Πως (δεν) θα κόψουμε το κάπνισμα

Είχα να επισκεφτώ την Ιταλία από το Φλεβάρη του 2006. Πέντε χρόνια μετά επιστρέφω στην γειτονική μας χώρα, την χώρα του Μπερλουσκόνι, αλλά και τη χώρα που έχει κόψει το τσιγάρο σε δημόσιους χώρους εδώ και 5 χρόνια.
Το 2006 λοιπόν, έφτασα στην αιώνια πόλη, λίγες μέρες μετά την απαγόρευση του καπνίσματος. Μου έκανε εντύπωση η πειθαρχία των Ούνα Φάτσα Ιταλών. Όπως με ενημέρωσαν οι ιταλοί φίλοι μου, μια μέρα μετά την απαγόρευση όλοι οι καπνιστές συσσωρεύονταν πειθήνια έξω από καταστήματα και μπαρ, κάπνιζαν γρήγορα το τσιγαράκι τους (έως την γόπα) και επέστρεφαν στην ζέστη των δημόσιων χώρων (μην ξεχνάμε ότι η απαγόρευση ξεκίνησε τον χειμώνα σε μια χώρα αρκετά πιο βόρεια από την Ελλάδα). Δεν άνοιξε μύτη, δεν τέθηκε θέμα επιβολής του νόμου, δεν υπήρξαν ειδικοί μηχανισμοί επιφορτισμένοι με την διατήρηση της «τάξης».
Πέντε χρόνια μετά, το 2011, εννοείται ότι δεν υπάρχουν παρεκκλίσεις. Όλοι έχουν πλήρως συμβιβαστεί με τον κανόνα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι γείτονες σταμάτησαν να καπνίζουν.
Στην Ελλάδα ο πρώτος νόμος, έδωσε πάσα στον δεύτερο και αυτός μεταλαμπάδευσε την αταξία στον τρίτο, χωρίς να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα χρειαστούν μερικοί ακόμη, απλά και μόνο για να ισχύσει παραφρασμένο το ρητό «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα χρόνια κοσκινίζει (και φτιάχνει νόμους)».
Δεν θεωρώ ότι είμαστε περισσότερο θεριακλήδες. Δεν θεωρώ ότι δεν μπορούμε να σβήσουμε το τσιγάρο σε κλειστούς χώρους επειδή καπνίζουμε «σαν Τούρκοι». Ακόμα και οι Τούρκοι σέβονται το νόμο.
Αυτό που λείπει είναι η κοινή λογική εκ μέρους των κυβερνήσεων, καθώς και η στοιχειώδης δυνατότητα να πείσουν για αυτά που ψηφίζουν και εξαγγέλλουν. Λείπει επίσης από τους Έλληνες ο σεβασμός προς την Πολιτεία, πράγμα που διαχέεται σε όλες τις βαθμίδες της κοινωνικής ζωής. Δεν τους αδικώ. Οι κυβερνήσεις έκαναν ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να πείσουν πως οι νόμοι είναι πάντα για τους άλλους και ποτέ για τους «ημέτερους», τους «ισχυρούς», τα «γαλάζια ή πράσινα παιδιά».
Προσωπικά αν και καπνιστής, συμφωνώ με την απαγόρευση σε όλους τους δημόσιους χώρους, με την εξαίρεση των μπαρ και γενικά των κέντρων διασκέδασης όπου δεν σερβίρεται φαγητό. Εκεί θα μπορούσε και θα έπρεπε να υπάρχει δικαίωμα επιλογής (παράλληλα με τη δυνατότητα «εξαγοράς» του δικαιώματος στο καπνίζειν). Όπως γίνεται για παράδειγμα στο Βέλγιο και αρκετές άλλες χώρες της ΕΕ.
Αλλά με τόσους φωστήρες, τόσα «αμερικανάκια» χωμένα στην πολιτική σκηνή του τόπου, τόσους πονηρούς πολιτικάντηδες, τόσο σαθρή δημόσια διοίκηση, τόσο διαβρωμένη ελληνική κοινωνικότητα, τόσους αρειμάνιους ψευδόμαγκες, τόσο μεγάλο κενό στην ανάδειξη κοινών αξιών, και τόσο μεγάλο χάσμα στην πιθανότητα σύναψης ενός ελάχιστου κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ πολιτείας και λαού, θα δείτε ότι και ο νόμος Λοβέρδου θα καταλήξει στον κάλαθο των αχρήστων.
Ανάβω ένα τσιγάρο στην μακρινή Σιένα και αποτίω φόρο τιμής στην ελληνική βλακεία. Στην υγειά μας.

