει κόσμο από αριστερά και από δεξιά, να διογκώνεται και να κατακτά την πρωτοκαθεδρία. Από την άλλη, γνωρίζουμε πως ένα κεντρώο κόμμα μπορεί να απωλέσει μικρό ή μεγάλο μέρος του μεγέθους του δια της αντιστρόφου διαδικασίας, της διαρροής δηλαδή υποστηρικτών είτε προς τη μία, είτε προς την άλλη πλευρά. Η διαρροή προκαλείται κυρίως εξαιτίας της πίεσηςτων πολιτικών σχηματισμών που περικυκλώνουν το κεντρώο κόμμα. Απλή φυσική.
Σήμερα, διανύουμε μια πολιτική περίοδο που μοιάζει να ανατρέπει βασικές αρχές της φυσικής. Το ΠΑΣΟΚ συνθλίβεται από την πίεση που του ασκούν αριστερά και δεξιά κόμματα, όμως αντέχει. Και μάλιστα αντέχει παρότι έχει χάσει μεγάλο μέρος των υποστηρικτών του. Υποστηρικτών που, παρά τα όσα διατείνεται η αντιπολίτευση, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό δεν κατευθύνονται ούτε προς δεξιά, ούτε προς αριστερά. Αντιθέτως, παραμένουν μετέωροι κάνοντας παρέα σε άλλους μετέωρους αριστεροδεξιούς ψηφοφόρους, πολιτικά ορφανοί όλοι τους.
Εκ πρώτοις η κατάσταση που δημιουργήθηκε μοιάζει παράταιρη με τις αρχές της φυσικής, που ανέφερα προηγουμένως. Βαρύτητα, όσμωση, θερμοδυναμική πιστοποιούν πως ο μετεωρισμός των πολιτών απλά δεν θα έπρεπε να συμβαίνει.
Έχω διαφορετική άποψη.
Θεωρώ ότι σήμερα έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση εκρηκτικής ισορροπίας, ή αλλιώς στο σημείο και τη στιγμή που δυο συστήματα έχουν μόλις καταφέρει να ισορροπήσουν. Οποιαδήποτε κίνηση από εδώ και πέρα μπορεί να συντελέσει στην διαιώνιση της ασταθούς κατάστασης ή να γεμίσει με ορμή το δεξιό ή το αριστερό βαρέλι. Είμαι της άποψης ότι το κέντρο έχει μπει (δυστυχώς ή ευτυχώς) σε διαδικασία μη αναστρέψιμης φθοράς.
Όλα αυτά πάντα υπό τη θεώρηση ότι το σύστημα που παρακολουθούμε έχει μόνο δυο διαστάσεις. Αν ανάγουμε το πολιτικό σύστημα σε τρισδιάστατη μορφή θα διαπιστώσουμε πως υπάρχει άπλετος χώρος που δεν έχει καλυφθεί από κανένα πολιτικό σχηματισμό. Είναι λοιπόν πιθανό να παρακολουθήσουμε την είσοδο ενός αναπάντεχου πολιτικού εισβολέα, που όχι μόνο θα ρουφήξει τους μετέωρους πολίτες αλλά θα υφαρπάξει αιφνίδια μερίδιο απ' όλα τα υφιστάμενα κόμματα.

Δεν λέω ότι έχει εφευρεθεί αυτό το νέο πολιτικό μόρφωμα, ούτε ότι πρόκειται να συμβεί άμεσα. Δεν λέω επίσης ότι αυτό το νέο θα είναι απαραίτητα καλό. Λέω μόνο προς όλα τα κόμματα ότι α) δεν πείθουν, β) η σημερινή 'ασταθής ευστάθεια' είναι εύκολα καταρρεύσιμη, γ) οφείλουν να προσέξουν την ελεύθερη πτώση στην οποία τους παρέσυρε με τις τελευταίες του κινήσεις ο Γιώργος Παπανδρέου, δ) ήρθε καιρός να σκεφτούν και να δράσουν τρισδιάστατα.
Εξάλλου αν παρακολουθούν τις εξελίξεις στον κινηματογράφο θα διαπιστώσουν πως σχεδόν μόνο οι ταινίες 3D γεμίζουν τα ταμεία.

* το σκίτσο, που έκλεψα από εδώ, δεν απεικονίζει τον Πρωθυπουργό μας, ούτε άλλο εγχώριο πολιτικό πρόσωπο. Αν και θα μπορούσε...

Μην πυροβολείτε τον υπέρτατο θεσμό ή γιατί θεωρώ ότι πρέπει να γίνει δημοψήφισμα

2011-11-02T21:57:00.003+02:00

"Διάλεξε στιγμή ο άτιμος να το παίξει δημοκράτης" λένε αρκετοί στο άκουσμα της είδησης για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος. "Άτιμε ΓΑΠ, αυτό έπρεπε να συμβεί αρκετό καιρό πριν, όταν ετοιμαζόσουν να παραδώσεις τη χώρα στους ξένους" ισχυρίζονται κάποιοι άλλοι.
Ψευτοδίλημμα σε λάθος στιγμή είναι το δημοψήφισμα για τα αμήχανα κόμματα της αριστεράς. Ανένδοτο ετοιμάζεται να κηρύξει ο Αντώνης Σαμαράς στην προσπάθειά του να επιβεβαιώσει πως η ιστορία σχεδόν πάντα επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Συνεννόηση της δεξιάς πολυκατοικίας επιθυμεί ο -τρίβων τα χέρια του- Καρατζαφέρης που σαν άλλος λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται. Το στράτευμα αλλάζει χέρια σε μια περίεργη χρονικά στιγμή, η άτεγκτη εκσυγχρονιστική πτέρυγα των επιχειρηματικών εξαπτέρυγων απειλεί να άρει την εμπιστοσύνη της προς τον Πρωθυπουργό, στις Κάννες μόλις ξεκίνησε η διάσκεψη των G20 με βασικό θέμα συζήτησης τις κινήσεις του ΓΑΠ. Κινήσεις που έσπειραν πανικό στις χρηματαγορές, δείγμα αδιάψευστο για το συστημικό οικονομικό πρόβλημα που παρά τις παπαγαλίστικες ευκολίες δεν περιορίζεται μόνο στο Ελλάντα αλλά αφορά όλο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, όλο το παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό μοντέλο.

Αποτελεί πρόβλεψή μου ότι αποκλείεται ο ΓΑΠ να φύγει με άδεια χέρια από τις Κάννες, σίγουρα όμως οποιοδήποτε ανακοινωθέν θα έχει διττή ανάγνωση, ώστε να διαβαστεί και υπέρ και κατά του δημοψηφίσματος. Την ίδια ανάγνωση εξάλλου δεν έχουν όλα τα κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Γερμανίας, της Γαλλίας για τη διάσωση της Ελλάδας και την διαφύλαξη της ευρωζώνης;

Εν πάση περιπτώσει, άλλο είναι το θέμα αυτού του πόστ. Αφορά την ευκολία με την οποία επιχειρείται από όλα τα κόμματα και από μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού να απαξιωθεί ότι πολυτιμότερο υπάρχει στα χέρια των πολιτών, ότι πιο δημοκρατικό μπορεί να υπάρξει σε οποιοδήποτε πολιτικό μοντέλο, από το πιο νεοφιλελεύθερο, έως το πιο άρτιο αμεσοδημοκρατικό ή το πιο συγκεντρωτικό κομμουνιστικό. Αναφέρομαι στο θεσμό του δημοψηφίσματος που απορρίπτεται ως άκαιρο, ως διχαστικό, ως ανούσιο, δυστυχώς ως άσκοπο, ακόμα και από ανθρώπους που εδώ και χρόνια υπερασπίζονταν με πάθος την αξία συχνών δημοψηφισμάτων για ήσσονος ή/και ελάσσονος σημασίας ζητήματα.
Με το να απορρίπτουμε ελαφρά τη καρδία τη δυνατότητα δημοψηφίσματος είναι σαν να αποδεχόμαστε ότι ο Έλληνας δεν πρόκειται ποτέ να μάθει να συνδιαλέγεται, δεν πρόκειται ποτέ να αναλάβει τις ευθύνες του. Ε λοιπόν αυτό δεν πρόκειται να το δεχτώ και όχι, δεν είμαι ουτοπιστής. Απλά πιστεύω και το διατρανώνω πως μόνο μέσα από τη συμμετοχή του λαού σε τέτοιες κομβικής σημασίας ιστορικές καμπές σφυρηλατείται μια νέα εθνική κουλτούρα, ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο.

Στην πεμπτουσία της δημοκρατίας μπορούμε και πρέπει να συμμετέχουμε, κι αυτό ισχύει τόσο για το νέο όσο και για τον ηλικιωμένο που δεν ξέρει καλά καλά να διαβάζει. Όταν κρίνεις ικανό τον πολίτη να ψηφίζει δεν μπορείς να τον κρίνεις ανίκανο να αποφασίσει για το δρόμο που θα διαλέξει η χώρα. Δεν χρειάζεται να κατέχει δυο μάστερ στα οικονομικά κι ένα PhD στην πολιτική οικονομία για να αποφασίσει. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ακούσει προσεκτικά και να αποφασίσει. Να ακούσει από όλους. Και από αυτούς που θα ταχθούν υπέρ του Ναι στη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου και από αυτούς που θα πουν Όχι (εμού συμπεριλαμβανομένου). Η μπάλα θα σταματήσει να πετάγεται στην εξέδρα, θα στηθεί στη μέση του γηπέδου προκειμένου να αποφασίσει ο πολίτης σε ποια γκολπόστ θα την 'καρφώσει'.

Την πιο σωστή ιδέα την άκουσα σήμερα από ένα νέο ταξιτζή, ήταν δεν ήταν 20 ετών. Το δημοψήφισμα θα πρέπει να συνδυαστεί με εκλογές. Γιατί χωρίς δημοψήφισμα, αλλά μόνο με εκλογές, όποιο κόμμα ανέλθει στην εξουσία είναι πιθανό να υποπέσει στη γνωστή και αναμενόμενη κωλοτούμπα "κάνοντας την καρδιά πέτρα και εφαρμόζοντας τα συμφωνηθέντα". Από την άλλη ένα δημοψήφισμα, χωρίς άμεσες εκλογές, θα είναι μια άνοστη σούπα. Μόνο με ένα δημοψήφισμα μπορούν να επιλέξουν οι πολίτες τον δρόμο που θέλουν να χαράξουν, και μόνο με άμεσες εκλογές μπορούν να δώσουν την πρωτοκαθεδρία σε κάποιον πολιτικό σχηματισμό ώστε να βαδίσει στο δρόμο που υπέδειξε ο λαός.

Για να είμαι ειλικρινής οφείλω να ομολογήσω ότι εξαιρετικά δύσκολο να φτάσουμε σε δημοψήφισμα. Ο κόσμος φοβάται την ευθύνη, τα κόμματα δεν το χειρίζονται καλά, η πρόταση προήλθε από έναν άνθρωπο που έχει να επιδείξει μόνο λάθη στο παρελθόν. Άχρηστος ο ΓΑΠ, θα συμφωνήσω με όλους. Άχρηστη η κυβέρνηση, θα ξανασυμφωνήσω. Άχρηστα όλα τα κόμματα, δεν θα διαφωνήσω. Όχι όμως άχρηστοι όλοι εμείς. Όχι άχρηστο το δημοψήφισμα.
Κι εξάλλου αν ήταν τόσο άχρηστο, γιατί οι αγορές σάστισαν χθες. Γιατί τα εξαπτέρυγα της διεφθαρμένης εθνικής ελίτ βάλθηκαν να το ακυρώσουν δια της φυγής από το κόμμα που τόσα χρόνια τους έθρεψε;

ΥΓ. Όσοι ισχυριστούν ότι πρέπει να βαδίσουμε κατευθείαν στο δρόμο της αμεσοδημοκρατίας με "μαζικό ξεσηκωμό" αμελούν ότι τότε ελλοχεύουν διάφοροι κίνδυνοι, από πραξικόπημα έως πολιτική παλινδρόμηση της κοινωνίας. Τα άλματα από το ένα σύστημα στο άλλο σπάνια πετυχαίνουν, όπως έχει διδάξει η ιστορία. Η ζύμωση είναι αργη διαδικασία και πρέπει να εκμεταλλευόμαστε κάθε ευκαιρία που μας δίνεται να την επιταχύνουμε. Το δημοψήφισμα είναι μια τέτοια ευκαιρία.
ΥΓ2. Κι επειδή στην Ελλάδα πρέπει να αποδεικνύεις συνεχώς ότι δεν είσαι ελέφαντας να πληροφορήσω -αν δεν το έχετε ήδη αντιληφθεί- πως "όχι" θα ψήφιζα. "Όχι" με αιτία, "όχι" με επιχειρήματα, όχι με αλαλαγμούς και άναρθρες κραυγές. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα για όλους τους υπέρ και τους κατά του μνημονίου.

[update, 03.11.11] όταν αναφέρθηκα στην ανάγκη δημοψηφίσματος είχα υπόψη μόνο το περί αποδοχής ή μη της συμφωνίας της 27ης Οκτ. Τώρα προέκυψε δημοψήφισμα "παραμονή ή έξοδος από το ευρώ". Αν είναι να υπάρξει τέτοια ερώτηση, καλώς να υπάρξει. Αρκεί να συνοδεύεται με το ερώτημα για το αν θέλουμε ή όχι τη συμφωνία. Σε αυτή την περίπτωση βρίσκω τίμια τη στάση του Γ. Βαρουφάκη. Εν πάση περιπτώσει, φιλολογική η συζήτηση καθώς δεν πρόκειται να φτάσουμε ως εκεί

Πωλήσεις Πόρσε Καγιέν στη Λάρισα: χονδροειδές ψέμα από τον οικονομικό σύμβουλο του πρωθυπουργού

2011-10-26T22:40:00.008+03:00

Ο Ηρακλής Πολεμαρχάκης δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Από το 2005 έχει αναλάβει, σύμφωνα με δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας, καθήκοντα οικονομικού συμβούλου του τότε προέδρου του ΠΑΣΟΚ και νυν πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου. Δεν γνωρίζω αν βρίσκεται ακόμα και σήμερα στο πλευρό του πρωθυπουργού. Ξέρω όμως ότι ήταν εκεί μέχρι πρόσφατα και ξέρει από πρώτο χέρι την κατάσταση στην Ελλάδα, όπως και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Ξέρω επίσης πως από τη θέση του θα έπρεπε να κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό προκειμένου να υπερασπιστεί τους έλληνες πολίτες στις μάχες που θα έπρεπε να δίνει στο εξωτερικό.
Με παραξένεψε λοιπόν όταν έμαθα πως ο κ. Πολεμαρχάκης σημείωσε, στην εαρινή περιοδική έκδοση του πανεπιστήμιου που διδάσκει, τα εξής:

"Larissa, with about 250,000 inhabitants, is the capital of the agricultural region of Thessaly in central Greece. A rather faceless locale, but it is the talk of the town in Stuttgart, the cradle of the German automobile industry, and, particularly, in the Porsche headquarters there. The reason? Larissa tops the list, world-wide, for the per-capita ownership of Porsche Cayennes, the pricey SUV. The proliferation of Cayennes is a curiosity, given that farming is not a flourishing sector in Greece, where agricultural output generates a mere 3.2 percent of GNP in 2009 (down from 6.65 percent in 2000) and transfers and subsidies from the European Commission provide roughly half of the nation’s agricultural income. A couple of years ago, there were more Cayennes circulating in Greece than individuals who declared and paid taxes on an annual income of more than €50,000, a figure only slightly above the vehicle’s list price".
Με λίγα λόγια, ο κ. Πολεμαρχάκης ισχυρίζεται πως η Λάρισα έχει τα περισσότερα Καγιέν ανά άτομο σε όλο τον κόσμο. Δήλωσε επίσης πως κυκλοφορούν περισσότερες Καγιέν στην Ελλάδα απ' ότι ο αριθμός των ατόμων που δηλώνουν εισόδημα άνω των 50.000 €. Διάβασα τα στοιχεία του συγκεκριμένου άρθρου σε εκατοντάδες αναφορές σε ιστοσελίδες, twitter, facebook. Εντυπωσιάστηκα για λίγα δευτερόλεπτα, αλλά στην συνέχεια κάτι δεν μου κόλλαγε. Μπορεί η Λάρισα να φημίζεται για το λεγόμενο Φατσιμάρε, ήτοι την άκρατη επίδειξη-το φαίνεσθαι, αλλά και πάλι οι αριθμοί μου φάνηκαν υπερβολικοί.

To 2010 πωλήθηκαν 49 Καγιέν σε όλη την Ελλάδα. Το 2009, 194. Το 2008, 226. Το 2007, 265. Το 2006, 179. Το 2005, 267. Το 2004, έτος ολυμπιακών αγώνων και παχιών αγελάδων, 301. Το 2003, μόλις 89. To 2002 που πρωτοκυκλοφόρησε δεν καταγράφονται πωλήσεις στην Ελλάδα. Σύνολο 1.570 οχήματα. Δεν μου μοιάζουν για πολλά σε μια Ελλάδα που για παράδειγμα το 2008 πωλήθηκαν 15.312 οχήματα 4x4. Και δεν μου μοιάζουν ικανά να αναδείξουν την Ελλάδα πρωταθλήτρια και την Λάρισα υπερπρωταθλήτρια στην αγορά Πόρσε Καγιέν.
Ψάχνοντας λίγο στο διαδίκτυο βρήκα μια αναφορά στις πωλήσεις Καγιέν στην ΕΕ-27 για το 2010 και 2009. Δεν είμαι 100% σίγουρος για την εγκυρότητα των στοιχείων, οπότε παραθέτω με κάθε επιφύλαξη τα δεδομένα που αναφέρουν ότι στην ΕΕ-27 πωλήθηκαν 13.479 Καγιέν το 2010 και 10.141 το 2009. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι πωλήσεις Καγιέν στην Ελλάδα το 2010 και το 2009 αντιπροσώπευαν μόλις το 0,36% και το 1,91% αντίστοιχα των συνολικών πωλήσεων της Καγιέν στην ΕΕ-27.
Βάσει αυτού του στοιχείου είναι σχεδόν αδύνατο να εξαχθεί το συμπέρασμα πως στην Ελλάδα και πολύ περισσότερο στην Λάρισα εμπορεύονται τα περισσότερα Καγιέν ανά κάτοικο. Άσε που αν διαιρέσεις τον αριθμό των πανευρωπαϊκώς πωληθέντων Καγιέν το 2009 δια τον αριθμό των κατοίκων της ΕΕ-27 προκύπτει ότι υπάρχει ένα Καγιέν ανά 49.000 ευρωπαίους, ενώ αν κάνεις το ίδιο με τα δεδομένα της Ελλάδα θα δεις ότι πωλείται ένα Καγιέν στην Ελλάδα ανά 55.000 έλληνες, κάτω δηλαδή από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Για να μην έχω καμιά αμφιβολία επικοινώνησα χθες με την αντιπροσωπεία της Πόρσε στην Ελλάδα η οποία ευγενικότατα και άμεσα με ενημέρωσε "πως τα στατιστικά στοιχεία που έχει στη διάθεση της, από τις επίσημες πωλήσεις , δεν επιβεβαιώνουν σε καμιά περίπτωση τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στα συγκεκριμένα άρθρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο αριθμός πωληθέντων νέων αυτοκινήτων PORSCHE την τελευταία δεκαετία ποτέ δεν ξεπέρασε στην καλύτερη περίπτωση τις 550 μονάδες κατ’ έτος που αντιστοιχεί σε ποσοστό λιγότερο ή ίσο του 0,2% του συνόλου των πωληθέντων αυτοκινήτων στην ελληνική αγορά".

Και α ναι, σας άφησα το καλύτερο για το τέλος. Σύμφωνα με τον νυν Υπουργό Οικονομικών κ. Βενιζέλο "μόνο 160.000 πολίτες δηλώνουν εισόδημα άνω των 50.000 €" στη χώρα. Άρα σύμφωνα με τον κ. Πολεμαρχάκη θα έπρεπε να κυκλοφορούν στους δρόμους της Ελλάδα και ιδίως της Λάρισας πάνω από 160.000 Πόρσε Καγιέν. Κοιταχτείτε καλά, κοιτάξτε δεξιά και αριστερά. Αγοράσαμε, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, συνολικά 1.570 Καγιέν, αλλά θα έπρεπε να κυκλοφορούν 160.000. Που βρίσκονται; Λέτε να ανακαλύψαμε το μεγαλύτερο κύκλωμα λαθρεμπορίας στον κόσμο; Κύκλωμα που διακινεί παράνομα δεκάδες χιλιάδες Καγιέν στη Λάρισα, στα Τρίκαλα (τόπο καταγωγής μου), στο Πετρίλο Αγράφων, στο Καϊμακτσαλάν;

Όχι, δεν ανακαλύψαμε ένα αισχρό κύκλωμα, αλλά ένα ακόμα αισχρότερο ψέμα. Που δεν γράφτηκε (thanks God, scipta manent) από έναν τυχαίο απατεωνίσκο, αλλά από έναν άνθρωπο που οφείλει να ξέρει πολύ καλά την ελληνική κατάσταση, που οφείλει να ζυγίζει κάθε λέξη που εκστομίζει καθότι κάτοχος (έως πρόσφατα, ίσως κ σήμερα) μιας νευραλγικότατης πολιτικής θέσης.
Είναι λοιπόν αισχρός ψεύτης ο κ. Πολεμαρχάκης; Τα στοιχεία που παρέθεσα προηγουμένως αυτό δείχνουν. Τον προκαλώ να με διαψεύσει. Αν δεν το κάνει, τότε τον προκαλώ να παραδεχτεί δημόσια (αν φτάσει το παρόν άρθρο στον υπολογιστή του) το φαιδρό του δημοσιεύματός του και συνάμα απαιτώ να αποπεμφθεί άμεσα από το επιτελείο του Πρωθυπουργού. Δεν μπορεί ένας ψεύτης που λοιδωρεί την χώρα του στο εξωτερικό, που προσφέρει εξαιρετικά κακές υπηρεσίες στη χώρα του, που δίνει δικαίωμα για άσκηση αβάσιμης προπαγάνδας κατά των Ελλήνων, να συνεχίσει να δίνει συμβουλές στον άνθρωπο που κρατάει τα ηνία της Ελλάδας.

ΥΓ1. Δεν κακίζω τους συμπολίτες που με ευκολία διακίνησαν το κατά τα φαινόμενα ψέμα του κ. Πολεμαρχάκη. Εκνευρίζομαι όμως με όσους το χρησιμοποιούν για να τεκμηριώσουν πολιτική θέση και άποψη. Εκνευρίζομαι επίσης με τους δημοσιογράφους. Σε κανέναν δεν έκανε εντύπωση πια; Τόσο ασήμαντο είναι να διακινεί απόψεις που βλάπτουν τη χώρα ένας οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού ;
ΥΓ2. Υπόσχομαι να επανορθώσω δημόσια και να ανακαλέσω το παρόν άρθρο και κάθε προσβλητική δήλωση αν ο κ. Πολεμαρχάκης ή κάθε κύριος Πολεμαρχάκης μου παρουσιάσει ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία που πιστοποιούν τα περί Καγιέν στη χώρα.
ΥΓ3. By the way, λόγω του άκρατου φαίνεσθαι από το οποίο πάσχουμε εμείς οι νεοέλληνες, λόγω της νομιμοπαρανομίας ορισμένων που εισάγουν μεταχειρισμένα οχήματα από τη Γερμανία, λόγω του μεγάλου αριθμού μεταναστών στη Γερμανία και ναι, λόγω φοροδιαφυγής, είναι πιθανό να είναι μεγαλύτερος ο αριθμός των Καγιέν που κυκλοφορούν στη χώρα. Αλλά αυτό δεν αποδεικνύει παγκόσμια ρεκόρ και άλλα τέτοια φαιδρά.

* η φωτό κλεμμένη από εδώ

[update, 27.10.2011] το παραπάνω άρθρο έχει διαβαστεί πολλές φορές, πράγμα που με ευχαριστεί ιδιαίτερα. Η ανταπόκριση στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ιδιαίτερα θετική. Δυο συμπολίτες σημείωσαν ότι μπορεί τα στοιχεία να μην είναι αληθινά, αλλά ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Δεν είναι έτσι. Το να πεις ότι στην Ελλάδα κυκλοφορούν πολλά Καγιέν είναι μια τίμια δήλωση. Το να πεις ότι κυκλοφορούν περισσότερα απ' ότι ο αριθμός των φορολογούμενων με εισόδημα +50.000€ είναι σπέκουλα που εύκολα μένει και μπορεί να αναπαραχθεί κατά κόρον δίδοντας λαβή για περαιτέρω βλάβη στην ήδη πολύπαθη χώρα. Εξάλλου δεν είναι σιδεράς ή μπλόγκερ ο κ. Πολεμαρχάκης. Είναι σημαίνων πρόσωπο στην ελληνική δημόσια σκηνή.
Ένας ακόμα αναγνώστης προσπάθησε να συμψηφίσει τα Καγιέν με την φήμη περί ασιτίας παιδιών σε σχολεία της Αθήνας και του Μεσολογγίου. Θεωρώ κι εγώ άηθες το σπεκουλάρισμα γύρω από ένα τόσο λεπτό ζήτημα, όπως και τη διάδοση ψευδών ειδήσεων, όμως η ειδοποιός διαφορά είναι πως η μεν φήμη για την ασιτία εκπορεύεται από κάποιους άγνωστους και 'σκοτεινούς' κύκλους, η δε είδηση περί Καγιέν διακινείται από στέλεχος του επιτελείου του Πρωθυπουργού.
Τέλος, σε διάφορα σχόλια σε άλλες ιστοσελίδες που αναφέρουν το ζήτημα σχολιάζεται το αληθινό γεγονός πως πολλά Καγιέν αγοράζονται από μάντρες, ελαφρώς μεταχειρισμένα, κι άρα δεν συμπεριλαμβάνονται στις επίσημες πωλήσεις. Επειδή η δήλωση του κ. Πολεμαρχάκη έχει δυο σκέλη (κατά κεφαλή Καγιέν στη Λάρισα και συνολικός αριθμός στην Ελλάδα) περιμένω να διαβάσω ατράνταχτα στοιχεία που να πιστοποιούν ότι οι μάντρες στην Ελλάδα διοχέτευσαν στην αγορά 160.000 (στοιχεία κ. Πολεμαρχάκη) - 1.570 (επίσημες πωλήσεις) = 158.430 Πόρσε Καγιέν.

[update 2, 29.10.2011] Η ανταπόκριση στο άρθρο είναι εκπληκτική. Βέβαια, όπως συμβαίνει πάντα, αρκετοί συμπολίτες εξακολουθούν να πιστεύουν ότι στη Λάρισα κυκλοφορούν οι περισσότερες Καγιέν ανά κάτοικο σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο και ότι οι έλληνες κάτοχοι Καγιέν είναι περισσότεροι από όσους δηλώνουν υψηλό είσοδημα άνω των 50.000€. Δεν πείθονται από τα δεδομένα και χαίρομαι για αυτό. Βλέπετε, γνωρίζω ότι με μια έρευνα σχεδόν τριών ωρών αυτό που κατάφερα είναι να καταθέσω ορισμένες ισχυρές ενδείξεις που πείθουν για τον αστικό μύθο του ζητήματος. Ενδείξεις στιβαρές αλλά όχι ακλόνητες αποδείξεις. Από την άλλη ελπίζω να κατανοούν όσοι δεν πείθονται από τα στοιχεία που παραθέτω ότι με την ίδια δυσπιστία που αντιμετωπίζουν τις αιτιάσεις μου θα έπρεπε να μεταχειριστούν τις δηλώσεις του κ. καθηγητή. Εδώ δυστυχώς εφαρμόζεται πλήρως το δόγμα που αποκαλείται 'αντιστροφή του βάρους της απόδειξης'. Έχουμε φτάσει στο σημείο να καταπίνουμε αμάσητες τις διαπιστώσεις κάθε δηλωμένης 'αυθεντίας' και να διυλίζουμε το κουνούπι όταν κάποιος λιγότερο προβεβλημένος επιχειρεί να τις διαψεύσει. Μονίμως θα πρέπει ο πολίτης να προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν υπάρχουν μόνο ελέφαντες σε αυτή την κοινωνία, όταν το σωστό και δίκαιο θα ήταν το αντίθετο: να εμφανίζει δηλαδή η κάθε 'αυθεντία' τις πηγές της που συνηγορούν στην ύπαρξη άπειρων ελεφάντων στο Ελλάντα μας.
Δεν πειράζει. Όποιος δεν θέλει να πειστεί δεν πρόκειται να πειστεί. Από την άλλη τονίζω για μιαν ακόμη φορά ότι οφείλουμε να καταλάβουμε την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα α) στην πεποίθηση όλων μας πως στην Ελλάδα κυκλοφορούν περισσότερες Καγιέν (και άλλα πολυτελή οχήματα) σε σχέση με τα δηλωθέντα εισοδήματα και β) στην επίδειξη δήθεν στοιχείων για παγκόσμιους πρωταθλητές στην κατοχή Πόρσε Καγιέν. Όποιος δεν το καταλαβαίνει είναι άξιος της μοίρας του, ταπεινό υποχείριο της εκάστοτε προπαγάνδας.

