Όταν απορρίπτεται η αίτηση για μια θέση στον παιδικό σταθμό

Διάβασα στο σαββατιάτικο φύλλο της Καθημερινής ένα άρθρο για τα παιδιά που μένουν εκτός παιδικών σταθμών. Λίγες ημέρες πριν, το ίδιο θέμα είχε αναδείξει άρθρο στην Ελευθεροτυπία.
Βάσει των στοιχείων που αναφέρονται στα δυο άρθρα, πάνω από 3.000 παιδιά θα μείνουν εκτός παιδικών σταθμών στην Αθήνα, πάνω από 1.500 στο Περιστέρι, 1.000 στην Ηλιούπολη, 200 στο Βύρωνα κοκ. Σύμφωνα πάντα με τους αρθρογράφους, αιτία αυτής της αδυναμίας εξυπηρέτησης των πολιτών υποτίθεται ότι είναι η αδυναμία για νέες προσλήψεις, η αποχώρηση πολλών υπαλλήλων, η έλλειψη πόρων για κατασκευή νέων παιδικών σταθμών κοκ. Διαφωνώ πλήρως ή μάλλον συμφωνώ μόνο εν μέρει με τις πιο πάνω αιτίες της "κακοδαιμονίας"!
Κανείς δεν αμφιβάλλει πως όταν οι αιτήσεις είναι πολύ περισσότερες από ότι οι θέσεις, κάποια παιδιά αναγκαστικά θα μείνουν απ' έξω. Αμφιβάλλω όμως -και έχω πολλά στοιχεία για αυτό- για την αξιοπιστία και τη διαφάνεια του συστήματος αξιολόγησης των αιτήσεων. Θεωρητικά προτεραιότητα "πρόσβασης" στους παιδικούς σταθμούς ενός δήμου έχουν οι οικογένειες που "ανήκουν" στο δημοτολόγιο και έχουν χαμηλό εισόδημα. Προτεραιότητα επίσης έχουν οι μονογονεϊκές οικογένειες, καθώς και αυτές με μεγάλα προβλήματα κοινωνικής υφής (τα οποία όμως θα πρέπει να αποδεικνύονται).
Ε λοιπόν, γνωρίζω πολλές περιπτώσεις ατόμων που στέλνουν τα παιδιά τους σε δημοτικούς παιδικούς σταθμούς παρότι διαθέτουν αρκετά υψηλό εισόδημα και παρότι η κατοικία τους βρίσκεται σε άλλο δήμο. Γνωρίζω άλλες περιπτώσεις οικογενειών που αναγκάστηκαν να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικό παιδικό σταθμό πληρώνοντας τα μαλλιοκέφαλά τους, γιατί -αν και πληρούσαν όλα τα κριτήρια- κάποιος αγενής υπάλληλος δήμου θεώρησε σωστό να απορρίψει την αίτησή τους με περισσή ευκολία (ίσως προς τέρψη άλλων "φίλων" και "γνωστών")!
Ο έλεγχος δυστυχώς και εδώ ανύπαρκτος. Το σύστημα και εδώ διάτρητο και αδιαφανές. Θύμα αυτού του συστήματος έπεσα και εγώ, πράγμα που με ανάγκασε (με θράσος είναι αλήθεια) να διεκδικήσω το αυτονόητο δικαίωμα να στέλνω το παιδί μου σε παιδικό σταθμό του δήμου, στον οποίο κατοικώ και "εξοφλώ" τα δημοτικά τέλη. Αισθάνομαι άσχημα που αναγκάστηκα να απειλήσω θεούς και δαίμονες για κάτι τόσο αυτονόητο, και αισθάνομαι ακόμα πιο άσχημα γιατί αυτές οι απειλές έπιασαν τόπο, δείγμα ενοχής εκ μέρους κάποιων ανθρώπων της δημοτικής αρχής. Δεν θα αναφέρω το όνομα του δήμου και ούτε έχει σημασία, καθώς το φαινόμενο είναι γενικευμένο.   
Ο αποκλεισμός των παιδιών από τους παιδικούς σταθμούς με αδιαφανή κριτήρια αποτελεί πρώτα και κύρια "κοινωνικό αποκλεισμό" και διάκριση μεταξύ των πολιτών. Η υπόθεση δεν σηκώνει "βύσματα" και άλλες "εξυπηρετήσεις".  Δυστυχώς, όμως, δεν βλέπω κανένα κόμμα να σηκώνει το ζήτημα και να καυτηριάζει τις κακές πρακτικές που ακολουθούνται. Κρίμα, γιατί έτσι το βάρος περνάει πάλι στους μεμονωμένους πολίτες, που καλούνται να αποδεικνύουν καθημερινά ότι δεν είναι "ελέφαντες", ήτοι ότι δεν θεωρούν τους εαυτούς τους "παχύδερμα ολκής".