#noJusticegr

Πήρε φωτιά το twitter. Στο #noJusticegr εξοργισμένοι "συντουιτεράδες" βγάζουν το άχτι τους για την μιζέρια, την διαφθορά και την ατιμωρησία που βασιλεύει στην πολιτική ζωή του τόπου.
Το κακό με τη θεματολογία hashtag είναι πως εξαντλείται στην επικαιρότητα, ή με άλλα λόγια βρίσκει την κορύφωσή της παράλληλα ή λίγο μετά την αναγγελία ενός γεγονότος, για να σβήσει στη συνέχεια υπό το βάρος άλλων πιο επίκαιρων γεγονότων, τα οποία με τη σειρά τους γίνονται αφορμή ή αιτία για νέους "χασταγκάμπιλε" τίτλους.
Υπάρχουν βέβαια από την άλλη ορισμένα κρίσιμα και απολύτως θετικά γεγονότα, γύρω από την τουιτερική κινητοποίηση των ελλήνων. Καταρχήν αφορά και εκπορεύεται από ένα διόλου αμελητέο μέρος της ελληνικής κοινωνίας (όχι μεγάλο), το οποίο διαθέτει υψηλότερο επίπεδο γνώσεων και δεξιοτήτων σε σχέση με τον ελληνικό μέσο όρο, μικρότερο μέσο όρο ηλικίας σε σχέση με το σύνολο της χώρας, μεγαλύτερη διάθεση να αλλάξει "κακώς κείμενα". Πρόκειται με άλλες λέξεις, για ένα κομμάτι του λαού που δεν μπορεί να αγνοηθεί από τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες της χώρας.
Επιπλέον και ανεξάρτητα από το  #noJusticegr, η συνεχής ανταλλαγή γνώσεων και πληροφοριών, με τη μορφή τιτιβίσματος σε σχεδόν real time χρόνο, "καλλιεργεί" μια νέα κουλτούρα που υπό προϋποθέσεις μπορεί να κάνει πράξη την παράφραση του ρητού "λαός μορφωμένος (και ενημερωμένος), ποτέ νικημένος (και εξαπατημένος)".
Η συνεχής αμφισβήτηση του σημερινού πολιτικού εξαμβλώματος (της υποτιθέμενης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας) εντός του ζεστού κόλπου ενός "γαλάζιου καναρινιού", έρχεται επιπλέον σαν αντίδοτο στην σημερινή (συν)ενοχική ή/και αμήχανη ή/και ανίκανη δημοσιογραφία. Αναδεικνύονται κείμενα, αποσυνθέτονται άλλα, δημιουργούνται νέα, μέσα σε μόλις 140 χαρακτήρες.