Τι περιμένει ο κόσμος και δεν επαναστατεί;

2011-10-11T15:40:00.002+03:00

Μα τι περιμένει ο κόσμος και δεν επαναστατεί; Είναι μια ερώτηση που ακούω συχνά. Από φίλους, σε πηγαδάκια, στα social media. Να επαναστατήσει, και βέβαια να επαναστατήσει, κι εγώ μέσα. Αρκεί να είναι σαφές το γιατί, πως και με ποιους.
Ανεξάρτητα από την υποκειμενική συμπάθεια ή αντιπάθεια που ο καθένας επιδεικνύει απέναντι σε "εξεγερσιακές" διαδικασίες, αντικειμενικά οι συνθήκες δεν ευνοούν την ανάληψη τέτοιων δράσεων.

Καταρχάς γιατί οι πολίτες στην μεγάλη τους πλειονότητα δεν βλέπουν, δεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξη μιας εναλλακτικής θεώρησης, μιας εναλλακτικής πορείας, που θα είναι ικανή να τους ξεσηκώσει και να τους δώσει αποφασιστικότητα.
Ο κόσμος φοβάται, πλημμυρίζεται από καταστροφολογικά μηνύματα ένθεν κακείθεν. Αν χρεωκοπήσουμε θα καταστραφούμε, λέει η μια πλευρά. Ούτως ή άλλως με το μνημόνιο οδηγούμαστε σε καταστροφή, απαντάει η άλλη. Ναι αλλά η έξοδος από το ευρώ θα μας γυρίσει στην κατοχική περίοδο, επανέρχεται η πρώτη πλευρά. Μόνο μια δική μας ανεξάρτητη νομισματική πολιτική θα προσδώσει δυναμική στην εθνική οικονομία, ανταπαντούν οι άλλοι.
Ανάμεσα σε αυτές τις κυρίαρχες, ας πούμε, απόψεις, στέκεται μπερδεμένος ο κόσμος. Φοβάται τα όσα εσχατολογικά διατυμπανίζουν οι πολιτικοί, οι οικονομολόγοι, οι opinion makers. Οι περισσότεροι συμπολίτες έχουν πάθει αυτό που συνήθως συμβαίνει σε όσους προσπαθούν να διασχίσουν με το ΙΧ μια γραμμή τρένου τη στιγμή ακριβώς που καταφτάνει η αμαξοστοιχία. Έχουν παγώσει. Ο εγκέφαλος εκπέμπει μόνο σήματα κινδύνου, χωρίς να καταφέρνει να δώσει εντολή στο 'υποκείμενο' για κίνηση.
Κι όσο περνάει ο καιρός πάνω στο ίδιο μοτίβο (σήμερα καταρρέουμε, όχι αύριο καταστρεφόμαστε, δεν υπάρχει σωτηρία για τη χώρα) φοβάμαι ότι αν τελικά καταφέρουν οι πολίτες (ψηφοφόροι και μη) να κινηθούν, μάλλον θα το πράξουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Φοβάμαι πως επί τη ευθύνη σχεδόν όλων των συμμετεχόντων στον διάλογο για την οικονομία της χώρας (και κυρίως των 'προτεσταντών' υποστηρικτών των αιματηρών περικοπών) θα δούμε ολοένα και πιο μαζικά κύματα πολιτών να πάσχουν από πολιτικό παλιμπαιδισμό και πολιτισμική παλινδρόμηση.
Σιγά σιγά βγάζουν κεφάλι τα πλέον οπισθοδρομικά σύνδρομα σε μια κοινωνία που δεν έχει από που να πιαστεί. Ως αποτελέσμα της αβεβαιότητας ένα ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο της κοινωνίας αναπολεί φανταστικά μεγαλεία του παρελθόντος, δημιουργεί πλασματικά σύμβολα και κλείνεται στο καβούκι του.

Σήμερα η κυβέρνηση των ΗΠΑ κλείνει πονηρά το μάτι στο "Occupy Wall Street" (#OWS) θεωρώντας πως οι αγανακτισμένοι της Νέας Υόρκης μπορεί να αποτελέσουν αντίβαρο στο υπερσυντηρητικό tea-party και την πλήρη ασυδοσία των αγορών. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο. Οι αγανακτισμένοι χαρακτηρίζονται από κυβερνητικά στελέχη, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως εχθροί της δημοκρατίας και της προόδου, ενώ μεγαλώνει μέρα με τη μέρα το φλερτ της κυβέρνησης με ακραία στοιχεία της δεξιάς, καθώς και με ανθρώπους που εν πολλοίς ευθύνονται για τη σημερινή πολιτική-κοινωνική και κυρίως οικονομική μιζέρια της χώρας.
Από την άλλη, οι κραυγές εκ μέρους των εγχώριων αγανακτισμένων καλύπτουν -ως μη όφειλε- ένα σαπισμένο κομμάτι, αδικώντας όλους τους υπόλοιπους που πραγματικά αγωνιούν για την τυχή των δικών τους και της χώρας. Αν οι κραυγές συνεχιστούν ενδέχεται να επιταχυνθεί ο κοινωνικός παλιμπαιδισμός. Οι (ορθές στο μεγαλύτερο μέρος) διαμαρτυρίες για τη σημερινή πολιτική μπορεί και πρέπει να μεταφραστούν σε ώριμο, ειλικρινή και ελπιδοφόρο πολιτικό λόγο. Χωρίς ακρότητες και αφορισμούς, χωρίς αλά ΛΑΟΣ ατάκες της κακιάς ώρας, με επίγνωση της σοβαρότητας των στιγμών και κατανόηση της ιστορικής ευκαιρίας για δίκαιες, διαφανείς και δημοκρατικές αλλαγές προς όφελος των πολλών. Αν γίνει σαφές αυτό και επικοινωνηθεί με νηφαλιότητα προς τους πολίτες ενδέχεται να δούμε καλύτερες μέρες, μπορεί να ζήσουμε την αναίμακτη επανάσταση που χαρακτηρίζεται από δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοκρατία, τιμιότητα, εξωστρέφεια. Σε διαφορετική περίπτωση ακόμα και αν κάποτε (ως δια μαγείας) ευδοκιμήσουν οι αριθμοί, το κοινωνικό DNA θα έχει υποστεί δύσκολα αναστρέψιμη μετάλλαξη.

ΥΓ. Όσο παρατηρώ την ελληνική κοινωνία, από το μνημόνιο και έπειτα, τόσο πιστεύω ότι το τραγούδι "Logical Song" των Supertramp γράφτηκε για αυτή. "...the questions run too deep for such a simple man... please tell me who I am".

* Η φωτό είναι αφιερωμένη στον τέως πρωθυπουργό κ. Σημίτη που εξακολουθεί -7 χρόνια μετά το τέλος της θητείας του- να πιστεύει ότι από το "σύνδρομο της στρουθοκαμήλου" πάσχουν όλοι οι άλλοι εκτός από τον ίδιο. Πάνω σε αυτό το πλαίσιο, σπέρνει -μη στρουθοκαμηλιστικά- ακόμα μεγαλύτερο φόβο στον ελληνικό λαό. Ότι ακριβώς πρέπει να κάνει ένας πρώην... #not

Γιατί δεν πείθει η αριστερά;

2011-10-05T14:03:00.003+03:00

Προχθεσινά tweets των@mao_tse_tung και @anestis είναι η αφορμή για το σημερινό post. Αφορά ένα θέμα το οποίο κάθε μέρα με απασχολεί ολοένα και περισσότερο.

Γιατί δεν είναι πειστικός ο λόγος της αριστεράς, αναρωτιέμαι. Σήμερα που το "σοσιαλιστικό" ΠΑΣΟΚ έχει δείξει πως πλέει ιδεολογικά τα λοίσθια, σήμερα που η παγκόσμια οικονομική κρίση θέτει καίρια και σκληρά ερωτήματα για το αποκρουστικό παγκόσμιο και εθνικό μοντέλο χρηματοπιστωτικής σπέκουλας, γιατί η αριστερά δεν πείθει το ακροατήριο;
Δεν είναι τωρινός ο προβληματισμός μου. Πριν από ένα χρόνο είχα και πάλι αναρωτηθεί για τα αίτια της πολιτικής αφασίας της αριστεράς. Την αφασία εξαιτίας της οποίας ο συγχωρεμένος Ζοσέ Σαραμαγκού είχε αποφανθεί πως "η αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει".

Έχω την εντύπωση πως σήμερα από την εγχώρια (και όχι μόνο) αριστερά λείπει η τεκμηρίωση και η οργάνωση. Αγνοεί την ανάγκη για άμεση επαναδιαπραγμάτευση δογμάτων και δοξασιών που εδώ και χρόνια την έχουν αυτοπαγιδεύσει. Παρασύρεται από μαξιμαλιστικές αφηγήσεις, αμελώντας τα μικρά και βασικά, ξεχνά δηλαδή το απαραίτητο "bottom-up" που θα πρέπει να είναι προαπαιτούμενο για την υλοποίηση οποιασδήποτε "top-down" διαρθρωτικής αλλαγής. Αφήνεται στην ευκολία της καταγγελίας και της δημιουργίας παρά φύσιν συμμαχιών βάσει του δόγματος "ο εχθρός του εχθρού, φίλος μου".
Αγκαλιάζει για παράδειγμα το δημόσιο τομέα, χωρίς να ζητήσει από τους δημόσιους υπαλλήλους να μετατραπούν από όνειδος σε πρότυπο εργασίας και συνεισφοράς προς το κοινωνικό σύνολο. Μιλά γενικά για την κατεδάφιση του "ετοιμόρροπου καπιταλισμού" χωρίς να αντιπροτείνει την ουσιαστική, ρεαλιστική πρόταση για την επόμενη μέρα.

Σήμερα αυτοί που καπηλεύονται τη λειψή μας δημοκρατία δεν φοβούνται την αριστερά. Βλέπεις, στην αριστερή πλευρά του φεγγαριού αφθονούν οι άναρθρες κραυγές που μπολιάζονται με μπόλικη συνωμοσιολογία, πολλή περισσότερη απ' ότι δικαιολογεί η παρούσα κατάσταση. Σήμερα στην κοινωνία που έντρομη ακολουθεί μια φοβική και οπισθοδρομική στάση -σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρει αποκούμπι σε παλιά μεγαλεία και εθνικοπατριωτικές εξάρσεις- η αριστερά μας δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Ο κόσμος δεν θέλει άλλες κορώνες και δεκάρικους, δεν επιζητά ιδεολογικά φορτισμένες κατευθύνσεις. Δεν πείθεται. Απτές προτάσεις και υπαρκτές διεξόδους ψάχνει. Πως θα αλλάξει λοιπόν η αριστερά για να τρομάξει πραγματικά όσους θεωρούν πως η δημοκρατία είναι πολυτέλεια;

Αλίμονο, τα σύμβολα δεν πρέπει να ξεχαστούν, αλλά η αριστερά δεν πρέπει να μένει κολλημένη σε αυτά. Καμιά έννοια δεν πρέπει να χαριστεί (πατρίδα, εκσυγχρονισμός, πρόοδος), αλλά η αριστερά οφείλει να αποδείξει, με σεβασμό προς τον συμπολίτη, πως θα γίνουν πράξη τα όσα πρεσβεύει. Να αποκτήσει συνέπεια έργου και λόγου, να 'ταράξει στη νομιμότητα' όσους εκμεταλλεύονται την απόγνωση και θυμό των πολιτών για να τρομοκρατήσουν ακόμα περισσότερο και να επιβάλλουν ένα ασφυκτικό και ανελεύθερο καθεστώς, να οργώσει τη βάση της κοινωνίας προσφέροντας όχι ιδεολογικά συνθήματα, αλλά έμπρακτες-ανιδιοτελείς λύσεις για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης.

Δεν γίνονται όλα αυτά. Ή τουλάχιστον δεν γίνονται στο βαθμό και την ταχύτητα που απαιτούν οι περιστάσεις.
Και μη βιαστεί κανείς να ισχυριστεί πως υπάρχει και η άλλη αριστερά, αυτή 'του διαλόγου και των συμβιβασμών για το μέλλον'. Γιατί ένα μεγάλο μερίδιο αυτής της δημοκρατικής κατά τα άλλα αριστεράς έχει φροντίσει να βουλιάξει στον κομφορισμό και να βαφτίσει την αυταρέσκεια της ως μάχη για τη σωτηρία της χώρας.

Αξιόλογες και πολύτιμες φωνές υπάρχουν σήμερα σε όλο τους πολιτικούς σχηματισμούς της αριστεράς. Αναφέρομαι στην αριστερά που κατά τον Έρικ Χομπσμπάουμ περιλαμβάνει όλο το κεντροαριστερό φάσμα. Αξιολόγοι άνθρωποι, τίμιοι, ειλικρινείς εντοπίζονται στο ΠΑΣΟΚ, στη Δημ.Αρ, στο ΣΥΝ, στο ΣΥΡΙΖΑ, στην Ανταρσύα, στο ΚΚΕ. Οι Οικολόγοι Πράσινοι διαθέτουν επίσης ένα σημαντικό κομμάτι των προαναφερόμερων. Ένα ενιαίο, εξωστρεφές και γνήσια προοδευτικό κίνημα απουσιάζει.
Έτσι, με αυτά και με αυτά, νιώθω σήμερα ένας ανέστιος αριστερός. Ή μάλλον για να αφήσω εκτός την έννοια 'αριστερά' που εξάλλου αρχίζει να αποκτά μια απαρχαιωμένη χροιά, νιώθω σήμερα ένας πολίτης που δεν βρίσκει στέγη σε μια στιβαρή -αλτρουϊστικά σκεπτόμενη και κοινωνικά ευαίσθητη και δίκαιη- πολιτική πλατφόρμα. Και υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί σαν εμένα.

ΥΓ. Η κριτική στην αριστερά θα πρέπει να πάψει να αντιμετωπίζεται ως 'αήθης επίθεση κατά των συμφερόντων των πολιτών'. Αν οι πολίτες εμπιστεύονταν ειλικρινά την αριστερά θα της έδιναν την ηθική και πολιτική εντολή για εκπροσώπηση των συμφερόντων τους. Σήμερα δεν το πράττουν ακόμη.
ΥΓ2. Θεμιτή η κριτική. Θεμιτή και αναγκαία. Δεν δέχομαι όμως την κριτική από όσους φρόντισαν συστηματικά να καπηλευτούν τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, πχ. από όσους φρόντισαν να εξαργυρώσουν πλουσιοπάροχα κάθε μια από τις ελάχιστες σταγόνες αίματος που έχυσαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο.

* το σκίτσο είναι του Στάθη.

Ο Βαλβέρδε και το μνημόνιο...

2011-09-29T16:37:00.001+03:00

Έχω την εντύπωση πως ο Ερνέστο Βαλβέρδε έχει πέσει του μνημονίου. Τι εννοώ μ' αυτό; Ας εξηγηθώ πάραυτα...

Χθες ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε στο Λονδίνο την Άρσεναλ. Ήταν ένα συναρπαστικό παιχνίδι, ο Ολυμπιακός έπαιξε μπάλα, κοίταξε στα μάτια τον αντίπαλο και έχει κάθε δικαίωμα να αισθάνεται αδικημένος με το αποτέλεσμα ή αλλιώς έχει κάθε λόγο να φέρνει στο στόμα του (αν είχε) το γνωστό σε όλους ρητό του Ίβιτσα Όσιμ περί πόρνης μπάλας.
Παρακολουθώ την ομάδα εδώ και χρόνια, πηγαίνω συχνά στο γήπεδο, επιτρέπω στον εαυτό μου αυτή την εκτόνωση. Με εντυπωσίασε χθες. Για πρώτη ίσως φορά σε ευρωπαϊκό παιχνίδι η ομάδα δεν σήκωσε την μπάλα, αλλά επέλεξε να παίξει στρωτά, με μικρές μπαλιές και εναλλαγές, ξεκινώντας με σχέδιο από την άμυνα και καταλήγοντας με καλές προϋποθέσεις στην αντίπαλη εστία. Η πρωτοβουλία ανήκε κυρίως στον Ολυμπιακό, με εξαίρεση τα δυο νεκρά διαστήματα που οδήγησαν στα δυο γελοία γκολ.
Η απόδοση της ομάδας δεν μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο βάσει της προσωπικότητας των παικτών. Ήταν εμφανές πως υπήρχε στρατηγική καλά δουλεμένη. Στρατηγική που ακολουθήθηκε πιστά παρά το γεγονός πως η ομάδα έμενε γρήγορα πίσω στο σκορ και πως το άγχος στην τελική προσπάθεια του στέρησε δυο όμορφα γκολ μέσα στο πρώτο 20λεπτο.
Παρόλα αυτά σήμερα το κράξιμο που τρώει ο Βαλβέρδε δεν περιγράφεται. Ανθέλληνα, μισθοφόρε, άσχετε, είναι μερικά από τα κοσμητικά επίθετα. Τον κατηγορούν γιατί άφησε εκτός τον Αβραάμ Παπαδόπουλο προτιμώντας τον Μαρκάνο, γιατί βάζει τερματοφύλακα τον Κοστάντζο, γιατί δεν έβαλε πιο νωρίς τον Πάντελιτς, γιατί άφησε μέσα στο γήπεδο τον Τζεμπούρ, γιατί δεν βάζει σέντερ φορ τον Μιραλάς, γιατί δεν έχουμε έλληνες στη σύνθεση (εκτός του Τοροσίδη), γιατί επιλέγει ο ίδιος παίκτες κοκ.
Η γκρίνια στρέφεται αποκλειστικά εναντίον του. Του πιστώνουν όλα τα λάθη, αλλά κανένα καλό. Πχ. δεν τον εγκωμιάζουν για το δίδυμο Ορμπάιθ-Φέισα που αποδεδειγμένα στάθηκε εξαιρετικά στο κέντρο. Δεν του πιστώνουν το συνεχές πρέσινγκ που ανάγκασε την Άρσεναλ να αμύνεται στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα.

Φοβάμαι ότι αν δεν μεσολαβούσε το μνημόνιο, η στάση των 'προπονητών της εξέδρας' θα ήταν πολύ καλύτερη προς το πρόσωπο του Βαλβέρδε. Μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι κριτική που του ασκείται μοιάζει βγαλμένη από την αντιμνημονιακή ρητορεία ενός κομματιού της κοινωνίας (και δη του εθνικοπατριωτικού, του πάλαι ποτέ πάνω μέρους της πλατείας Συντάγματος). Αυτή που μπερδεύει εθνική ταυτότητα, αγάπη για πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια, άρνηση για κάθε τι που μας ξεβολεύει, απέχθεια για κάθε τι νεωτεριστικό και συνάμα μίσος για οποιονδήποτε στρέφεται εναντίον των ιερών τοτέμ (που αφθονούν στην Νεοελλάδα). Δεν είσαι έλληνας ρε, δεν εμπιστεύεσαι τους έλληνες, ήρθες να μας διαλύσεις, εμείς ξέρουμε καλύτερα τι είναι το σωστό, λένε για τον Βαλβέρδε. Ένας τυφλός που θα ακούσει όλα αυτά ενδέχεται να σχηματίσει την εντύπωση πως κάποιοι συμπολίτες βρίζουν τον ΓΑΠ κοκ.
Ένα άλλο κοινό που έχουν όλοι όσοι κράζουν με αυτόν τον τρόπο τον Βαλβέρδε με μια μερίδα (όχι όλους) του αντιμνημονιακού στρατοπέδου είναι η απουσία εναλλακτικής πρότασης. Άντε το κράξιμο να το δεχτώ. Εσύ όμως που θέλεις να φύγει αμέσως ο Βαλβέρδε τι αντιπροτείνεις; Ποιον προπονητή να πάρουμε; Τον Λεμονή ή τον Αλέφαντο; Κατά βάθος ξέρεις ότι ακόμα και τον Μουρίνιο να πάρουμε σε διάστημα όχι λιγότερο του ενός έτους θα βγει κι αυτός σκάρτος.
Τι θέλω να πω με τα παραπάνω. Ότι η κριτική είναι θεμιτή, αλλά όταν ασκείται με αφορισμούς τελικά οχι απλά γίνεται άδικη, αλλά επί της ουσίας ακυρώνει κάθε προσπάθεια για βελτίωση των συνθηκών.
Εν προκειμένω, η κριτική προς τον Βαλβέρδε έχει σίγουρα δόση αλήθειας. Θα ήταν όμως πολύ πιο ειλικρινής και μεστή αν συνοδεύονταν με ανάλογη κριτική για τον πρόεδρο της ομάδας που φρόντισε να ψωνίσει από τα μεσαία και χαμηλά ράφια. Θα ήταν συνεπής η κριτική αν συμπεριλάμβανε λίγα λόγια για το γεγονός πως ο Αβραάμ Παπαδόπουλος δεν μπορεί να παίξει στρωτή μπάλα και θα πωλούσε την μπάλα στους αντιπάλους, για το ότι ο Φέτφα και οι άλλοι έλληνες δεν έχουν καταφέρει ακόμα να δείξουν ότι αξίζουν θέση βασικού, για το ότι εκτός από εμάς παίζει στο γήπεδο και η αντίπαλη ομάδα βρε αδερφέ, και μάλιστα όχι καμιά ομάδα της σειράς, αλλά κοτζάμ Άρσεναλ.
Να αναγνωρίζουμε τα στραβά των άλλων, αλλά να βλέπουμε και τα δικά μας ώστε να γινούμε καλύτεροι, γμτ.

Βέβαια, εδώ σταματούν οι ομοιότητες με την πολιτική κατάσταση της χώρας και ξεκινούν οι διαφορές. Γιατί βλέπεις, ο Βαλβέρδε παρά τα κουσούρια του ξέρει μπάλα, ενώ ο ΓΑΠ νομίζει ότι είναι ο ίδιος μπάλα. Κι επίσης ο Ολυμπιακός δεν είναι παρά μια ομάδα, η δε χώρα ένα καράβι που βουλιάζει...

ΥΓ. και μην βιαστούν να με χαρακτηρίσουν ορισμένοι ως υπερασπιστή του μνημονιακού στρατοπέδου. Αντιμνημονιακός ως τα μπούνια είμαι. Αλλά με αιτία, άποψη, θέση και ει δυνατόν προτάσεις. Όχι με γενικεύσεις και ισοπεδωτικούς χαρακτηρισμούς. Άσε που μια άδικη ή παρατραβηγμένη κριτική μπορεί να έχει αντίθετα αποτελέσματα. Μη γίνουμε Αλέφαντοι pls.
ΥΓ2. άσε που το μνημονιακό στρατόπεδο μου θυμίζει πιο πολύ τον σημερινό Παναθηναϊκό :). Δίχως αρχή, δίχως μέση, δίχως τέλος, μόνο με την κυκλοθυμία του Λέτο (aka Πάγκαλος) και το στιλ του Καραγκούνη (aka Πάγκαλος). Με έναν κάκιστο προπονητή να οδηγεί την ομάδα σε χαμηλές πτήσεις. Και τους 'μεγαλομέτοχους' να κάνουν πάρτι στα χαλάσματα της ομάδας...

Για μια μαγνητική κάρτα εισόδου...

2011-09-21T19:39:00.000+03:00

Βρέθηκα στις Βρυξέλλες πριν από λίγες μέρες. Για μιαν ακόμη φορά, παρατηρούσα με κάποια αποστροφή τα μέτρα ασφαλείας σε γραφεία, μαγαζιά, σπίτια. Όλα κλειδαμπαρωμένα 24/7, μαγνητικές κάρτες εισόδου, μάτια παρακολούθησης, ατσάλινες πύλες. Φοβούνται την εγκληματικότητα, τις κλοπές, τις δολιοφθορές, την κατασκοπεία.
Στην Ελλάδα ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί η μετάβαση στην εποχή της 'ασφάλειας' αν και έρχεται με γοργούς ρυθμούς. Κάποιοι θα θεωρήσουν σωστή την επιβολή αυστηρών μέτρων εισόδου σε κάθε λογής κτίριο. Για λόγους ασφαλείας. Εξάλλου, θα ισχυριστούν, αν δεν έχεις κάνει κάτι ή αν δεν επιδιώκεις κάτι μεμπτό δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς.
ΟΚ, μπορεί να είναι έτσι. Όμως τότε όλη η ζωή σου εξαρτάται από μια κάρτα. Την κάρτα που σου επιτρέπει να μπεις στο αυτοκινήτο, στο σπίτι, στο γραφείο. Όλα για μια μαγνητική κάρτα εισόδου.
Μεταφορικά είναι δυνατό να ισχυριστεί κανείς ότι η κάρτα υποθηκεύει τη ζωή σου, έμμεσα ή άμεσα, στον άνθρωπο που έχει δώσει εντολή να θεωρείται έγκυρη. Αν αυτή η κάρτα ακυρωθεί, αυτομάτως αποκλείεσαι, περνάς έξω. Έτσι αναγκάζεσαι να πειθαρχείς σε κάθε κίνηση ή απαίτηση αυτού που ελέγχει τις κάρτες. Πολλές φορές το όλο σύστημα είναι σωστό και δίκαιο. Τι συμβαίνει όμως αυτές τις -λίγες ενδεχομένως- φορές που η κάρτα ακυρώνεται χωρίς να έχεις διαπράξει κάποιο αδίκημα, χωρίς να έχεις υποπέσει σε κάποιο λάθος; Τι συμβαίνει όταν βρεθείς εσύ ή κάποιος δικός σου εκτός; Ή ακόμα χειρότερα, τι συμβαίνει όταν όσο και αν προσπαθείς δεν είναι δυνατό να αποκτήσεις μια κάρτα εισόδου, κάπου οπουδήποτε;

Ρητορικά είναι τα ερωτήματα, δεν υπάρχουν μονοσήμαντες απαντήσεις. Ο κόσμος φοβάται και υπακούει σε ότι του περιορίζει λίγο ή πολύ την ελευθερία κίνησης, δίδοντας τους ως αντάλλαγμα ασφάλεια. Τόσα μέτρα ασφαλείας, όμως, στην καρδιά της Ευρώπης, στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Ποιους και γιατί φοβόμαστε; Ποιο λάθος έχουμε κάνει, που έστριψε λάθος το πλοίο και δεν το καταλάβαμε; Ή μήπως το καταλάβαμε αλλά δεν είπαμε τίποτα, τυφλωμένοι από χάντρες και καθρεφτάκια;
Άραγε αυτές τις χάντρες κι αυτά τα καθρεφτάκια δεν επιδιώκουν να μοιραστούν μαζί μας οι φτωχοί ευρωπαίοι και αλλοδαποί, στις Βρυξέλλες, στην Αθήνα και παντού; Πότε θα ανοίξουμε κάποιες "πόρτες" και για αυτούς;

* Η φωτογραφία τραβήχθηκε στις Βρυξέλλες πριν μια εβδομάδα ακριβώς. Μια πόρτα ελεγχόμενης εισόδου σε δημόσια υπηρεσία, ένας άστεγος και σκουπίδια. Η Ευρώπη μας...