Η φωτογραφία δείχνει έναν παιδικό σταθμό του Δήμου Μίκρας. Την έκλεψα από την ιστοσελίδα του δήμου και εννοείται πως το συγκεκριμένο άρθρο δεν αφορά τον συγκεκριμένο δήμο... 

ΥΓ. Για το θέμα θα επανέλθω αν και όποτε χρειαστεί. Μόνο, μια συμβουλή προς όσους γονείς διαβάσουν αυτό το κείμενο: Μην μασάτε, διεκδικήστε και θα κερδίσετε...

Ανταγωνιστικότητας το ανάγνωσμα...

Χαμηλή η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας. Έτσι διατείνεται η νέα έκθεση για την ανταγωνιστικότητα των κρατών του κόσμου, που εξέδωσε χθες το World Economic Forum. Η Ελλάδα, σύμφωνα με την έκθεση, καταλαμβάνει πλέον την 83η θέση, 12 θέσεις πιο κάτω σε σχέση με πέρυσι. Σε καλύτερη μοίρα από εμάς βρίσκονται χώρες όπως η Ρουάντα (80η), η Αίγυπτος (81η), η Μποτσουάνα (76η), η Ναμίμπια (74η).
Δεν πρόκειται να σχολιάσω τα ευρήματα της έκθεσης. Περίμενα, εξάλλου, πως η ανταγωνιστικότητα θα βρίσκονταν σε χαμηλά επίπεδα, λόγω των ασφυκτικών δημοσιονομικών περιορισμών, της διαφθοράς, των πελατειακών σχέσεων και της απουσίας μιας σοβαρής πολιτικής κατεύθυνσης.
Ειλικρινά, όμως, χάνω κάθε διάθεση να λάβω σοβαρά υπόψη μου τέτοιου είδους εκθέσεις, από τέτοιου είδους φορείς, όταν διαβάζω πως σε κάποιες φτωχές χώρες υπάρχουν "καλύτερες" συνθήκες ανταγωνιστικότητας απ' ότι σε ανεπτυγμένες χώρες. Και αυτό γιατί αν δεχθώ κάτι τέτοιο, τότε θα πρέπει να αναμένω τη δημιουργία καλύτερων συνθηκών διαβίωσης σε αυτές τις "ανταγωνιστικότερες" τρίτες χώρες.
Διαβάζω όμως μια άλλη λίστα και εκεί επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Η Ναμίμπια βρίσκεται στην 169η θέση αναφορικά με το προσδόκιμο ζωής των κατοίκων της (52.9 έτη). Η Μποτσουάνα βρίσκεται στην 174η θέση (50,7 έτη), ενώ η Ρουάντα μόλις στην 185η με 46,2 προσδόκιμα έτη (ειρήσθω εν παρόδω, η "ανταγωνιστικότερη" Ρουάντα ακόμα σφαδάζει από τις εμφύλιες διαμάχες, ενώ δεν διαθέτει καν σιδηρόδρομο).
Στον αντίποδα, η μη-ανταγωνιστική Ελλάδα καταλαμβάνει την υψηλότατη 19η θέση στον προσδόκιμο χρόνο ζωής, με 79,5 έτη.
Λέτε να μπουν ψύλοι στα αυτιά του Πρωθυπουργού μας ότι η μείωση του χρόνου ζωής των Ελλήνων, θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα? Μάλλον όχι, αλλά εν πάσει περιπτώσει ας μάθουμε να διαβάζουμε διπλά και τριπλά κάποιες "λίστες" και να τις συγκρίνουμε με κάποιες άλλες...
Έτσι μπορεί να προσεγγίσουμε καλύτερα την αλήθεια.

Για ένα ξεθωριασμένο t-shirt εθελοντών "Αθήνα 2004"