Όντας νέος στο τιτίβισμα παραμένω ακόμα σχετικά αδρανής, βλέποντας και μαθαίνοντας για το εργαλείο που εν πρώτοις ξενίζει για την λιτότητα και τον καταιγισμό των σκέψεων, στη συνέχεια όμως σε κερδίζει για την αμεσότητά του και την ουσιαστική δημιουργία ενός άτυπου δικτύου όχι υποτιθέμενων "αλά facebook φίλων", αλλά πραγματικών "συνοδοιπόρων".
Το στοίχημα είναι να παραμείνει ο δυναμισμός μιας κρίσιμης μάζας ελλήνων τουιτεράδων (που σίγουρα δεν είναι ένα ομογενοποιημένο σύνολο) και γενικά σοσιοδικτυωμένων, όμως λείπουν κάποια στοιχεία για να περάσει αυτό το άτυπο κίνημα σε ένα επόμενο στάδιο (αν μπορεί και όποτε το επιθυμεί). Λείπει ακόμα η πολιτικοποίηση (πέρα και μακριά από κόμματα) των δράσεων και αντιδράσεων, καθώς και μια ξεκάθαρη Βαστίλη. Ποια είναι τα τείχη που πρέπει να πέσουν, ποιες είναι οι αλλαγές που πρέπει να κυνηγηθούν, ποιοι είναι αυτοί που πρέπει να "εξοστρακιστούν" και πως ελέγχονται οι "καλές προθέσεις" όσων θα επιχειρήσουν να πάρουν τη θέση τους, ποια θα είναι η στάση και κίνηση των δικτυωμένων πολιτών μακριά από τα πληκτρολόγια τους;
Θα μου πείτε ότι αυτές οι απαντήσεις δεν μπορούν και ίσως δεν πρέπει να δοθούν μέσα από το δίκτυο συμμετεχόντων στα "χασταγκαρίσματα". Συμφωνώ για τώρα. Κάποια στιγμή, όμως, και δοθείσης της εξωφρενικής κατάστασης που επικρατεί στην πολιτική, δικαστική, οικονομική ζωή του τόπου κάποια στιγμή είναι πολύ πιθανό να τεθούν τα συγκεκριμένα ερωτήματα και να ζητηθεί μια απάντηση επί του πρακτέου. Και τότε θα πρέπει να είμαστε σε θέση να δώσουμε απαντήσεις, προτείνοντας και όχι απλά καταλύοντας. Σε διαφορετική περίπτωση, υπάρχει ο κίνδυνος να δούμε απλά την αλλαγή του Μπεν-Άλι με τον Γκανουτσί.
Ας μην προτρέχουμε, αλλά ας το έχουμε υπόψη...  

