Προσφυγικές ροές: στοιχεία και μύθοι

Η τραγωδία των προσφύγων συνεχίζεται. Από τις 18 Μαρτίου 2016 μια νέα συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας επιδιώκει να ανακόψει το προσφυγικό ρεύμα προς τις χώρες της Ευρώπης. Τα σύνορα της FYROM, της Σερβίας, της Σλοβενίας, της Κροατίας, της Ουγγαρίας, της Αυστρίας έχουν κλείσει για τους πρόσφυγες εδώ και καιρό. Περίπου 47.000 έχουν αποκλειστεί στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι στην Ειδομένη, στον Πειραιά και στα νησιά του Αιγαίου.

Στην Ελλάδα κλασσικά καταπιανόμαστε με εσωτερικής κατανάλωσης αφορισμούς. «Για όλα φταίει η κυρία Τασία» λένε κάποιοι, «για όλα φταίει η Ευρώπη» λένε κάποιοι άλλοι. «Τι θα τους κάνουμε;» αναρωτιούνται κάποιοι τρίτοι. «Να βοηθήσουμε όπως και όσο μπορούμε» φωνάζουν οι περισσότεροι. Και είναι αλήθεια είναι ότι η συμπάθεια, η αλληλεγγύη και συμπαράσταση της συντριπτικής πλειονότητας των απλών πολιτών έχει παρασύρει ακόμα και τους ακραιφνείς ‘προσφυγοφάγους’, που τώρα αναγκάζονται γεμάτοι υποκρισία να δηλώσουν συντετριμμένοι από το δράμα των προσφύγων.

Στο άρθρο που διαβάζετε παραθέτονται λίγα στοιχεία που ελπίζω ότι θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση της κατάστασης και των μελλοντικών εξελίξεων, και παράλληλα θα συμβάλλουν στην κατάρρευση κάποιων μύθων.  

Γιατί έρχονται στην ΕΕ οι πρόσφυγες; Όχι πάντως λόγω της κ.Τασίας!

Η απόδοση της ευθύνης για τον ερχομό των προσφύγων στην Τασία Χριστοδουλοπούλου είναι καλή για να αφιονίζεται ένα συγκεκριμένο ακροατήριο συντηρητικών πεποιθήσεων, αλλά αδύνατη για να σταθεί σε λογική βάση. Όχι, για το κύμα των προσφύγων δεν ευθύνεται καμία κυρία Τασία κι αν εξετάσουμε τα δεδομένα θα καταλάβουμε γιατί!

Στον πιο κάτω πίνακα επιχείρησα να αντιπαραβάλλω στοιχεία α) για τον αριθμό προσφύγων που εισέρχονται ανά τρίμηνο στην Ελλάδα από το 2014 έως σήμερα, β) για τον συνολικό αριθμό προσφύγων που έχουν καταχωρηθεί στην Τουρκία από το καλοκαίρι του 2012, γ) για σημαντικά γεγονότα που αφορούν τον πόλεμο στη Συρία και την πολιτική της Ελλάδας και της ΕΕ. Μπορείτε να κοιτάξετε με προσοχή τον πίνακα για να βγάλετε χρήσιμα συμπεράσματα.

Προσφυγικές ροές σε Ελλάδα και Τουρκία και σημαντικά γεγονότα.
Πηγή στοιχείων: UNHCR & Frontex (πατήστε πάνω στον πίνακα για να τον δείτε σε ικανοποιητική ανάλυση)

 (Διευκρίνιση/διόρθωση: με κόκκινο απεικονίζεται η ροή προσφύγων στην Ελλάδα ανά εξάμηνο)

Στην Ελλάδα κοιτάμε μόνο τον αριθμό των προσφύγων που φτάνουν στην Ελλάδα κι αμελούμε να ρίξουμε μια ματιά και στην άλλη πλευρά του Αιγαίου για να μάθουμε πόσοι τελικά πρόσφυγες υπάρχουν στην Τουρκία και πότε πήγαν εκεί. Από τον Δεκέμβριο του 2012 οι πρόσφυγες αυξάνονται στη γείτονα, αλλά έως τον Ιούνιο του 2014 το νούμερό τους είναι μικρότερο από τον αριθμό των προσφύγων που βρίσκονται στο Λίβανο και στην Ιορδανία. Όμως από τα μέσα του 2014, οπότε και ανακηρύσσεται το «Ισλαμικό Χαλιφάτο» των παρανοϊκών φανατικών του ISIS, ο αριθμός εκτοξεύεται. Μέσα σε έξι μήνες σχεδόν 1 εκ. πρόσφυγες φτάνουν στην Τουρκία. Μάλιστα αυτή η τρομακτική αύξηση συμπίπτει με κάτι ακόμα πιο τρομακτικό. Το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Σίτισης του ΟΗΕ αναστέλλει τη βοήθεια που προσέφερε σε σχεδόν 1,7 εκ. πρόσφυγες λόγω έλλειψης χρηματοδότησης.

Εκείνη η περίοδος φαίνεται πως παίζει καταλυτικό ρόλο στην μετέπειτα πορεία που ακολουθούν οι πρόσφυγες. Χωρίς λεφτά, χωρίς δουλειά, χωρίς εκπαίδευση, με αβεβαιότητα για το αν και πότε θα σταματήσουν οι πολεμικές συρράξεις, οι πρόσφυγες βλέπουν πως η Ευρώπη είναι η μοναδική βιώσιμη διέξοδος. 