Πόσο πιθανή είναι η επιβολή δικτατορίας στην Ελλάδα;

2011-09-20T17:04:00.006+03:00

Η ώρα έχει πάει έξι το πρωί. Οι πρώτοι αθηναίοι που βγαίνουν στους δρόμους να πάνε στη δουλειά μένουν άφωνοι βλέποντας ουρά από τανκς επί της εθνικής οδού. Κάποια στρίβουν για το κέντρο, άλλα για τα βόρεια προάστια, άλλα συνεχίζουν για τον Πειραιά και την Ελευσίνα. Μετά από τηλεφωνική επικοινωνία με έναν περίεργο τύπο, ο Πρωθυπουργός της χώρας μοιάζει ακόμα πιο χαμένος.
Στις επτά το πρωί τα νέα έχουν κυκλοφορήσει σε όλη την Ελλάδα. Στην Αθήνα έγινε πραξικόπημα. Στις οκτώ εμφανίζεται στην ΕΡΤ ένας άγνωστος τύπος που ανακοινώνει ότι με επαναστατικό διάταγμα η κυβέρνηση παύεται από τα καθήκοντά της. Επικεφαλής της χώρας τίθεται "επαναστατική" επιτροπή με σκοπό τη διαφύλαξη της εθνικής ασφάλειας, τάξης και ακεραιότητας της χώρας.
Ξέχασα να σας πω ότι μια μέρα πριν η κυβέρνηση είχε ανακοινώσει στάση πληρωμών και ελεγχόμενη χρεοκοπία. Τα γεγονότα τρέχουν.
Στις εννέα πλήθος μυστήριων προσωπικοτήτων καταφθάνει στη Βουλή, όπου προηγουμένως έχει φτάσει υπό συνθήκες άτυπης ομηρίας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πρόκειται να σχηματιστεί κυβέρνηση, ο πρόεδρος δεν συναινεί οπότε ακολουθεί την τύχη άλλων πολιτικών προσώπων που οδηγούνται την ίδια περίπου ώρα άλλοι στο Πεντάγωνο, άλλοι στο Γουδή, άλλοι στο στρατιωτικό αεροδρόμιο Τανάγρας.
Τα social media έχουν ήδη πάρει φωτιά. "Όλοι στο Σύνταγμα, οι πολίτες να πούμε όχι στη χούντα". Κάποιοι λίγοι λένε "καθίστε να δούμε περί τίνος πρόκειται, πόσο χειρότερα θα πάμε". Όσοι καταφέρνουν να φτάσουν στο Σύνταγμα απομακρύνονται με βία και δακρυγόνα από τα ΜΑΤ και τους ΟΥΚάδες που περιπολούν στην περιοχή. Τα τρένα έχουν σταματήσει τη λειτουργία τους, τα λεωφορεία δεν κινούνται, στις βασικές οδικές αρτηρίες επικρατεί πανδαιμόνιο λόγω των ελέγχων που πραγματοποιούνται από μικτά τμήματα στρατού και αστυνομίας.
Οι τράπεζες δεν ανοίγουν τις πόρτες τους. Το χρηματιστήριο, οι δημόσιες υπηρεσίες, λιμάνια, αεροδρόμια όλα έχουν κλείσει. Ο κόσμος που μαζεύεται διστακτικά σε πλατείες και δρόμους της ευρύτερης περιοχής πρωτευούσης απωθείται άλλοτε ευγενικά, άλλοτε δια της βίας από τις περιπολίες. Ομάδες ΔΙΑΣ χτενίζουν την πρωτεύουσα. Κλούβες των ΜΑΤ φορτώνουν συνεχώς κόσμο. Άγνωστο ακόμα που θα οδηγηθεί. Πρόκειται για ανθρώπους που είτε φαίνονται υπόπτοι στις διωκτικές αρχές, είτε συμπεριλαμβάνονται στη λίστα των πρέπει-να-συλληφθούν-άμεσα.
Η νέα κυβέρνηση αποτελούμενη από τρία στελέχη του στρατεύματος, τρείς ανώτατους αξιωματικούς, τέσσερα μέλη του δικαστικού σώματος, τέσσερις πολιτικούς, δυο επιχειρηματίες και κανά δυο "τεχνοκράτες" αποκαλύπτεται στις δυο το μεσημέρι. Οι πληροφορίες που έχουν αρχίσει ήδη να ανταλλάσονται στόμα με στόμα (καθότι από την 11η πρωϊνή έχουν νεκρώσει τα δίκτυα σταθερής και κινητής τηλεφωνίας, αλλά και το διαδίκτυο) αναφέρουν ότι τα ηνία της χούντας κρατά μια ομάδα απαρτιζόμενη από μεσαία στελέχη όλων των σωμάτων ασφαλείας (ταγματάρχες, λοχαγοί, αστυνόμοι κοκ) καθώς και από κομβικό προσωπικό της ΕΥΠ. Στους εγκέφαλους της χούντας περιλαμβάνονται μερίδα πολιτικών και 'αγανακτισμένων' του ακροδεξιού-υπερπατριωτικού φάσματος.
Η κυβέρνηση ήξερε τα συγκεκριμένα σχέδια αλλά θεώρησε πως μπορούσε να ελέγξει τις αντιδράσεις. Η αξιωματική αντιπολίτευση έμαθε επίσημα τα σχέδια μόλις ελάχιστα λεπτά πριν ξεδιπλωθούν, ενώ στο κόμμα δεξιά της δεξιάς αντιπολίτευσης αρκετοί ήταν ενήμεροι, όχι όμως επίσημα. Στην άλλη όχθη, ο απόλυτος αιφνιδιασμός. Κάποιες αντιδράσεις στο Β' και Γ' σώμα στρατού καταπνίχθηκαν εν τη γενέση τους, όταν πέταξαν πάνω από την περιοχή διοίκησης τα F16 που τέθηκαν στο πλευρό της "επανάστασης".
Στο πρώτο διάγγελμα ο νέος "επαναστατικός" πρωθυπουργός εξαγγέλει την έξοδο από το ευρώ, την επιστροφή στη δραχμή με ταυτόχρονη υποτίμηση κατά 50% σε σχέση με το ευρώ, την αναστολή μιας δεκάδας άρθρων του Συντάγματος και την επαναφορά σε ισχύ μιας σειράς αναγκαστικών νόμων (α.ν.) των περιόδων 1936-1952 και 1967-1974. Εξαγγέλει επίσης την αναστολή λειτουργίας της Βουλής έως ότου η χώρα μπει σε τροχιά ανάπτυξης.
Από την επόμενη μέρα μοιράζονται συσσίτια για τους "οικονομικά ασθενέστερους" και αρχίζει το γαϊτανάκι έκδοσης α.ν για μια σειρά από ζητήματα. Οι νέες αντιδράσεις των πολιτών κάμπτονται γρήγορα αν και δυστυχώς όχι αναίμακτα. Περίπου έξι φοιτητές κείτονται νεκροί στο χώρο έξω από τα Προπύλαια, τουλάχιστον 170 νοσηλεύονται σε σοβαρή κατάσταση, οι συλληφθέντες πλέον ξεπερνούν τις 4.500. Οι διαβεβαιώσεις της ηγεσίας της "επαναστάσεως" είναι σαφείς: "Γυρίστε στην καθημερινότητά σας και κανείς δεν θα πάθει τίποτα". Οι πολίτες θα πρέπει να περιμένουν άλλη μια μέρα προτού μπορέσουν να τραβήξουν δραχμές από τις κρατικοποιημένες τράπεζες, οι πολίτες ήδη επανέρχονται στις δουλειές τους. Σε διπλωματικό επίπεδο, η ΕΕ καταγγέλει το πραξικόπημα, η Χίλαρυ Κλίντον πράττει το ίδιο, ο Ερντογάν βγάζει ένα μάλλον μετριοπαθές κατηγορώ και ταυτόχρονα τρίβει τα χέρια του αναμένοντας τους λεονταρισμούς των υπερπατριωτών.
Την άλλη μέρα, σε έκτακτη διάσκεψη κορυφής η ΕΕ απαιτεί την επιστροφή στη νομιμότητα και την άμεση προκήρυξη εκλογών. Σαν πρώτη ποινή ανακοινώνει την έξοδο της Ελλάδας από τη ευρωζώνη (κάτι που βέβαια είχαν ήδη αιτηθεί οι πραξικοπηματίες). Η έξοδος από την ευρωζώνη, κοινή συναινέσει, έρχεται κουτί στις χρηματαγορές που θεωρούν ότι με νέα μέτρα λιτότητας από τις Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και Ιρλανδία θα ανακάμψουν γρήγορα. Στο μέλλον η ΕΕ δεσμεύεται να εξετάσει την επιβολή εμπάργκο, πράγμα που δεν πρόκειται να συμβεί άμεσα λόγω της "δοκιμασίας που περνά ο ελληνικός λαός".

Διαβάσατε μια μικρή περίληψη των πρώτων ημερών μιας νέας δικτατορίας στη χώρα. Μια δικτατορία που ενδέχεται να προκύψει ως αποτέλεσμα μιας ελεγχόμενης ή μη χρεοκοπίας, ή απλά ως αποτέλεσμα της γενικής αποδιοργάνωσης στην οποία φαίνεται ότι βαδίζει ο τόπος. Κάποιοι, θέλω να πιστεύω όχι αρκετοί, θα τρίψουν τα χέρια τους. Ήδη τους ακούω να λένε "μια χούντα μας χρειάζεται", "ο Παπαδόπουλος ήξερε τι έκανε" και άλλες τέτοιες φαιδρές αρλούμπες. Πολλοί, μεταξύ των οποίων και εγώ, θέλουμε να ελπίζουμε ότι όλα τα παραπάνω είναι απλά και μόνο αποκυήματα της φαντασίας, ότι κανείς δεν θα τολμήσει να βιάσει την, λειψή μεν, δημοκρατία μας, ότι κανείς δεν θα τολμήσει να μιλήσει για μας χωρίς να του έχουμε δώσει τη σχετική εντολή.
Ποιος όμως μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι τέτοια "φανταστικά" σχέδια δεν συζητώνται σε κάποιους διαδρόμους του Πενταγώνου, της ΕΥΠ, της Κατεχάκη και της ΓΑΔΑ; Και αλήθεια πως θα καταφέρουμε να εμποδίσουμε μια τέτοια εξέλιξη ή, αν δεν καταφέρουμε να την αποτρέψουμε, πως θα μπορέσουμε να την καταστείλουμε στα πρώτα της βήματα;
Φοβάμαι ότι δεν έχουμε μια τέτοια απάντηση και ότι η μόνη μας ελπίδα είναι να αποδειχθούν δυνατοί και ανθεκτικοί οι θεσμοί που έχουμε δημιουργήσει μετά το '74. Πρόκειται όμως για τους ίδιους θεσμούς που αφού ξεχειλώθηκαν κατά το δοκούν κυρίως από τα δυο κόμματα εξουσίας, τώρα πλένονται σε θερμοκρασίες που αγγίζουν τους 100ο C. Ας μην εκπλαγούμε καθόλου αν μαζέψουν στο πλύσιμο.
Γι' αυτό σας λέω, γρηγορείτε δια παν ενδεχόμενο και κυρίως παρακαλάτε να μην χάσουμε τα τελευταία ψήγματα κοινωνικής συνοχής...

ΥΓ. Μην βιαστείτε να δηλώσετε ότι και σήμερα ζούμε μια νέα χούντα. Συμφωνώ ότι ορισμένα μέτρα και βήματα της σημερινής πολιτικής στερούνται νομιμότητας και λαϊκής αποδοχής, αλλά πιστέψτε με η χούντα είναι ένα ολότελα διαφορετικό πράγμα. Ρωτήστε τους Χιλιανούς, τους Αιγυπτίους, ρωτήστε και τους Έλληνες πενηντάρηδες.

Οι αγανακτισμένοι φοιτητές και οι καλοθελητές

2011-09-16T17:51:00.001+03:00

Άκου τώρα τι γίνεται. Εδώ και μερικές μέρες ένα νέο κίνημα έκανε την εμφάνισή του στο facebook. Είναι το κίνημα των φοιτητών που επιθυμούν να σταματήσουν οι καταλήψεις των σχολών, να μείνουν ανοιχτά τα πανεπιστήμια.
Το κίνημα υιοθετήθηκε άμεσα από μεγάλους φωστήρες της ελληνικής δημόσιας ζωής, όπως μεταξύ άλλων τον πρώην άνδρα της Βάσιας Παναγοπούλου, κ.κ. Δοξιάδη. Σε αυτό το μήκος κύματος η Καθημερινή αφιερώνει ολοσέλιδα υμνώντας τον ελπιδοφόρο αγώνα των φοιτητών για ανοιχτά πανεπιστήμια.
Οι ίδιοι υποστηρικτές βέβαια δεν είχαν κανέναν καλό λόγο να πουν για όσους συγκεντρώνονταν μαζικά στο Σύνταγμα από το Μάιο έως τον Ιούλιο. Θεωρούσαν ότι αυτοί οι "τυχάρπαστοι" και "βολεμένοι" δεν είχαν καμιά νομιμοποίηση να αντιδρούν στα μέτρα της κυβέρνησης καθότι στο παρόν δημοκρατικό σύστημα τον πρώτο και τελευταίο λόγο για αυτά τα θέματα έχει η Βουλή. Στη Βουλή υπερψηφίστηκε το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο και δεκάδες ακόμη νομοθετήματα, η πλειοψηφία των βουλευτών αποφάσισε, άρα κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, λένε.
Όταν όμως σε κάποιες σχολές η πλειοψηφία αποφασίζει υπέρ των καταλήψεων, τότε η τακτική αυτών των ανιδιοτελών υπερασπιστών της νομιμότητας αντιστρέφεται (βλέπε εδώ σχετικό και ολίγον ομιχλώδες άρθρο στην Καθημερινή). "Δεν ψήφισαν όλοι, το αποτέλεσμα είναι προϊόν βίας και νοθείας" ισχυρίζονται.
Βλέπεις, δεν μπορούν να αντιληφθούν τη βία που ασκεί η κυβερνητική πολιτική είτε άμεσα (ΜΑΤ) είτε έμμεσα (φόβος). Το γεγονός ότι η κυβέρνηση νόθευσε το εκλογικό αποτέλεσμα, καθώς άλλα υποσχέθηκε και άλλα πραγματοποιεί, δεν φαίνεται να τους ακουμπά. Η πραγματικότητα που κάνει λόγο για απανωτές κυβερνήσεις μειοψηφίας, ελέω αποχής και άκυρων ψηφοδελτίων, είναι κάτι που περνάει στα ψιλά.
Ας αποφασίσουν λοιπόν. Ότι ισχύει στη μία περίπτωση, θα πρέπει να ισχύει και στην άλλη. Αν τάσσονται υπέρ της αρχής της πλειοψηφίας και του σεβασμού των κανόνων στην μία, το ίδιο πρέπει να πράττουν και στην άλλη περίπτωση. Δεν μπορούν να παίζουν μονίμως με την νοημοσύνη μας.

ΥΓ. Είμαι κι εγώ υπέρ των ανοιχτών πανεπιστημίων και των εκ των έσω ενεργειών για αλλαγές στο αισχρό ακαδημαϊκό νεφέλωμα. Δεν θεωρώ όμως ότι όλοι όσοι τάσσονται υπέρ των καταλήψεων είναι παράσιτα, τεμπέληδες και κομματόσκυλα (σίγουρα υπάρχουν πολλοί από δαύτους). Αντιθέτως, ένα σημαντικό μέρος εκ των καταληψιών είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, ότι πιο ζωντανό και δημιουργικό θα βγει τελικά από τις σχολές. Εν πάση περιπτώσει, οι υπέρ των καταλήψεων και οι κατά των καταλήψεων ένα πράγμα δεν χρειάζονται. Πνευματικούς πατέρες, καλοθελητές πρόθυμους να σφετεριστούν τις αναζητήσεις και αγωνίες των φοιτητών για ίδιο όφελος. Ας αφήσουμε ήσυχους τους νέους μας να βρουν τον δικό τους δρόμο και ας μην προσπαθούμε να τους βάλουμε στο ίδιο αδιέξοδο μονοπάτι που ακολουθούμε εδώ και τόσα χρόνια.
ΥΓ2. Καλά τα "like στις ανοιχτές σχολές", αλλά σαν πολύ δεν έχουμε υπερτιμήσει τις δυνατότητες των social media; Στις Ταχρίρ των αραβικών χωρών, το twitter και το facebook έπαιξαν καταλυτικό ρόλο. Κάποιοι όμως έβαλαν τα σώματά τους μπροστά στις δυνάμεις ασφαλείας, κάποιοι θυσιάστηκαν για να αλλάξει το τοπίο. Η αντίδραση με ένα like και δυο tweets δεν είναι αντίδραση. Κι αν το πιστεύεις αυτό τότε απλά βαυκαλίζεσαι...

Ένας μίζερος bon viveur (της οικονομίας)

2011-09-12T00:39:00.002+03:00

Λες ότι η αγορά πρέπει να αφεθεί ελεύθερη, ότι η απορρύθμιση είναι αναγκαία, ότι δεν απαιτείται δίχτυ κοινωνικής προστασίας, είναι πολυτέλεια, ότι ο καθένας είναι άξιος της μοίρας και των οικονομικών του πεπραγμένων. Όταν σου αναφέρω ότι δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευκαιρίες, ότι δεν μπορούν όλοι να επιλέξουν το μέλλον τους, ότι θα πρέπει να προσέξουμε και να στηρίξουμε τους πιο αδύνατους, κυνικά σχολιάζεις ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι, όλοι ίσοι σε αυτόν τον κόσμο, ότι στην οικονομία ο δυνατός επιβιώνει.

Πρόσεξε αυτά που λες. Γιατί ο οικονομικά αδύνατος μπορεί εξελικτικά να είναι πιο δυνατός. Όταν ξεπεράσει το όριο της ανοχής του θα αρχίζει να σε κυνηγά. Κι αν σε πιάσει, τι θα του πεις; Ότι ο ισχυρότερος θα επιβιώσει;

Πρόσεξε και μην επαναπαύεσαι από το γεγονός πως, για να αποτρέψεις ένα τέτοιο συμβάν, αυξάνεις συνεχώς τον αριθμό των σωμάτων ασφαλείας. Δεν θα καταφέρεις ποτέ να φτιάξεις μια κοινωνία που θα ζουν μόνο οι οικονομικά ευνοημένοι και οι φύλακές τους. Αλλά ακόμα κι αν τα καταφέρεις, αργά ή γρήγορα οι φύλακες θα στραφούν εναντίον σου. Ξέρεις γιατί;

Λόγω της απληστίας σου. Της φαιδρής αλαζονείας. Της υπερεκτίμησης των ικανοτήτων. Του μωροφιλόδοξου υπερεγώ. Της ανάγκης για συνεχή επιβεβαίωση. Κατά βάθος, λόγω του φθόνου που βγάζεις για κάθε τι που δεν σου ανήκει. Λόγω της αδυναμίας σου να μοιραστείς οτιδήποτε ουσιαστικό με κάποιον άλλο. Χρήματα, αγάπη, αισθήματα, δημοσιότητα.

Ζήσε έτσι. Πιθανότατα θα γεράσεις χωρίς να σε πειράξει κανείς. Τι σημασία έχει;
Πάντα μίζερος θα 'σαι. Ένας μίζερος bon viveur...

ΥΓ. Ο μίζερος bon viveur είναι υπαρκτό πρόσωπο, χιλιαστής που ακόμα περιμένει το κατά Φουκουγιάμα τέλος της ιστορίας, τον γνωρίζω προσωπικά. Αν διαβάσει αυτό το άρθρο θα γελάσει ειρωνικά, θα σκεφτεί ότι όλα τα παραπάνω είναι κουταμάρες, ίσως προσπαθήσει να μου την πει χρησιμοποιώντας κενοφανείς, επιθετικούς χαρακτηρισμούς σιροπιασμένους με μπόλικο σαρκασμό και αφοριστικές γενικεύσεις. Σίγουρα κάτι σας θυμίζει. Ίσως έχετε γνωρίσει έναν από τους χιλιάδες κλώνους του. Ίσως σας έχει εκνευρίσει ένας από αυτούς. Λάθος σας. Γελάστε μαζί του, δείτε τον γυμνό μέσα από τον μεγαλοπρεπή μανδύα του, δείτε πόσο ανικανοποίητος είναι. Αδιαφορήστε στις επιθέσεις του. Απαντήστε πολιτικά και κοινωνικά, απαντήστε έντιμα, απαντήστε με ανθρωπιά. Έτσι, οποιοδήποτε κι αν είναι το αποτέλεσμα για αυτόν, εσείς θα έχετε σίγουρα νικήσει.

Η εκ δεξιών κριτική στο ΠΑΣΟΚ και ένα κεράκι για τον ΓΑΠ :)

2011-09-07T11:17:00.001+03:00

Δυστυχώς, η πεμπτουσία της πολιτικής στην Ελλάδα ήταν και παραμένει η σύγκρουση. Όπως επισημαίνει ο Νίκος Αλιβιζάτος στο "Το Σύνταγμα και οι εχθροί του στη νεοελληνική ιστορία" από τη στιγμή που επιλέξαμε την πλειοψηφική έναντι της συναινετικής διακυβέρνησης ήταν αναμενόμενο πως θα οδηγούμασταν σε καταστάσεις όπου συνειδητά οι συγκρούσεις καθίστανται πάγιο συστατικό της πολιτικής. Σε συνθήκες σαν αυτές που ζούμε τώρα, υπό το φάσμα της οικονομικής και αξιακής χρεοκοπίας, η πόλωση καθίσταται ακόμα πιο έντονη, η σύγκρουση παίρνει δυσθεόρατες διαστάσεις.

Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις φωνές του Στέφανου Μάνου, της Ντόρας Μπακογιάννη και λοιπών φιλελεύθερων δυνάμεων που καλούν σε πιο γρήγορες αποφάσεις, μεγαλύτερες 'μεταρρυθμίσεις', αλλαγές σε κάθε κλάδο της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Θεωρούν την κυβέρνηση δέσμια των εξαρτήσεων της. Εξάρτηση από τους πελάτες-ψηφοφόρους, εξάρτηση από τις 'κρατικιστικές' τους αντιλήψεις, εξάρτηση από τις ξεπερασμένες πολιτικές τους θεωρίες.
Αν και διαφωνώ με το ιδεολογικό τους περίβλημα, είμαι πρόθυμος να δεχτώ την κριτική τους και γιατί όχι να υπερθεματίσω στα όσα καυτηριάζουν. Πρόκειται όμως για μια κριτική σικέ, κριτική εκ του ασφαλούς.
Γιατί γνωρίζουν τόσο τα στελέχη της Δράσης, όσο και της Δημοκρατικής Συμμαχίας ότι δεν πρόκειται να τα κατάφερναν καλύτερα. Δεν είναι μόνο η έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης, όπως προκύπτει βάσει των δημοσκοπικών ευρημάτων, που δεν θα επέτρεπε την επιτυχία τους. Απλά και μόνο η παρουσία τους στην κυβέρνηση θα αποτελούσε προοίμιο αποτυχίας, εξαιτίας των αντιδράσεων που αυτή θα επέφερε. Αντιδράσεων που θα έκαναν την παρούσα κατάσταση να θυμίζει ατμόσφαιρα νηπιαγωγείου.
Βέβαια σε αυτή την περίπτωση θα έσπευδαν να κατηγορήσουν τον λαϊκισμό, την διπρόσωπη τακτική άλλων κομμάτων, την αμάθεια των ελλήνων, την ανωριμότητα του εκλογικού σώματος, τον πόλεμο συμφερόντων και ένα σωρό άλλες 'αφορμές' που εμποδίζουν το 'μεταρρυθμιστικό' τους έργο. Γνωρίζουν όμως πολύ καλά, άσχετα αν δεν το παραδέχονται δημόσια, ότι η αποτυχία θα ήταν προδιαγεγραμένη από την πρώτη στιγμή που θα αναλαμβάναν τα ηνία της χώρας, καθώς θα έκανε την εμφάνισή του το αξίωμα που λέει ότι μια δεξιά (και δη 'φιλελεύθερη') διακυβέρνηση δεν διαθέτει την πολιτική ασπίδα του κέντρου και ως και τούτου θα συγκέντρωνε πάνω της την πολλαπλάσια οργή του υπόλοιπου πολιτικού φάσματος.

Δεν είναι κάτι καινούριο. Συνέβη το 2007-08 και πολύ πιο έντονα το 1993. Συνέβη επίσης το 1977-78. Από τη μεταπολίτευση κι έπειτα έχει δημιουργηθεί ένα τέτοιο κοινωνικό καθεστώς που λειτουργεί ως ανάχωμα στις δράσεις της δεξιάς (δεν σχολιάζω αν αυτό είναι καλό ή κακό, αναφέρομαι σε ένα ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός). Περιορίζομαι στην μεταπολίτευση και δεν συνεχίζω πιο πίσω γιατί τότε η ισχυροποίηση της δεξιάς στην εξουσία (πχ. περίοδος 1953 - 1963) δεν σχετίζονταν τόσο με την ικανότητά της να καθησυχάζει τα πλήθη, όσο με το πλούσιο κατασταλτικό οπλοστάσιο που διέθετε, υπό την πλήρη ανοχή και συνεργασία των ανακτόρων και του αμερικανικού παράγοντα. Αλλά ακόμα και τότε, σε συνθήκες απολύτως ρευστών πολιτικών εξελίξεων, άλλος επιλέγονταν από τους εκάστοτε 'προστάτες' μας ως ρυθμιστής των εξελίξεων και εγγυητής της αστικής δημοκρατίας κοινοβουλευτικού τύπου (ή τύποις κοινοβουλευτικής). Ήταν το κέντρο και τα κόμματα που το απάρτιζαν. Βλέπε για παράδειγμα την επιλογή να ηγηθεί της 'απελευθερωτικής' κυβέρνησης το 1944 ο Γεώργιος Παπανδρέου ή να διεξαχθεί ο εμφύλιος υπό κυβέρνηση Σοφούλη ή να σχηματιστεί η μετεμφυλιακή 'δημοκρατία' υπό την αιγίδα (όχι την ευθύνη) του Νικολάου Πλαστήρα.

Τι θέλω να πω με τα παραπάνω;
Ότι και σήμερα βλέπουμε πως το κέντρο αναλαμβάνει να παίξει τον άχαρο ρόλο του κυματοθραύστη, να επιχειρήσει μια σειρά από σωστές αλλά κυρίως άδικες και ισοπεδωτικές αλλαγές, που λόγω του μεγέθους, του χαρακτήρα και του χρονικού τους περιορισμού είναι δύσκολα αφομοιώσιμες από το κοινωνικό συνειδητό. Επιλέχθηκε το ΠΑΣΟΚ γιατί σε διαφορετική περίπτωση, υπό δεξιά διακυβέρνηση, οι αντιδράσεις θα μεταβάλλονταν πολύ γρήγορα σε χιονοστιβάδα που θα κατέπνιγε τους εμπνευστές σχεδίων σαν αυτών που υλοποιεί ή θέλει να υλοποιήσει η τωρινή κυβέρνηση.
Ας μην διαμαρτύρονται λοιπόν όλοι όσοι ασκούν δεξιά αντιπολίτευση 'φιλελεύθερου τύπου', αλλά να ανάψουν ένα κεράκι στο μπόι του Παπανδρέου, καθώς αυτοί βλέπουν εκ του ασφαλούςνα στίβεται σαν λεμονόκουπα η κεντρώα παράταξη προς εξυπηρέτηση των δικών τους προγραμμάτων. Θα τους πρότεινα επιπλέον να διοργανώσουν ένα ευχέλαιο υπέρ της μακροημέρευσης της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Από τον Σρέντερ και μετά, τους κάνει όλα τα χατήρια, κι αυτοί ούτε ένα ευχαριστώ...