Δεν ξεχνώ

Το πιο κάτω κείμενο γράφτηκε πριν από περίπου 5 χρόνια. Το διάβασα χθες το βράδι και σκέφτηκα πως παραμένει επίκαιρο, ανταποκρίνεται στις σημερινές μου σκέψεις και αξίζει να ανασυρθεί από τη λήθη. Περί λήθης εξάλλου και το θέμα του.

Θα ήθελα να σταματήσω να ξεχνάω. Μικρός άκουγα τη φράση «δεν ξεχνώ» κι έλεγα πως ούτε εγώ θα ξεχάσω όλα τα κακά που συμβαίνουν στον τόπο μου.
Δυστυχώς, όμως, αφήνω κι εγώ τα γεγονότα να καταχωνιάζονται βαθιά μέσα στη μνήμη μου. Κι αν έχω μια "δικαιολογία λήθης" για αυτά που συνέβησαν όταν ήμουν μικρός ή ακόμα-ακόμα αγέννητος, θεωρητικά δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό για όσα σβήνονται από το μυαλό μου σήμερα, όντας στην ακμή της «συνειδητότητάς» μου.
Εξπρές Σάμινα, ελικόπτερα του Ε.Κ.Α.Β. που έπεφταν, ο τραγικός σεισμός του 99, η απώλεια του αγαπημένου μου παππού το 97, ο θάνατος μιας φίλης πριν από 6 χρόνια… Γεγονότα τραγικά όταν συνέβησαν πριν από χρόνια, αλλά τώρα μακρινά, θαρρείς βγαλμένα από κάποιο όνειρο.
Κι ο κατάλογος συνεχώς γεμίζει με απώλειες, και το καρνέ μου συνεχίζει τις αυξομειώσεις στις καταχωρήσεις του. Μη με παρεξηγήσετε, δεν πρόκειται να διαγραφεί οριστικά τίποτα από το θυμικό μου. Μονάχα ακολουθώ τη διαδικασία την προσφιλέστατη σε όλους τους ανθρώπους.
Δεν αντέχουμε τον πόνο, τον συνεχή, τον έντονο, τον μόνιμο. Η αντίσταση που ανέπτυξε ο οργανισμός μας, θαρρείς σε αγαστή συνεργασία με το χρόνο, επιβάλει τη λήθη. Ώρες-ώρες φαντάζομαι τον εαυτό μου σαν μια μπάλα στο γήπεδο της ζωής. Αποστολή μου η επίτευξη του γκολ, η επίτευξη δηλαδή των στόχων που έχω θέσει. Αλλά, δυστυχώς εγώ είμαι η μπάλα και δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είμαι μόνος σε αυτό το γήπεδο. Οι ποδοσφαιριστές στο τεραίν χωρίζονται σε καλούς και κακούς. Κι αν οι καλοί παίκτες (δηλαδή οι καλές στιγμές, τα ωραία γεγονότα) με κλωτσούν προς το τέρμα, από την άλλη οι κακοί (τα δυσάρεστα, τα πλήγματα της μοίρας) με αποκρούουν και με γυρνάνε πίσω. Ζαλίζομαι από τα συνεχή χτυπήματα, εντούτοις συνεχίζω. Έχω ένα σκοπό σε αυτή τη ζωή, δεν είμαι παρείσακτος στο μικρό μου ενδιαίτημα. Συνεχίζω να ελπίζω, συνεχίζω να επιζητώ το τέρμα παρά τα πισωγυρίσματα της μοίρας, παρά τον πόνο που νιώθω. Συνεχίζω…
Δυστυχώς, θα συνεχίσω να ξεχνάω. Δυστυχώς, νέα τραγικά συμβάντα θα έρχονται να μου θυμίζουν άλλα αρνητικά συμβάντα που πλέον φωλιάζουν στα απύθμενα βάθη της ψυχής μου. Ευτυχώς, νέα ευχάριστα γεγονότα θα γεμίζουν λίγο ή πολύ τις μπαταρίες μου.
Και κατά καιρούς θα θυμάμαι τη ρήση «δεν ξεχνώ».

* Η φωτογραφία έρχεται από το ιστολόγιο korineto

Χωρίς τίτλο...

Χωρίς τίτλο...

Να αλλάξω σήμερα μοτίβο. Να μιλήσω για την χαρά να είσαι πατέρας και μάλιστα εις διπλούν. Και να ζητήσω συγνώμη από τα ζουζούνια μου για εκείνες τις φορές που βυθίζομαι σε εργασιομανιακές και πολιτικόστροφες εμμονές, που παρασύρομαι από τα όσα στραβά συμβαίνουν εκεί έξω, που δίνω σημασία σε ανθρώπους πεζούς και γεγονότα μίζερα, που εξοργίζομαι από τις απόψεις ρηχών διανοούμενων και σκαιότατων πολιτικών, ξεχνώντας -έστω για λίγο- πως τα μαγκάκια μου είναι το καλύτερο αγχολυτικό, μοναδική πηγή γνώσης και αύρα ζωής!

Το σύνδρομο ΟΣΑΜΑ "Όχι Στην Αυλή Μου, Αλήτες"