Αυτό προκύπτει εξάλλου από την έρευνα που εκπόνησε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες αναφορικά με το προφίλ των Σύριων και Αφγανών προσφύγων και τους λόγους που τους οδήγησαν έως την Ελλάδα και κατ’ επέκταση την Ευρώπη. Πουθενά δεν προκύπτει ότι αποφάσισαν να μετακινηθούν επειδή άνοιξε τις πύλες η Τασία Χριστοδουλοπούλου. Η βία και η πείνα τους οδηγούν στην προσφυγιά. Η επανένωση της οικογένειας, η εκπαίδευση των παιδιών και η ασφάλεια, είναι οι κύριοι λόγοι που τους φέρνουν στην Ελλάδα. Τα όργανα του ΟΗΕ ήταν σαφή από τον Δεκέμβριο του 2014, πριν δηλαδή αρχίσει να φτάνει στην Ελλάδα το κύριο κύμα προσφύγων: επίκειται «μέγα-κρίση» στο προσφυγικό και τα κράτη που φιλοξενούν πρόσφυγες έχουν φτάσει σε σημείο εξάντλησης. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ ξαναέκρουσε το καμπανάκι στις αρχές του 2015.  Αλλά κανείς δεν το άκουσε!  Η βοήθεια που ζήτησε ο ΟΗΕ για να καλυφθούν οι ανάγκες δεν έφτασε ποτέ εκεί που έπρεπε. Οι εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός δεν εισακούστηκαν.   Κι όταν από τον Σεπτέμβριο του 2015 η Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι οι πρόσφυγες είναι ευπρόσδεκτοι στην Ευρώπη, το κύμα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. 

 

Αφίξεις προσφύγων στην Ελλάδα. Πηγή: Guardian

Και το αστείο της υπόθεσης είναι πως η Τασία Χριστοδουλοπούλου ήταν παρελθόν όταν κορυφώθηκε η ροή των προσφύγων προς την ΕΕ. Στα χέρια του Γ.Μουζάλα έσκασε η προσφυγική βόμβα, κανείς όμως εκ των αξιωματούχων της ΕΕ τον κατηγόρησε για σκοπιμότητα και κάλεσμα των προσφύγων. Ναι, είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα θα πρέπει να κατηγορείται για ολιγωρία στην ανθρωπιστική διαχείριση της κατάστασης, αλλά όχι για πολιτική ανοιχτής πρόσκλησης. Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατα η κ.Μέρκελ αναγνώρισε το έργο του Υπουργού.

Αν λοιπόν πρέπει να αναζητούμε πάντα κάποιον αποδιοπομπαίο τράγο ας εξακολουθήσουμε να ρίχνουμε τα βέλη στην κ.Τασία, όπως κάνουν οι χρυσαβγίτες και οι όμοιοι του Α. Γεωργιάδη. Αλλιώς ας διαβάσουμε τα δεδομένα κι ας καταλάβουμε πόσο περίπλοκες είναι οι αιτίες που οδηγούν στο άνευ προηγουμένου προσφυγικό ρεύμα.

Και να μην ξεχάσουμε ότι τα στραβά μάτια στο θέμα των προσφύγων δεν ήταν ανακάλυψη της Τ.Χριστοδουλοπούλου, αλλά παλιό κόλπο, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ιταλίας!

Τι ζήτησαν και τι πήραν τα Ηνωμένη Έθνη για τη διαχείριση των ανθρωπιστικών κρίσεων. Πηγή: Guardian

Αν υπήρχε η Αμυγδαλέζα δεν θα είχαμε τόσους πρόσφυγες;

Άλλη μια πλαστή ερώτηση. Η ερώτηση είναι άλλη: «Μπορούσαμε να έχουμε ανοιχτές Αμυγδαλέζες και παρόμοια κέντρα κράτησης;». Η απάντηση δίνεται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τον Συνήγορο του Πολίτη. Το 2013 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα για τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης μεταναστών σε κέντρα κράτησης. Τον Ιούνιο του 2014, υπήρξε νέα καταδίκη. Και το Νοέμβριο του 2015 είχαμε άλλη μια καταδίκη για τις συνθήκες κράτησης σε Αμυγδαλέζα και Κόρινθο. Επιπλέον, έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη τον Μάιο του 2013 διατυπώνει πολλές ενστάσεις για την κράτηση μεταναστών σε Αμυγδαλέζα, Κόρινθο και Δ/νση αλλοδαπών Αττικής, τονίζοντας μάλιστα το ατελέσφορο του λόγου ύπαρξης των κέντρων κράτησης.

Για αυτό το ατελέσφορο κάνει λόγο και έκθεση του ΕΛΙΑΜΕΠ τον Μάιο του 2014. Στην έκθεση τονίζεται η αναποτελεσματικότητα των κέντρων κράτησης και επισημαίνεται πως από τους σχεδόν 10.000 ανθρώπους που κρατήθηκαν στην Αμυγδαλέζα από την έναρξη λειτουργίας της, τον Απρίλιο του 2012, έως τον Απρίλιο του 2014, μόλις 767 μετανάστες επέστρεψαν τελικά στην πατρίδα τους. Στην ίδια έκθεση επίσης γίνεται σαφές πως το κόστος λειτουργίας τέτοιων κέντρων είναι απαγορευτικό, η αποτελεσματικότητά τους δεν έχει αποδειχτεί. Εξίσου απαγορευτικό κατά τους συντάκτες της έκθεσης είναι και το κόστος (ηθικό) που προκύπτει από την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Κι αν βάλουμε κάτω τα νούμερα θα δούμε επίσης πως οι Αμυγδαλέζες της χώρας δεν κατάφεραν κάτι άλλο εκτός από το να καταστούν εστίες ντροπής. Οι πρόσφυγες που ήρθαν στη χώρα μας το 2012 ήταν 37.000. Το 2013 έπεσαν στους 24.800, αλλά το 2014 όταν οι Αμυγδαλέζες λειτουργούσαν στο φουλ, διπλασιάστηκαν κι έφτασαν τους 51.000. Ενώ τους πρώτους 2 μήνες του 2015, όταν λειτουργούσε ακόμα η Αμυγδαλέζα, ο ρυθμός αύξησης των προσφύγων σε σχέση με τους αντίστοιχους μήνες του 2014 ήταν της τάξης του 232%. Το κύμα είχε ήδη αρχίσει και καμιά Αμυγδαλέζα δεν μπορούσε να το ανακόψει.