ΥΓ. Για να μην παρεξηγηθώ: το συγκεκριμένο ποστ ασχολείται με την πολιτική(;) κριτική που ασκούν τα δεξιά φιλελεύθερα (στα όρια του 'νέου') κόμματα στην σημερινή κυβερνητική πολιτική. Δεν πιστεύω βέβαια ότι η κατάσταση έχει εκτραχυνθεί μόνο εκεί. Όλο το πολιτικό σκηνικό καρκινοβατεί.
Το ΚΚΕ παραμένει τόσο εκπληκτικά απολιθωμένο που μπορεί να σε αγγίξει μετα-αισθητικά (sic), σε απωθεί όμως για το πολιτικό-σταλινικό του διακύβευμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραπαίει χαμένος κάπου ανάμεσα σε επαναστατικές γυμναστικές και 'φυγή προς τα εμπρός', επιλέγοντας την ίδια μονότονη γραμμή μίζερης διαμαρτυρίας. Δημοκρατική αριστερά και Οικολόγοι Πράσινοι λάμπουν δια της απουσίας τους. Η ΝΔ διατηρεί στο DNA της όλα όσα μας οδήγησαν σε αυτό το χάλι και σήμερα μπολιάζεται με μπόλικο εθνοπατριωτισμό, ενώ το ΛΑΟΣ ψαρεύοντας σε θολά νερά προσπαθεί (με αρκετή επιτυχία) να μας αποδείξει ότι σε κάθε δελτίο τύπου του κόμματος χωράνε μικρές, φτηνές ατάκες λαϊκής θυμοσοφίας, μπολιασμένες με μπόλικη κουτοπονηριά (δείτε χαρακτηριστικά εδώ και εδώ). Για το ΠΑΣΟΚ ας μην το συζητήσουμε, νομίζει ότι βαδίζει στον 'τρίτο δρόμο', άσχετα αν όλες οι σημάνσεις προειδοποιούν πως η πορεία του καταλήγει σε αδιέξοδο. Μικροί Νέρωνες τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας. Πόρκα μιζέρια...

Στην πλατεία Συντάγματος μετά το καλοκαίρι. Φτάνει αυτό;

2011-09-02T14:23:00.001+03:00

Αύριο είναι η επίσημη πρώτη των αγανακτισμένων για τη νέα σεζόν. Μετά από ένα εύλογο και αναγκαίο διάστημα αναστολής των κινητοποιήσεων ελέω διακοπών, οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να συγκεντρωθούν (με ή χωρίς σκηνές) στην κεντρική πλατεία της Αθήνας και από εκεί να περάσουν τα μηνύματά τους κατά του μνημονίου, της κυβερνητικής πολιτικής κτλ κτλ.
Έχω από την πρώτη στιγμή ταχθεί υπέρ της κινητικότητας των ατόμων σαν μια προσπάθεια αυτοχειραφέτησης, που εμπεριέχει τη δυνατότητα για εμβάθυνση της πολιτικής σκέψης κάθενός από εμάς. Έχω ως εκ τούτου υποστηρίξει τα όσα διαδραματίζονταν στο #syntagma και μάλιστα συμμετείχα προσπαθούσα να δίνω το παρόν όσο το δυνατόν περισσότερο (δείτε σχετική αρθρογραφία μου εδώ και εδώ), χωρίς όμως να παρέχω λευκή επιταγή στα εκεί δρώμενα.

Εκτός απροόπτου θα βρίσκομαι αύριο στο Σύνταγμα, αν και εξακολουθεί να με προβληματίζει ιδιαίτερα το γεγονός πως δεν έχω ακόμα καταλάβει ποια είναι η δυναμική των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας και πως αποκρυσταλλώνεται σε πολιτική πράξη.
Διάβασα πριν από λίγες μέρες μια μικρή και μεστή ανάλυση του Σλάβοϊ Ζίζεκ γύρω από τα επεισόδια στην Αγγλετέρα, τους indignados της Ισπανίας και τους εγχώριους αγανακτισμένους. Έχω την ίδια απορία με αυτή που περιγράφει ο Σλοβένος φιλόσοφος: "Ποιά νέα τάξη θα πρέπει να αντικαταστήσει την παλιά μετά την εξέγερση, όταν ο υψηλός ενθουσιασμός της πρώτης στιγμής έχει τελειώσει;".
Καταλήγω επίσης στο ίδιο συμπέρασμα, που ναι μεν ο Ζίζεκ περιορίζει μόνο στους Ισπανούς διαμαρτυρόμενους, βρίσκω όμως ότι ταιριάζει γάντι και στην εδώ κατάσταση: "...αυτή είναι η θανάσιμη αδυναμία των πρόσφατων διαμαρτυριών: εκφράζουν μια αυθεντική οργή που δεν είναι σε θέση να μεταμορφωθεί σε ένα θετικό πρόγραμμα κοινωνικοπολιτικής αλλαγής. Εκφράζουν ένα πνεύμα της εξέγερσης, χωρίς επανάσταση".
Τι επιδιώκουμε λοιπόν όσοι κατεβαίνουμε κάτω; Άσκηση πίεσης στην κυβερνητική πολιτική, αλλαγές στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, αμεσοδημοκρατικό (sic) μετασχηματισμό; Ποιες είναι οι ιδεολογίες και οι κοινωνικοί σχηματισμοί που διαδηλώνουν, ποια είναι τα κοινά και ποιες οι αντιθέσεις τους; Ποιες οι πιθανότητες να ζήσουμε στο Σύνταγμα έναν εμφύλιο των Πάνω Συνταγματιωτών με τους Κάτω Συνταγματιώτες και ποιο είναι τελικά το μήλο της έριδας μιας τέτοιας σύγκρουσης;
Έχω την εντύπωση πως οι παραπάνω ερωτήσεις δεν έχουν απαντηθεί τουλάχιστον για το 80-90% των διαδηλωτών που κατεβαίνει στο δρόμο.

Κάποιοι θα πουν ότι στην παρούσα φάση δεν χρειάζονται σαφείς απαντήσεις. Στην παρούσα φάση απλά αναγκάζεις το τωρινό πολιτικό σύστημα να ξεβολευτεί, το αναγκάζεις να κινηθεί. Αυτό έχει βάση αρκεί να είσαι σε θέση να αποτρέψεις την κίνηση του συστήματος προς συντηρητικότερες κατευθύνσεις. Κάποιοι άλλοι θα πουν ότι ακόμα και αν δεν καταλήξουμε πουθενά, οι συγκεντρώσεις του Συντάγματος αποτελούν παρακαταθήκη για το μέλλον. Κι αυτό έχει βάση, αρκεί αυτές οι συγκεντρώσεις να διατηρήσουν ως το τέλος τον πολιτικό τους χαρακτήρα (όσο θολός κι αν είναι) και να μην εκφυλιστούν σε φαινόμενα τύπου Ηνωμένου Βασιλείου (που καίτοι περιέχουν ψήγματα πολιτικής, αυτά αυτοαναιρούνται από την φαυλότητα των βίαιων πράξεων).
Πάντως όσοι από την άλλη βιαστούν να απαξιώσουν το Σύνταγμα θα πρέπει να είναι σε θέση να απαντήσουν αν είναι ικανοποιημένοι από την παρούσα κατάσταση και αν πιστεύουν ότι εκ του καναπέως ή/και του δικαιώματος ψήφου ανά τετραετία θα προκύψουν οι αλλαγές που οι ίδιοι επιθυμούν. Θα πρέπει επίσης να ξέρουν ότι καμιά σημαντική αλλαγή στο πολιτικό πεδίο δεν επιτεύχθηκε μέσα σε διάστημα λίγων μηνών.
Θα πρέπει τέλος όλοι να ξέρουμε ότι η πλατεία Συντάγματος δεν θα φέρει από μόνη της καμιά απάντηση, καμιά μεταρρύθμιση.

Σήμερα, σε παγκόσμιο αλλά και κατ' επέκταση σε εθνικό επίπεδο είμαι της άποψης ότι συγκρούονται τρία ρεύματα. Ο φιλελευθερισμός, απότοκο μεν της γαλλικής και αμερικάνικης επανάστασης που όμως εδώ και πολλά πολλά χρόνια διολίσθησε προς νεοαυταρχικές, μισαλλόδοξες, ολοένα πιο άδικες μεθόδους. Η συντηρητική ιδεολογία που πατάει σταθερά πάνω στα πρότυπα του πατρίς-θρησκεία-οικογένεια και πρεσβεύει την επιστροφή στα λίγα βασικά της δημοκρατίας. Η πάλαι ποτέ προοδευτική αριστερά που εξακολουθεί να βαδίζει τρεκλίζοντας, καθώς ακόμα δεν ξεπέρασε το χτύπημα που δέχθηκε όταν το τείχος του υπαρκτού κατέρρευσε με δύναμη πάνω της, ούτε το όνειδος των σταλινικών μεθόδων εγκαθίδρυσης και λειτουργίας του κομμουνισμού.

Είναι πρόδηλη η αδυναμία της σημερινής αριστεράς (κομφορμιστικής, δημοκρατικής, ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής κτλ) να περιγράψει μια πειστική εναλλακτική αφήγηση. Για αυτό δέχεται απανωτά χτυπήματα και εξακολουθεί να βλέπει την πλάτη αυτών που δημιούργησαν μεν την κρίση, εξακολουθούν όμως να απολαμβάνουν την ανοχή (όχι εύνοια) της μάζας.
Λύσεις εύκολες δεν υπάρχουν. Χρειάζεται η αριστερά να μπει και πάλι στη διαδικασία στυψίματος του κεφαλιού, να αναγνωρίσει τους σημερινούς της αντιπάλους, τα δυνατά και αδύνατα σημεία τους, να συνδυάσει εμπειρίες του παρελθόντος, θεωρίες του τότε και του τώρα, αντικειμενικές συνθήκες, και να περπατήσει σε νέα μονοπάτια.
Για μένα τα επόμενα βήματα, εντός και εκτός της πλατείας Συντάγματος, είναι η τήρηση της παράκλησης του Ηλία Ηλιού "να ταράξουμε στη νομιμότητα" όσους καπηλεύονται τη θεσμική τους εξουσία και τους νόμους για εξυπηρέτηση αλλότριων και άδικων επιδιώξεων, η υλοποίηση θετικών δράσεων που θα κάνουν εμφανείς τις διαφορές μεταξύ των στείρων αρνητών και των γόνιμων αμφισβητιών, η εκμετάλλευση των νέων μέσων για οργάνωση αλληλέγγυων διαδικασιών (πχ. νομικές ομάδες εθελοντών) και ανταλλαγή ενημέρωσης, η πιο δυναμική ανακίνηση ζυμώσεων σκέψης που δεν θα περιορίζεται μόνο στη λαϊκή συνέλευση της πλατείας. Όλα αυτά μαζί με την ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε πως ο εχθρός του εχθρού δεν μπορεί να είναι φίλος μας. Ο εχθρός πρέπει να είναι πρώτα ο ίδιος μας ο κακός μας εαυτός που τόσο συχνά δείχνουμε.

Στο ακροτελεύτιο κείμενο του, ο Λ. Κύρκος επισήμανε: "γι' αυτόν τον σοσιαλισμό, με δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμό στον κάθε άνθρωπο, να συνεχίσετε τον αγώνα, γιατί δεν έχει άλλη λύση ο κόσμος". Άσχετα με το πόσο εκτιμούσε ή αντιπαθούσε κανείς τον ιστορικό ηγέτη της αριστεράς, δεν μπορεί να αρνηθεί τη δύναμη αυτών των λέξεων. Δημοκρατία, ελευθερία, σεβασμός, μαζί με δικαιοσύνη, ισότητα, διαφάνεια. Αυτές οι λέξεις πρέπει να είναι τα όπλα μας στην πλατεία, στο σπίτι μας και παντού. Με αυτά τα όπλα και όπου μας βγάλει...

Για τον Λεωνίδα Κύρκο και την ελληνική αριστερά...

2011-08-29T11:31:00.001+03:00

Στην πολιτική σκηνή κάθε πολιτικός πρέπει να κρίνεται ανά πάσα στιγμή για τα έργα και λόγια του. Αυτό είναι καλό, είναι και κακό. Όλοι και όλα αλλάζουν. Άλλοτε παρατηρούμε πολιτικούς να μεταλλάσονται σε κάτι τελείως διαφορετικό απ' ότι πρέσβευαν, άλλοτε ριζοσπαστικοποιούνται, άλλοτε βαδίζουν στη συντήρηση. Κάποιες φορές η εκ των πραγματών απελπιστικά κοντή μνήμη της κοινωνίας κατάφερε να αναστήσει φαντάσματα και να επανεκλέξει στα ύπατα αξιώματα τους πλέον αποτυχημένους και διεφθαρμένους πολιτικούς, κάποιες φορές η αλλαγή στάσης ενός προσώπου εκτιμήθηκε και επιβεβαιώθηκε από τα αποτελέσματα, κάποιες άλλες φορές η αλλαγή προσανατολισμού ενός προσώπου έγινε αιτία για απώθηση στο κοινοβουλευτικό πυρ το εξώτερο. Όλα στην πολιτική είναι ρευστά. Αυτά συμβαίνουν στους εν ζωή πολιτικούς.
Όταν φτάσει ο θάνατος, που σηματοδοτεί το αμετάκλητο τέλος της πορείας κάθε ανθρώπου, τότε πρέπει και οφείλουμε να εξετάσουμε το σύνολο της διαδρομής του σε αυτή τη ζωή. Όταν ειδικά αναφερόμαστε σε τεθνεόντες πολιτικούς η εξέταση της πολιτικής καριέρας οφείλει να είναι απαλλαγμένη από συναισθηματισμούς και αποσπασματικές θεωρήσεις. Δικαιωματικά αυτό πρέπει να γίνει και στην περίπτωση του Λεωνίδα Κύρκου, που έφυγε χθες από την ζωή πλήρης εμπειριών.

Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που παρακολούθησαν επισταμένως το σύνολο της διαδρομής του Λ. Κύρκου κι επομένως μπορούν να αναφερθούν με μεγαλύτερη ευκρίνεια στο έργο του. Βέβαια, το σωστό είναι να παραθέσεις ντοκουμέντα από την ιστορία του και να αφήσεις τις επόμενες γενιές να κρίνουν για το πολιτικό του ποιόν. Αυτό όμως ας το αφήσουμε για τους επαγγελματίες ιστορικούς. Καλώς ή κακώς κάθε πολιτικός μετά το θάνατό του κρίνεται άμεσα, βάσει συμπαθειών και πολιτικής χωροθέτησης. Έτσι όλοι υποκύπτουμε στην ευκολία της αγιοποίησης ή δαιμονοποίησης. Άλλοι σβήνουμε τα θετικά και διογκώνουμε τα αρνητικά, άλλοι πράττουμε το αντίθετο. Απολύτως υποκειμενική η κριτική.

Ο Λεωνίδας Κύρκος, όπως όλοι, υπέπεσε σε λάθη. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, μεγάλο λάθος ήταν το δείπνο που παρέθεσε, το Γενάρη του 2010, σε 45 "προσωπικότητες" του τόπου ήτοι κυρίως στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό όχι γιατί τα λεγόμενα του Λ. Κύρκου σε εκείνο το περιπετειώδες δείπνο ήταν κατ' ανάγκη λάθος, αλλά γιατί έδειξε χαμηλά πολιτικά αντανακλαστικά μη μπορώντας να διακρίνει την πολιτική που διαμόρφωνε το ΠΑΣΟΚ, μια πολιτική που διαφέρει ριζικά από τα όσα πρεσβεύει το νέο πνευματικό του τέκνο, η Δημοκρατική Αριστερά.
Από την άλλη, όμως, παίρνοντας ως αφορμή αυτή την ατυχή στιγμή θα πρέπει να συμπληρώσω ότι ο Λ. Κύρκος ήταν και έμεινε με συνέπεια σοσιαλδημοκράτης, ίσως από τότε που ξεκίνησε την πορεία της η ΕΔΑ, αν όχι πιο πριν. Διάλεξε όμως να παραμείνει σοσιαλδημοκράτης σε μια περίοδο που η σοσιαλδημοκρατία πνέει τα λοίσθια, που η έννοια του δημοκρατικού σοσιαλισμού έχει γίνει κουρελόχαρτο στα χέρια του Μπλερ και του Μπράουν, του Γκονζάλες και του Θαπατέρο, του Σρέντερ και της Σεγκολέν, του ΓΑΠ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Αυτό όμως δεν μηδενίζει τη διαδρομή του.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως καταγόμενος από εύπορη οικογένεια και όντας γιος του Μιχάλη Κύρκου (κεντροαριστερής φυσιογνωμίας, μεγαλοστελέχους των αριστερών σχημάτων της μετεμφυλιακής περιόδου, αλλά και σφόδρα πολέμιου της ηγεσίας και γενικώς της γραμμής του τότε παρανόμου ΚΚΕ) θα μπορούσε άνετα να εξαργυρώσει την τυχόν του ανάνηψη με εξασφαλισμένη θέση στον κρατικό μηχανισμό των Πλαστήρα, Παπάγου, Καραμανλή, Παπανδρέου, γιατί όχι και με κυβερνητικά οφίτσια.
Δεν το έπραξε, αλλά αντιθέτως ακολούθησε την μοίρα άλλων στελεχών της αριστεράς που έβγαινε από τον εμφύλιο φυσικά λαβωμένη, όχι όμως και ηθικά. Αγώνες με την ΕΔΑ, εξορίες, φυλακισμοί, διαρκές κρυφτούλι με τις αρχές έως το 1974. Ενδιάμεσα τάχθηκε κατά των ωμών επεμβάσεων της Σοβ. Ένωσης και συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία του ΚΚΕ εσωτερικού, ενός κόμματος που προήλθε από τη διάσπαση του 1968.
Από τα όσα έχω διαβάσει και ακούσει για τον Λ. Κύρκο μου δημιουργείται η εντύπωση πως επρόκειτο για έναν άνθρωπο αρκετά εγωϊστή, αλλά και για έναν άνθρωπο προσηλωμένο στις αρχές του, έναν άνθρωπο που πραγματικά ήθελε να δει την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο, χωρίς όμως να φαίνεται να γνωρίζει επακριβώς πως αυτό θα ήταν δυνατό να πραγματοποιηθεί.
Ήταν ένας άνθρωπος που τον απωθούσαν τα άκρα του πολιτικού σκηνικού, όμως φαίνεται πως αρκετές φορές εμφανίστηκε ασυγχώρητα αφελής απέναντι σε άτομα του μεσαίου χώρου, που τελικά πρόδωσαν και καπηλεύτηκαν συνθήματα και ιδέες της σοσιαλδημοκρατίας και της αριστεράς.

Δυστυχώς, βέβαια, μιλάμε για αυτήν εδώ την ελληνική αριστερά, που η ίδια τρώει τις σάρκες της και αρέσκεται να κατασκευάζει ενόχους και ήρωες, μια ελληνική αριστερά που ακόμα και σήμερα αδυνατεί (δυστυχώς στο σύνολό της) να απαντήσει στο ρητορικό "τι να κάνουμε;" και αντ' αυτού κατατρύχεται από ανούσιες εμμονές.
Έτσι ο θάνατος Λ. Κύρκου ξεσήκωσε κάποιες χλιαρές, είναι αλήθεια, αντιδράσεις κυρίως στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Λένε μεταξύ άλλων ότι η πάνδημη αποδοχή του ρόλου του από όλο το πολιτικό φάσμα δεξιά της αριστεράς, φανερώνει πως είχε πάψει να αποτελεί απειλή για το "σύστημα". Λάθος τους να χαρίζουν με τόση ευκολία έναν άνθρωπό τους, ακόμα και αν το τελευταίο διάστημα είχαν πάψει να τον νιώθουν δικό τους.
Εν κατακλείδι και για να μην πλατιάζω, άσχετα με το αν διαφωνώ με λίγες ή πολλές από τις επιλογές του, άσχετα με το αν θαυμάζω λίγο ή πολύ το έργο του, για μένα ο Λ. Κύρκος αξίζει και πρέπει να καταλάβει μια θέση στο Πάνθεον της ελληνικής αριστεράς, παρέα με τον Ηλία Ηλιού, τον Γιάννη Πασαλίδη, τον Εφραιμίδη, τον Μπριλάκη κ.α. Κρίνοντας το σύνολο της πορείας του και όχι λίγα κεφάλαια, ο Λ. Κύρκος έχει να διδάξει στους αριστερούς τι πρέπει να κάνουν, ακόμη και τι πρέπει να αποφύγουν. Διόλου αμελητέα συνεισφορά για την ελληνική αριστερά, που διαρκώς σβήνει και ξαναγράφει την ιστορία της. Αχ αυτοί οι δογματισμοί...

* στη φωτογραφία, που κλέφτηκε από εδώ, διακρίνεται ο Λ. Κύρκος, συντροφιά με τον Μανώλη Γλέζο και τον Γρηγόρη Λαμπράκη.

Το νομοσχέδιο για την παιδεία και μια ιστορία απ' τα παλιά

2011-08-24T12:04:00.001+03:00

Ομολογώ ότι δεν διάβασα το νομοσχέδιο για την παιδεία και ως εκ τούτου δεν έχω μια αποκρυσταλλωμένη άποψη για τα υπέρ ή κατά αυτού. Αν κρίνω όμως από τα όσα διαβάζω στις εφημερίδες και τα όσα η Υπουργός διαμηνύει, φαίνεται πως έκανα σωστά που δεν κατανάλωσα το χρόνο μου στην ανάγνωση του κειμένου που πρόκειται σύντομα να δημοσιευθεί (με αλλαγές) στην εφημερίδα της κυβερνήσεως.

Σε τι σχολές φοιτούν τα παιδιά μας, τι μαθαίνουν όχι μόνο στα πανεπιστήμια αλλά και πιο νωρίς στο λύκειο, το γυμνάσιο, το δημοτικό, ακόμα και το νηπιαγωγείο; Ποιο είναι το περιβάλλον που διδάσκονται, από ποιους δασκάλους; Πως βελτιώνεται το επίπεδο σε όλους τους τομείς και βαθμίδες της εκπαίδευσης, πως οι καθηγητές ακολουθούν τις εξελίξεις και προσαρμόζουν τη διδασκαλία τους, πως εμβαθύνουμε στην έρευνα και την ανάπτυξη (R&D), πως καλλιεργούμε δεξιότητες, πως αποφεύγουμε ανισότητες, πως διασφαλίζουμε ανοιχτές θύρες για όλους, πλούσιους και φτωχούς;

Υπάρχει κανείς που πιστεύει ειλικρινά ότι το νομοσχέδιο και η προεργασία εκπόνησής του απαντούν στα παραπάνω ερωτήματα; Ειλικρινά αμφιβάλλω.
Βλέπεις, για να αλλάξεις κάτι και να το κάνεις πετυχημένα, θα πρέπει να γνωρίζεις που εντοπίζονται τα προβλήματα, να καταγράψεις τις λύσεις και να δεις πως αυτές αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, να ανοίξεις το βλέμμα σου κοιτώντας την εκπαιδευτική διαδικασία ως μέρος των κοινωνικών δρώμενων της χώρας και συνάμα ως τη μεγαλύτερη ελπίδα για μακρόπνοη διέξοδο από την κρίση (όχι μόνο την οικονομική, αλλά και, πολύ περισσότερο, την κρίση αξιών και θεσμών).
Ακολουθήθηκε αυτή η προσέγγιση; Ας γελάσω. "Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου" ή
αλλιώς "στο ίδιο έργο θεατές" εδώ και χρόνια. Όλοι οι πολιτικοί που περνούν από το υπουργείο (που πρόσφατα μετακόμισε στη Νερατζιώτισσα, δίπλα στο μεγαλύτερο αυθαίρετο της χώρας, ίσως για να υπενθυμίζει σε ποιες αυθαίρετες βάσεις στέκει η παιδεία) επιθυμούν να αφήσουν τη σφραγίδα τους και γιατί όχι ένα νόμο με το όνομά τους, αλλά τελικά το μόνο που καταφέρνουν είναι να αναφωνούμε όλοι μαζί "τα παιδιά μας δεν είναι πειραματόζωα".

Και αφού μελαγχόλησα για μιαν ακόμη φορά ενθυμούμενος τα καμώματα των εκάστοτε Υπουργών (χάριν) παιδείας, αλλιώς αποκαλούμενων "μαθητευόμενων μάγων" ή αλλιώς "εκπαιδευόμενων επί της κεφαλής του κασίδη", μου ήρθε στο νου ένα μικρό περιστατικό από τα μαθητικά μου χρόνια. Μικρό, ίσως ανούσιο, αλλά ενδεικτικό για το πως αντιλαμβάνονται κάποιοι την παροχή γνώσης.

To 1993 λοιπόν έδωσα εξετάσεις στην 1η δέσμη. Ήταν η χρονιά που τα θέματα της φυσικής χαντάκωσαν τους υποψήφιους. Αν θυμάμαι καλά το 80-90% των υποψηφίων έγραψε κάτω από βάση, οι περισσότεροι εξ' αυτών κοντά στο 5-6. Αιτία της αποτυχίας ήταν ένα θέμα που εννοείται δεν το μπορώ να θυμηθώ επακριβώς, εντούτοις θυμάμαι χαρακτηριστικά πως αφορούσε ένα κύκλοτρο. Πλέον, ούτε το κύκλοτρο γνωρίζω τι είναι, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο και σχετίζεται με το κατά πόσο αυτά που μαθαίνουμε στο λύκειο χρησιμεύουν σε κάτι!
Η ιστορία έχει ως εξής. Το συγκεκριμένο "κυκλότρειο" θέμα διδάχτηκε στο φροντιστήριο που πήγαινα, όχι όμως και στις τρεις τάξεις των τότε τελειόφοιτων πρωτοδεσμιτών, παρά μόνο στη μία, τη λεγόμενη "κλειστή", όπου οι μαθητές δεν ξεπερνούσαν τους δέκα. Στις υπόλοιπες δυο "ανοιχτές" τάξεις των είκοσι ατόμων έκαστη, ο ίδιος καθηγητής φυσικής (χοντρά χωμένος στα κόλπα της παραπαιδείας) δεν έκρινε σκόπιμο να μας δώσει τα φώτα του. Έτσι, ενώ στις πανελλήνιες η κλειστή τάξη αρίστευσε με αποτέλεσμα τουλάχιστον τα 3/4 να περάσουν σε σχολές της επιλογής τους (κυρίως πολυτεχνικές σχολές), οι άλλες δυο ακολούθησαν τη μοίρα των ανά την Ελλάδα υποψηφίων φτάνοντας στην καλύτερη των περιπτώσεων κοντά στη βάση (όχι παραπάνω).
Έχοντας την ατυχία να ανήκω σε ανοιχτή τάξη, ήτοι σε τάξη όπου οι μαθητές πλήρωναν λιγότερο στο φροντιστήριο σε σχέση με την κλειστή, δεν κατάφερα να περάσω τη βάση στη φυσική. Αν το κατάφερνα, τότε μια θέση στους μηχανολόγους μηχανικούς του ΕΜΠ ήταν σίγουρη. Τελικά, κατέληξα να φοιτώ στο τμήμα περιβάλλοντος του Παν. Αιγαίου.
Μου βγήκε σε καλό. Αγάπησα τις σπουδές και ως εκ τούτου το επάγγελμα μου. Κατάφερα να εργαστώ (βάσει των σπουδών μου) σε μια θέση με προοπτική που πολλοί θα ζήλευαν. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καθηγητή φυσικής στο φροντιστήριο γιατί η όλη διαδικασία τελικά μου βγήκε σε καλό, όμως δεν μπορώ. Χαντάκωσε πολλά παιδιά με την ατιμία που διέπραξε, προχωρώντας σε μια ανέντιμη διάκριση κατά της μεγάλης μερίδας των μαθητών του.

