Για ένα ξεθωριασμένο t-shirt εθελοντών "Αθήνα 2004"

Χθες το βράδυ γυρνώντας από τη δουλειά, είδα στην Πλατεία Συντάγματος μια κοπέλα να φορά το μπλουζάκι με το οποίο είχαν ενδυθεί οι εθελοντές κατά τη διάρκεια του "Αθήνα 2004".
Ομολογώ ότι η εικόνα μου δημιούργησε αντιφατικά αισθήματα. Ανακάλεσε στη μνήμη μου σκηνές περασμένες και για τα καλά ξεχασμένες. Σκηνές όπου αρκετοί πολίτες ένιωθαν χρήσιμοι και ευχαριστημένοι. Χρήσιμοι γιατί μετείχαν ενεργά και εθελοντικά στη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση που έζησε ποτέ η χώρα και ευχαριστημένοι γιατί η συνεισφορά τους, η παρέα με άλλους εθελοντές, η (δωρεάν) παρακολούθηση αγωνισμάτων τους προκαλούσε έφτιαχνε τη διάθεσή τους.
Για να μην παρεξηγηθώ: ήμουν και εξακολουθώ να είμαι ενάντια στη διοργάνωση των αγώνων από την Ελλάδα. Μας στοίχισε πολλά και έγινε αιτία πολλών οικονομικών και περιβαλλοντικών δεινών. Οι ολυμπιακοί αγώνες κατάφεραν να διογκώσουν τα ελλείμματα και την όρεξη των εθνικών εργολάβων, ενώ απέτυχαν να φέρουν δομικές αλλαγές για την πολύπαθη αττική γη και τους κατοίκους της.
Από την άλλη, δεν μπορώ όμως παρά να παραδεχθώ πως για αρκετούς συμπολίτες μας, η συμμετοχή στην κατ' αυτούς "γιορτή" ήταν ότι σπουδαιότερο τους έχει συμβεί. Δεν τους κατακρίνω, αντιθέτως τους συγχαίρω για την επιλογή τους να προσφέρουν την εθελοντική τους εργασία. Καλύτερα εθελοντής στο "Αθήνα 2004", παρά "καναπεδάτος" κριτής.
Για αυτό στεναχωριέμαι διπλά για τη σημερινή κατάντια της πόλης, που έπεσε ακόμα χαμηλότερα απ' ότι ήταν πριν τους ολυμπιακούς. Για αυτό θλίβομαι βλέποντας πως το "Αθήνα 2004" συμπαρέσυρε στον πάτο το σύνολο της ελληνικής οικονομίας και συνετέλεσε να οδηγηθεί η χώρα στα πρόθυρα της πτώχευσης.
Όμως είχα ξεκινήσει να γράφω για το μπλουζάκι των εθελοντών. Σημείωνα λοιπόν πως μόλις το είδα μου γεννήθηκαν διφορούμενα αισθήματα. Θυμήθηκα ότι αρκετοί συμπολίτες μας χαίρονταν, ότι η ολυμπιακή λωρίδα παρέμεινε ανοιχτή χωρίς το βούρδουλα της τροχαίας, ότι οι έλληνες γελούσαν μαζί με τους ξένους στην Πλάκα, το Μοναστηράκι, το Θησείο. Από την άλλη, ξεμακραίνοντας, η τελική αίσθηση που μου έμεινε ήταν η πίκρα. Πίκρα γιατί το μπλουζάκι έχει ξεβάψει, μαζί με τα όνειρα όσων (λίγων ή πολλών δεν έχει σημασία) ονειρεύονταν μια Ελλάδα καλύτερη μετά τους αγώνες.
Τι να σκέφτεται άραγε για αυτό η κοπέλα που φορούσε χθες την μπλούζα; Οι αγώνες ξεθώριασαν στη μνήμη της, έχασαν το χρώμα τους, όπως το μπλουζάκι της;

Βρήκα την φωτογραφία που ανάρτησα πιο πάνω στην ιστοσελίδα των "Συνεχιστών εθελοντών Αθήνα 2004". Η ιστοσελίδα τους εδώ.