Αριθμός προσφύγων που έφτασαν Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια. Πηγή: Frontex

Θα λειτουργήσει η συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας για το προσφυγικό;

Σε γενικές γραμμές, η συμφωνία προβλέπει τα εξής:

• Όλοι οι μετανάστες που φθάνουν στα ελληνικά νησιά μέσω Τουρκίας από τις 20 Μαρτίου 2016 και έπειτα θα επιστρέφονται σε αυτήν. Οι μετανάστες που φθάνουν στα ελληνικά νησιά θα καταγράφονται και τυχόν αιτήσεις ασύλου θα διεκπεραιώνονται ατομικά από τις ελληνικές αρχές. Οι μετανάστες που δεν αιτούνται άσυλο ή η αίτηση των οποίων κρίνεται αβάσιμη ή απαράδεκτη βάσει της ως άνω οδηγίας θα επιστρέφονται στην Τουρκία.

• Για κάθε επιστροφή Σύρου στην Τουρκία από τα ελληνικά νησιά, ένας άλλος Σύρος θα επανεγκαθίσταται από την Τουρκία στην ΕΕ. Θα δοθεί προτεραιότητα στους μετανάστες που δεν έχουν προηγουμένως εισέλθει ή επιχειρήσει να εισέλθουν παρατύπως στην ΕΕ. Η επανεγκατάσταση θα αφορά αρχικά 18.000 πρόσφυγες (Σ.Σ. μετά κι αν φυσήξουν ούριοι άνεμοι οι θέσεις επανεγκατάστασης μπορεί να αυξηθούν κατά 54.000, δηλαδή φέξε μου και γλίστρησα)

• Η Τουρκία θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα με σκοπό να αποτρέψει το άνοιγμα νέων θαλάσσιων ή χερσαίων οδών μετανάστευσης από την Τουρκία προς την ΕΕ

Όλο το κείμενο της συμφωνίας εδώ. Όπως θα δείτε, στο κείμενο δεν υπάρχει η λέξη «πρόσφυγας». Είναι όλοι μετανάστες και μάλιστα παράτυποι. Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ντροπή τη συμφωνία. Παράνομη και κατά των ευρωπαϊκών αξιών την θεωρεί ο Γκι Φέρχοφσταντ. Την ίδια άποψη έχει το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενώ τα Ηνωμένα Έθνη τονίζουν ότι οι πρόσφυγες χρειάζονται προστασία και όχι απόρριψη. Αλλά και οι ίδιοι οι πρόσφυγες δεν θεωρούν ότι η συμφωνία θα δουλέψει.

Είναι λογικό. Αν δεν σταματήσει ο πόλεμος κι αν δεν βρεθούν δουλειές και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για τους πρόσφυγες και τα παιδιά τους, που βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής σε Τουρκία, Λίβανο, Ιορδανία, Ιράκ, Ιράν, Αίγυπτο, ποιος αμφιβάλλει ότι θα εξακολουθήσουν να πιάνονται από τα μαλλιά τους ερχόμενοι στην Ευρώπη, προσβλέποντας σε ένα καλύτερο μέλλον παρά τα κλειστά σύνορα; Η Ύπατη Αρμοστεία έχει ζητήσει $1,3 δις για να συμβάλλει στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των προσφύγων. Ξέρετε πόσα έχει λάβει μέχρι στιγμής; Μόλις το 14%! Πώς ακριβώς λοιπόν θα βελτιωθεί η κατάσταση για τους πρόσφυγες προκειμένου να ανακοπεί το κύμα;

Κι αν μπούμε στο διαχειριστικό κομμάτι της συμφωνίας πώς ακριβώς θα επιστρέψουν πίσω στην Τουρκία οι σχεδόν 47.000 πρόσφυγες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα; Αν ασκηθεί βία, η κατακραυγή της παγκόσμιας κοινής γνώμης θα είναι τεράστια. Αν παρόλα αυτά πειστούν οι πρόσφυγες (που δεν πρόκειται), αυτό που ζητείται από την Ελλάδα, σύμφωνα με Ευρωπαίο διπλωμάτη, είναι να μετατραπεί μέσα σε μια μόλις εβδομάδα από Ελλάδα σε Ολλανδία, τουλάχιστον σε θέματα οργάνωσης. Αν μπορούσαμε να γίνουμε τόσο αποτελεσματικοί σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, δεν θα ταλαιπωρούμασταν τόσα χρόνια από την οικονομική κρίση! 

Κατά την ταπεινή μου άποψη, το δράμα «Προσφυγική κρίση» έχει πολλά ακόμα επεισόδια. Και εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στο στάδιο του στρουθοκαμηλισμού. Οι ευθύνες της ΕΕ πολλές, οι ευθύνες της Τουρκίας εξίσου πολλές. Οι ευθύνες της Ελλάδας είναι και αυτές μεγάλες, τουλάχιστον στο κομμάτι που αφορά την αξιοπρεπή διαβίωση των προσφύγων στη χώρα, για όσο καιρό απαιτηθεί. Κατ’ εμέ, η Ελλάδα αποτυγχάνει στη διαχείριση της ανθρωπιστικής βοήθειας που πρέπει να προσφέρει στους πρόσφυγες, πράγμα που αποτελεί ντροπή για μια κυβέρνηση που θέλει να αποκαλείται αριστερή. Σχετικά με την ανοργανωσιά της Ελληνικής Πολιτείας, τα λάθη της και τις ενέργειες που θα έπρεπε να είχε κάνει χθες έχω γράψει εδώ.

Έρχονται δύσκολες μέρες. Ας κάνει ο καθένας μας ό,τι μπορεί για να συνεισφέρουμε θετικά!

Το κείμενο αφορά προσωπικές εκτιμήσεις και αναγνώσεις των πραγμάτων. Είναι τροφή για σκέψη και όχι μια ολοκληρωμένη ανάλυση για το προσφυγικό.