Έβλεπα πριν μερικές εβδομάδες, στον Εξάντα, μια τρομακτική περιγραφή γύρω από την ιδιωτικοποίηση του νερού και τον αποκλεισμό-καταδίκη χιλιάδων ανθρώπων από επαρκή πρόσβαση σε νερό ικανοποιητικής ποιότητας.
Σκέφτηκα τότε, δεν ξέρω γιατί, το σύνδρομο NIMBY (not in my back yard) ή ελληνιστί, το σύνδρομο "όχι στην αυλή μου" ή υποκειμενιστί (sic) το σύνδρομο "ΟΣΑΜΑ" ήτοι "όχι στην αυλή μου, αλήτες". Είναι το σύνδρομο που υποτίθεται ότι καταλαμβάνει μεγάλη μερίδα πολιτών σε τοπικές κοινωνίες ανά τον κόσμο, με αποτέλεσμα να αντιτίθενται (οι πολίτες) στην κατασκευή και λειτουργία έργων διαφόρων μορφών ή/και στην υλοποίηση ποικίλων παρεμβάσεων. Το σύνδρομο πήρε αυτό το όνομα γιατί θεωρητικά οι πολίτες που αντιδρούν δεν θα είχαν πρόβλημα να γίνουν κάπου αλλού οι παρεμβάσεις. Αρκεί να μην γίνουν δίπλα τους.
Θα μπορούσα να αναφέρω μερικά παραδείγματα ΝΙΜΒΥ, αλλά δεν το κάνω. Και δεν το κάνω γιατί υπακούοντας πάντα στα κελεύσματα της δημοκρατίας πιστεύω ακράδαντα πως είναι στο χέρι καθενός ενδιαφερόμενου να πείσει μια κοινωνία (μεγάλη ή μικρή) για τα δίκαια των ισχυρισμών του ή για την σκοπιμότητα των έργων του. Όταν π.χ. οι κάτοικοι μιας περιοχής δέχονται την κατασκευή χωματερής στα εδάφη τους, ενώ σε μια άλλη δεν την θέλουν, πάει να πει πως κάτι έχει γίνει λάθος είτε στο σχεδιασμό του έργου, είτε στον χειρισμό της υπόθεσης, είτε στις προσλαμβάνουσες ήτοι στις αντιλήψεις των εκεί πολιτών.
Όμως για αυτό υπάρχουν τα λάθη, για να διορθώνονται. Και για αυτό βρίσκεται στην "υπηρεσία" μας η διαλεκτική, για βρίσκουμε κοινούς τόπους μέσα από αλλεπάληλες διελκυστίνδες λόγων.
Δυστυχώς, όμως, όπως σήμερα η λέξη "λαϊκισμός" έχει χάσει το νόημα και την στοχοθέτηση της, εκστομιζόμενη πλέον κατά δικαίων και αδίκων, έτσι και η έννοια του ΝΙΜΒΥ έχει γίνει λάστιχο. Πλέον, όποιος αντιδρά σε μια παρέμβαση κινδυνεύει να θεωρηθεί εχθρός της προόδου, κομπλεξικός κτλ, χωρίς επί της ουσίας να εξετάζεται το βάσιμο ή μη των αιτιάσεών του. Ή στον αντίποδα, κάθε έργο αξιοσημείωτου μεγέθους κινδυνεύει να χαρακτηριστεί "όνειδος" και πηγή όλων των κακών ενός τόπου.

Έβλεπα, όπως ανέφερα στην αρχή, τον Εξάντα και ανακάλεσα στην μνήμη μου άλλες πληροφορίες για τον μαρασμό ορισμένων περιοχών σε Ελλάδα και εξωτερικό εξαιτίας "αμφιλεγόμενων" επενδύσεων που δεν τήρησαν βασικούς κοινωνικοοικονομικούς και περιβαλλοντικούς κανόνες. Και τότε σκέφτηκα ότι μπορεί μια μεγάλη μερίδα επενδυτών να πάσχει και αυτή από το σύνδρομο ΝΙΜΒΥ εξαιτίας επενδύσεων που οι ίδιοι κάνουν. Πόσα άραγε κορυφαία στελέχη της δημόσιας διοίκησης ή του επενδυτικού κόσμου έχουν δεχθεί την κατασκευή "αμφιλεγόμενων" και "βρώμικων" έργων "δίπλα στην αυλή τους";   
Για αυτό λέω δημοκρατία, σεβασμός στους κανόνες, απόλυτη διαφάνεια και διάλογος επί τεκμηριωμένων και σφαιρικών απόψεων. Από όλους και για όλα! 
Και ιδίως από τους "μεγάλους" και τους "γνωστικούς" προς τους "μικρούς" και τους "αμόρφωτους". Μόνο έτσι το ΝΙΜΒΥ θα θεραπευτεί. Μόνο έτσι η ελληνική κοινωνία θα αποκτήσει συνοχή και θα χαράξει κοινή πορεία. Σε διαφορετική περίπτωση οι fast-track εμμονές θα φέρουν μεγαλύτερη ένταση, μεγαλύτερη καθυστέρηση, και μετατροπή του ΝΙΜΒΥ σε ΒΑΝΑΝΑ (build absolutely nothing anywhere near anything).