Περιφερειακές και δημοτικές εκλογές 2010

Την Κυριακή 5 Σεπτέμβρη, σχεδόν 2 μήνες πριν τις εκλογές σε καλλικρατικούς ΟΤΑ και περιφέρειες, διάλεξε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ για να ανακοινώσει τα πρόσωπα που στηρίζει σε κρίσιμες περιφέρειες και δήμους.
Δυο είναι τα ονόματα που συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον: Ο Γιώργος Καμίνης, πρώην Συνήγορος του Πολίτη και υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας και ο Γιάννης Μπουτάρης, γνωστός επιχειρηματίας και υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης.
Απέναντί τους θα βρουν τον Νικήτα Κακλαμάνη και τον Κώστα Γκιουλέκα, αμφότεροι υποψήφιοι της ΝΔ. Προβλέπω αμφίρροπες μάχες και στους δυο δήμους και αναμένω με αγωνία τα αποτελέσματα. Αναμένω, όμως, με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον να μάθω ποιους θα επιλέξουν να "προβάλλουν" τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα.
Ελπίζω πάνω από όλα τη νύχτα της 7ης Νοεμβρίου να αποτύχουν παταγωδώς τα πουλέν των εθνικών εργολάβων. Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα πρόκειται για το πρώτο πραγματικά αισιόδοξο μήνυμα στην Ελλάδα της διαφθοράς, της ρεμούλας και των κομματικών στρατιών. Στην Ελλάδα που έχει χάσει το μπούσουλα και τρώει απανωτά "μνημονιακά" χαστούκια.

Τέλος, αναφορικά με το ζήτημα αποδοκιμασίας ή μη του μνημονίου μέσω των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, θεωρώ πως τίθεται σε λάθος βάση και μάλλον θα συντελέσει στην περαιτέρω σύγχυση του εκλογικού σώματος. Πάντως το θέμα χωράει συζήτηση!

Η οικονομική κρίση και ο αργεντίνος Έλληνας

Λατρεύω τον Quino, κατά κόσμο Joaquín Salvador Lavado. Ίσως γιατί προέρχεται από μια χώρα, την Αργεντινή, που έχει ζήσει στο πετσί της παρόμοιες καταστάσεις με αυτές της Ελλάδας. Δικτατορία και πολιτικές διώξεις. Διαφθορά, μίζες και μια μεγάλη οικονομική κατάρρευση στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας.
Μέσα από τα σκίτσα του, ο Quino καυτηριάζει τα κακώς κείμενα της χώρας του με διορατικότητα και ευστοχία μοναδική. Μάλιστα, αν δεν γνωρίζαμε ποιος είναι και από που προέρχεται θα μπορούσαμε κάλλιστα να τον χαρακτηρίσουμε Έλληνα. Το πιο κάτω σκίτσο φανερώνει του λόγου το αληθές.