Εκθέσεις Ύπατης Αρμοστείας που χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες του άρθρου:

1. http://www.unhcr.org/50d192fd9.pdf

2. http://www.unhcr.org/50d192fd9.pdf

3. http://www.unhcr.org/syriarrp6/midyear/docs/syria-rrp6-midyear-full-report.pdf

4. http://www.unhcr.org/syriarrp6/midyear/docs/syria-rrp6-midyear-full-report.pdf

5. http://data.unhcr.org/syrianrefugees/download.php?id=7654

6. http://data.unhcr.org/syrianrefugees/download.php?id=8406

7. http://data.unhcr.org/syrianrefugees/download.php?id=8407

8. https://s3.amazonaws.com/unhcrsharedmedia/2015/2015-4+million+syrian+refugees/2015-07-09-4-million-syrian-refugee.png

9. http://data.unhcr.org/syrianrefugees/download.php?id=10002

10. http://data.unhcr.org/syrianrefugees/download.php?id=10418

 

Προσφυγικό: Δύσκολο σταυρόλεξο αλλά όχι πυρηνική φυσική

Σχεδόν 1 εκατομμύριο πρόσφυγες πέρασαν από την Ελλάδα μέσα στους τελευταίους 15 μήνες, οι περισσότεροι εκ των οποίων βρίσκονται πια σε άλλες χώρες της Ε.Ε. και κυρίως στη Γερμανία. Σχεδόν 2 εκατομμύρια ακόμη βρίσκονται στην Τουρκία, υπό απάνθρωπες συνθήκες, αγωνιώντας για το μέλλον τους. Πάνω από 45.000 οι πρόσφυγες που έχουν εγκλωβιστεί στην Ελλάδα. Ελλάδα, Τουρκία, βαλκανικές χώρες, Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ην. Βασίλειο, πρώην ανατολικές χώρες, όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όλοι προσπαθούν να αποκτήσουν ευνοϊκή θέση στη σκακιέρα, όπου οι πρόσφυγες θεωρούνται τα αναλώσιμα πιόνια.

Το βασικό μήνυμα που έρχεται από την Τουρκία είναι το «μπορούμε να σας κατακλύσουμε με πρόσφυγες εκτός εάν πάρουμε ικανά ανταλλάγματα». Το μήνυμα από τις χώρες της Ε.Ε. είναι άλλο: «Σταματήστε τις ροές. Αποθαρρύνετε τους πρόσφυγες να φτάσουν στην κεντρική Ευρώπη, κρατήστε τους στην Ελλάδα ή γυρίστε τους πίσω». Οι βαλκανικές χώρες έχουν άλλα κατά νουν: «Δώστε μας μερίδιο από την πίτα και ανοίξτε λίγο ακόμα την πόρτα για τις ενταξιακές διαδικασίες». Το μήνυμα της Ελλάδας, από την άλλη, είναι θολό. Τι ακριβώς επιδιώκουμε και τι θέλουμε να κερδίσουμε σε διπλωματικό επίπεδο; Να αποδεχτούμε το κλείσιμο των συνόρων με αντάλλαγμα τη μείωση του χρέους ή ηπιότερα μέτρα; Να βελτιώσουμε τη θέση μας έναντι των Τούρκων; Να συντηρούμε "Ειδομένες" έως ότου οι άλλες χώρες της Ε.Ε. δεχτούν τη μετεγκατάσταση των προσφύγων; Όλα αυτά; Τίποτα από αυτά; Κάτι άλλο;

Κι αν τα παραπάνω αφορούν τη διεθνή διπλωματία, τι άραγε κάνουμε στο εσωτερικό της χώρας; Εδώ, όπου η αλληλεγγύη και συμπαράσταση των απλών πολιτών έχει παρασύρει ακόμα και τους ακραιφνείς προσφυγοφάγους, που τώρα αναγκάζονται γεμάτοι υποκρισία να δηλώσουν συντετριμμένοι από το δράμα των προσφύγων;

Κι εδώ ο πήχης δεν είχε ανέβει ψηλά. Η αδυναμία άμεσης και έγκαιρης κινητοποίησης του κρατικού μηχανισμού ήταν και, δυστυχώς, ακόμα είναι ορατή με γυμνό μάτι. Παρά τις ηρωικές προσπάθειες κάποιων αιρετών και πολλών εθελοντικών κινημάτων, η κατάσταση στον Πειραιά, στο Ελληνικό, στα hotspots, στην Ειδομένη απέχει ακόμα από το να χαρακτηριστεί ικανοποιητική. Σήμερα και δεδομένης της απροθυμίας των άλλων χωρών της Ε.Ε. να δεχτούν περισσότερους από 72.000 πρόσφυγες (σύμφωνα με το χθεσινό προσχέδιο συμφωνίας), τη στιγμή που γινόταν λόγος για 160.000 θέσεις μετεγκατάστασης τον Σεπτέμβριο, είναι σαφές πως η Ελληνική Πολιτεία χρειάζεται να κινηθεί γρηγορότερα και αποτελεσματικότερα σε δύο μέτωπα. Στο εξωτερικό, να δημιουργήσει συμμαχίες και, κυρίως, να επιδιώξει να ισχυροποιήσει τη θέση της στον κυκεώνα των εξελίξεων και, στο εσωτερικό, να δημιουργήσει ολοκληρωμένο πλάνο για την καλή περίθαλψη και φιλοξενία των χιλιάδων προσφύγων που θα μείνουν στη χώρα μας για σημαντικό χρονικό διάστημα.

Στα καθ' ημάς, απαιτείται καταρχάς να βρεθεί χώρος για τη στέγαση των ανθρώπων. Όχι στις λάσπες της Ειδομένης ή όποιου άλλου παρόμοιου κέντρου, αλλά σε διαμερίσματα και οργανωμένες μονάδες. Χρειάζεται παράλληλα να βρεθεί ο κατάλληλος μηχανισμός σίτισης, είτε με τη βοήθεια του στρατού είτε με την παροχή κουπονιών και κάλυψης άλλων επειγουσών αναγκών που αφορούν την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την ατομική υγιεινή, την ένδυση και την προμήθεια βασικών αγαθών. Χρειάζεται επίσης να σχεδιαστούν οι διαδικασίες για την απασχόληση και εκπαίδευση των προσφυγόπουλων, τον τρόπο λειτουργίας εντός των δομών φιλοξενίας, την κατάρτιση ανδρών και γυναικών για την ομαλή προσαρμογή τους στη νέα πραγματικότητα. Κι όλα αυτά θα πρέπει να συμβούν χθες!