Είσαι υπέρ ή κατά του μνημονίου;

Οι αναλύσεις για το μνημόνιο είναι πολλές σε καθημερινή βάση. Η πραγματικότητα μπερδεύεται με τις δοξασίες, η σιωπηλή αγωνία με τους αλαλαγμούς, η σύνεση με την φρενίτιδα και όλοι μαζί μπλεχτήκαμε σε ένα κουβάρι παρέα με οικονομικές αξιολογήσεις, πολιτικές παραφωνίες, κοινωνικές αναταράξεις.
Χωριστήκαμε σε δυο μεγάλα στρατόπεδα. Οι δυο παρατάξεις ακούν στο όνομα «Μνημονιακοί» και «Αντιμνημονιακοί», αν και οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως κάθε μία από αυτές διαθέτει πολλές υποκατηγορίες. Για παράδειγμα, υπάρχουν αντιμνημονιακοί που συμφωνούν με αρκετά από τα επιβληθέντα μέτρα, ενώ στην αντίπερα όχθη είναι πολλοί οι μνημονιακοί που ντρέπονται για μερικές από τις σαρωτικές αλλαγές.
Μονίμως με ρωτούν φίλοι και γνωστοί να δηλώσω την τοποθέτησή μου. Αν είμαι δηλαδή ένας μνημονιακός ή αντιμνημονιακός. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από αυτό.
Σε γενικές γραμμές είναι αλήθεια πως τάσσομαι κατά του παρόντος μνημονίου γιατί διαφωνώ με πολλές βασικές επιλογές, περί ιδιωτικοποίησης των πάντων, περί περικοπών επί βασικών κεκτημένων εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Διαφωνώ γιατί διαπνέεται από μια άκρα νεοφιλελευθερίζουσα στάση, βγαλμένη εν πολλοίς από τα κιτάπια του Μίλτον Φρίντμαν και των παιδιών του Σικάγου. Διαφωνώ γιατί βασίζεται σε πολλές δράσεις «καρμπόν», ίδιες για την Αργεντινή και τη Ρουμανία, ίδιες για την Ελλάδα και την Ισλανδία, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι τυχόν εθνικές ιδιαιτερότητες και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης κάθε χώρας.
Διαφωνώ επίσης γιατί δεν θέτει το ζήτημα επί των τύπων των ήλων, καθώς διαπνέεται από μια άκρως «λογιστικίζουσα» στάση, χωρίς να αναγνωρίζει το πασιφανές γεγονός πως η κρίση δεν είναι ελληνικό πρόβλημα, αλλά μια ευρωπαϊκή και παγκόσμια χιονοστιβάδα που -όπως πάντα- παρασύρει πρώτα τους αδύναμους κρίκους. Διαφωνώ γιατί δεν βάζει κανένα φραγμό στις κερδοσκοπικές τάσεις, παρά μόνο τις μεταμφιέζει σε νέα δομημένα, αδόμητα, ομολογημένα και ανομολόγητα ομόλογα.
(Παρένθεση: Η κατάσταση μου θυμίζει λίγο την καταστροφή της Νέας Ορλεάνης από τον τυφώνα Κατρίνα ή τις επιπτώσεις της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής. Οι αδύναμοι επωμίζονται το μεγάλο βάρος των επιπτώσεων, ενώ παρατηρούν τους ισχυρότερους να διαγκωνίζονται για την δημιουργία υπεραξιών πάνω στην ανθρώπινη δυστυχία. Η κρίση ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, διογκώθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα και τώρα αρχίζει να κατατρώει τις σάρκες των λιγότερο συνεπών. Όσο όμως το θηρίο βρίσκει τροφή θα δυναμώνει, θα μεγαλώνει η όρεξη του για νέα περισσότερο παχύσαρκα θύματα (βλ. Ισπανία, Πορτογαλία, ίσως Ιταλία κοκ). Κλείνει η παρένθεση).
