Η οικονομική κρίση και ο αργεντίνος Έλληνας

Λατρεύω τον Quino, κατά κόσμο Joaquín Salvador Lavado. Ίσως γιατί προέρχεται από μια χώρα, την Αργεντινή, που έχει ζήσει στο πετσί της παρόμοιες καταστάσεις με αυτές της Ελλάδας. Δικτατορία και πολιτικές διώξεις. Διαφθορά, μίζες και μια μεγάλη οικονομική κατάρρευση στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας.
Μέσα από τα σκίτσα του, ο Quino καυτηριάζει τα κακώς κείμενα της χώρας του με διορατικότητα και ευστοχία μοναδική. Μάλιστα, αν δεν γνωρίζαμε ποιος είναι και από που προέρχεται θα μπορούσαμε κάλλιστα να τον χαρακτηρίσουμε Έλληνα. Το πιο κάτω σκίτσο φανερώνει του λόγου το αληθές.

Μόλυνση στα Οινόφυτα: Ιδού η λύση για το ασφαλιστικό

Μετά τα αποτελέσματα της επιδημιολογικής μελέτης στα Οινόφυτα, το Υπουργείο Υγείας και το Υπουργείο Εργασίας εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση προτρέποντας τις βιομηχανίες της Ελλάδας να ρυπαίνουν και άλλο.
Ο Υπουργός Εργασίας δήλωσε: "Μετά την άρνηση των συνταξιούχων να δεχτούν μείωση των αποδοχών τους δεν μας μένει άλλη λύση παρά να στραφούμε στην μεγάλη ελπίδα του έθνους: τις βιομηχανίες μας. Τις καλούμε να μην φοβηθούν να σπείρουν κάθε είδους καρκίνο και να κάνουν χρήση όλων των όπλων που διαθέτουν, βαρέα μέταλλα, λιγνίτη, φυτοφάρμακα κοκ. Το ασφαλιστικό μπορεί και πρέπει να σωθεί και ο παντός είδους ρυπαντής πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Δεν μπορεί σήμερα οι βιομηχανίες να διαθέτουν βιολογικούς καθαρισμούς και να μειώνουν την ρύπανση, απλά δεν γίνεται. Αν όλα πάνε περιβαλλοντικώς ορθά και ο κόσμος πεθαίνει από βαθιά γηρατειά, πιστέψτε με, θα καταστραφούμε. Σε αυτό είμαι κάθετος και δεν με φοβίζει καμιά τρόικα".
Ο Υπουργός Υγείας έσπευσε να συμπληρώσει: "Το Υπουργείο ενστερνίζεται τις ανησυχίες του συναδέλφου Υπουργού και παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις εξελίξεις. Τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα της επιδημιολογικής μελέτης μας δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να κινηθούμε. Για αυτό το σκοπό μελετάμε την παροχή κινήτρων μικροημέρευσης κατοίκων επιβαρυμένων περιοχών, όπως τα Οινόφυτα και η Θήβα, η Μεγαλόπολη, η Πτολεμαΐδα και ο θεσσαλικός κάμπος. Θα δημοσιεύσουμε άμεσα Υπουργική Απόφαση με την οποία θα αίρεται η απαγόρευση καπνίσματος σε περιβαλλοντικά υποβαθμισμένες περιοχές και ξεκινάμε άμεσα την αποστολή σταθερής μηνιαίας βοήθειας προς τους κατοίκους των περιοχών αυτών. Σε πρώτη φάση θα χορηγούμε σε κάθε κάτοικο άνω των 12 ετών από 50 τσιγάρα μηνιαίως και αν τα αποτελέσματα νέας επιδημιολογικής μελέτης δείξουν αυξητικές τάσεις θα μεγαλώσουμε το επίδομα τσιγάρου σε 100 τσιγάρα μηνιαίως. Σκέψεις για χορήγηση της βοήθειας σε παιδιά άνω των 5 ετών θα εξεταστούν προσεχώς αν και όλα δείχνουν πως για αυτή την ευάλωτη ομάδα πληθυσμού προσανατολιζόμαστε στο μέτρο της υποχρεωτικής διατροφής με μολυσμένα προϊόντα από περιοχές όπως η Κρήτη, η Λάρισα και η Θήβα".