 Το προσφυγικό έχει γίνει σταυρόλεξο για πολύ δυνατούς λύτες. Αλλά δεν είναι πυρηνική φυσική. Δουλειά χρειάζεται, σωστή διαχείριση και τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις, χωρίς κατά προτίμηση κομματικές περγαμηνές. Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ακόμη δοκιμασία. Ας μην αποτύχουμε κι αυτή τη φορά, γιατί η Ιστορία θα μας κρίνει πολύ αυστηρά.

* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη στήλη "Συναντήσεις" της Αυγής στις 18.03.2016

Όψεις της Ελλάδας της κρίσης

Σχεδόν κάθε μήνα, η Ελληνική Στατιστική Αρχή δημοσιεύει τις "Συνθήκες Διαβίωσης στην Ελλάδα", την έκδοση που περιγράφει βάσει στοιχείων και αριθμητικών δεδομένων την κατάσταση στην ελληνική κοινωνία.
Σταχυολόγησα μερικά ευρήματα και τα παρουσιάζω. Όψεις της Ελλάδας της κρίσης!

Μιας Ελλάδας όπου από το 2010, οι γεννήσεις είναι σημαντικές λιγότερες από τους θανάτους...

 

 ... όπου οι μακροχρόνια άνεργοι, δηλαδή οι άνθρωποι που δεν έχουν δουλειά εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο, παραμένουν σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα...

 ... όπου 220.000 παιδιά ηλικίας 0-17 ετών και 1.115.000 ενήλικες ηλικίας 18-60 ετών, ζουν σε νοικοκυριά χωρίς κανέναν εργαζόμενο...

 ... όπου οι λέβητες σε μεγάλο βαθμό έσβησαν κι αντικαταστάθηκαν από ξύλα και αερόθερμα...

 ... όπου τα περιστατικά κατάθλιψης σχεδόν διπλασιάστηκαν μέσα σε 5 μόλις χρόνια.

Μικρές όψεις της Ελλάδας της κρίσης, ή της Ελλάδας σε κρίση. Για την πλήρη έκθεση, δείτε εδώ.   

Όχι άλλα λόγια, μόνο δουλειά

Από το δημοψήφισμα κι έπειτα έκανα ένα δώρο στον εαυτό μου. Σταμάτησα να ξεκοκαλίζω εφημερίδες και ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και περιόρισα σημαντικά τις συζητήσεις και αναζητήσεις πολιτικού περιεχομένου στα social media. Μου έκανε καλό. Η ματαίωση και διάψευση των προσδοκιών έγινε λιγότερο οδυνηρή. Ακόμα και σήμερα, προσπαθώ να μείνω μακριά από πολιτικές συζητήσεις και να παρακολουθώ διακριτικά τα δρώμενα στην πολιτική σκηνή, εστιασμένος πια στα επαγγελματικά και οικογενειακά μου καθήκοντα. Κι αν αυτή τη στιγμή διαβάζετε αυτό το άρθρο είναι γιατί το υποσχέθηκα στη φίλτατη επιμελήτρια των «Συναντήσεων».

Είμαι λοιπόν ένας από τους πολλούς που απηύδισαν με τα όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν στη χώρα. Όχι μόνο σε θέματα οικονομίας αλλά και σε κοινωνικά ζητήματα. Όπως, για παράδειγμα, στον τρόπο διαχείρισης των προσφυγικών ροών. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδήμων στη γεωπολιτική για να καταλάβει ότι έχουμε αποτύχει στη διαχείριση του τεράστιου αριθμού προσφύγων που καθημερινά φτάνουν στα παράλια των ακριτικών νησιών. Χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται στη Λέσβο, τη Χίο, την Κω, τον Ελαιώνα, το Γαλάτσι, την Ειδομένη, τα λογής hotspots. Άλλοι φεύγουν, άλλοι μένουν λίγο παραπάνω μέχρι να φύγουν, άλλοι παίρνουν τη θέση τους. Κι όλα αυτά συμβαίνουν σε ακαθόριστες ώρες, άλλοτε πρωί, άλλοτε βράδυ.

Οι αργοπορίες στην απογραφή των προσφύγων είναι το μικρότερο κακό που συμβαίνει. Φίλοι που αγωνιούν καθημερινά στη Σκάλα Συκαμιάς στη Λέσβο, την Ειδομένη και το Γαλάτσι δεν μπορούν να πιστέψουν αυτά που ζουν. Το σύστημα περίθαλψης των προσφύγων υπολειτουργεί και καταφέρνει να διατηρείται ζωντανό σχεδόν αποκλειστικά χάρη στους εθελοντές, τις συλλογικότητες και τις οργανώσεις που έχουν καταφέρει να βρουν -χωρίς κρατική παρέμβαση- έναν βιώσιμο αν και εύθραυστο τρόπο λειτουργίας.

Η υποδοχή των ανθρώπων, η παροχή πρώτων βοηθειών, η μετάβαση στα κέντρα φιλοξενίας, η διανομή τροφίμων και ρουχισμού, η διάθεση και διαχείριση των δωρεών, η εκδίωξη των λογής εγχώριων αετονύχηδων είναι βασικές διαδικασίες που συμβαίνουν εν τη απουσία του κρατικού μηχανισμού. Δυναμικές παρουσίες, όπως ο δήμαρχος Λέσβου, είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.
Η έλλειψη συντονισμού μεταξύ υπουργείων και κρατικών υπηρεσιών είναι κάτι παραπάνω από εμφανής και δυστυχώς το μέγιστο πρόβλημα δεν είναι τα περιορισμένα κονδύλια, αλλά οι εξαιρετικά περιορισμένες οργανωτικές ικανότητες της κρατικής μηχανής. Λείπουν οι άνθρωποι που θα καταφέρουν να στήσουν έναν αποτελεσματικό μηχανισμό και περισσεύουν τα λόγια. Όμως από μια αριστερή κυβέρνηση το τελευταίο που περιμένουμε είναι οι δηλώσεις συμπαράστασης στο δράμα των προσφύγων. Αυτό μπορεί να το κάνει μέχρι και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Έργα απαιτούνται και μάλιστα άμεσα.