Χθες το βράδυ γυρνώντας από τη δουλειά, είδα στην Πλατεία Συντάγματος μια κοπέλα να φορά το μπλουζάκι με το οποίο είχαν ενδυθεί οι εθελοντές κατά τη διάρκεια του "Αθήνα 2004".
Ομολογώ ότι η εικόνα μου δημιούργησε αντιφατικά αισθήματα. Ανακάλεσε στη μνήμη μου σκηνές περασμένες και για τα καλά ξεχασμένες. Σκηνές όπου αρκετοί πολίτες ένιωθαν χρήσιμοι και ευχαριστημένοι. Χρήσιμοι γιατί μετείχαν ενεργά και εθελοντικά στη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση που έζησε ποτέ η χώρα και ευχαριστημένοι γιατί η συνεισφορά τους, η παρέα με άλλους εθελοντές, η (δωρεάν) παρακολούθηση αγωνισμάτων τους προκαλούσε έφτιαχνε τη διάθεσή τους.
Για να μην παρεξηγηθώ: ήμουν και εξακολουθώ να είμαι ενάντια στη διοργάνωση των αγώνων από την Ελλάδα. Μας στοίχισε πολλά και έγινε αιτία πολλών οικονομικών και περιβαλλοντικών δεινών. Οι ολυμπιακοί αγώνες κατάφεραν να διογκώσουν τα ελλείμματα και την όρεξη των εθνικών εργολάβων, ενώ απέτυχαν να φέρουν δομικές αλλαγές για την πολύπαθη αττική γη και τους κατοίκους της.
Από την άλλη, δεν μπορώ όμως παρά να παραδεχθώ πως για αρκετούς συμπολίτες μας, η συμμετοχή στην κατ' αυτούς "γιορτή" ήταν ότι σπουδαιότερο τους έχει συμβεί. Δεν τους κατακρίνω, αντιθέτως τους συγχαίρω για την επιλογή τους να προσφέρουν την εθελοντική τους εργασία. Καλύτερα εθελοντής στο "Αθήνα 2004", παρά "καναπεδάτος" κριτής.
Για αυτό στεναχωριέμαι διπλά για τη σημερινή κατάντια της πόλης, που έπεσε ακόμα χαμηλότερα απ' ότι ήταν πριν τους ολυμπιακούς. Για αυτό θλίβομαι βλέποντας πως το "Αθήνα 2004" συμπαρέσυρε στον πάτο το σύνολο της ελληνικής οικονομίας και συνετέλεσε να οδηγηθεί η χώρα στα πρόθυρα της πτώχευσης.
Όμως είχα ξεκινήσει να γράφω για το μπλουζάκι των εθελοντών. Σημείωνα λοιπόν πως μόλις το είδα μου γεννήθηκαν διφορούμενα αισθήματα. Θυμήθηκα ότι αρκετοί συμπολίτες μας χαίρονταν, ότι η ολυμπιακή λωρίδα παρέμεινε ανοιχτή χωρίς το βούρδουλα της τροχαίας, ότι οι έλληνες γελούσαν μαζί με τους ξένους στην Πλάκα, το Μοναστηράκι, το Θησείο. Από την άλλη, ξεμακραίνοντας, η τελική αίσθηση που μου έμεινε ήταν η πίκρα. Πίκρα γιατί το μπλουζάκι έχει ξεβάψει, μαζί με τα όνειρα όσων (λίγων ή πολλών δεν έχει σημασία) ονειρεύονταν μια Ελλάδα καλύτερη μετά τους αγώνες.
Τι να σκέφτεται άραγε για αυτό η κοπέλα που φορούσε χθες την μπλούζα; Οι αγώνες ξεθώριασαν στη μνήμη της, έχασαν το χρώμα τους, όπως το μπλουζάκι της;

Βρήκα την φωτογραφία που ανάρτησα πιο πάνω στην ιστοσελίδα των "Συνεχιστών εθελοντών Αθήνα 2004". Η ιστοσελίδα τους εδώ.

Περιφερειακές και δημοτικές εκλογές 2010

Την Κυριακή 5 Σεπτέμβρη, σχεδόν 2 μήνες πριν τις εκλογές σε καλλικρατικούς ΟΤΑ και περιφέρειες, διάλεξε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ για να ανακοινώσει τα πρόσωπα που στηρίζει σε κρίσιμες περιφέρειες και δήμους.
Δυο είναι τα ονόματα που συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον: Ο Γιώργος Καμίνης, πρώην Συνήγορος του Πολίτη και υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας και ο Γιάννης Μπουτάρης, γνωστός επιχειρηματίας και υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης.
Απέναντί τους θα βρουν τον Νικήτα Κακλαμάνη και τον Κώστα Γκιουλέκα, αμφότεροι υποψήφιοι της ΝΔ. Προβλέπω αμφίρροπες μάχες και στους δυο δήμους και αναμένω με αγωνία τα αποτελέσματα. Αναμένω, όμως, με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον να μάθω ποιους θα επιλέξουν να "προβάλλουν" τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα.
Ελπίζω πάνω από όλα τη νύχτα της 7ης Νοεμβρίου να αποτύχουν παταγωδώς τα πουλέν των εθνικών εργολάβων. Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα πρόκειται για το πρώτο πραγματικά αισιόδοξο μήνυμα στην Ελλάδα της διαφθοράς, της ρεμούλας και των κομματικών στρατιών. Στην Ελλάδα που έχει χάσει το μπούσουλα και τρώει απανωτά "μνημονιακά" χαστούκια.

Τέλος, αναφορικά με το ζήτημα αποδοκιμασίας ή μη του μνημονίου μέσω των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, θεωρώ πως τίθεται σε λάθος βάση και μάλλον θα συντελέσει στην περαιτέρω σύγχυση του εκλογικού σώματος. Πάντως το θέμα χωράει συζήτηση!