Μόλυνση στα Οινόφυτα: Ιδού η λύση για το ασφαλιστικό

Μετά τα αποτελέσματα της επιδημιολογικής μελέτης στα Οινόφυτα, το Υπουργείο Υγείας και το Υπουργείο Εργασίας εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση προτρέποντας τις βιομηχανίες της Ελλάδας να ρυπαίνουν και άλλο.
Ο Υπουργός Εργασίας δήλωσε: "Μετά την άρνηση των συνταξιούχων να δεχτούν μείωση των αποδοχών τους δεν μας μένει άλλη λύση παρά να στραφούμε στην μεγάλη ελπίδα του έθνους: τις βιομηχανίες μας. Τις καλούμε να μην φοβηθούν να σπείρουν κάθε είδους καρκίνο και να κάνουν χρήση όλων των όπλων που διαθέτουν, βαρέα μέταλλα, λιγνίτη, φυτοφάρμακα κοκ. Το ασφαλιστικό μπορεί και πρέπει να σωθεί και ο παντός είδους ρυπαντής πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Δεν μπορεί σήμερα οι βιομηχανίες να διαθέτουν βιολογικούς καθαρισμούς και να μειώνουν την ρύπανση, απλά δεν γίνεται. Αν όλα πάνε περιβαλλοντικώς ορθά και ο κόσμος πεθαίνει από βαθιά γηρατειά, πιστέψτε με, θα καταστραφούμε. Σε αυτό είμαι κάθετος και δεν με φοβίζει καμιά τρόικα".
Ο Υπουργός Υγείας έσπευσε να συμπληρώσει: "Το Υπουργείο ενστερνίζεται τις ανησυχίες του συναδέλφου Υπουργού και παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις εξελίξεις. Τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα της επιδημιολογικής μελέτης μας δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να κινηθούμε. Για αυτό το σκοπό μελετάμε την παροχή κινήτρων μικροημέρευσης κατοίκων επιβαρυμένων περιοχών, όπως τα Οινόφυτα και η Θήβα, η Μεγαλόπολη, η Πτολεμαΐδα και ο θεσσαλικός κάμπος. Θα δημοσιεύσουμε άμεσα Υπουργική Απόφαση με την οποία θα αίρεται η απαγόρευση καπνίσματος σε περιβαλλοντικά υποβαθμισμένες περιοχές και ξεκινάμε άμεσα την αποστολή σταθερής μηνιαίας βοήθειας προς τους κατοίκους των περιοχών αυτών. Σε πρώτη φάση θα χορηγούμε σε κάθε κάτοικο άνω των 12 ετών από 50 τσιγάρα μηνιαίως και αν τα αποτελέσματα νέας επιδημιολογικής μελέτης δείξουν αυξητικές τάσεις θα μεγαλώσουμε το επίδομα τσιγάρου σε 100 τσιγάρα μηνιαίως. Σκέψεις για χορήγηση της βοήθειας σε παιδιά άνω των 5 ετών θα εξεταστούν προσεχώς αν και όλα δείχνουν πως για αυτή την ευάλωτη ομάδα πληθυσμού προσανατολιζόμαστε στο μέτρο της υποχρεωτικής διατροφής με μολυσμένα προϊόντα από περιοχές όπως η Κρήτη, η Λάρισα και η Θήβα".

Το παραπάνω κείμενο δεν έχει καμιά σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Έχω όμως ένα άλλο παράδειγμα από την Τσεχία όπου μελέτη (που συντάχθηκε για λογαριασμό της Philip Morris) δείχνει πως το κάπνισμα θα μειώσει τα έξοδα του συστήματος περίθαλψης... O tempora o mores!

Η κατάσταση στην Ελλάδα ή κορόιδο μισθωτέ...

Του Quino

Ανελεύθεροι και καταρρακωμένοι

Όταν ο Κλοντ Λέβι-Στρος τα έχει πει όλα, ήδη από μακρινό 1955.
Οι ανελεύθεροι στοιβαγμένοι σε πόλεις-κλουβιά, οι ιδεολογίες που εκτείνονται στα άκρα ανάλογα με τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας.
Κατ' επέκταση, η Ελλάδα και δη η υδροκέφαλη Αθήνα βυθίζεται στο τέλμα της, οι κάτοικοι της πρωτεύουσας νιώθουν στο πετσί τους την αυτοκαταπίεση στα πλαίσια της κοινωνίας, η άκρα δεξιά κερδίζει έδαφος πατώντας στα σαθρά θεμέλια ενός μίγματος από πολιτική ανωριμότητα, εθνικιστική αφέλεια, οικονομική δυσπραγία, ένας μικρόκοσμος σε διάβρωση:

"Η ελευθερία δεν είναι ούτε μια νομική εφεύρεση ούτε μια φιλοσοφική κατάκτηση, ιδιοκτησία αγαπημένη πολιτισμών πιο αξιόλογων από άλλους γιατί μόνο αυτοί ήξεραν να την δημιουργήσουν ή να την διαφυλάξουν.
Προκύπτει από μια αντικειμενική σχέση μεταξύ του ατόμου και του χώρου του, μεταξύ του καταναλωτή και των εσόδων που διαθέτει. Όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ο ένας παράγοντας αντισταθμίζεται από τον άλλο και ότι μια κοινωνία πλούσια αλλά πάρα πολύ πυκνοκατοικημένη δεν δηλητηριάζεται από τον υπερπληθυσμό της όμοια με τα παράσιτα που ζουν μέσα στο αλεύρι και που κατορθώνουν να εξολοθρεύσουν το ένα το άλλο από απόσταση με τις τοξίνες τους πριν ακόμα τους λείψει η ύλη που τα τρέφει.
Πρέπει να είναι κανείς πολύ αφελής ή κακόπιστος για να φαντάζεται ότι οι άνθρωποι διαλέγουν τα πιστεύω τους ανεξάρτητα από τις συνθήκες ζωής τους. Γιατί δεν είναι τα πολιτικά συστήματα που προσδιορίζουν το σχήμα της κοινωνικής ύπαρξης, αλλά είναι αντίθετα οι συνθήκες της ζωής που δίνουν νόημα στις ιδεολογίες που τις εκφράζουν: οι ιδεολογίες είναι τα σημεία εκείνα που δεν γίνονται διάλεκτος παρά μόνο με την παρουσία των αντικειμένων στα οποία αναφέρονται".
Κλοντ Λέβι-Στρος, Θλιβεροί Τροπικοί, Εκδόσεις Χατζηνικολή, 8η έκδοση, σελ. 129

Φταίμε και εμείς, φταίτε και εσείς, φταίνε και οι άλλοι. Μόνο ο Χατζηπετρής δεν φταίει!

Τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός είναι πράγματι δύσκολα.
Η Ελλάδα έχει φτάσει για μιαν ακόμη φορά στο χείλος του γκρεμού, και δυστυχώς αυτό συνδυάζεται με την παγκόσμια οικονομική κρίση.
Η οικονομική κρίση σε όλα μήκη και πλάτη της γης βέβαια δεν είναι κάτι αόριστο και γενικόλογο. Έχει όνομα ή μάλλον πολλά ονόματα. Λέγεται ανυπαρξία ελέγχων, κερδοσκοπικοί μηχανισμοί, χρηματιστηριακά παιχνίδια. Όλα αυτά που προκλήθηκαν δηλαδή από τη δράση των ασταμάτητων, ρυπαρών, άπληστων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που άλλοτε λέγονται hedge funds, άλλοτε οίκοι αξιολόγησης, άλλοτε brokers κοκ.

Σαν τα κοράκια στοιβάζονταν πίσω από τα ετοιμόρροπα κορμιά των ανόητων που πίστευαν ότι σε μια νύχτα μπορούν να μετατραπούν σε μεγιστάνες. Καραδοκούσαν δίπλα από τις ρημαγμένες οικονομίες ασταθών και διεφθαρμένων κρατών, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια, υπεραποδόσεις και εξυγιάνσεις. Τηγάνιζαν το μυαλό των ταλαίπωρων μικρομεσαίων, βομβαρδίζοντας το με πληθώρα διαφημίσεων σχετικά με το "πόσο εύκολο είναι να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου παίρνοντας απλά ένα καταναλωτικό δάνειο, αγοράζοντας το δικό σου σπίτι, επενδύοντας σε ομόλογα κορεατικού γουόν" κτλ...
Και έτρεχαν τα κορόιδα και τα μη-κορόιδα, οι μεροκαματιάρηδες και οι προεστοί, οι αετονύχηδες και τα θύματα, όλοι ένα κουβάρι προς την κατάκτηση της επιτυχίας, των χρημάτων, της καταξίωσης.

Ειδικά στην Ελλάδα, όλοι αυτοί κορόιδευαν τον διπλανό τους, ειρωνεύονταν το γιαπωνέζικο μίνι αυτοκίνητο του γείτονα, σιχτίριζαν την ανυπαρξία του κράτους στον οικονομικό έλεγχο, έβριζαν για το άνοιγμα των συνόρων. Παρόλα αυτά οι ίδιοι δεν έκοβαν αποδείξεις, δεν ζητούσαν αποδείξεις, δεν κρατούσαν την τάξη των οικονομικών τους, έδιναν ψίχουλα σε κακόμοιρους μετανάστες από την Ινδία και το Μπαγκλαντές...