Να συσταθεί ένα νέο συντονιστικό όργανο που θα έχει διευρυμένες αρμοδιότητες και δυνατότητα λήψης άμεσων αποφάσεων, στο οποίο θα μετέχουν υψηλόβαθμα στελέχη συναρμόδιων υπουργείων και πρόσωπα που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του δράματος και άρα έχουν άμεση γνώση της κατάστασης. Να συμμετέχουν το Ναυτικό στην ασφαλή μετάβαση των προσφύγων στην Αθήνα ή στην Καβάλα και τη Θεσσαλονίκη και ο Στρατός Ξηράς στη διαδικασία σίτισης και στέγασης. Να δημιουργηθούν άμεσα νέα κέντρα φιλοξενίας και να ανοίξουν σπίτια και δομές, όχι μόνο στην Αθήνα. Να γίνει αποτελεσματική διαχείριση των εθελοντών και η κατάλληλη δικτύωση των δωρεών που οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν (ρούχα, παπούτσια, τρόφιμα, φάρμακα κ.λπ.). Να δημιουργηθούν διαδικασίες για τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών και την απόκτηση δεξιοτήτων για τους μεγαλύτερους.

Κι όλα αυτά να γίνουν παράλληλα με πυρετώδεις διπλωματικές διεργασίες για να εξασφαλιστεί η ασφαλής είσοδος των προσφύγων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η ομαλή και ανθρώπινη υποδοχή τους. Αυτά είναι τα έργα που περιμένουμε από μια κυβέρνηση που θέλει να λέγεται αριστερή.
Όχι άλλα λόγια, μόνο δουλειά. Όχι μόνο για τους πρόσφυγες, αλλά σε όλα τα μέτωπα. Καμιά καθυστέρηση, καμιά ανοχή πια.

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη στήλη "Συναντήσεις" της Αυγής, στις 20/11/2015

Μια σημαντική έρευνα κοινής γνώμης στη σκιά της τραγωδίας στο Παρίσι

Στη σκιά της τραγωδίας στο Παρίσι, κυκλοφόρησε μια σημαντική έρευνα κοινής γνώμης που διενεργήθηκε από την Metron Analysis για λογαριασμό της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας του Σύριζα. Η έρευνα αφορά μια σειρά ζητήματα που σχετίζονται με τη χρήση των ΜΜΕ, τον βαθμό ενημέρωσης για το Ευρωπαϊκό και Ελληνικό Κοινοβούλιο, τις πολιτικές πρωτοβουλίες του Ευρωκοινοβουλίου και την αναγνωρισιμότητα των Ευρωβουλευτών.
Μέσα στην έρευνα υπάρχουν μερικά διαμαντάκια που λένε πάρα πολλά για το προφίλ του Έλληνα.  Σταχυολογώ τα πιο σημαντικά ευρήματα, με ιδιαίτερη αναφορά σε όσα έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Βάσει της έρευνας λοιπόν:

• Μόλις το 28% των Ελλήνων θεωρεί ότι είναι ενημερωμένο για τις δραστηριότητες του Ευρωκοινοβουλίου.
• Μόλις το 17% των Ελλήνων γνωρίζει ποιος είναι ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
• Μόλις το 37% γνωρίζει ποιος είναι ο πρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
• Μόλις το 20% γνωρίζει πόσοι είναι οι Έλληνες Ευρωβουλευτές
• Μόλις το 16% έχει θετική γνώμη για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το 44% ουδέτερη και το 37% ουδέτερη γνώμη.
• Για το Ελληνικό Κοινοβούλιο, μόλις το 7% έχει θετική γνώμη, το 20% ουδέτερη και το 72% αρνητική.
• Όμως, το 68% θα ήθελε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να έχει πιο σημαντικό ρόλο από αυτόν που έχει σήμερα και το 61% θα ήθελε να μετέχει το Ε.Κ. στον έλεγχο για την τήρηση της συμφωνίας με τους δανειστές.

Επιπλέον, αναφορικά με τη δημοτικότητα των Ευρωβουλευτών προκύπτει ότι δημοφιλέστεροι είναι οι Δ.Παπαδημούλης, Σ.Σακοράφα, Γ.Κύρτσος και Ε.Καϊλή. Τις τελευταίες θέσεις καταλαμβάνουν οι Γ.Επιτήδειος, Σ.Ζαριανόπουλος, Λ.Φουντούλης και Ε.Συναδινός. Δηλαδή οι τρεις Ευρωβουλευτές του νεοναζιστικού μορφώματος και ένας Ευρωβουλευτής του ΚΚΕ.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το γεγονός πως ο Θ.Ζαγοράκης είναι ο μοναδικός Ευρωβουλευτής του συνταγματικού τόξου, που οι αρνητικές γνώμες είναι περισσότερες από τις θετικές για το σύνολο των Ελλήνων.
Αξίζει να αναφερθεί η διαφορά στις δημοτικότητες, ανάλογα με την κομματική ταυτότητα των ερωτώμενων. Οι πιο αντιπαθείς Ευρωβουλευτές για τους ψηφοφόρους του Σύριζα είναι οι Μ.Κεφαλογιάννη,ς Μ.Σπυράκη, Θ.Ζαγοράκης, Γ.Κύρτσος, ενώ για τους ψηφοφόρους της ΝΔ αποτελούν κόκκινο πανί οι Θ.Ζαγοράκης, Κ.Κούνεβα, Σ.Σακοράφα και Δ.Παπαδημούλης. 