Αυτή ήταν η μικρή ιστορία για ένα περιστατικό του παρελθόντος, ιστορία που παραμένει επίκαιρη. Η συμπεριφορά του καθηγητή ήταν και είναι ενδεικτική του κλίματος που επικρατούσε και επικρατεί στην παιδεία, ενός κλίματος που πολύ φοβάμαι ότι θα γίνει χειρότερο. Η παιδεία δεν χωράει διακρίσεις, η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα ώστε κάποιοι να αγοράζουν από το καλό και κάποιοι άλλοι από το σκάρτο.
Εν κατακλείδι ίσα δικαιώματα, ίσες ευκαιρίες, αυτό ζητώ και θέλω. Θα το καταφέρει το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου; Μακάρι, όμως η διαδικασία που ακολουθήθηκε και οι συναλλαγές της τελευταίες στιγμής δεν προμηνύουν τίποτα θετικό.

Τα απορρίμματα της Θεσ/νίκης σε ιδιώτες; Χμμμ...

2011-08-23T11:30:00.005+03:00

Ο νέος δήμαρχος Θεσσαλονίκης έχει δηλώσει ότι προτίθεται να αναθέσει σε ιδιωτικές εταιρίες μέρος ή το σύνολο της αποκομιδής των απορριμμάτων της πόλης. Δήλωσε επίσης απηυδησμένος με τα καμώματα των υπαλλήλων του τομέα καθαριότητας. Σε γενικές γραμμές φαίνεται πως η συγκεκριμένη τοποθέτηση αποκτά σημαντικό ρεύμα στους λαμβάνοντες τις αποφάσεις σε επίπεδο κεντρικό, περιφερειακό και τοπικό (κυβέρνηση, περιφέρειες, δήμοι).

Δεν τους αδικώ, εν πρώτοις. Έχουμε όλοι παρατηρήσει φαινόμενα διαφθοράς και κακοδιαχείρισης στις δημοτικές επιχειρήσεις διαχείρισης απορριμμάτων. Κάποιοι εργαζόμενοι με αντικείμενο την "συνοδεία" απορριμματοφόρου απασχολούνται σε δουλειές γραφείου, οι υπερωρίες που επικαλούνται άλλοι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, σε αρκετές περιπτώσεις η περισυλλογή γίνεται ημιτελώς. Συν αυτοίς, το όργιο που γίνεται με την προμήθεια κάδων, οχημάτων και ανταλλακτικών δεν περιγράφεται. Καρτέλ εταιριών, με ή χωρίς τη συνεργασία ανώτερων στελεχών των δήμων, νέμονται τον χώρο, οδηγώντας σε αλόγιστες δαπάνες.

Βέβαια, αυτό που ενδεχόμενως λίγοι γνωρίζουν είναι ότι η συλλογή απορριμμάτων δήμων από ιδιώτες δεν είναι κάτι καινούριο. Εδώ και τουλάχιστον 10-15 χρόνια, ανώνυμες εταιρίες διαθέτουν προσωπικό και οχήματα που συλλέγουν απορρίμματα από δήμους οι οποίοι δεν θέλουν (είτε για λόγους κόστους, είτε λόγω συνδικαλιστικών φοβιών, είτε λόγω αδυναμίας προσλήψεων για στελέχωση γραφείου καθαριότητας, είτε για λόγους που μόνο ο δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο γνωρίζουν) να επωμιστούν οι δημοτικές αρχές αυτόν το ρόλο.

Έτυχε να ασχοληθώ παλιότερα με τις ιδιωτικές εταιρίες διαχείρισης σκουπιδιών, απλά και μόνο για να αντιληφθώ πως ο χώρος βρωμάει και σίγουρα δεν φταίνε τα σκουπίδια για αυτό.
Παράνομα κέντρα και εστίες απόρριψης φορτίων (μάντρες, εγκαταλελειμένα ορυχεία), παράδοση κοινών απορριμμάτων στη χωματερή κάτω από τα οποία έχουν επιμελώς κρύψει μπάζα (η απόθεση των οποίων κοστίζει πιο ακριβά και δεν επιτρέπεται όλες τις μέρες), επικίνδυνα απόβλητα ανακατεύονται με κοινά και καταλήγουν ως μη όφειλε στη χωματερή (νοσοκομειακά απόβλητα, υπολλείμματα βιομηχανιών), περιβαλλοντικοί όροι που δεν ισχύουν και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αλλά παρόλα αυτά έχουν εκδοθεί από καλολαδωμένους δημόσιους υπαλλήλους νομαρχιών (νυν περιφερειών), παρανομίες στην στάθμευση και καθαριότητα των οχημάτων αποκομιδής με αποτέλεσμα τα λεγόμενα "ζουμιά" να καταλήγουν στον υδροφόρο ορίζοντα, μίζες δημάρχων στο φουλ και προσυμφωνημένοι (με το αζημίωτο) διαγωνισμοί για την επιλογή αναδόχων καθαρισμού, άσχημα πληρωμένοι υπάλληλοι σχεδόν αποκλειστικά από Πακιστάν, Ινδία, Μπαγκλαντές, για τους οποίους δεν έχει προβλεφθεί κανένα μέτρο ασφάλειας και υγιεινής κατά την εργασία, και πολλοί, πολλοί τραμπουκισμοί και απειλές κατά εργαζομένων ή κατά ανταγωνιστών.

Η κατάσταση στις δημοτικές αρχές καθαριότητας νοσεί, όμως το ίδιο και ακόμα περισσότερο βρωμάει η ιδιωτική διαχείριση. Και στις δυο περιπτώσεις απουσιάζει ο έλεγχος και η διαφάνεια. Είναι όλοι ίδιοι θα μου πείτε; Όχι βέβαια. Όμως αυτό ισχύει και για τις ιδιωτικές αλλά και για τις δημοτικές υπηρεσίες καθαριότητας.
Καλές, λοιπόν, οι απειλές για είσοδο ιδιωτών στο χώρο των απορριμμάτων, καλή η αναγκαιότητα να μειωθεί το κόστος περισυλλογής που σήμερα επιβαρύνει σημαντικά κάθε δήμο, όμως δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η καθαριότητα δεν έχει να κάνει μόνο με οικονομικά μεγέθη. Αφορά την υγεία των πολιτών, την προστασία του περιβάλλοντος, την κοινωνική ευθύνη.
Και στην τελική, η παραχώρηση εργολαβίας σε κάποιους ιδιώτες είναι η εύκολη λύση. Μια σύμβαση απαιτείται και μετά αρκεί ο δήμος να κλείσει τα μάτια για οτιδήποτε συμβεί "έξω από την πόρτα του". Η δύσκολη λύση είναι να καθαρίσει η κόπρος του Αυγεία και να παραμείνει υπό δημόσιο έλεγχο ο κομβικής σημασίας τομέας των απορριμμάτων.
Γι' αυτό όμως απαιτούνται καθαροί πολιτικοί με όραμα, πείσμα και επίγνωση της κατάστασης.
Εδώ σε θέλω κάβουρα...

Οι νεοέλληνες μπροστά στις ευθύνες τους

2011-08-04T15:50:00.000+03:00

Φίλοι απορούν γιατί δείχνω σχετική μετριοπάθεια στα κείμενά μου και δεν σιχτιρίζω όλους τους νεοέλληνες που "θέλουν και τα παθαίνουν". Δεν υπάρχουν τέτοιοι, με ρωτούν; Και τι θα κάνουμε με αυτούς;

Υπάρχουν άπειροι, είναι η απάντηση.
Διαφωνώ κάθετα με αυτούς που εδώ και χρόνια στριμώχνονται έξω από τα πολιτικά γραφεία ζητώντας και παρέχοντας εκδούλευση, αυτούς που προσπαθούν να φάνε τη σειρά των άλλων σε κάθε ευκαιρία, αυτούς που ρουφιανεύουν για να παραμείνουν στον αφρό, αυτούς που δεν σέβονται τους συνανθρώπους τους, αυτούς που μόλις αποκτήσουν ένα ψήγμα εξουσίας μεταμορφώνονται σε ξιπασμένα ανθρωπάρια, αυτούς που καταπατούν με περισσή ευκολία κανόνες και αρχές, αυτούς που τα μόνα τους ενδιαφέροντα εξαντλούνται στο διάβασμα αθλητικής εφημερίδας συνοδεία φρέντο και μπεγλεριού, αυτούς που φουσκώνονται στα γυμναστήρια για να μιμηθούν τις κινήσεις των παγωνιών σε πλαζ, μπαρ και λοιπά κέντρα συνωστισμού αγνής λίμπιντο, αυτούς που συνειδητά αδιαφορούν για τα όσα συμβαίνουν εις βάρος συμπολιτών τους μένοντας πιστοί στο δό0γμα "μη μιλάς, θα βρεις το μπελά σου", αυτούς που συνειδητά επιλέγουν να μένουν ανενημέρωτοι πιστοί στο άλλο δόγμα "πίστευε -την εκάστοτε εξουσία- και μη ερεύνα".
Μάνι-μάνι, οι παραπάνω περιγραφές μπορεί να αφορούν έως και το 70-80% του ελληνικού πληθυσμού. Διαφωνώ μαζί τους, θα με βρεις αντιμέτωπό τους στις λογής κουτσουκέλες που επιχειρούν, όμως δεν θα φτάσω στο σημείο να τους σιχαθώ, να τους μισήσω και να ζητήσω για αυτούς ότι η Grace στο Dogville.

Βλέπεις, εξακολουθώ να πιστεύω ότι υπάρχουν αρκετά ελαφρυντικά για αυτούς, βάσει του ίσως πιο ευγενικού ρητού που έχει ειπωθεί ποτέ "άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι". Βουλιαγμένοι οι περισσότεροι σε μικρότητες και μικροψυχίες, σε φαύλα κίνητρα, σε φοβίες και δειλία, σε πολιτική αγραμματοσύνη αποτελούν βούτυρο στο ψωμί όσων κατέχουν τα σκήπτρα πάσης φύσεως εξουσίας. Δεν τους δικαιολογώ, δεν μπορώ να τους συναναστραφώ, δεν πρόκειται όμως να στρέψω την οργή μου απέναντι σε αυτούς.
Βλέπεις, εξοργίζομαι πολύ περισσότερο με όσους έχουν καταφέρει να αναριχηθούν στα ανώτερα κλιμάκια χρησιμοποιώντας δόλιες μεθόδους, με όσους περισπούδαστους πολιτικούς εκμεταλεύονται τη μωρία των συμπολιτών μας προς ίδιον όφελος, με όσους ταγούς της πολιτικοοικονομικής ζωής επιτρέπουν τη διαιώνιση της φαυλοκρατίας, της ρεμούλας και της αδιαφάνειας παρά το γεγονός πως διατείνονται (ζητώντας την ψήφο του λαού) ότι κατέχουν την μέγιστη πολιτική και κοινωνική ωριμότητα. Εξοργίζομαι πολύ περισσότερο με όσους δημιουργούν με περισσή ευκολία νόμους και ρυθμίσεις που στρέφονται κατά της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών προς όφελος μικρής μερίδας χρυσοκάνθαρων, με όσους αδυνατούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν πως οι ρηξικέλευθες αλλαγές που απαιτούνται σε αυτόν τον ρημαδοτόπο δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνουν βάσει ενός δόγματος σοκ, αλλά σε ένα εύλογο βάθος χρόνου με σωστή στοχοθέτηση-θεσμοθέτηση υπό συνθήκες απόλυτης διαφάνειας και εξυπηρέτησης των πολλών. Εκνευρίζομαι πολύ περισσότερο με όσους (πολύ σωστά αναφέρει ο Νεκτάριος Λαμπρόπουλος) διαρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ της δημοκρατίας χωρίς να βρουν το σθένος να προσθέσουν ότι αναφέρονται στην δημοκρατία ΤΟΥΣ που απευθύνεται όχι σε όλους αλλά σε όσους ανήκουν σε κλειστά κλαμπ ελιτιστών προνομιούχων. Βγαίνω από τα ρούχα μου με όσους εδώ και 2 χρόνια παίζουν με το μυαλό των ελλήνων κατηγορώντας σύσσωμη την κοινωνία για όργια σπατάλης, κακοδιαχείρισης και ανευθυνότητας, αφήνοντας στο απυρόβλητο σάπιους θεσμούς και άπληστα χρηματοπιστωτικά συστήματα, με όσους εδώ και 2 χρόνια θεωρούν πως για τα δεινά της χώρας ευθύνεται μόνο ο έλληνας και όχι ΚΑΙ το στρεβλό χρηματοπιστωτικό μοντέλο που όχι απλά δεν τιμωρείται αλλά αφήνεται ανενόχλητο να πέσει σαν αρπακτικό στις σάρκες κι άλλων χωρών όπως η Ισπανία, η Ιταλία, οι ΗΠΑ κοκ.
Φτάνει πια.

Ο έλληνας πολίτης μπορεί και πρέπει να ξυπνήσει επιτέλους από το λήθαργο ημιμάθειας και κακών πρακτικών. Για να το καταφέρει όμως θα πρέπει να δουλέψουμε όλοι όσοι εμφορούμαστε από πραγματικό ενδιαφέρον για την μακροήμερευση και την ουσιαστική εφαρμογή των αρχών της δημοκρατίας πάνω σε ένα νέο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ. Για να ξυπνήσουμε τον έλληνα και να επιτύχουμε την ανάταση της εθνικής οικονομίας και των αξιών θα πρέπει να απαιτήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο αλλαγή πολιτικής πλεύσης. Να δημιουργήσουμε ή να αναδιαμορφώσουμε πολιτικές ικανές να θεσπίσουν κανόνες κοινούς και ξεκάθαρους για όλους, να προασπίσουν τα δικαιώματα των πολιτών και να αναδείξουν τη σημασία της παιδείας, χωρίς να βασίζονται στα βαρίδια του παρελθόντος. Να φροντίσουν για την αποκέντρωση των εξουσιών ώστε να φτάσουν σε όλους τους πολίτες, από την Θράκη έως την Κρήτη. Ικανές να ανοικοδομήσουν το σύστημα απονομής δικαιοσύνης και προστασίας του πολίτη, απαλλάσσοντας την κοινωνία από χρυσά αυγά και λοιπούς πατριδοκάπηλους. Ικάνες να στρέψουν τη χώρα σε αναπτυξιακές επιλογές που δεν θα ξεκοκαλίζουν τους πεπερασμένους φυσικούς πόρους, αλλά θα αναδεικνύουν βιώσιμες τεχνολογίες και πρακτικές. Ικανές να αποφύγουν μεν τον απομονωτισμό, αλλά να επιβάλλουν αυστηρές δικλείδες αποφυγής κερδοσκοπικών φαινομένων από όσους νέμονται τον φυσικό και ανθρώπινο πλούτο της χώρας. Χρειαζόμαστε πολιτικά πρόσωπα ικανά να προχωρήσουν σε όλα αυτά ακόμη και αν χρειαστεί να θυσιαστούν σαν την Ιφιγένεια για να επιτύχουν ριζοσπαστικές τομές στον κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό βίο της χώρας. Αν δεν υπάρχουν αυτά τα πρόσωπα, πρέπει να τα δημιουργήσουμε. Όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, όχι, δεν θα μισήσω τους συμπολίτες που ανέφερα στην αρχή του κειμένου. Και αυτοί μπορούν να αλλάξουν. Και αυτοί, οι νεοέλληνες, μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Και θα το κάνουν. Αρκεί να τους βοηθήσουμε...

Καλοκαιρινά νομοσχέδια: νομότυπα ναι, ηθικά και διαφανή όχι

2011-08-03T13:13:00.002+03:00

Πάντα μετά τις διακοπές και για ένα μικρό διάστημα με πιάνει θλίψη. Για τις στιγμές χαλάρωσης που άφησα πίσω, για την ένταση που θα κληθώ αντιμετωπίσω σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. 'Ηθελα να γράψω σήμερα ένα μίνι απολογισμό για τις διακοπές και το χειμώνα που περάσαμε, με προλαβαίνουν όμως οι διαολεμένες οι εξελίξεις.

Από χθες για παράδειγμα συζητείται στη βουλή ένα νομοσχέδιο για την αλλαγή της περιβαλλοντικής αδειοδότησης, που σε απλά ελληνικά καταργεί ένα μεγάλο μέρος του περιβαλλοντικού ελέγχου, χωρίς να το αναπληρώνει με άλλα θεσμικά εργαλεία. Επιπλέον, στο νομοσχέδιο για μιαν ακόμη φορά γινόμαστε μάρτυρες της φαιδρής νομιμοποίησης της αυθαιρεσίας.
Αρχές της εβδομάδας, πέρασε άλλος νόμος στη Βουλή για ενεργειακά θέματα. Εκεί μεταξύ άλλων γνωστών παλινωδιών (βλ. χαριστική ρύθμιση σε επιχειρηματία), διαπιστώνουμε πως οι έννοιες ιδιοκτησία, ενημέρωση, διαφάνεια, αξιοκρατία έχουν πολλαπλές αναγνώσεις. Στο νέο νόμο, λοιπόν, δίνεται η δυνατότητα σε έναν επενδυτή να λάβει άδεια παραγωγής ηλεκτρισμού από ανανεώσιμες πηγές, χωρίς όμως προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει την έκταση όπου θα γίνει το έργο. Κοινώς, ένας επενδυτής μπορεί να καταθέσει αιτήσεις για πχ. αιολικά πάρκα σε όλη την Ελλάδα χωρίς να κατέχει την απαιτούμενη γη όπου θα εγκατασταθούν οι σχετικές τεχνολογίες. Αυτές οι αιτήσεις θα λαμβάνουν θετική γνωμοδότηση από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) εκτός εάν ο ΟΤΑ της περιοχής ή κάτοχοι εκτάσεων προβούν σε αντιρρήσεις εντός ενός ασφυκτικού χρονοδιάγραμματος διάρκειας ολίγων ημερών. Αν δεν προλάβουν ή δεν μάθουν ποτέ τα σχέδια του εκάστοτε επενδυτή, κακό του κεφαλιού τους.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι αν εσύ φίλτατε Έλληνα ή ο ΟΤΑ στον οποίο ανήκεις έχετε στην κατοχή σας μια έκταση με καλά ανεμολογικά δεδομένα (δλδ επαρκή άνεμο), μπορεί ξαφνικά να δείτε έναν επενδυτή να κραδαίνει στα χέρια του μια άδεια παραγωγής ηλεκτρισμού από αιολικά πάρκα που θα εγκαταστήσει στον τόπο σας, χωρίς όμως να έχει έρθει σε συμφωνία μαζί σας.
Θα μου πείτε, δεν τρέχει τίποτα. Οι νόμιμοι κάτοχοι της έκτασης μπορούν να αρνηθούν την παραχώρηση στον αδειοδοτημένο επενδυτή και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. ΟΚ, έλα όμως που αυτή η άδεια έχει χρονική διάρκεια 2,5 χρόνων, εντός της οποίας οι νόμιμοι κάτοχοι δεν μπορούν να καταθέσουν αίτηση για παρόμοιο έργο στην περιοχή που λέω και πάλι νόμιμα κατέχουν. Και σαν να μην φτάνει αυτό, αν με χίλια ζόρια και μετά από 2,5 χρόνια ξεφορτωθούν τον εισβολέα μπορεί να διαπιστώσουν ότι το δίκτυο της ΔΕΗ έχει κορεστεί και δεν δέχεται άλλες αιτήσεις για ΑΠΕ. Κοινώς έρχεται στο σπίτι σου κάποιος και σου λέει ότι έχει πάρει άδεια να χτίσει έναν επιπλέον όροφο. Αν εσύ θέλεις να πράξεις το ίδιο, απλά δεν μπορείς έως ότου περάσουν 2,5 χρόνια. Και όταν περάσουν τα χρόνια και πας στην πολεοδομία για άδεια μπορεί να σου πουν ότι η φέρουσα ικανότητα της περιοχής δεν σηκώνει άλλα σπίτια. Κουλό; Όχι, απλά ελληνικό.

Τι θέλω να πω με τα παραπάνω, που μάλλον αποτελούν σταγόνα στον σκοτεινό ωκεανό (μέσα στον οποίο πλέουμε σχεδόν χωρίς ελπίδα); Ότι για μιαν ακόμη φορά παρακολουθούμε, εμείς οι πολίτες, αμήχανοι και σχεδόν αμέτοχοι έναν καταιγισμό νομοθετημάτων, που όχι μόνο δεν προάγουν τη διαφάνεια και το περί δικαίου αίσθημα, αλλά συντηρούν το ίδιο σαθρό οικοδόμημα της κατά συρροή παράβασης ηθικών, νομικών, κοινωνικών, περιβαλλοντικών αξιών, προς όφελος όχι των πολλών (πράγμα εξάλλου αδύνατο) αλλά μιας μικρής μερίδας εκλεκτών. Νομότυπα, όχι όμως ηθικά. Νομοτελειακά αυτή η προσπάθεια είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Το θέμα είναι να μην παρασύρθει σύσσωμη η ελληνική κοινωνία από την δίνη που καταπίνει προς τον πάτο το παρόν μοντέλο διακυβέρνησης.

Η "καλύτερη παραλία της Ελλάδας" δεν υπάρχει

2011-07-20T13:06:00.000+03:00

Βγήκε λέει το αποτέλεσμα για τις 10 καλύτερες παραλίες της Ελλάδας το 2011. Σύμφωνα με το κοινό του facebook, έξι από τις δέκα βρίσκονται στο Ιόνιο, δυο βλέπουν Αιγαίο και άλλες δυο Λιβυκό.
Κατά καιρούς διεξάγονται ένα σωρό ψηφοφορίες για την "καλύτερη παραλία". Κάποιες φορές κερδίζει το Ναυάγιο στη Ζάκυνθο, κάποιες άλλες το Σαρακίνικο στη Μήλο, η Περίσσα στη Σαντορίνη κοκ. Μπούρδες.

Καλύτερη παραλία της Ελλάδας για το 2011 είναι αυτή που θα επισκεφθείς εσύ φέτος. Καλύτερη παραλία ever είναι αυτή στην οποία πέρασες ωραίες στιγμές και σου έρχεται πρώτη στη μνήμη. Όλα τα άλλα αφορούν περισσότερο αισθητικές κομπορρημοσύνες, τοπικούς ανταγωνισμούς και τοπικιστικές επάρσεις, τουριστικές ατραξιόν και επίδειξη διαπιστευτηρίων παραλιακού επιπέδου.
Καλύτερη παραλία για μένα εξακολουθεί να είναι η Κρύα Βρύση στην Εύβοια, αν και έχω να την επισκεφθω τουλάχιστον τρία χρόνια. Δεν σου γεμίζει το μάτι, δεν έχει ψιλή άμμο, γαλαζοπράσινα νερά, "γοητευτικά" βράχια, όμως είναι ιδανική για ελεύθερο κάμπινγκ και την επισκέπτομαι με την καλύτερη παρέα του κόσμου, τους φίλους και την οικογένειά μου. Δεν θα γίνει Αρμυρίχι, ούτε Καλλιανοί, όμως ποιος στα αλήθεια απολαμβάνει μια παραλία νιώθωντας κυριολεκτικά στο σβέρκο του την ανάσα των διπλανών κατασκηνωτών;
Για αυτό σας λέω, καλύτερη παραλία στην Ελλάδα δεν υπάρχει κι αν υπάρχει μάλλον δεν θα την έχουμε ακόμα επισκεφθεί. Από την Θράκη έως την Κρήτη, από την Κέρκυρα έως το Καστελόριζο, όλες καλές, αρκεί να έχεις καλή διάθεση και παρέα.
Άσε που φέτος και πιθανότατα τα επόμενα χρόνια, το στοίχημα δεν θα αφορά την καλύτερη παραλία της χώρας, αλλά το πόσοι δεν θα μπορέσουν να απολαύσουν μερικές στιγμές χαλάρωσης ακόμα και στη χειρότερη παραλία του κόσμου. Με ανεργία στο 16%, μερική απασχόληση στο φουλ και αβεβαιότητα για την επικείμενη ή μη χρεοκοπία της χώρας, αρκετοί συμπολίτες μας θα σιγοβράσουν στην Αττική επιδιώκοντας λίγες ανάσες δροσιάς στις κοντινές παραλίες του νομού.
Ήμουν πάντα της άποψης ότι οι διακοπές σχετικά μακριά από τον τόπο διαμονής δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη. Δυστυχώς, μια σημαντική μερίδα συμπολιτών μας δεν θα καταφέρει να απομακρυνθεί από το κλεινόν άστυ. Τουλάχιστον ας τους ευχηθούμε να κλείσουν τα μάτια στις διάφορες ψηφοφορίες και να βρουν την δικιά τους αγαπημένη ακρογιαλιά στο νότιο, δυτικό ή ανατολικό κομμάτι της Αττικής, να βρουν πάνω από όλα μερικές στιγμές χαλάρωσης, ενόψει ενός ιδιαίτερα δύσκολου και απρόβλεπτου φθινοπώρου.
Καλή δύναμη σε όλους.

* η φωτογραφία δείχνει τον κεντρικό πεζόδρομο των Τρικάλων, πόλη απ' την οποία κατάγομαι. Ελλείψει θάλασσας, ο πεζόδρομος αποκαλείται "παραλία των Τρικάλων" και για πολλούς είναι η καλύτερη του κόσμου. Αν το καλοσκεφθείς, πριν μερικά εκατομμύρια τα Τρίκαλα ήταν κατακλυσμένα από θάλασσα, και οι Τρικαλινοί ήταν οι πρώτοι έλληνες που έκαναν χρήση φυσικού βατήρα για βουτιές (ναι, από τα Μετέωρα :).

Αφιερωμένο στον άγνωστο ταρίφα...

2011-07-19T14:17:00.002+03:00

Κατά καιρούς αναγκάζομαι να χρησιμοποιώ ταξί. Δεν με ευχαριστεί, δεν με χαλάει κιόλας. Μου αρέσει να ανοίγω συζήτηση με την διόλου συμπαθητική ομάδα που ακούει στο όνομα "ταρίφας". Τις περισσότερες φορές το επίπεδο είναι χαμηλό, στα όρια της φαιδρότητας.
Άναρθρες κραυγές περί χρέους, περί ποδοσφαίρου, περί πολύπλοκων θεωριών συνομωσίας.
Σαν τον ταρίφα, καλή του ώρα, που μου μίλαγε για κανά μισάωρο για τους Ελ, την κεραία ανοιχτά της Νέας Μάκρης που χρησιμοποιείται από τους Ελ για να επικοινωνούν με τον Σείριο, την ομάδα κρούσης Ελ που συστήθηκε πρόσφατα ώστε να μην πτωχεύσει και αφελληνιστεί η χώρα.
Ή σαν τον οδηγό ταξί, αλβανικής καταγωγής, που εξυμνούσε για κανένα μισάωρο τον πατερούλη Στάλιν και τον πιστό του σύμμαχο Εμβέρ Χότζα, ρίχνοντας παράλληλα το ανάθεμα για την πτώση του κομμουνισμού στους πράκτορες Ζαχαριάδη, Μπέρια, Τίτο, Χρουστσόφ και πάει λέγοντας.

Να μην τα πολυλογώ, έχω αποκομίσει την εξής εντύπωση: ότι ναι μεν οι ταρίφες βρίσκονται στην forefront του ωχαδελφισμού και της λαμογιάς, αποτελούν όμως μέρος της ελληνικής κοινωνίας και κοινωνούν την ίδια σαθρή κουλτούρα.

Βέβαια, όπως στην κοινωνία, έτσι και στην τάξη των ταξί υπάρχουν νησίδες ακεραιότητας. Σαν τον ευγενέστατο οδηγό που μπήκα στην κούρσα του το προηγούμενο Σάββατο. Μειλίχιος και σοβαρός, αγαπάει ειλικρινά αυτό που κάνει, σέβεται τον πελάτη, θα μπει οσονούπω στο #taxibeat, κόβει πάντα απόδειξη, είναι ανοιχτός σε οποιαδήποτε συζήτηση για το άνοιγμα του κλάδου του, μολονότι ανήκει στους άτυχους της υπόθεσης. Βλέπετε είχε την φαεινή ιδέα να χρεωθεί 130.000 € για να πάρει το ταξί πριν ακριβώς από 4 χρόνια. Σήμερα έχει υποθηκεύσει τα πάντα για μια άδεια που σε μισό χρόνο θα δίδεται σχεδόν δωρεάν. Παρόλα αυτά δεν βαρυγκομά. Το μόνο που ζητά είναι να δημιουργηθεί επιτέλους ένα διαφανές θεσμικό πλαίσιο για να δουλέψουν όλοι σωστά, χωρίς αδικίες.