Έτσι, φούσκωσε, φούσκωσε, φούσκωσε, ώσπου έσκασε.
Αλλά ποιος φταίει για όλο αυτό?

Σίγουρα φταίμε όλοι, γιατί όλοι το ανεχτήκαμε, όλοι το επικροτήσαμε, άλλος από αριστερά, άλλος από δεξιά, άλλο από μέσα, άλλος στην απ'εξω.
Περισσότερο, βέβαια, φταίει η ρημάδα η Βουλή. Τα κόμματα δηλαδή που έβλεπαν να βυθίζεται η βάρκα, αλλά αυτοί ανάλογα με το στασίδι που βρίσκονταν κοιτούσαν να βολέψουν τα του οίκου τους.
Ακόμα περισσότερο φταίει η όποια κυβέρνηση, δεξιά ή κεντρώα, που έπεσε θύμα εκβιασμών, έγινε υποχείριο επιχειρηματιών, πριμοδότησε τα δικά της παιδιά, στελεχώθηκε από ανίκανους να διαχειριστούν το παγκάρι της εκκλησίας της γειτονιάς.
Όμως, πιο πολύ από όλους φταίνε τα προαναφερόμενα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, της αλλοδαπής ή της ιθαγενής και νυν ημιθανής Ελλάδας. Γιατί αυτοί ξεχείλωσαν την οικονομία. Αυτοί είναι που διαχειρίστηκαν πακτωλό εκατομμυρίων με μόνο στόχο και κίνητρο την δημιουργία υπεραξιών για τους μετόχους και άρα την κτήση υψηλότατων μπόνους.
Και επειδή φταίνε θα περίμενε κανείς να πληρώσουν πρώτοι από όλους.

Αμ δε! Βγήκε ένας εκπρόσωπος των εν Ελλάδι τραπεζών για να δηλώσει με περισσή αυθάδεια ότι "οι τράπεζες δεν μπορούν να λειτουργήσουν αν δεν παράγουν κέρδη"... Και εδώ θα ταίριαζε απόλυτα ένας φανταστικός διάλογος:

- Οι τράπεζες δεν μπορούν να λειτουργήσουν αν δεν παράγουν κέρδη
- Κανείς δεν διαφωνεί. Μέχρι που φτάνουν τα όρια του κέρδους;
- Δεν υπάρχει πλαφόν. Όσο μπορεί η κάθε μια
- Ναι, αλλά ποιος θέτει περιορισμούς στην απληστία;
- Η αγορά βέβαια
- Η αγορά όμως πότε σταματά τους κερδοσκόπους;
- Η αγορά επιτυγχάνει μόνη της την ισορροπία
- Πότε το κατάφερε αυτό;
- Εδώ και χρόνια βρίσκεται σε μια κατάσταση ισορροπίας και διορθωτικών κινήσεων
- Και το κράτος τι ρόλο παίζει;
- Καλή ερώτηση... Προφανώς, να δημιουργεί το κατάλληλο πλαίσιο για την αγορά
- Ποιο πλαίσιο, αφού είπες ότι τους περιορισμούς (άρα και το πλαίσιο) θέτει η αγορά
- Η κυβέρνηση θα πρέπει να βλέπει τις ανάγκες της αγοράς και να ανοίγει τις θύρες σε νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες
- Τι άλλο θα ακούσω!!! Και ο πολίτης;
- Ο πολίτης είναι συνεταίρος και τελικός καταναλωτής. Όλοι μετέχουμε στο πανηγύρι της αγοράς
- Και η θεία μου η Τασούλα;
- Και η θεία σου η Τασούλα
- Για αυτό φτάσαμε εδώ κύριε... Άι σιχτίρ, λαμόγιο!
- Μην βρίζετε κύριε. Δεν ευθυνόμαστε για τα όσα έχουν συμβεί
- Καλά κρασιά... Αλήθεια, πως σας λένε κύριε;
- Χατζηπετρής, Δόκτωρ Χατζηπετρής

* το σκίτσο είναι του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή (03/02/10)