Κατά τη γνώμη μου, τα πιο ενδιαφέροντα συμπεράσματα της έρευνας αφορούν α) την άποψη των Ελλήνων σχετικά με τις αιτίες των ανισοτήτων στην ΕΕ και β) τον αυτοπροσδιορισμό των πολιτών.
Στις αιτίες των ανισοτήτων οι επιλογές ήταν δυο: οι διαφορές μεταξύ των χωρών και οι διαφορές μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Ως κύρια αιτία των ανισοτήτων προκρίνεται από το 51% των πολιτών οι διαφορές μεταξύ των χωρών και από το 44% η "πάλη των τάξεων". Αριστεροί και νέοι είναι αυτοί που προσδίδουν ταξικά χαρακτηριστικά στις ανισότητες, δεξιοί και μεσήλικες αυτοί που κυρίως θεωρούν ότι οι ανισότητες είναι θέμα διαφορών μεταξύ των χωρών.

Τέλος στους αυτοπροσδιορισμούς, οι πολίτες είχαν να επιλέξουν αν τους εκφράζει να αποκαλούν εαυτόν:

1. Έλληνα
2. Δημοκράτη
3. Χριστιανό
4. Ευρωπαίο
5. Προοδευτικό
6. Συντηρητικό
7. Αριστερό
8. Δεξιό

Τα ευρήματα μιλούν από μόνα τους. Όχι τόσο σε απόλυτες τιμές, όσο σε συνδυασμό με τα κοινωνικά και πολιτικά χαρακτηριστικά των ερωτηθέντων. Δεν θα κάνω καμιά ερμηνεία. Μπορείτε εσείς να ερμηνεύσετε την κατάσταση μελετώντας με προσοχή τα γραφήματα  "Προσδιορισμοί 2" και "Προσδιορισμοί 3" που ακολουθούν.
Ζούμε σε μια τρελή τρελή κοινωνία που τα έχει χαμένα. Κι αν κάτι πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε πρωτίστως δεν είναι το πως θα αποκαλούμαστε (που κι εδώ τα έχουμε κάνει μαντάρα), αλλά το πως θα καταφέρουμε να συμβιώσουμε και να δημιουργήσουμε ως κοινωνία.  

Η πλήρης έρευνα μπορεί να βρεθεί εδώ (pdf).

Λάθος γήπεδο, λάθος τόπι

Σε λίγες μέρες εκλογές. Τρίτη φορά που οι πολίτες θα προσέλθουν στις κάλπες. Εθνικές εκλογές, δημοψήφισμα, εθνικές εκλογές. Σε αντίθεση με τις εκλογές του Ιανουαρίου, αυτές μοιάζουν και είναι βουβές. Οι πολίτες δεν θέλουν να συζητούν για την εκλογική αναμέτρηση, ποιος θα βγει πρώτος και ποιος δεύτερος, ποιος και με ποιους θα σχηματίσει κυβέρνηση. Η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών και ιδιαίτερα των φίλα προσκείμενων στην Αριστερά παραμένει σαστισμένη, αν όχι απογοητευμένη.
Δυστυχώς και αυτές οι εκλογές παίζονται σε λάθος γήπεδο με λάθος τόπι. Μνημόνιο, αντιμνημόνιο, ιδεοληπτικές εμμονές ένθεν κακείθεν, διελκυστίνδα για το ποιοι έκαναν τα περισσότερα λάθη τα τελευταία 1, 5, 10, 20, 30 χρόνια. Δεν είναι αυτό το θέμα. Ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πως το πρόβλημά μας δεν είναι το ευρώ ή η δραχμή, δεν είναι το α' Μνημόνιο ή το β' αντιμνημόνιο, δεν είναι το γιουρούσι στο νομισματοκοπείο ή η δουλικότητα απέναντι στον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας.

Το κλειδί και στοίχημα σε αυτή τη χώρα ήταν και παραμένει ο κοινωνικός μετασχηματισμός. Η ριζική αλλαγή νοοτροπιών και συμπεριφορών, η δημιουργία ενός σύγχρονου, αποδοτικού συστήματος διακυβέρνησης της χώρας, ο σχεδιασμός και λειτουργία δίκαιων και αποτελεσματικών κοινωνικών δομών και σχέσεων. Είτε με ευρώ είτε με δραχμή, είτε με Μνημόνιο light, είτε με Μνημόνιο heavy, όσο δεν αναδιοργανώνεται το πλαίσιο λειτουργίας της Πολιτείας, της οικονομίας, της κοινωνίας, θα παραμένουμε οι ίδιοι, θα εξακολουθήσουμε να αποτυγχάνουμε, θα παραμένουμε υποχείρια στο έλεος του κάθε δανειστή ή εξωτερικού παράγοντα. Εκτός κι αν πιστεύουμε ότι ο βολονταρισμός αρκεί για να διορθωθούν τα πράγματα και να μετατραπούμε σε έναν σοσιαλιστικό παράδεισο εντός της παγκόσμιας καπιταλιστικής κόλασης.

Στις 22 Ιανουαρίου 2015, λίγες μέρες πριν τις εκλογές, από αυτή τη στήλη είχα γράψει για μιαν ακόμη φορά ότι το T.I.N.A. (Τhere Is No Alternative) δεν αφορά το Μνημόνιο, αλλά την ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης και της χώρας. Αποτελεσματική εξυπηρέτηση πολιτών και επιχειρήσεων, one stop shops, οικονομικός σχεδιασμός, διανομή εγχώριων και ευρωπαϊκών πόρων, δικαιότερο σύστημα φορολόγησης και είσπραξης εσόδων με διεύρυνση της βάσης και θέσπιση κοινών, αδιάβλητων και αμετάβλητων κανόνων, επιμόρφωση επαγγελματιών, διαχείριση της πληροφορίας, εκσυγχρονισμός και προτυποποίηση διαδικασιών, εισαγωγή καινοτομιών και στήριξη εξωστρεφών τομέων, προώθηση της κοινωνικής επιχειρηματικότητας και των νέων μορφών συμμετοχικής οικονομίας, ισχυριζόμουν ότι είναι οι βασικές ενέργειες που θα έπρεπε να αναλάβει οποιαδήποτε κυβέρνηση θα έβγαινε από τη μάχη της 25^ης Ιανουαρίου.