Συμφωνώ μαζί του. Κατά την ταπεινή μου άποψη, η απελευθέρωση πρέπει να γίνει, αλλά -όπως όλα όσα διαδραματίζονται στη χώρα το τελευταίο διάστημα- γίνεται με λάθος τρόπο. Καταρχήν, θα έπρεπε να υπάρχει μια (και μοναδική) περίοδος προσαρμογής διάρκειας λίγων ετών, βάσει της αρχής της αναλογικότητας, προκειμένου να προστατευτούν οι ιδιοκτήτες που απέκτησαν άδεια πρόσφατα.
Επιπλέον, θα έπρεπε να είναι ήδη σαφές ποιο είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα της απελευθέρωσης. Τι επιδιώκει το Υπουργείο; Να πέσει μόνο η τιμή της άδειας, να ανοίξει η αγορά σε όλους, να διασφαλιστεί η είσοδος μερικών μεγάλων επιχειρηματιών, να συγκεντρωθεί η μεγάλη πλειονότητα των αδειών ταξί σε μια μικρή μερίδα "επενδυτών", να κρατηθεί η τιμή σε λογικά επίπεδα;
Θα έπρεπε επίσης να είναι ήδη γνωστά οποιαδήποτε άλλα μέτρα νομοθετικού και διοικητικού περιεχομένου πρόκειται να ληφθούν προκειμένου να καταστεί εφικτή η μεταρρύθμιση που οραματίζεται το Υπουργείο.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει συμβεί. Αντιθέτως η λογική με την οποία κινείται σήμερα το Υπουργείο δεν αγγίζει την ουσία του προβλήματος. Πως θα παρέχονται καλύτερες υπηρεσίες στον τομέα των αστικών μεταφορών, πως θα γίνουν καλύτεροι επαγγελματίες οι ταρίφες, πως θα εξασφαλιστεί η "εξισορρόπηση" των οικονομικών απολαβών των ιδιοκτητών ταξί, πόσο ικανή είναι η "αγορά ταξί" να αυτορυθμιστεί χωρίς κανέναν κρατικό έλεγχο;

Θα μου πείτε, αλήθεια τι μας νοιάζει αν τα ταξί κατέχονται από λίγους ή πολλούς, τι μας νοιάζει για τις απολαβές των ιδιοκτητών και οδηγών απ' τη στιγμή που εμείς θα εξυπηρετούμαστε καλύτερα; Η απάντηση κρύβεται στην "τιμή πώλησης" του προϊόντος και στην ανάγκη προστασίας των πιο αδύνατων.
Αν όλο το concept πίσω από τα σχέδια του Υπουργείου αφορά μόνο το πως θα εκλείψουν από την πιάτσα μεμονωμένοι ιδιοκτήτες προς όφελος μεγάλων οργανωμένων επενδυτικών σχημάτων, τότε θα καταλήξει σε φιάσκο. Η επιδιωκόμενη απελευθέρωση πρέπει να χωρέσει στον πυρήνα της χαρακτηριστικά κοινωνικής δικαιοσύνης και αποτελεσματικότητας, ειδάλλως δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά άλλη μια κακή ρύθμιση σε ένα άσχημα ρυθμισμένο τομέα, που απαρτίζεται από άσχημα εκπαιδευμένο δυναμικό.
Μπορεί να έχουμε υποφέρει τόσα χρόνια από τους ταρίφες, όμως σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να διακατεχόμαστε από εκδικητική μανία. Για αυτό οφείλουμε να ζητήσουμε οποιαδήποτε αλλαγή στο πλαίσιο λειτουργίας των ιδιωτικών μέσων μαζικής μεταφοράς να διέπεται από τιμιότητα, διαφάνεια, δικαιοσύνη.

ΥΓ. Τα κλάματα για τη "βλάβη στον τουρισμό" είναι αναμενόμενα, αλλά τόσο υποκριτικά. Απαράδεκτη η συμπεριφορά των ταξιτζήδων, τόσο αναμενόμενη όμως σαν το κλάμα ενός μικρού παιδιού όταν του πάρεις το παιχνίδι. Αναμενόμενη γιατί τέτοιου είδους συμπεριφορές πατούν πάνω στις προτροπές του πελατειακού συστήματος που τόσα χρόνια εξυπηρέτησαν τα κόμματα, τα μέσα ενημέρωσης και γενικά οι ταγοί της πολιτικοκοινωνικοοικονομικής ζωής του τόπου. Όταν όμως τρέφεις για χρόνια ολάκερα μια κοινωνία με κάλπικα κοινωνικά συμβόλαια και τώρα της ζητάς τα ρέστα, όχι γιατί το πιστεύεις αλλά γιατί τώρα σε γράπωσε από το αυτί ο προστάτης σου, να είσαι έτοιμος να θερίσεις τις θύελλες των επιλογών σου.
ΥΓ2. Κι εσύ άγνωστε ταρίφα, ναι σε σένα μιλάω, που τόσα χρόνια επέλεγες την κούρσα σου στα λιμάνια και τα αεροδρόμια, αφήνοντας τον κόσμο να βλαστημά στην ουρά, όφειλες να σέβεσαι τον συνάνθρωπό σου. Αντ' αυτού, επιδόθηκες συστηματικά σε κλοπές και εξευτελισμούς. Τόσα χρόνια απείχες συνειδητά από οποιαδήποτε προσπάθεια καλυτέρευσης των συνθηκών, γιατί σε εξυπηρετούσε το φαύλο καθεστώς. Σου αφιερώνω λοιπόν το "First they came" μπας και καταλάβεις γιατί δεν βρίσκεται κανένας να σε συμπονέσει (εκτός από αυτούς που θέλουν την ψήφο σου).

Ωδή στον επίορκο ΜΑΤατζή

2011-07-05T20:58:00.004+03:00

Η 29η Ιουνίου 2011 θα μείνει σίγουρα στην σύγχρονη μετα-μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Πρώτη φορά μετά από χρόνια, η καταστολή ξεπέρασε τόσο πολύ τα όρια του μεταπολιτευτικού κοινωνικού συμβολαίου. Στο Σύνταγμα και τους γύρω δρόμους, οι πάνω από 50.000 ειρηνικοί στην συντριπτική τους πλειονότητα πολίτες θεωρήθηκαν ως εν δυνάμει εχθροί του πολιτεύματος και αντιμετωπίστηκαν με αυτόν τον τρόπο.

Σήμερα μια εβδομάδα μετά μπορώ να πω ότι είμαι περήφανος που συμμετείχα ειρηνικά στη συγκέντρωση, έστω και αν αισθάνθηκα κυνηγημένος από τους ταγούς της λειψής μας δημοκρατίας.
Ενδέχεται βέβαια η περηφάνια αυτή να έγκειται στο γεγονός ότι κατάφερα να βγω σώος από αυτόν τον ιδιότυπο πόλεμο που οι εκφραστές της υποτιθέμενης νομιμότητας ξεκίνησαν ενάντια στους ανθρώπους που καλούνται να υπηρετούν απ’ όποιο πόστο κι αν βρίσκονται. Τα χιλιάδες δακρυγόνα μου προκάλεσαν σίγουρα μια σοβαρή ενόχληση στους οφθαλμούς, απέφυγα όμως το ξύλο και τις συλλήψεις, τη στιγμή που άλλοι δεν φάνηκαν τόσο τυχεροί.

Θα ήθελα σήμερα να γράψω κάτι για τον συνάδελφο και ακέραιο άνθρωπο, Μιχάλη, που έτυχε να βρεθεί στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή, πέφτοντας έτσι θύμα του σπάνιου αλτρουϊσμού που διακατέχει τις διμοιρίες των ΜΑΤ, καθότι ως γνωστόν όταν ένας ΜΑΤατζής ρίχνει την πρώτη κλωτσιά σε έναν πολίτη, τότε όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να ακολουθήσουν σε μια ιδιόμορφη επίδειξη συναδελφικότητας (μη τυχόν και μείνουν τα ίχνη της μπότας μόνο του ενός πάνω στην πλάτη αυτού που έκανε το λάθος να βρεθεί στο δρόμο τους). Δεν θα γράψω, όμως, καθώς με πρόλαβε ο Σταύρος Θεοδωράκης.

Σήμερα ο Μιχάλης είναι ελεύθερος με περιοριστικούς όρους και μπορώ να ομολογήσω ότι τον βλέπω αρκετά αλλαγμένο. Ίσως υπερβολικά απορημένο για το πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο (δηλαδή να κακοποιείται ένας ανύποπτος πολίτης, χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός).
Προσπάθησα σήμερα να του εξηγήσω, αντιπαραβάλλοντας τα δεκάδες βίντεο και φωτογραφίες που τραβήχτηκαν τη μέρα και το βράδυ της 29ης Ιουνίου, ότι η υπόθεσή του είναι τελικά ένας μόνο κρίκος στην αλυσίδα κτηνωδών συμπεριφορών (σαν αυτά εδώ τα παλιότερα).

Δεν θα ήθελα να μιλήσω αφοριστικά για το σύνολο της αστυνομίας και των μελών της, μπορώ όμως να ισχυριστώ ότι οι μονάδες αποκατάστασης της τάξης και οι παραφυάδες αυτών είναι σάπιες ως το μεδούλι. Και εδώ πρέπει να προχωρήσουμε σε μια διάκριση γύρω από το βαθμό ευθύνης των συμμετεχόντων στις διμοιρίες καταστολής.
Θεωρώ ότι το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης δεν πρέπει να αποδοθεί στα «σκυλάκια του Παβλόφ», σε αυτούς δηλαδή που υπόκεινται σε μια εξαντλητική πλύση εγκεφάλου άμα την είσοδό τους στην σχολή της Καισαριανής, αλλά στον ίδιο τον Παβλόφ και το επιτελείο του. Από την άλλη, όμως, δεν μπορώ να απαλλάξω όσους ΜΑΤατζήδες συμμετέχουν στην καταστρατήγηση του νόμου, καθώς οι ίδιοι υιοθετούν ηθικά και ποινικά κολάσιμες συμπεριφορές και ως εκ τούτου καθίστανται ατομικά υπεύθυνοι στα όσα συμβαίνουν.
Δεν μπορώ να θεωρήσω ως απλό «θύμα της κατάστασης» τον επίορκο ΜΑΤατζή που δεν διστάζει να γρονθοκοπήσει έναν αλυσοδεμένο πισθάγκωνα άνθρωπο, καλώντας τους συναδέλφους του να πράξουν το ίδιο.
Δεν μπορώ να αθωώσω τον ΜΑΤατζή που πιέζει το γκλομπ του στον πρωκτό ενός ανθρώπου, απειλώντας τον για αυτά που θα υποστεί στον 7ο της ΓΑΔΑ.
Δεν μπορώ να αποδεχτώ την αθωότητα του ΜΑΤατζή που τρομοκρατεί έναν άνθρωπο λέγοντας του ότι θα του «φορτώσει πολλά» στο σακίδιό του.
Δεν μπορώ να θεωρήσω ηθικά ισάξιο έναν ΜΑΤατζή που πειθαρχεί τυφλά στον αρχηγό της διμοιρίας του, όταν εκείνος του υπαγορεύει τι θα γράψει στο κατηγορητήριο ενός αθώου.
Δεν θα αποδώσω ελαφρυντικά σε έναν ΜΑΤατζή που με περισσή ευκολία δέχεται να πλαστογραφήσει την αρχική του κατάθεση, μετατρέποντας ένα ούτως ή άλλως σαθρό πλημμέλημα σε κακούργημα.
Αν αύριο τον καλέσουν να σκοτώσει (χωρίς μάλιστα να μπορεί να επικαλεστεί το δικαίωμα της αυτοάμυνας) θα το πράξει; Και αν ναι, στο όνομα τίνος; Του θεσμού που υπηρετεί, της δημοκρατίας, της προστασίας του πολίτη; Σίγουρα όχι πάντως στο όνομα του σεβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης, σίγουρα όχι στο όνομα του Θεού που λέει ότι πιστεύει.

Το οικοδόμημα της καταστολής δεν ήταν ποτέ υγιές (βλ. την ιστορία του νεοελληνικού κράτους), όταν όμως παραμένει τόσο βαθύτατα σαπισμένο, τότε καταλαβαίνεις ότι τα περιθώρια που έχεις δεν είναι πολλά. Είτε κόβεις τα σαπισμένα μέλη, είτε αφήνεις τη γάγγραινα να εξαπλωθεί κυριεύοντας το εξασθενημένο σώμα της καταρρέουσας μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Και τότε, ανοίγουν οι ασκοί του αιόλου. Και τότε, όσοι κρατούν την εξουσία καθίστανται αυτοδίκαια συνένοχοι στον βιασμό του ελληνικού λαού. Και τότε, οι ταγοί του πολιτικού συστήματος μετατρέπουν την μεταπολιτευτική δημοκρατία σε ένα κακέκτυπο βαϊμαρικού τύπου.
Ας μην τους αφήσουμε.

ΥΓ. Αν υπάρχουν ακόμα ΜΑΤατζήδες που θεωρούν ότι διαθέτουν λίγη ανθρωπιά ας πάψουν να συμμετέχουν σε αγελαίες πράξεις που προσβάλλουν το ανθρώπινο είδος. Πείτε με αφελή, αλλά θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν…

Τι έζησα σήμερα, 29 Ιουνίου, στο Σύνταγμα

2011-06-30T00:04:00.001+03:00

Έζησα σήμερα από τις 12 το μεσημέρι έως τις 8 το απόγευμα, την παραφροσύνη στο μεγαλείο της.
Είδα δακρυγόνα να πέφτουν κατά ριπάς προς κάθε κατεύθυνση, συντονισμένα σαν κάποιο μικρό τιποτένιο ανθρωπάκι να ενορχήστρωνε από κάπου ψηλά την επιχείρηση.
Είδα ανθρώπους να τρέχουν τρομοκρατημένοι, να συνωστίζονται σε γωνίες και στενά, να μην ξέρουν προς τα που να πάνε.
Είδα ανθρώπους κάθε ηλικίας να μεταφέρονται κατά δεκάδες, σε οικτρή κατάσταση, στο σταθμό πρώτων βοηθειών της πλατείας. Είδα νέους λιπόθυμους ή μισότυφλους. Είδα ηλικιωμένους να μην μπορούν να πάρουν ανάσα και να εκλιπαρούν για βοήθεια.
Είδα μια κοπελίτσα να ουρλιάζει όταν άρπαξαν φωτιά τα μαλλιά της από δακρυγόνο που πέταξε πάνω της ένα σιδηρόφρακτο κτήνος.
Είδα τα ΜΑΤ να επιτίθενται στον σταθμό πρώτων βοηθειών και να αναγκάζουν τους εκεί εθελοντές να πάρουν στα χέρια τους τραυματίες, τρέχοντας αλαφιασμένοι.
Είδα τρομακτική βία εκ μέρους των σωμάτων ασφαλείας.

Είδα και μπάχαλα, ναι. Όχι τόσα όμως που να δικαιολογούν το μένος της αστυνομίας. Σήμερα όντως εκσφενδονίστηκαν εκατοντάδες πέτρες κατά των δυνάμεων καταστολής, όμως από την άλλη μπορώ να βεβαιώσω ότι έως την ώρα που έφυγα δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου καμιά ρίψη μολότοφ, σε αντίθεση με το γνώριμο σκηνικό παλιότερων αναμετρήσεων μπάχαλων και αστυνομίας.

Παρόλα αυτά -και για να μην θεωρηθώ προκατειλημμένος από τα γνωστά μικρόψυχα παπαγαλάκια της αστυνομίας- ας δεχτώ ότι τα κακόμοιρα άβγαλτα παιδιά των ΜΑΤ συμπεριφέρθηκαν έτσι γιατί κινδύνευε η ζωή τους από τους μπαχαλάκηδες.
Γιατί, τότε, συμπεριφέρθηκαν με τον ίδιο και χειρότερο τρόπο σε περιοχές όπου δεν κινδύνευε η ζωή τους; Γιατί οι Δίας σπάσανε στο ξύλο κόσμο και κοσμάκη στην Πλάκα, γιατί οι μπάτσοι κυνηγούσαν τον κόσμο στο πάνω μέρος της Αμαλίας και της Φιλελλήνων, ακόμα και στου Μακρυγιάννη, χωρίς προηγουμένως να έχει πέσει ούτε μια πέτρα;
Για ποιο λόγο οι μπάτσοι, σαν να μην τους έφτανε ο δακρυγόνος καρκίνος, πετούσαν και οι ίδιοι πέτρες όχι μόνο στους μπάχαλους αλλά αδιάκριτα στο πλήθος;
Για ποιο λόγο μερικά τιποτένια καθάρματα -που φοράνε στολή Ράμπο αλλά συμπεριφέρονται ως ήρωες του "Οι κότες το σκασαν- συνέλαβαν έναν πολύ καλό φίλο, που όχι μόνο δεν έχει πετάξει πέτρα στη ζωή του, δεν ήταν καν καλυμμένος με κουκούλα, ειδικές μάσκες και άλλα παρόμοια εξαρτήματα, ούτε βρίσκονταν στο επίκεντρο επεισοδίων με μπάχαλους;

Το μένος της αστυνομίας σήμερα ήταν απίστευτο, δεν μπορεί και δεν πρέπει να δικαιολογηθεί. Ο τρόπος που φέρθηκε απέναντι στο πλήθος, που στην συντριπτικότατη πλειονότητά του βγήκε να διαδηλώσει ειρηνικά και κόσμια, δείχνει ότι στο επιτελείο της κυβέρνησης και της αστυνομίας υιοθετούνται για μιαν ακόμη φορά λογικές και πρακτικές "συλλογικής ευθύνης". Έτσι, μετά το "μαζί τα φάγαμε" και το "όλοι φταίμε", κυβέρνηση και αστυνομία τώρα το γύρισαν στο "μαζί θα τις φάτε" και το "όλοι φταίτε".

Όταν όμως προβαίνουν σε τέτοιες κινήσεις, τότε δίνουν αφορμή στην κοινή γνώμη να προβεί σε δικές της ερμηνείες "συλλογικής ευθύνης", καταδικάζοντας συλλήβδην τους μπάτσους, ως γουρούνια και δολοφόνους, θεωρώντας συλλήβδην τα μέλη της κυβέρνησης ως κλέφτες και δουλοπρεπή καθάρματα.

Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι είναι άδικο να προσάπτονται συλλογικές ευθύνες, είτε σε πολίτες, είτε σε θεσμούς και φορείς εξουσίας. Δεν επικροτώ τους παραπάνω αφορισμούς. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι αυτό που έγινε σήμερα δεν διέπονταν από πίστη στα δικαιώματα και τη δημοκρατία. Θύμιζε περισσότερο επέμβαση στο Πολυτεχνείο το '73. Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι στην κυβέρνηση έχουν χάσει (μάλλον αμετάκλητα) την ψυχραιμία τους.

Ας προσέξουν όμως. Το Πολυτεχνείο έγινε το Νοέμβρη του '73. Έπρεπε να περάσουν 10 μήνες πριν πέσει τελικά η κυβέρνηση των συνταγματαρχών, αφού προηγουμένως υπέστη τρομερή ήττα από τον Αττίλα. Αυτή η κυβέρνηση, που θα πρέπει από εδώ και πέρα να θεωρείται τουλάχιστον αυταρχική από τους υγιώς σκεπτόμενους πολίτες, δεν πρόκειται να βαστάξει 10 ακόμη μήνες. Είναι ήδη πολιτικά σε κώμα και απλά περιμένουμε τη φυσική κατάληξη.

ΥΓ. Αν οι πολίτες που τάσσονται υπέρ του μεσοπρόθεσμου έχουν πολλά ελαφρυντικά (ακόμα και δίκια), οι βουλευτές δεν έχουν ούτε ένα. Αν λοιπόν αποτύχει το μεσοπρόθεσμο μην προσπαθήσουν να βρουν δικαιολογίες περί δυσκολιών, αντιδράσεων, αρνητικών κριτικών κοκ. Όφειλαν σήμερα να σταθμίσουν όλους τους παραγόντες και να αποφανθούν αν αυτή η κυβέρνηση, υπό αυτές τις συνθήκες, μπορεί να τα βγάλει πέρα. Από τη στιγμή που αποφάσισαν ότι μπορεί, οποιαδήποτε αποτυχία θα πρέπει να πιστωθεί και στους υπερψηφίσαντες το μεσοπρόθεσμο. Απλά και τίμια πράγματα.

* Η φωτογραφία έρχεται από τον guardian και θα μπορούσε να έχει τίτλο "Μα πόσο άνδρας είσαι τελικά"

Μικρή σύνοψη μια πλούσιας ημέρας - 28 Ιουνίου 2011

2011-06-28T19:58:00.001+03:00

1. Συνένοχοι ή βλάκες;
Αισχρή και σήμερα η παρουσία των μπαχαλάκηδων στο Σύνταγμα. Είναι ηλίου φαεινότερο προς η γραμμή τους είναι μια: πάμε να τα σπάσουμε, πάμε να τις παίξουμε, πάμε να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας.
Το γεγονός ότι έτσι δίνουν την αφορμή για την επέμβαση των σωμάτων ασφαλείας, ότι έτσι δίνουν χέρι βοήθειας και άλλοθι σε όσους επιθυμούν να τελειώνει μια και καλή η καθημερινή μάζωξη στην πλατεία είναι μια λεπτομέρεια που δεν τους ακουμπά. Οι τύποι ανήκουν σε άλλο πλανήτη.
Επαναλαμβάνω και πάλι την πεποίθησή μου ότι τα μπάχαλα δεν είναι ασφαλίτες (στην μεγάλη τους πλειονότητα), αν και σίγουρα έχουν διαβρωθεί στο έπακρο. Το γεγονός ότι λειτουργούν ως το μακρύ χέρι της αστυνομίας αν μη τι άλλο θα έπρεπε να τους προβληματίσει, και από τη στιγμή που δεν συμβαίνει αυτό η ερώτηση είναι δυστυχώς μόνο μια: πρόκειται για συνένοχους ή απλά για βλάκες;
Ευτυχώς, το ειρηνικό Σύνταγμα κράτησε, παρά το γεγονός πως τα δακρυγόνα που ρίχτηκαν -θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι- βγάζουν έξω τον προϋπολογισμό του κράτους ;).

2. Που είναι οι εργατοπατέρες, οέο;
Μακάρι να βγω ψεύτης αλλά αυτό που διαπίστωσα ιδίοις όμμασι ήταν η απουσία μιας συντεταγμένης παρουσίας των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Θέλω να πιστεύω ότι η απουσία είναι πρόβλημα κοινωνικό (ο κόσμος δεν πείθεται από την αλλοτριωμένη συνδικαλιστική ηγεσία) και όχι ζήτημα πελατειακό. Θέλω να πιστεύω ότι δεν υπήρξε παρασκήνιο, αν και φοβάμαι ότι αυτή η σκέψη είναι μάλλον αφελής.
Σε κάθε περίπτωση, το συνδικαλιστικό κίνημα είναι δυστυχώς μέρος του προβλήματος. Πρέπει το ίδιο να κατανοήσει την εγκληματική του πάχυνση όλα αυτά τα χρόνια, την πασιφανή έλλειψη ευαισθησίας και την αδιανόητη νεοπλουτίστικη συμπεριφορά του. Αν δεν το πράξει, τότε οφείλουμε να τους γυρίσουμε ακόμα περισσότερο την πλάτη.

3.Εσείς πότε θα τολμήσετε;
Μετά το "Τολμήστε" των 32, που στην πορεία αυγάτισαν, σήμερα είδε το φως της δημοσιότητας η επιστολή των 51. Για την επιστολή των 32 έχω ήδη γράψει ότι δεν δικαιολογεί τον τίτλο της. Σε αυτό το μήκος κύματος κινείται και η νέα επιστολή των 51 επιφανών μελών της κοινωνίας. Για μιαν ακόμη φορά όλο το ανάθεμα ρίχνεται στο (Σ.Σ. όντως) σπάταλο και αναποτελεσματικό κράτος. Για μιαν ακόμη φορά η ελπίδα εναποτίθεται σε μια αόριστη κυβέρνηση εθνικής ενότητας (και τεχνοκρατών). Κάποιους από τους συντάκτες της επιστολής τους συμπαθώ ειλικρινά και πιστεύω ότι κοσμούν την επιχειρηματική κοινότητα.
Κάποιοι άλλοι όμως συμπεριφέρονται σαν να προσγειώθηκαν σήμερα στην Ελλάδα.
Ο Τάκης Αθανασόπουλος για παράδειγμα, πρώην πρόεδρος της ΔΕΗ. Ο άνθρωπος απέτυχε πλήρως στην αποστολή του να διορθώσει τα κακώς κείμενα στη ΔΕΗ και να μειώσει τη δύναμη των συνδικαλιστών. Όλοι θυμόμαστε την επιδρομή του Νίκου Φωτόπουλου στο γραφείο του κ. Αθανασόπουλου. Η εισβολή συνέβη (αν δεν απατώμαι) τον Ιούλιο του 2009. Παρόλα αυτά ο κ. Αθανασόπουλος δεν βρήκε την δύναμη να δηλώσει παραίτηση ή να συγκρουστεί με την ΓΕΝΟΠ. Παρέμεινε στη θέση του, αδύναμος και ατιμασμένος, για άλλους τρεις ολόκληρους μήνες και δεν παραιτήθηκε παρά μόνο όταν άλλαξε η κυβέρνηση.
Ας τολμήσουν λοιπόν να παραδεχτούν και τη δική τους συμβολή στις αστοχίες αυτού του κράτους, αυτού του συστήματος διακυβέρνησης, αυτής της κοινωνίας. Ας τολμήσουν να μιλήσουν στην πλειοψηφία των πολιτών και όχι σε μια μικρή κάστα. Όσο δεν το κάνουν, τόσο αδυνατίζουν την όποια δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασής τους και αυτοπεριορίζονται σε παρασκηνιακές διεργασίες.

ΥΓ. Η Μιράντα Ξαψά, συνυπογράφουσα την επιστολή των 51, είναι καλή ομιλήτρια, πάντα παλεύει. Όσο και αν διαφωνώ μαζί της, πρέπει να εκτιμήσω την σταθερότητα του λόγου της. Το μόνο που μοιάζει να λείπει σε ότι λέει είναι η έννοια "άνθρωπος". Σε αυτή την "λούμπα" φαίνεται πως έπεσε και το μανιφέστο των 51. Όταν η επιστολή αναφέρει (ειρήσθω εν παρόδω) ότι "για μια οικογένεια που ξοδεύει περισσότερα από τα εισοδήματά της, η λύση είναι η περικοπή όλων των περιττών δαπανών" θέλω να ελπίζω ότι δεν απευθύνεται στο 16,2% της ελληνικής κοινωνίας που πλήττεται από την ανεργία ή στα 2,2 εκ. πολίτες που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, με εισόδημα μικρότερο των 5.800€.
ΥΓ2. Αυτό που πρόκειται να συμβεί στο UK, προσέξτε το. Έρχεται απεργία στο δημόσιο τομέα, ένα καλό crash-test για την πολιτική πορεία της πάλαι ποτέ Γηραιάς Αλβιώνας και γιατί όχι της Ευρώπης.
ΥΓ3. Επαναλαμβάνω την πάγια άποψή μου ότι λαϊκισμός δεν είναι μόνο ότι χαϊδεύει τα αυτιά της μάζας, αλλά και ότι εκμεταλλεύεται τις φοβίες της.