Από την άλλη βέβαια δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω πως αν δεν υπήρχε μνημόνιο θα έπρεπε να το εφεύρουμε. Και αυτό γιατί στην Ελλάδα των τελευταίων 188 χρόνων (δηλαδή από σύστασης του νεοελληνικού κράτους) μονίμως μικρές ομάδες συμφερόντων παρασιτούν εις βάρος των περισσότερων. Μονίμως η πορεία της οικονομίας εκτραχύνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Μονίμως έρχονται ως από μηχανής θεοί οι λογής πάτρωνες από Ευρώπη και Αμερική να δώσουν βοήθεια με το ένα χέρι, για να καρπωθούν τα διπλάσια με το άλλο χέρι (βλ. υψηλότοκα δάνεια, παρεμβάσεις στα κυριαρχικά δικαιώματα κοκ). Μονίμως οι λίγοι που κερδίζουν τα πολλά ή/και ασκούν εξουσία προσπαθούν (με μεγάλη επιτυχία) να μετατρέψουν σε συνένοχους τους πολλούς, πετώντας άλλοτε ξεροκόμματα και άλλοτε θέσεις εργασίας στο δημόσιο, κάνοντας τα στραβά μάτια σε ατασθαλίες των ελλήνων small time crooks, αναγκάζοντας τους νεοέλληνες να υποκύψουν με ευκολία (ου μην και με ευχαρίστηση) στα φακελάκια, τις εξυπηρετήσεις και γενικώς σε κάθε παράνομη συναλλαγή.
Την ίδια στιγμή, το επίπεδο του μέσου έλληνα κρατιέται σταθερά λίγο πάνω από το μηδέν και σίγουρα πολύ μακριά από την δυνατότητα αυτογνωσίας και ευσυνειδησίας, ενώ επιπλέον το DNA του νεοέλληνα έχει ποτιστεί με την αμερικανιά “live and let die” καθώς και με το γνωστό ανέκδοτο του μακαριστού Χριστόδουλου περί «της κατσίκας του γείτονα».
Πάλι παρασύρθηκα σε μια σεντονιάδα σκέψεων. Εν κατακλείδι, δεν είμαι ούτε μνημονιακός, ούτε αντιμνημονιακός, γιατί πολύ απλά αυτό το δίλημμα σε παγιδεύει σε ανέξοδες ρητορείες και επίμονες λαϊκίστικες κορώνες (σ.σ. κατά την γνώμη μου όσο λαϊκίζει ο Μίκης Θεοδωράκης, άλλο τόσο λαϊκίζει και η συμπάθεια μου, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου), και εγώ πλέον είμαι σε μια ηλικία και πνευματική κατάσταση που βαριέμαι τρομερά τους σιχτιρισμούς και τις κινδυνολογίες. Θέλω προτάσεις και δημιουργία.
Διαφωνώ, λοιπόν, με το παρόν μνημόνιο γιατί δεν απαντά σε καίρια ερωτήματα για τη φύση της κρίσης και την μελλοντική προοπτική της χώρας, αλλά θέλω να δω τη δημιουργία ενός άλλου «μνημονίου» πάνω στη βάση ενός «κοινωνικού συμβολαίου». Σε άλλο post θα προσπαθήσω να δώσω τις απόψεις μου για το τι θα πρέπει να περιέχει αυτό το νέο κοινωνικό ξεκίνημα.