Τα ίδια ισχυρίζομαι και τώρα, θέλοντας να πιστεύω πως αυτή τη φορά έχει γίνει σαφές από όλα τα πολιτικά κόμματα που έχουν σώας τα φρένας ότι διαφορετικά τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει, ότι χωρίς αυτές τις ριζικές αλλαγές το καράβι δεν πρόκειται να στρίψει ούτε αριστερά ούτε δεξιά, γιατί απλούστατα το πρόβλημα δεν είναι η στροφή του πλοίου, αλλά οι τρύπες στα ύφαλά του.
Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με τριαντάφυλλα, αλλά επιτέλους πρέπει να γίνει μια αρχή, κι ας ξεβολευτούν κάποιοι που έχουν βρει το κόλπο να επιπλέουν όταν όλα βυθίζονται. Βέβαια, η προσπάθεια θα είναι τιτάνια και θα απαιτήσει χρόνο. Θα χρειαστεί μεθοδικότητα και υπομονή. Θα χρειαστεί πάνω από όλα τίμιους, έξυπνους και αποτελεσματικούς διαχειριστές, που δεν βαρύνονται με τις αμαρτίες της μεταπολίτευσης, που έχουν ανοιχτούς ορίζοντες και βλέπουν ποιο είναι το μακροπρόθεσμο συμφέρον της χώρας. Όσο τα παραπάνω δεν τηρούνται τόσο θα βολοδέρνουμε και θα κυνηγάμε την ουρά μας.

 Αυτός είναι ο δρόμος. Θα τον ακολουθήσουμε μετά τις 20 Σεπτεμβρίου; Ας είμαστε απαισιόδοξα αισιόδοξοι κι ας συνεχίσουμε να προσπαθούμε, ο καθένας όπως κι από όπου μπορεί, μπας και κάποια στιγμή αλλάξουμε το κακό ριζικό του τόπου.

* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη στήλη "Συναντήσεις" της Αυγής, στις 16.09.2015

Να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες

Η εικόνα του νεκρού Aylan έχει συγκλονίσει. Η οδύνη μπορεί να είναι αληθινή, αλλά όταν δεν συνοδεύεται από πράξεις δεν είναι αρκετή.

Οι πρόσφυγες θα συνεχίσουν να έρχονται, ο αριθμός τους θα συνεχίσει να αυξάνεται, είναι δυστυχώς δεδομένο ότι θα ξαναζήσουμε τέτοιες καταστάσεις.

Φέτος, πάνω από 2.000 πρόσφυγες έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να φτάσουν στην Ελλάδα ή στην Ιταλία.

Χρειάζεται να δράσουμε, ιδίως τώρα που γνωρίζουμε ότι η κρατική μέριμνα είναι ελάχιστη, κατακερματισμένη, ανεπαρκής!

Αυτά που μπορούμε να κάνουμε άμεσα είναι μετρημένα κουκιά:

1. Παροχή ειδών πρώτης ανάγκης και χρημάτων σε ομάδες και οργάνωσεις που προσπαθούν να σταθούν αρωγοί.
2. Εθελοντική βοήθεια σε τέτοιες ομάδες και οργανώσεις.
3. Φιλοξενία ανθρώπων είτε άμεσα, είτε μετά από υπόδειξη ομάδων και οργανώσεων.

Αυτά είναι τα βασικά. Ο καθένας ας κάνει ό,τι μπορεί, χωρίς να ζητάμε πιστοποιητικά αλληλεγγύης μεταξύ μας. Αν δεν μπορούμε να κάνουμε τα παραπάνω, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να κάνουμε τα εξής:

1. Να μην μένουμε απαθείς όταν γινόμαστε μάρτυρες ρατσιστικών επεισοδίων και περιστατικών εκμετάλλευσης των προσφύγων.
2. Να μην αποστρέφουμε το βλέμμα μας όταν τους αντικρύζουμε, να δείξουμε με ένα χαμόγελο ότι δεν έχουν έρθει σε μια νέα εμπόλεμη ζώνη.
3. Να κατανοήσουμε ότι οι πρόσφυγες δεν είναι εισβολείς, αλλά θύματα μιας κατάστασης που τους αναγκάζει να φεύγουν από την πατρίδα τους, να θαλασσοπνίγονται, να μένουν σε λιμάνια και πάρκα υπό αφόρητες συνθήκες, να περπατούν δεκάδες χιλιόμετρα για να φτάσουν στην Δυτική Ευρώπη.

Τέλος, ένα βασικό πρόβλημα είναι ότι πολλοί από εμάς δεν γνωρίζουν που πρέπει να απευθυνθούν για να βοηθήσουν. Το luben tv έχει δημιουργήσει μια λίστα φορέων. Με μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο και λίγες επαφές, δημιούργησα άλλη μια λίστα με οργανώσεις και φορείς που μπορείτε να έρθετε σε επαφή ή να τους παρακολουθείτε στο facebook ώστε να είστε πάντα ενήμεροι για τις ανάγκες που παρουσιάζονται:

- ΜΚΟ Αγκαλιά (Λέσβος)
- Αλληλεγγύη Κως
- Εθελοντές Κιλκίς-Θεσσαλονίκης Σύροι Πρόσφυγες
- Δίκτυο Αλληλεγγύης Λέρου
- Help for Refugees in Molyvos
- Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
- Οικόπολις (Θεσσαλονίκη)
- Refugee Solidarity Movement Thessaloniki
- ΜΕΤΑδραση
- Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
- Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
- Διεθνής Αμνηστία
- Γιατροί χωρίς Σύνορα
- Γιατροί του Κόσμου
- Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός

Η λίστα δεν είναι εξαντλητική. Υπάρχουν κι άλλες ομάδες πολιτών ή δημοτικές αρχές ή κρατικές υπηρεσίες που χρειάζονται βοήθεια. Ας ξεκινήσουμε από κάπου κι ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να παραμείνουμε άνθρωποι #RefugeesWelcome