Τι έκανες στον πόλεμο (του χρέους), εκσυγχρονιστή;

2011-06-22T10:33:00.002+03:00

Υπάρχει μια όχι πολυπληθής, αλλά υπολογίσιμη, μερίδα ανθρώπων που εκφράζει την πλήρη υποστήριξή της στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και στην άνευ όρων εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων της χώρας, χωρίς να αμφισβητεί στο ελάχιστο κανένα παράγοντα της εξίσωσης. Αναφέρομαι σε μια μερίδα που διαφέρει από τις υπόλοιπες, καθώς αυτή ανδρώθηκε σε συνθήκες που έδωσαν νέο περιεχόμενο στις έννοιες "διαφθορά", "διαπλοκή", "ευνοιοκρατία" και εξαργύρωσε με το παραπάνω τις ορέξεις για δύναμη και εξουσία. Κι όλα αυτά υπό τον μανδύα του "εκσυγχρονισμού".
Η κριτική μου αφορά μόνο αυτούς και όχι όλους όσοι τάσσονται για τον άλφα ή βήτα λόγο υπέρ του μεσοπρόθεσμου. Δεν αφορά επίσης, όσους εξαπατήθηκαν από τους συγκεκριμένους κυρίους. Ούτε αυτούς που (καλώς ή κακώς) ενεπλάκησαν, πίστεψαν ή ακόμα πατάνε πάνω σε παρόμοιες πολιτικοοικονομικές αξίες, αλλά πορεύονται με τιμιότητα και ηθική ακεραιότητα. Είπαμε όχι αφορισμούς και συλλογικές ευθύνες.

Αυτά τα μέλη της μικρής ομάδας, λοιπόν, είναι τόσο υπέρ των καλών λογαριασμών και του ξεπληρώματος στο ακέραιο των ευρωπαίων εταίρων που αναλογίζεσαι πόσο καλοί άνθρωποι είναι στη ζωή τους και πως αποκλείεται να εκμεταλλεύτηκαν και να "κερδοσκόπησαν" ποτέ επί καμιάς κατάστασης προκειμένου να αποκομίσουν ίδια οφέλη στην εξυπηρέτηση των φιλοδοξιών και ασχολιών τους, αποκλείεται να παραποίησαν στοιχεία και να σχετίζονται με τα greek statistics.
Ας σοβαρευτούμε. Επιτέλους, ειλικρίνεια please!

Δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία στον τρόπο αποπληρωμής του χρέους, ούτε στην πολιτική αξιολόγηση του υφιστάμενου πλαισίου. Περισσότερο νοιάζονται για τη διαιώνιση του σημερινού status-quo, όπου οι περισσότεροι εξ' αυτών κατέχουν προνομιακή θέση ή/και διακριτό ρόλο στις εκφάνσεις του σημερινού πολιτικοοικονομικού πλαισίου. Για την ακρίβεια, ποντάρουν όχι ακριβώς στη διαιώνιση του όλου συστήματος, αλλά μάλλον στην συγκράτηση-αναδίπλωση αυτού του ακραίου και εγωιστικού μοντέλου, που ξεκίνησε πριν χρόνια από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, υιοθετήθηκε από τη σοσιαλδημοκρατία μέσω του τρίτου δρόμου και επιβάλλει την απορρύθμιση κανόνων και αξιών προς τέρψη ολίγων εκλεκτών.
Ας ομολογήσουν την αδυναμία τους, δεν πρόκειται κανείς να τους μειώσει για τον απολύτως κατανοητό και ανθρώπινο δισταγμό τους να επιδιώξουν ριζικές αλλαγές στην πλαδαρή και ως εκ τούτου εύκολα χειραγωγήσιμη δημοκρατία της χώρας.

Η Ελλάδα, όμως, μπορεί και πρέπει να αλλάξει. Με ένα δημόσιο τομέα παραγωγικό και "έξυπνο". Με μια κοινωνία που εξοβελίζει το λαϊκισμό και φροντίζει να "εκπαιδεύεται δια βίου", χωρίς να πατά πάνω σε αφοριστικά, σκοταδιστικά αριστεροδεξιά τσιτάτα. Με πολίτες και θεσμούς ώριμους αρκετά, ώστε να θεσπίσουν τίμιους, ανθρωποκεντρικούς κανόνες που όλοι θα σέβονται και θα τηρούν ευλαβικά.
Οι αλλαγές χρειάζονται. Δεν θα γίνουν, όμως, με τον τρόπο που επιδιώκει η ανωτέρω μερίδα ανθρώπων.
Δεν πρόκειται να δούμε ουσιαστικές αλλαγές, αν δεν γίνει προηγουμένως κατανοητό αυτό που κατέστη σαφές το 1945, πως δηλαδή δεν βοηθάς ένα κράτος βυθίζοντας του το κεφάλι στην άμμο, αλλά αντιθέτως αφήνοντας το να αναπνεύσει, κάνοντας σεβαστά τα δικαιώματα του, έστω και υπό αυστηρή, αλλά ειλικρινή και ακέραια, επίβλεψη. Δεν βοηθάς ένα κράτος αν θεωρείς πως μπορείς και πρέπει να συνδιαλέγεσαι μόνο με λίγους εκλεκτούς ιθαγενείς, που θα φροντίσουν να επιβάλλουν τις απαιτούμενες "τιμωρίες" χωρίς όμως να αγγίξουν ούτε καν τα πλέον σαπισμένα κομμάτια της καθεστηκυίας τάξης.

Όσο εξακολουθούν οι προαναφερόμενοι, "καλοπροαίρετοι" κατά τα άλλα, πρωτοπόροι και εκσυγχρονιστές ταγοί της εγχώριας πολιτικής, να διατυμπανίζουν πως η χώρα απαρτίζεται από στρατιές κλεφτών και πως οι μεσοπρόθεσμες βλέψεις ενός κοντόθωρου οικονομικού σχεδιασμού είναι η μόνη σωτηρία για τους υπανθρώπους, τόσο οδηγούν την κατάσταση στα άκρα, οξύνουν τα πνεύματα και προσφέρουν κακές υπηρεσίες στον τόπο.
Λαϊκισμός δεν είναι μόνο ότι χαϊδεύει τα αυτιά της μάζας, αλλά και ότι εκμεταλλεύεται τις φοβίες της.
Θέλω να ελπίζω πως κάποιοι από αυτούς θα συνειδητοποιήσουν την ιστορική τους ευθύνη και θα ανακρούσουν πρύμνη, ζητώντας κι αυτοί με τη σειρά τους αλλαγές, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει προσωπική ζημία.

* η φωτό από εδώ

Μια πικρή εμπειρία για την διαφθορά γύρω από τους παιδικούς σταθμούς

2011-06-21T16:51:00.001+03:00

Διάβασα σήμερα ένα άρθρο για την έλλειψη θέσεων στους παιδικούς σταθμούς της Αθήνας και μου ήρθε στο μυαλό μια πονεμένη περσινή εμπειρία, που καταδεικνύει με περισσή ακρίβεια το χάος, την κακοδιαχείριση και τη διαφθορά που επικρατεί κατά τη διαδικασία κατάθεσης και αξιολόγησης των αιτήσεων σε δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς.

Έφτασε λοιπόν πέρυσι το πλήρωμα του χρόνου για να στείλουμε τον μεγαλύτερό μας γιο στον παιδικό σταθμό. Καταθέσαμε την αίτηση και περιμέναμε την "απόφαση" του δήμου. Θεωρούσαμε κάτι παραπάνω από δεδομένη την θετική απάντηση, καθώς το εισόδημά μας δεν κυμαίνονταν σε υψηλά επίπεδα. Η σύντομη διαδικασία ολοκληρώθηκε στις αρχές Ιουνίου.
Παραμονές δεκαπενταύγουστου, όμως, με ένα ξερό τηλεφώνημα κάποιος "αρμόδιος" από το τμήμα των παιδικών σταθμών μάς ανακοίνωσε την απόρριψη της αίτησής μας.
Φτου! Τρέχα γύρευε τώρα να βρεις ιδιωτικό σταθμό, όχι ιδιαίτερα ακριβό και "καλό" για το παιδί. Λαχείο. Με τα πολλά τα καταφέραμε. Και μάλιστα όχι απλά τα καταφέραμε, αλλά μάθαμε πως -ευτυχώς- η γυναίκα μου μπορεί να λαμβάνει ένα μικρό βοήθημα, ως επίδομα επί του μισθού της, για την κάλυψη μέρους των εξόδων παιδικού σταθμού.

Μια μικρή παρένθεση: όταν μιλάμε για την ανάγκη των περισσότερων γονιών να στείλουν τα παιδιά τους σε δημοτικό και όχι ιδιωτικό παιδικό σταθμό, αναφερόμαστε σχεδόν αποκλειστικά στο κόστος που θα γλιτώσουν. Κατ' εμέ δεν υπάρχουν δυσβάσταχτες ποιοτικές διαφορές. Αντιθέτως, σε αρκετές περιπτώσεις οι δημόσιοι σταθμοί διαθέτουν άξιο προσωπικό, ικανό πραγματικά να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά μας. Κλείνει η παρένθεση.

Στις 30/8/2010 το παιδί ξεκίνησε την πορεία του στον ιδιωτικό παιδικό σταθμό κι εμείς αφήσαμε το θέμα να ξεχαστεί. Έλα όμως, που ο διάολος έχει πολλά ποδάρια. Κάπου στις αρχές Σεπτέμβρη μαθαίνω πως αρκετοί γνωστοί πηγαίνουν τα παιδιά του σε δημόσιους σταθμούς. Οι περισσότεροι από αυτούς διαθέτουν εισόδημα κατά πολύ μεγαλύτερο απ' το δικό μας και μάλιστα, καναδυό από δαύτους δεν έχουν καν δικαίωμα ψήφου στο δήμο όπου οργανικά ανήκουν οι παιδικοί σταθμοί.
Να μην τα πολυλογώ, μόλις το έμαθα, σε καθεστώς σύγχυσης ετοίμασα μια επιστολή προς τον δήμαρχο της περιοχής μας, αρκετά καυστική όπως θα διαπιστώσετε, με κοινοποίηση προς 4-5 τοπικούς αυτοδιοικητικούς οργανισμούς.
Η επιστολή εστάλη στις 8/9/2010, κατά τις 13.30 το μεσημέρι. Φαντάζεστε την έκπληξή μου, όταν σε μόλις μισή ώρα, κατά τις 14.00, η εξ' απορρήτων του δημάρχου με καλούσε στο κινητό για να δηλώσει απορημένη με τα όσα περιγράφω στην επιστολή. Φαντάζεστε τη σύγχυση που μ' έλουσε, όταν η ίδια κυρία έκανε αμέσως σαφές "πως η διαμαρτυρία μου είναι κατανοητή και πως μπορούν τελικά να δεχθούν το παιδί μου σε παιδικό σταθμό του δήμου, και μάλιστα σε έναν ολοκαίνουριο".

Εκεινή τη στιγμή δεν ήξερα πόσο ήθελα να τραβήξω το θέμα, για αυτό ζήτησα από την ευγενεστάτη κατά τα άλλα τύπισσα να κλείσουμε προσωρινά την επικοινωνία και να ξαναμιλήσουμε την επομένη. Την άλλη μέρα, η συνομιλία κύλησε όπως τα περίμενα. "Η αίτησή σας παράπεσε, πόσο στεναχωρημένη νιώθω για αυτό που σας συνέβη, ο δήμαρχος καταβάλλει κάθε προσπάθεια, εσείς να έρθετε άμεσα στον παιδικό μας σταθμό". Αυτά έλεγε χωρίς καμιά ντροπή η εξ΄απορρήτων.
Όταν την πληροφόρησα ότι αποφάσισα να στείλω το παιδί μου στον ιδιωτικό σταθμό και ότι νιώθω ιδιαίτερα προσβεβλημένος για την αδιαφορία του δήμου, αυτή συνέχισε ακάθεκτη. "Πόσο λυπάμαι, δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο λυπάμαι, να έρθετε του χρόνου και να κάνετε προεγγραφή, όχι εγγραφή, ώστε να είστε σίγουρα μέσα, να μου τηλεφωνήσετε πιο πριν για να είμαστε σίγουροι". Αυτά και άλλα πολλά έλεγε η κυρία. Τόσα πολλά, που αποφάσισα να τα μαγνητοφωνήσω και (νομίζω:) ότι τα έχω ακόμα αποθηκευμένα στο κινητό μου.

Ήθελα πάρα πολύ να σηκώσω το θέμα και να το κάνω παντιέρα, κατά της διαφθοράς που επικρατεί στο δημόσιο σύστημα παιδικής φροντίδας. Όμως από την άλλη δυστυχώς, δεν τόλμησα. Όχι γιατί φοβήθηκα για την σωματική και ψυχική μου υγεία, αλλά για τον χρόνο που πρέπει να αφιερώσω κυνηγώντας χίμαιρες, τη στιγμή που η στάση όλων των πολιτικών σχηματισμών στα δημοτικά συμβούλια των "δήμων" της Αττικής υποδηλώνει διάθεση για κουκούλωμα αυτής της τόσο βρωμερής ιστορίας, που όλοι γνωρίζουν και όλοι καμώνονται ότι πρώτη φορά ακούν.
Έχω να δώσω μόνο μια συμβουλή προς όλους τους "απορριπτέους". Κινείστε γη και ουρανό. Στείλτε επιστολές. Ζητήστε ή απειλείστε με εισαγγελική παρέμβαση. Δημοσιοποιείστε το θέμα όπου μπορείτε. Μην αποδεχτείτε μοιρολατρικά την απόρριψή σας, όπως αρχικά το πράξαμε εμείς. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να εμπαίζει χιλιάδες οικογένειες, ιδίως σήμερα που η οικονομική κρίση καλπάζει. Ας μην μάθουμε και στα παιδιά μας, ότι η αδιαφορία και το πελατειακό σύστημα είναι κοινός τόπος σε αυτή τη δύσμοιρη χώρα.

Οικονομική κρίση και πολιτική διέξοδος: όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται...

2011-06-20T17:19:00.000+03:00

Μια σειρά από βιβλιογραφικές παραπομπές εξηγούν πως το laissez-faire της δεκαετίας του 1920, τα πρώτα ψήγματα της υπό διαμόρφωση άπληστης χρηματοπιστωτικής κουλτούρας, συνετέλεσε τα μέγιστα στο ξέσπασμα του αιματηρού Β' παγκόσμιου πολέμου.
Η βύθιση στην ανέχεια εκατομμυρίων πολιτών στην μια και την άλλη άκρη του Ατλαντικού, η αναπόφευκτη κατάρρευση των χρηματιστηρίων και η επίδειξη πρωτοφανούς μνησικακίας στους χειρισμούς των οικονομικών διενέξεων μεταξύ των κρατών εξέθρεψαν το "Lebensraum" και τη ναζιστική επέλαση.
Ο πόλεμος, καταστροφικός μέχρι τα μπούνια καθώς οδήγησε στον άλλο κόσμο πάνω από 80-90 εκ. ανθρώπους (κυρίως άμαχους), ανέδειξε τη σημασία της κρατικής παρέμβασης. Τα κράτη της Ευρώπης, αλλά και γενικότερα του κόσμου, συνειδητοποίησαν ότι το κράτος δεν μπορεί να είναι θεατής στα δρώμενα. Έπρεπε να πάρει τα ηνία και να προχωρήσει στην ανοικοδόμηση, να υιοθετήσει
"σοσιαλίζουσες" ή/και σοσιαλιστικές πολιτικές, αν ήθελε να σταθεί στα πόδια του.
Εν μέρει αυτό συνέβη γιατί εκείνο τον καιρό η ΕΣΣΔ -με τον κρατικό συγκεντρωτισμό και τα θαύματα της "εκβιομηχάνισης"- έβγαινε παντοδύναμη από τον πόλεμο. Βλέπεις τότε δεν είχαν γίνει ευρέως γνωστά τα σταλινικά ανθραγαθήματα.
Και πράγματι η κρατική παρέμβαση και οι κεϊνσιανές πολιτικές για την δημόσια δαπάνη προς όφελος της απασχόλησης και της παραγωγής δημιούργησαν το "χρυσό αιώνα" της Ευρώπης. Η περίοδος 1940 - 1975 μπορεί να χαρακτηριστεί χρυσή από πολλές απόψεις. Τότε όπως επισήμανε ο Νίξον ήταν όλοι κεϊνσιανοί.

Στο τέλος όμως εκείνης της περίοδου άρχισε να παίρνει εμπρός ο νεοφιλελευθερισμός, εκμεταλλευόμενος την άνοδο της γραφειοκρατίας και τις διάφορες πολιτικές κρίσεις ανά τον κόσμο. Φον Χάγιεκ, Φρίντμαν και οι πολιτικοί τους σύντροφοι -Κάρτερ, Ρήγκαν, Θάτσερ και οι απανταχού δικτάτορες ανά τον κόσμο- άλωσαν τα κάστρα της οικονομίας και επανέφεραν πολύ πιο στιβαρή και χυδαία τη λογική του laissez-faire. Η σοσιαλδημοκρατία παγιδεύτηκε στον τρίτο της δρόμο και άφησε ανενόχλητη μια παρέα ανθρώπων να εξουσιάζει όλο τον κόσμο, μέσα από το πάτημα μερικών κουμπιών στη Γουόλ Στριτ και στο Σίτι.Η κρίση ήταν το φυσικό επακόλουθο, σε μια ιστορία που μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Μια κρίση που όπως όλα δείχνουν έχει πολύ μεγάλη ουρά. Μια κρίση που αν επαληθευθούν τα χειρότερα σενάρια δεν έχει δείξει παρά μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

Οι κινήσεις σε ΗΠΑ και Γερμανία δείχνουν μια επιχειρούμενη στροφή προς την άνοδο για μιαν ακόμη φορά του κρατικού παρεμβατισμού. Το κούρεμα -για παράδειγμα- του ιδιωτικού χρέους που επιδιώκει η Μέρκελ και τα μεγάλα πακέτα διάσωσης του Ομπάμα πατάνε σε αυτή τη βάση. Πρόκειται όμως για κινήσεις δειλές απέναντι σε ένα θηρίο που εξακολουθεί να συμπεριφέρεται αλαζονικά και να κινείται στα όρια της κερδοσκοπικής -χρηματοπιστωτικής- σχιζοφρένειας. Όμως, ο πανικός για την "ανάγκη διάσωσης της Ελλάδας με κάθε νεοφιλελεύθερο τρόπο" δείχνει σε πόσο σθαρά θεμέλια στέκεται.

Έχω την άποψη ότι βαδίζουμε ολοταχώς προς μια νέα μετα-κεϊνσιανή παγκόσμια οικονομία. Το θηρίο θα τα "σκατώσει" όσο δεν παίρνει και μετά θα αφήσει το "κράτος" να καθαρίσει, αφού προηγουμένως λάβει τις απαραίτητες εγγυήσεις για το ακαταδιώκτο της μωροφιλοδοξίας του.

Κατ' εμέ, ο (νεο)φιλελευθερισμός θα είναι νεκρός σε λίγα χρόνια ή τέλος πάντων, θα πέσει σε βαθύ κώμα. Το τέλος της ιστορίας, κατά Φουκουγιάμα, ίσως καθρέφτιζε το τέλος της ιδεολογίας που εξέφραζε.

Ένα μόνο πράγμα εύχομαι: η μετάβαση στο νέο που έρχεται (και ακόμα δεν έχει πλήρως αποσαφηνιστεί) να μην αφήσει ελεύθερο χώρο σε νέους επίδοξους Χίτλερ και να φροντίσει να κατευνάσει εγκαίρως τις εθνικιστικές εξάρσεις που ήδη παρατηρούνται σε μεγάλο κομμάτι της παγκόσμιας κοινωνίας. Για να αποτρέψουμε τα χειρότερα χρειαζόμαστε μια νέα φουρνιά πολιτικών, που θα είναι πρόθυμοι να συγκρουστούν με το χρηματοπιστωτικό τέρας και συνάμα θα είναι καλά διαβασμένοι ώστε να αποφύγουν τα ιστορικά λάθη της δεκαετίας του 1920.
Ιστορική η περίοδός μας, αλλά και εξαιρετικά ολισθηρή.

ΥΓ. Μπήκα στη διαδικασία να ξαναδιαβάσω το "Σκοτεινή Ήπειρος" του Μαρκ Μαζάουερ. Συγκλονιστικό βιβλίο, σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Δίνει πολλές απαντήσεις για τους λόγους που οδηγηθήκαμε στην κρίση, για τους λόγους που η ΕΕ δεν είναι ούτε Ευρωπαϊκή ούτε Ένωση, για τις οικονομικές αιτίες που κρύβονται πίσω από τις εντάσεις στη γηραιά -και όχι μόνο- ήπειρο.
ΥΓ2. το σκίτσο κλεμμένο από εδώ

Μια μαρτυρία για τα μπάχαλα της 15ης Ιουνίου και η επόμενη μέρα...

2011-06-15T23:58:00.004+03:00

Η συγκέντρωση της 15ης Ιουνίου ανήκει πλέον στην ιστορία. Συνετέλεσε και αυτή στις δραματικές εξελίξεις που ακολούθησαν, στις προσπάθειες (;) για κυβέρνηση εθνικής ενότητας, στον σαρωτικό ανασχηματισμό που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός, στον πανικό που επικράτησε μεταξύ των βουλευτών κυρίως των δυο μεγάλων κομμάτων.
Σημαδεύτηκε από επεισόδια που στιγμάτισαν το γεγονός, επεισόδια που έγιναν όμως αφορμή για να αναδειχθεί πέρα από κάθε αμφιβολία η στιβαρότητα αυτού που ξεκίνησε πριν από 21 μέρες στο Σύνταγμα. Η πληθώρα κόσμου που συνέρρευσε στο Σύνταγμα, παρά τα μπάχαλα, δείχνει πως αυτό που γεννιέται εκεί, παρά το ασαφές του χαρακτήρα του, φανερώνει μια πρωτοφανή δυναμική, που πρώτα και κύρια στρέφεται ενάντια στη σαθρή και ετοιμόρροπη κοινοβουλευτική δημοκρατία που απολαμβάνουμε (;) σήμερα.

Έτυχε να βρίσκομαι στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βασ. Σοφίας και έζησα από πρώτο χέρι τα όσα διαδραματίστηκαν. Όχι όλα, αλλά αρκετά για να μπορώ να καταθέσω μια μαρτυρία για τα συμβάντα.
Πριν από την παραθέση μερικών γεγονότων, πρέπει να επισημάνω ότι ο στόχος της συγκέντρωσης, δηλαδή η περικύκλωση της βουλής, από μόνος του αρκούσε για να είμαστε όλοι ψυλλιασμένοι πως δεν θα αποφευχθούν τα επεισόδια. Γιατί κακά τα ψέμματα, όταν φτάνεις ένα βήμα πριν τη βουλή πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως με ένα σάλτο θα μπουν μέσα. Γιατί κακά τα ψέμματα, όταν βρίσκεσαι ένα κλικ πριν τη βουλή, η καταστολή αναμένεται να είναι πολύ πιο δραστήρια και αρκετά "proactive".
Είδα λοιπόν τα πεσίματα που έγιναν στο πλέξιγκλας, το ξύλο μεταξύ μπάχαλων και αναρχικών, μπάχαλων και ακροδεξιών, αναρχικών και ακροδεξιών, ακροδεξιών και αγανακτισμένων, ασφαλιτών και λοιπών, ξύλο κάθε δυνατού συνδυασμού.
Ποιοι ήταν όλοι αυτοί που έδερναν και ποιους έδερναν;

Μιλώντας με φίλους, αλλά και έχοντας ίδια πείρα, είδα ομάδες χουλιγκάνων (αεκτζήδων, παναθηναϊκών, ολυμπιακών), εθνίκια και μαύρους πιτσιρικάδες, να σουλατσάρουν πέρα δώθε και σε κάθε ευκαιρία να ξεχύνονται προς κάθε κατεύθυνση έτοιμες να "κεράσουν" τους αντιπάλους. Αρκεί να δίνονταν το σήμα από έναν. Δεν μπορώ να θεωρήσω ότι ήταν καμουφλαρισμένοι ασφαλίτες, καθώς μου φαίνεται λίγο δύσκολο πχ. να δέρνουν επιλεκτικά μερικούς βάζελους. Κάποιοι άλλοι ήταν λίγο δύσκολο να έχουν περάσει από την "εκπαίδευση του καλού ασφαλίτη", καθώς ηλικιακά δεν ήταν μεγαλύτεροι από 15-17 ετών. Τα χουλιγκάνια λοιπόν κάθε χώρου έδωσαν το παρόν και σίγουρα ήταν ζήτημα χρόνου να εκδηλωθούν (όπως και εκδηλώθηκαν).
Έζησα και το εξής κωμικοτραγικό: ένας τροχονόμος όχι πάνω από 19-22 ετών, αμούστακο παιδάκι, ως δια μαγείας εμφανίστηκε στη γωνία της Μ. Βρετανίας. Τι στο καλό γύρευε εκεί δεν μπόρεσα να μάθω. Είδα όμως να μετακινείται από δίπλα μου ένα μπουλούκι ανθρώπων (από αυτούς που περιέγραψα πιο πάνω) έτοιμο να κατασπαράξει τον άτυχο (και αρκετά αφελή έως ανόητο) πιτσιρίκο. Προεξάρχοντες στον αγώνα πεσίματος στον μικρό, τρία πρεζάκια που λίγα λεπτά πριν μου ζήτησαν 50 λεπτά "να πιω λίγο νερό ρε φιλαράκι, έχει στεγνώσει το στόμα μου".
Ευτυχώς μια μεγάλη μερίδα ατόμων άρχισε να φωνάζει, ζητώντας να μην πειράξουν τον μικρό. Κάποιοι, όπως και δυο φίλοι μου, έπαιξαν το ρόλο διαμεσολαβητή και κατάφεραν να κατεβάσουν στο μετρό τον τροχονόμο, γλιτώνοντάς τον με μόνο ενθύμιο κάτι ψιλές που άρπαξε. Πιο άτυχος ήταν ένας άλλος, από αυτούς που έτρεξαν να σώσουν τον πιτσιρικά. Αυτός βαφτίστηκε ασφαλίτης και έφαγε πολλές περισσότερες. Ταυτότητα δεν είδαμε, αλλά δεν μπορεί, για να το λένε 5-10 κουκούλες, έτσι θα ήταν.

Το παραπάνω συμβάν, όπως το έζησα και μπορώ με ασφάλεια να το περιγράψω, δείχνει πως η βία δεν ασκείται αποκλειστικά από μπάτσους. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν εκπορεύεται από αυτούς, τουλάχιστον σε κάποιο μικρό (ή μεγάλο) βαθμό. Εκτός από τα βίντεο που διαχρονικά κυκλοφορούν και δείχνουν κουκουλοφόρα όργανα της τάξης, και εκτός της φήμης που κυκλοφορεί ότι εντοπίστηκαν χθες κουκουλοφόροι με ταυτότητα μπάτσου, είμαι της άποψης ότι πολλά από τα "κινήματα" που πρεσβεύουν ή εξυπηρετούν τη βία, έχουν αλωθεί από μυστικούς.
Δεν έχω αποδείξεις, αλλά από τη στιγμή που γνωρίζω πώς στο παρελθόν στήθηκε ένα παρακρατικό σύστημα (με πρώτο και καλύτερο αυτό του Μανιαδάκη επί Μεταξά που κατάφερε όχι μόνο να δημιουργήσει ένα πρακτορικό ΚΚΕ, αλλά πολύ περισσότερο αυτό να εμφανίζεται ως ο αυθεντικός μηχανισμός του τότε παράνομου κόμματος), δεν έχω καμιά αμφιβολία περί της ύπαρξης "φυτευτών" σε κάθε μπαχαλοαναρχικοφασιστοχουλιγκανο μάζωξη. Και αυτοί δεν χρειάζεται να καλέσουν άλλους εκατό ασφαλίτες να συνδράμουν το έργο των μπάχαλων. Αρκεί να ρίξουν λίγο λάδι στη φωτιά ή αρκεί να γνωρίζουν εκ των προτέρων πως πρόκειται να εξελιχθούν τα πράγματα, καθώς κάτι τέτοιο τους βοηθά στο σχεδιασμό των κατάλληλων μεθόδων "εκμετάλλευσης" της έμφυτης τάσης των ομάδων αυτών να εξαπολύουν βίαιες επιθέσεις.
Ίσως αυτό εξηγεί γιατί εδώ και τόσα χρόνια αυτοί οι χρήσιμοι μπάχαλοι παραμένουν ασύλληπτοι, παρά το γεγονός πως η Αθήνα "καμεροκρατείται" και πως κάθε "κουκουλοφόρος" πριν φορέσει την κουκούλα είναι "ξεκουκούλωτος".