* το σκίτσο έρχεται από το blog του Βασίλη Παπαγεωργίου

Σταθμός Λαρίσης, ώρα 10 το πρωί (και οι λαθρομετανάστες)

Ώρα 10.00, σήμερα το πρωί 12 Ιανουαρίου, στον Σταθμό Λαρίσης. Άσχημα ξύπνησε η πόλη, στάση εργασίας σε λίγη ώρα στα μέσα μαζικής μεταφοράς, υγρασία και σχετικά άβολη ζέστη.
Περιμένοντας το τρένο με κατεύθυνση προς την Λάρισα, κάθισα στο Έβερεστ του σταθμού για να σκοτώσω την ώρα μου (και τον εαυτό μου) με 2-3 τσιγάρα και έναν διπλό εσπρέσσο κακής ποιότητας. Και τότε τους είδα, εκεί απέναντι, στο μικρό γήπεδο μπάσκετ που βρίσκεται απέναντι από τον σταθμό στην άλλη άκρη του δρόμου.
Ήταν μια παρέα μεταναστών, περίπου 10-15 άτομα αφρικανικής και ασιατικής καταγωγής. Οι μισοί έπαιζαν μπάλα και οι άλλοι μισοί κοίταζαν τους μπαλαδόρους. Ώρα 10.00 το πρωί. Κύλησαν το τόπι για 20 λεπτά περίπου, συνομίλησαν όλοι μαζί για άλλα 5 λεπτά και ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν, χαμένοι στα στενά που βρίσκονται ανάμεσα σε Λιοσίων και Αχαρνών.
Η εικόνα μου θύμισε σκηνή από το Μίσος του Κασοβίτς, μια πράξη στην Μασσαλία ή έναν απόηχο από τα όσα συμβαίνουν καθημερινά στις υποβαθμισμένες συνοικίες της Μαδρίτης και της Νάπολι, της Νέας Υόρκης και του Μπουένος Άιρες, της Κωνσταντινούπολης και του Σίδνεϊ.
Γίναμε μέρος του παγκόσμιου χωριού, λίγο βιαστικά, λίγο απροετοίμαστα, σε μια πολύ άσχημη χρονική περίοδο. Το τείχος που οραματίζεται ο Υπουργός Προ.Πο απαντάει στις αγωνίες μιας μεγάλης μερίδας του κοινού και πετάει το μπαλάκι στους ευρωπαίους εταίρους. Διπλωματικά δεν είναι άσχημη κίνηση, ας είμαστε ρεαλιστές.
Πολιτικά, όμως, και κοινωνικά δεν δίνει πειστική λύση στα προβλήματα της λαθρομετανάστευσης (που είναι παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και μόνο έπειτα εθνικό θέμα), της άδικης ευρωπαϊκής συμφωνίας περί «απελάσεων στις χώρες εισόδου», της ενσωμάτωσης των μεταναστών στην κοινωνία ώστε να αποτελέσουν μοχλό ανάπτυξης και πολιτισμού, της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Χθες διέρρευσε τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας της Ελλάδας με θέμα την λαθρομετανάστευση. Όταν ακόμα και εκεί διαβάζεις για την ανάγκη ένταξης των μεταναστών στα κοινωνικά δρώμενα, καταλαβαίνεις πως οι αφοριστικοί χειρισμοί μεγάλης μερίδας του πολιτικού κόσμου και τα αναθέματα κατά των μεταναστών από μια εξίσου μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης δεν είναι παρά στρουθοκαμηλισμός απέναντι στο πρόβλημα και χάιδεμα κάποιων υποτιθέμενων «νοικοκυραίων», που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά κάποιοι κοντόθωροι και μυωπικοί άνθρωποι σε κατάσταση πανικού.
Έφτασα στην Λάρισα, βρέχει. Ξεκίνησα από τον Σταθμό Λαρίσης, ώρα 10.00 το πρωί. Κάποιοι μετανάστες έπαιζαν μπάλα...