Η οικονομική κρίση και ο αργεντίνος Έλληνας

Λατρεύω τον Quino, κατά κόσμο Joaquín Salvador Lavado. Ίσως γιατί προέρχεται από μια χώρα, την Αργεντινή, που έχει ζήσει στο πετσί της παρόμοιες καταστάσεις με αυτές της Ελλάδας. Δικτατορία και πολιτικές διώξεις. Διαφθορά, μίζες και μια μεγάλη οικονομική κατάρρευση στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας.
Μέσα από τα σκίτσα του, ο Quino καυτηριάζει τα κακώς κείμενα της χώρας του με διορατικότητα και ευστοχία μοναδική. Μάλιστα, αν δεν γνωρίζαμε ποιος είναι και από που προέρχεται θα μπορούσαμε κάλλιστα να τον χαρακτηρίσουμε Έλληνα. Το πιο κάτω σκίτσο φανερώνει του λόγου το αληθές.

Μόλυνση στα Οινόφυτα: Ιδού η λύση για το ασφαλιστικό

Μετά τα αποτελέσματα της επιδημιολογικής μελέτης στα Οινόφυτα, το Υπουργείο Υγείας και το Υπουργείο Εργασίας εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση προτρέποντας τις βιομηχανίες της Ελλάδας να ρυπαίνουν και άλλο.
Ο Υπουργός Εργασίας δήλωσε: "Μετά την άρνηση των συνταξιούχων να δεχτούν μείωση των αποδοχών τους δεν μας μένει άλλη λύση παρά να στραφούμε στην μεγάλη ελπίδα του έθνους: τις βιομηχανίες μας. Τις καλούμε να μην φοβηθούν να σπείρουν κάθε είδους καρκίνο και να κάνουν χρήση όλων των όπλων που διαθέτουν, βαρέα μέταλλα, λιγνίτη, φυτοφάρμακα κοκ. Το ασφαλιστικό μπορεί και πρέπει να σωθεί και ο παντός είδους ρυπαντής πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Δεν μπορεί σήμερα οι βιομηχανίες να διαθέτουν βιολογικούς καθαρισμούς και να μειώνουν την ρύπανση, απλά δεν γίνεται. Αν όλα πάνε περιβαλλοντικώς ορθά και ο κόσμος πεθαίνει από βαθιά γηρατειά, πιστέψτε με, θα καταστραφούμε. Σε αυτό είμαι κάθετος και δεν με φοβίζει καμιά τρόικα".
Ο Υπουργός Υγείας έσπευσε να συμπληρώσει: "Το Υπουργείο ενστερνίζεται τις ανησυχίες του συναδέλφου Υπουργού και παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις εξελίξεις. Τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα της επιδημιολογικής μελέτης μας δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να κινηθούμε. Για αυτό το σκοπό μελετάμε την παροχή κινήτρων μικροημέρευσης κατοίκων επιβαρυμένων περιοχών, όπως τα Οινόφυτα και η Θήβα, η Μεγαλόπολη, η Πτολεμαΐδα και ο θεσσαλικός κάμπος. Θα δημοσιεύσουμε άμεσα Υπουργική Απόφαση με την οποία θα αίρεται η απαγόρευση καπνίσματος σε περιβαλλοντικά υποβαθμισμένες περιοχές και ξεκινάμε άμεσα την αποστολή σταθερής μηνιαίας βοήθειας προς τους κατοίκους των περιοχών αυτών. Σε πρώτη φάση θα χορηγούμε σε κάθε κάτοικο άνω των 12 ετών από 50 τσιγάρα μηνιαίως και αν τα αποτελέσματα νέας επιδημιολογικής μελέτης δείξουν αυξητικές τάσεις θα μεγαλώσουμε το επίδομα τσιγάρου σε 100 τσιγάρα μηνιαίως. Σκέψεις για χορήγηση της βοήθειας σε παιδιά άνω των 5 ετών θα εξεταστούν προσεχώς αν και όλα δείχνουν πως για αυτή την ευάλωτη ομάδα πληθυσμού προσανατολιζόμαστε στο μέτρο της υποχρεωτικής διατροφής με μολυσμένα προϊόντα από περιοχές όπως η Κρήτη, η Λάρισα και η Θήβα".

Το παραπάνω κείμενο δεν έχει καμιά σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Έχω όμως ένα άλλο παράδειγμα από την Τσεχία όπου μελέτη (που συντάχθηκε για λογαριασμό της Philip Morris) δείχνει πως το κάπνισμα θα μειώσει τα έξοδα του συστήματος περίθαλψης... O tempora o mores!

Η κατάσταση στην Ελλάδα ή κορόιδο μισθωτέ...

Του Quino