Εν πάση περιπτώσει, παρά τις βίαιες εξάρσεις, το κίνημα των αγανακτισμένων (μεταξύ μας σιχαίνομαι αυτή τη λέξη και προτιμώ το τουϊτερίστικο #25mgr) κατάφερε μια νίκη, αλλά σε μια σχετικά εύκολη μάχη.
Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, και ο ανασχηματισμός δεν πρόκειται να ανακόψει την πτωτική πορεία του κυβερνώντος κόμματος. Όμως δεν πρέπει να αμελείται πως η σοσιαλδημοκρατία που επιμένει να κυβερνά πατώντας σε νεοφιλελεύθερες επιλογές κατέρρευσε σε όλη την Ευρώπη (UK, Ιταλία, Γερμανία παλιότερα), και τώρα έφτασε η σειρά των PIG (Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα). Το #25mgr απλά κάνει πιο γρήγορη τη φθορά.

Όλα δείχνουν πως βαδίζουμε προς εκλογές, το αργότερο Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 2011. Εδώ έγκειται το μεγάλο στοίχημα του Συνταγματιωτών (άνω και κάτω). Όπως επέδειξαν (επιδείξαμε) σπάνια πολιτική ωριμότητα επιστρέφοντας στο Σύνταγμα παρά τους τόνους δακρυγόνων, έτσι τώρα οφείλουν (οφείλουμε) να δώσουν (δώσουμε) σάρκα και οστά στο διαφορετικό που οραματίζονται (οραματιζόμαστε). Να γίνουμε καταλύτες περαιτέρω εξελίξεων στο πολιτικό σκηνικό, ζητώντας ρηξικέλευθες αλλαγές στο σύστημα διακυβέρνησης, αλλά και αλλαγές στην κουλτούρα των νεοελλήνων. Για να δούμε...

Ο Αναγνωστάκης δεν έγραψε μόνο το "Φοβάμαι"

2011-06-08T11:47:00.003+03:00

Χαμός στα ιστολόγια, τα social media, τα e-mails με το "Φοβάμαι" του Μανώλη Αναγνωστάκη. Όμως ο Αναγνωστάκης δεν έγραψε μόνο για αυτά που φοβάται. Έγραψε και πολλά πολλά άλλα, αρκετά από τα οποία αντανακλούν στη σημερινή κατάσταση.

Να κάποια, just for the record:

Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε!

Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας

Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας

Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε

Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας

Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη

Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα

Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;

Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας

Κλέφτες!

Στὰ ψέματα παίζαμε!

Κι ἤθελε ἀκόμη...

Κι ἤθελε ἀκόμη πολὺ φῶς νὰ ξημερώσει. Ὅμως ἐγὼ

Δὲν παραδέχτηκα τὴν ἧττα. Ἔβλεπα τώρα

Πόσα κρυμμένα τιμαλφῆ ἔπρεπε νὰ σώσω

Πόσες φωλιὲς νεροῦ νὰ συντηρήσω μέσα στὶς φλόγες.

Μιλᾶτε, δείχνετε πληγὲς ἀλλόφρονες στοὺς δρόμους

Τὸν πανικὸ ποὺ στραγγαλίζει τὴν καρδιά σας σὰ σημαία

Καρφώσατε σ᾿ ἐξῶστες, μὲ σπουδὴ φορτώσατε τὸ ἐμπόρευμα

Ἡ πρόγνωσίς σας ἀσφαλής: Θὰ πέσει ἡ πόλις.

Ἐκεῖ, προσεχτικά, σὲ μιὰ γωνιά, μαζεύω μὲ τάξη,

Φράζω μὲ σύνεση τὸ τελευταῖο μου φυλάκιο

Κρεμῶ κομμένα χέρια στοὺς τοίχους, στολίζω

Μὲ τὰ κομμένα κρανία τὰ παράθυρα, πλέκω

Μὲ κομμένα μαλλιὰ τὸ δίχτυ μου καὶ περιμένω.

Ὄρθιος καὶ μόνος σὰν καὶ πρῶτα περιμένω.

Ἡ ἀπόφαση

Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;

Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.

Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ

Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε

Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ

Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα

Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες

Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια

Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.

Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν. Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.

Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.

Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε

Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας

Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις

Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.

Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:

Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;

Σκεφθεῖτε το καλά. Θὰ περιμένω.

Ἐπίλογος

Κι ὄχι αὐταπάτες προπαντός.

Τὸ πολὺ πολὺ νὰ τοὺς ἐκλάβεις σὰ δυὸ θαμποὺς

προβολεῖς μὲς στὴν ὁμίχλη

Σὰν ἕνα δελτάριο σὲ φίλους ποὺ λείπουν

μὲ τὴ μοναδικὴ λέξη: ζῶ.

«Γιατὶ» ὅπως πολὺ σωστὰ εἶπε κάποτε κι ὁ φίλος μου ὁ Τίτος,

«κανένας στίχος σήμερα δὲν κινητοποιεῖ τὶς μᾶζες
κανένας στίχος σήμερα δὲν ἀνατρέπει καθεστῶτα.»

Ἔστω.

Ἀνάπηρος, δεῖξε τὰ χέρια σου. Κρῖνε γιὰ νὰ κριθεῖς.

* τα ποιήματα "κλέφτηκαν" από εδώ και η εικόνα από εδώ

Η Πλατεία Συντάγματος είναι γκαστρωμένη...

2011-06-06T14:52:00.001+03:00

Φτάσαμε αισίως στη 13^η μέρα των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα. Προσπαθώ να βρίσκομαι εκεί όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε να δείξω και εγώ την αντίθεσή μου για τα όσα τραγελαφικά διαδραματίζονται σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο (εδώ εν συντομία οι λόγοι που συμμετέχω), αλλά και για να αποκρυσταλλώσω άποψη για τη δυναμική της πλατείας.

Η αλήθεια είναι ότι διαφωνώ με πολλά απ’ όσα λέγονται, καθώς και με τον τρόπο που λέγονται. Στην Ελλάδα δυστυχώς δεν έχουμε μάθει να συνδιαλεγόμαστε, να θέτουμε προβληματισμούς και κατάλληλες ερωτήσεις, να δεχόμαστε το διαφορετικό. Μας έλκει η συνθηματολογία καθώς και η τάση να βαδίζουμε πάνω σε δεδομένες (και παρωχημένες) πολιτικές μανιέρες.

Δεν δίνω λευκή επιταγή στη λαϊκή συνέλευση του Συντάγματος, στους διοργανωτές-συντονιστές των θεματικών, στους «μουντζοχέρηδες» της πάνω πλατείας. Από την άλλη όμως θα συνεχίσω να πηγαίνω όσο μου επιτρέπουν οι επαγγελματικές και οικογενειακές μου υποχρεώσεις.

Θα πηγαίνω, μεταξύ άλλων, γιατί (κατά την ταπεινή μου άποψη) απομακρύνεται το φοβικό κλίμα που ανάγκαζε τόσους και τόσους έλληνες να σωπαίνουν πολιτικά και κοινωνικά, γιατί έως σήμερα φαίνεται πως από όλο το σκηνικό βγαίνει απομονωμένη (και κατ’ επέκταση να αποδυναμωμένη) η ακροδεξιά (αλλά και η ακροαριστερά), γιατί ο κόσμος της πλατείας μπορεί να αρχίσει να κατανοεί πόσο δύσκολο πράγμα είναι η δημοκρατία και δη η συμμετοχική (ή αλλιώς άμεση), γιατί οι συγκεντρώσεις ξυπνούν τα πλαδαρά πολιτικά κόμματα από την μεταπολιτευτική τους ραστώνη και τα αναγκάζουν επιτέλους να κινηθούν.

Πηγαίνω γιατί δεν υποτιμώ τη δυναμική που αναπτύσσει το εγχείρημα.

Δυναμική που δεν μπορείς να προσδιορίσεις με ακρίβεια, αλλά υπάρχει, είναι εκεί και διαρκώς μεγαλώνει. Το Σύνταγμα είναι γκαστρωμένο, που θα ‘λεγε και ο Χ. Φλωράκης. Μπορεί να πρόκειται απλά για ανεμογκάστρι, μπορεί να γεννηθεί ένα μικρό τερατάκι, μπορεί όμως και να γεννηθεί ένα υγιές μωρό που με το πέρασμα των χρόνων ενδέχεται να βάλει κι αυτό το χέρι του στη δημιουργία του νέου κοινωνικού συμβολαίου που τόσο απεγνωσμένα χρειάζεται η χώρα.

ΥΓ. Πολλοί φίλοι βρίσκουν απωθητικό το χαρακτήρα των συγκεντρώσεων, δεν πείθονται από τα όσα συμβαίνουν. Δεν τους πιστώνω, ούτε τους θεωρώ συνυπεύθυνους για την κατάσταση της χώρας. Σέβομαι απολύτως την επιλογή τους. Οι γενικοί αφορισμοί υπέρ ή κατά των συγκεντρώσεων είναι κάτι που με θλίβει, αλλά και αυτό το θεωρώ κάτι εκ προοιμίου αδύνατο να αποφευχθεί. Εκεί όμως που εξοργίζομαι και δεν βρίσκω κανένα ελαφρυντικό είναι όταν διαβάζω ή ακούω εμπαθείς αναλύσεις και χαρακτηρισμούς. Πρέπει βέβαια να το πάρω απόφαση, η εμπάθεια δείχνει ανθρώπους εξαιρετικά εκνευρισμένους, ανθρώπους που φοβούνται ότι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, έδαφος που τόσο καλά νόμιζαν ότι είχαν κατά το δοκούν καλλιεργήσει. Έτσι Σταύρο;

ΥΓ2. Ήθελα ειλικρινά να ασχοληθώ με την επιστολή των 32 «διανοούμενων», όμως ο τίτλος με αποτρέπει. Όπως κ.κ. διανοητές θεωρείτε ότι οι μούντζες πρέπει να στραφούν πρώτα προς το πρόσωπο όσων τις αποτολμούν, έτσι και το «Τολμήστε» θα έπρεπε να φανερώνει και να αναδεικνύει τη δική σας τόλμη. Όμως δεν…

Πλατεία Συντάγματος: τέλος του εμφυλίου, με ορισμένες φοβίες...

2011-06-01T17:47:00.001+03:00

Χθες, ήταν η πρώτη φορά που (για οικογενειακούς λόγους) δεν κατέβηκα στο Σύνταγμα, να ενωθώ με τους χιλιάδες συγκεντρωμένους, απέναντι από τη Βουλή, που παρακινούνται μεταξύ άλλων από την απέχθειά τους καταρχήν για το μνημόνιο και την φθίνουσα πορεία της διακυβέρνησης (κατά το governance), αλλά και για το σκορβούτο που πλήττει τα πολιτικά κόμματα και τους θεσμούς της χώρας. Έκατσα λοιπόν και κατέγραψα χθες μερικές ακόμα σκέψεις μου για τις πρώτες μέρες, πατώντας πάνω σε ένα κείμενο του Πιτσιρίκου, περί του τέλους του εμφύλιου.

Είμαι της άποψης ότι για τους περισσότερους Έλληνες και ειδικά για τους νεότερους, ο εμφύλιος πόλεμος δεν υπήρξε ποτέ. Μετά το 1974, με εξαίρεση λίγων περιπτώσεων, μια άτυπη ομερτά κάλυψε τις ελληνικές οικογένειες, σε μια προσπάθεια ολίγον άγαρμπη να επέλθει η λήθη για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Μικρές κουβεντούλες μπορεί να υπήρχαν, όχι όμως ικανές να ανασύρουν πάθη, γύρω από τα οποία χύθηκε τόσο αίμα, και κυρίως νοοτροπίες, που οδήγησαν στην με περισσή ευκολία αφαίρεση ζωών. Αυτό φάνηκε τη δεκαετία του '80, όταν η Ελλάδα χωρίστηκε (για μιαν ακόμη φορά) στα δυο, σε γαλάζια και πράσινα καφενεία, χωρίς όμως να γίνουν σοβαρές αναγωγές πίσω στα εμφυλιακά χρόνια και κυρίως χωρίς να υπάρξει αφορμή για γενικευμένες συρράξεις. Η αναζωπύρωση των όποιων παθών έπρεπε να παραμείνει σε λογικά επίπεδα, και όντως έμεινε.
Κι όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο εύκολο αμελούνται τα δράματα του εμφυλίου, που φαίνεται να αφορούν πλέον, σχεδόν αποκλειστικά , συνταξιούχους ανθρώπους. Όσο όμως αγνοούνται τόσο δυσκολότερα μελετούνται με αποτέλεσμα να λείπει εν πολλοίς η κρίσιμη γνώση που θα γεννήσει πλούσια συμπεράσματα για τα do's and don'ts στην κοινωνικοπολιτική ζωή. Με άλλα λόγια, όσο λιγότερα ξέρεις τόσο πιο πιθανό είναι να ξανακάνεις τα ίδια λάθη.
Από την άλλη, θα ήταν αφελές να θεωρήσω ότι είναι πιθανό σενάριο η "επανεμφυλιοποίηση" της ελληνικής κοινωνίας, ειδικά όταν πλέον έχουμε κυρίως να κάνουμε με ένα "αποϊδεολογικοποιημένο" ακροατήριο. Τον κόσμο που στην μεγάλη του πλειονότητα έχει σταματήσει να ενδιαφέρεται (αν ποτέ το έπραξε) για ιδεολογικά μετερίζια πάνω στα οποία θα χτίσει την δικιά του εξέλιξη.

(Μια μικρή παρένθεση: Όχι ότι οι ιδεολογίες έφτασαν στο τέλος τους. Με την πτώση του τείχους όμως, χάθηκε ο ένας από τους δυο πόλους που γεννούσαν διάφορες εκδοχές πολιτικών ιδεών, πράγμα που τρόπον τινά οδήγησε στην απογύμνωση των ιδεολογιών από το σκληρό πολιτικό τους περίβλημα, χωρίς όμως να εξαφανίσει πλήρως την πολιτική διάσταση.
Δηλαδή, ο κοινός τόπος πλέον ορίζεται από το μοντέλο που ζούμε; Ναι και όχι. Ναι, γιατί είναι το μοντέλο που έχει επιζήσει και άρα είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναπληρωθεί λίαν συντόμως. Όχι, γιατί η αποχαλίνωση αυτού του μοντέλου (ένεκα ελλείψεως αντιπάλου) έχει οδηγήσει στην σημαντική αύξηση των αμφιβολιών γύρω από πολλά στοιχεία του.
Μια τέτοια κατάσταση πιστεύω ότι ζούμε και σήμερα. Η αντίδραση στρέφεται ενάντια στην ελληνική πολιτική ζωή, αλλά αν το επεκτείνουμε λίγο παραπάνω, η αντίδραση εμφανίζει (τουλάχιστον) σοβαρά δείγματα αμφισβήτησης της υφιστάμενης κυρίαρχης πολιτικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ενέχει ΚΑΙ πολιτικό χαρακτήρα -κλείνει η παρένθεση).

Έγραφα λοιπόν ότι δεν θεωρώ πιθανή την τρομακτική αναζωπύρωση των παθών. Όχι μόνο λόγω έλλειψης της "δέουσας" πολιτικής πόλωσης, αλλά και λόγω της σχετικά κοντινής απόστασης που μας χωρίζει από τη φρικτή περίοδο (επιτρέψτε μου την αυθαίρετη επιλογή) 1909 – 1974*, όπου η πόλωση και η αδελφοκτονία είχε καταστεί κάτι συνηθισμένο. Επίσης, θεωρώ απίθανη την ανεξέλεγκτη βία γιατί πολύ απλά λείπουν σήμερα οι κοινωνικοί μηχανισμοί που θα επιτρέψουν τη διάχυση της σε μαζική κλίμακα. Καλώς ή κακώς, το μονοπώλιο της βίας ασκείται σχεδόν αποκλειστικά από τις κρατικές ή/και τις -ακόμα υφιστάμενες αλλά σαφώς με μικρότερη ισχύ- παρακρατικές δομών. Έτσι οι εγγυητές της νόμιμης βίας μπορούν ανά πάσα στιγμή να εξαλείψουν οποιαδήποτε ενοχλητική παρέκκλιση, ασχέτως αν η παρέκκλιση αφορά καθόλα νόμιμες κοινωνικοπολιτικές διεκδικήσεις με καθόλα νόμιμο τρόπο.
Για να μην πολυλογώ, ο εμφύλιος φαίνεται να μην υφίσταται λόγω των αλλαγών στην κοινωνία, αλλά και εξαιτίας του πλαισίου στο οποίο λειτουργούμε. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να δούμε «εμφύλια επεισόδια» υψηλής έντασης και μικρής διάρκειας.

Δεν το κρύβω ότι φοβάμαι δυο πράγματα. Το πρώτο είναι η κόπωση και μια ενδεχόμενη αδυναμία της «πλατείας» να διαμορφώσει στίγμα, να κεντρίσει και να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον των πολιτών (μέσα από εκπαιδευτικές δραστηριότητες, σκέψεις, προτάσεις). Όμως αυτά σε άλλο post.
Το δεύτερο που φοβάμαι είναι η «πρόκληση επεισοδίων», πράγμα που θα «νομιμοποιήσει» την επέμβαση των «νόμιμων» κατόχων του δικαιώματος στη βία (aka ΜΑΤ) και θα τρομάξει τους -στην συντριπτική τους πλειονότητα- φιλήσυχους πολίτες που κατεβαίνουν στο Σύνταγμα. Φοβάμαι, για παράδειγμα, ότι το μεταναστευτικό που διχάζει σήμερα τους πολίτες, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός διαχωρισμού των διαδηλωτών σε προστάτες και εχθρούς των μεταναστών. Αρκεί ένα παρόμοιο συμβάν με αυτό που ζήσαμε πριν από λίγες μέρες με τον άνανδρο χαμό του Μανώλη Καντάρη για να πολωθεί επικίνδυνα το κλίμα, να προκαλέσει νέο πογκρόμ από τους -αγαπητούς σε μερίδα της αστυνομίας- χρυσαυγίτες και να διαρρήξει τη χαλαρή σχέση των «συνδιαδηλωτών». Δεν πρέπει να τσιμπήσουμε σε οποιαδήποτε πρόκληση, να μην αντιδράσουμε σπασμωδικά, ώστε την επόμενη μέρα να είμαστε περισσότεροι.

Οι πολίτες του Συντάγματος δεν είναι μια ομοιογενής μάζα. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να κρατήσουμε καταρχήν ενιαία την παρουσία μας στην πλατεία και να μην επιτρέψουμε να χωριστούμε σε δυο πόλους «στους πάνω και «στους κάτω». Στους έτσι και τους γιουβέτσι. Μας χωρίζουν πολλά με πολλούς, σίγουρα όμως λιγότερα από όσα θέλουμε να πιστεύουμε. Και αυτό που συμβαίνει στο Σύνταγμα, αγαπητέ Πιτσιρίκο, μπορεί όντως να σημαίνει το έμμεσο τέλος του εμφυλίου.

* 1909 = Κίνημα Γουδή, 1974 = πτώση της χούντας. Ενδιάμεσα, δικτατορίες, βασανιστήρια, δυο παγκόσμιοι και άλλοι δυο βαλκανικοί πόλεμοι κοκ.

Ανταπόκριση απ' την Πλατεία Συντάγματος...

2011-05-27T23:48:00.005+03:00

Εργατική η οικογένειά μου, πενταμελής, σε πόλη της επαρχίας. Ένας μισθός κι αυτός χαμηλός, τίποτε κρυφό στην εφορία, δάνειο η οικογένεια δεν πήρε ποτέ.
Έφυγα από το σπίτι, σπούδασα, δούλευα σε μπαράκια για να καλύψω τα έξοδα (και πράγματι τα έβγαζα με το παραπάνω), χρειάστηκα φοιτητικό δάνειο (το πρώτο και τελευταίο δάνειο) για να τελειώσω το μεταπτυχιακό. Πήγα στρατό, βρήκα μισθωτή εργασία (σπουδαία δουλειά οφείλω να ομολογήσω, σε επίπεδο ηθικής ικανοποίησης), έκανα οικογένεια. Καμιά στιγμή δεν θεώρησα ότι στερήθηκα πράγματα, καμιά στιγμή δεν αμφέβαλα για το πόσο γενναιόδωρα μου έχει φερθεί η ζωή. Το αντίθετο.

Έχω όμως ένα ελάττωμα. Δεν μπορώ να αισθανθώ συνυπεύθυνος για την κατάσταση της οικονομίας. Η φαμίλια δεν καταχράστηκε ούτε μια δραχμή, δεν επιδίωξε ποτέ πελατειακές σχέσεις με το πολιτικό σύστημα, αριστερά ή δεξιά, δεν σπατάλησε το κομπόδεμά της, δεν χρεώθηκε σε κανέναν αν δεν ήταν σίγουρη ότι μπορούσε να αποπληρώσει στο ακέραιο την οφειλή της. Δεν μπορώ, λοιπόν, να αυτομαστιγωθώ, ούτε να αποδεχτώ την έννοια της "συλλογικής ευθύνης". Και ούτε πρόκειται.
Συμμετέχω στις δομές αυτής της κοινωνίας, αποδέχομαι ότι χρειάζεται να συνεισφέρω ένα αντάλλαγμα για την "ενσωμάτωσή" μου, το πράττω με το παραπάνω, μέσα από φόρους, πληρωμές για προϊόντα και υπηρεσίες και συμμετοχή στα κοινά (το τελευταίο πάντα στο βαθμό του δυνατού)...
Δεν κομίζω γλαύκες στην Αθήνα, ούτε θέλω να κοκορεύομαι. Είμαι σίγουρος ότι πάμπολλοι έλληνες έχουν παρόμοιο ιστορικό.
Υπάρχουν βέβαια και άλλοι πολλοί, που έχουν βουτήξει λίγο ή πολύ το χέρι στο μέλι. Δεν τους κακίζω όλους. Για κάποιους από αυτούς δέχομαι ως ελαφρυντικό το ότι λειτούργησαν υπό το φόβο των πανίσχυρων δογμάτων του "αν δεν το κάνεις εσύ, θα το κάνει κάποιος άλλος" και του "μη μιλάς θα βρεις το μπελά σου". Κάποιοι άλλοι, ανυποψίαστοι, δέχθηκαν με ευχαρίστηση τα ψίχουλα που πετάχτηκαν ως δόλωμα από μια μερίδα "ιθυνόντων", σε μια προσπάθεια δημιουργίας συνενόχων. Υπάρχουν όμως και αυτοί που έχουν βαρύτατο μερίδιο ευθύνης, αυτοί που σκοπίμως καπηλεύτηκαν κόπους και αξίες άλλων προς ίδιον όφελος, αν και είχαν τη δυνατότητα να μην το πράξουν. Αυτοί πρέπει να πληρώσουν το μάρμαρο, αμβλύνοντας τις πιέσεις που ασκούνται στις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες. Κρίμα που δεν υπάρχει κανείς να αποδώσει ευθύνες.

Βλέπεις, λείπει μια συντεταγμένη Πολιτεία. Που θα φροντίσει να περιορίσει στο ελάχιστο ρεμούλα και αδιαφάνεια. Που θα συντάξει δίκαιους νόμους, θα υπερασπιστεί το δικαίωμα όλων να μην γίνονται αντικείμενο διάκρισης, θα φροντίσει να τιμωρούνται παραδειγματικά όσοι επιδιώκουν να κερδοσκοπήσουν εις βάρος της κοινωνίας, θα διασφαλίσει ένα ανεκτό επίπεδο μόρφωσης και διαβίωσης για τους αδύναμους, θα εγγυηθεί την ακεραιότητα της δικαιοσύνης.

Αυτή η παραπάνω ιστορία, είναι ένας από τους λόγους που έχω ενθουσιαστεί με τις καθημερινές συγκεντρώσεις στις πλατείες της χώρας. Πετάω στα σύννεφα; Κάθε άλλο.
Όντας μέλος μιας πλαδαρής γενιάς, θεωρώ ότι τώρα είναι μεγαλύτερο από ποτέ το χρέος μου να ζητήσω δημόσια και με παρρησία την "μετατροπή" της Πολιτείας και των πολιτών, προς όφελος της αυθεντικής συμμετοχικής δημοκρατίας. Και μόνο το 1% να καταφέρουμε, θα πρόκειται για μια πολύ μεγάλη επιτυχία, που δεν θα διστάσω να μεταφέρω με περηφάνια στα παιδιά μου.

Και το μνημόνιο; Το χρέος; Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει την πεποίθησή μου ότι παρά τις μεγάλες αδυναμίες της εγχώριας κοινωνίας, κύριος υπαίτιος της οικτρής κατάστασης είναι το στρεβλό μοντέλο πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ο σεισμός που χτύπησε πρώτα το τοξικό σκέλος των ισχυρών οικονομιών, προκάλεσε τσουνάμι που βούλιαξε τους πιο αδύναμους κολυμβητές, μη δίνοντάς τους το δικαίωμα να "αλλάξουν".
Κι όταν ο άλλος πνίγεται δεν του ζητάς τα δανεικά, ούτε τον φορτώνεις με περισσότερα χρέη. Τον βοηθάς να "αλλάξει", να ανέλθει στην επιφάνεια μέσα από γενναίες κοινωνικοπολιτικές ρυθμίσεις, ώστε και αυτός να διασφαλίσει τη ζωή του και εσένα να ξεχρεώσει (με το παραπάνω). Σήμερα, όμως, παρατηρούμε το ακριβώς αντίθετο.
Όλοι οι Ευρωπαίοι γνώριζαν, πριν το σεισμό, το μεγάλο πολιτικό έλλειμμα. Όλοι αντιλαμβάνονταν πως ένα μικρό κράτος συσσώρευε υπέρογκα χρέη, πολλές φορές για να ικανοποιήσει επίπλαστες ανάγκες, όπως η προμήθεια γερμανικής "τεχνογνωσίας" και γαλλικών μαχητικών, άλλες φορές για να ικανοποιήσει την ακόρεστη δίψα μιας μερίδας ελλήνων που επιδόθηκε σε φρενίτιδα επίδειξης πλούτου και ισχύος.
Κι όμως αυτό το κράτος διατηρούσε, με το αζημίωτο, σχέσεις στοργής με τους δανειστές του, συνάπτοντας μάλιστα ορισμένες ξεχωριστές "κρυφές" σχέσεις με εκπροσώπους μεγάλων επενδυτικών φορέων της αλλοδαπής. Μόνο όταν άρχισε να πνίγεται, συνειδητοποίησαν ότι μπορεί να χάσουν τα λεφτά τους. Φέρθηκαν λοιπόν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, προχωρώντας σε αηδιαστικούς εκβιασμούς. Εσύ πνίγεσαι και ο άλλος απειλεί να σου ξεριζώσει τα δόντια.

Περίμενε! Τα χρέη θα σου δοθούν πίσω στο ακέραιο, όσα τουλάχιστον δεν προέρχονται από δραστηριότητες που θα αποδειχτούν -πέραν από κάθε αμφιβολία- παράνομες. Αρκεί να αναλάβεις κι εσύ, κύριε δανειστή, την ευθύνη των πράξεών σου και να μας επιτρέψεις να αλλάξουμε αυτά που μας πληγώνουν και μας κατέστησαν υπόλογους σε σένα. Δεν είμαστε δούλοι, ούτε δουλοπρεπείς. Στάθμισε τη βαρύτητα των ιστορικών στιγμών και αποφάσισε να δώσεις επιτέλους "κοινωνικό" προφίλ στην ευρωπαϊκή οικονομία. Κι αν εσύ δεν ακούς, ας ελπίσουμε ότι οι ευρωπαίοι πολίτες έχουν ανοιχτά τα αυτιά τους και είναι διατεθειμένοι να απαιτήσουν ένα δικαιότερο μέλλον.

Αυτός, να στείλουμε δηλαδή μηνύματα και στους υπόλοιπους ευρωπαίους, είναι ένας ακόμα λόγος που κατεβαίνω στο Σύνταγμα ...

* Η φωτό κλεμμένη από το "βλέμμα"