Το παραπάνω κείμενο δεν έχει καμιά σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Έχω όμως ένα άλλο παράδειγμα από την Τσεχία όπου μελέτη (που συντάχθηκε για λογαριασμό της Philip Morris) δείχνει πως το κάπνισμα θα μειώσει τα έξοδα του συστήματος περίθαλψης... O tempora o mores!

Η κατάσταση στην Ελλάδα ή κορόιδο μισθωτέ...

Του Quino

Ανελεύθεροι και καταρρακωμένοι

Όταν ο Κλοντ Λέβι-Στρος τα έχει πει όλα, ήδη από μακρινό 1955.
Οι ανελεύθεροι στοιβαγμένοι σε πόλεις-κλουβιά, οι ιδεολογίες που εκτείνονται στα άκρα ανάλογα με τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας.
Κατ' επέκταση, η Ελλάδα και δη η υδροκέφαλη Αθήνα βυθίζεται στο τέλμα της, οι κάτοικοι της πρωτεύουσας νιώθουν στο πετσί τους την αυτοκαταπίεση στα πλαίσια της κοινωνίας, η άκρα δεξιά κερδίζει έδαφος πατώντας στα σαθρά θεμέλια ενός μίγματος από πολιτική ανωριμότητα, εθνικιστική αφέλεια, οικονομική δυσπραγία, ένας μικρόκοσμος σε διάβρωση:

"Η ελευθερία δεν είναι ούτε μια νομική εφεύρεση ούτε μια φιλοσοφική κατάκτηση, ιδιοκτησία αγαπημένη πολιτισμών πιο αξιόλογων από άλλους γιατί μόνο αυτοί ήξεραν να την δημιουργήσουν ή να την διαφυλάξουν.
Προκύπτει από μια αντικειμενική σχέση μεταξύ του ατόμου και του χώρου του, μεταξύ του καταναλωτή και των εσόδων που διαθέτει. Όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ο ένας παράγοντας αντισταθμίζεται από τον άλλο και ότι μια κοινωνία πλούσια αλλά πάρα πολύ πυκνοκατοικημένη δεν δηλητηριάζεται από τον υπερπληθυσμό της όμοια με τα παράσιτα που ζουν μέσα στο αλεύρι και που κατορθώνουν να εξολοθρεύσουν το ένα το άλλο από απόσταση με τις τοξίνες τους πριν ακόμα τους λείψει η ύλη που τα τρέφει.
Πρέπει να είναι κανείς πολύ αφελής ή κακόπιστος για να φαντάζεται ότι οι άνθρωποι διαλέγουν τα πιστεύω τους ανεξάρτητα από τις συνθήκες ζωής τους. Γιατί δεν είναι τα πολιτικά συστήματα που προσδιορίζουν το σχήμα της κοινωνικής ύπαρξης, αλλά είναι αντίθετα οι συνθήκες της ζωής που δίνουν νόημα στις ιδεολογίες που τις εκφράζουν: οι ιδεολογίες είναι τα σημεία εκείνα που δεν γίνονται διάλεκτος παρά μόνο με την παρουσία των αντικειμένων στα οποία αναφέρονται".
Κλοντ Λέβι-Στρος, Θλιβεροί Τροπικοί, Εκδόσεις Χατζηνικολή, 8η έκδοση, σελ. 129

Φταίμε και εμείς, φταίτε και εσείς, φταίνε και οι άλλοι. Μόνο ο Χατζηπετρής δεν φταίει!

Τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός είναι πράγματι δύσκολα.
Η Ελλάδα έχει φτάσει για μιαν ακόμη φορά στο χείλος του γκρεμού, και δυστυχώς αυτό συνδυάζεται με την παγκόσμια οικονομική κρίση.
Η οικονομική κρίση σε όλα μήκη και πλάτη της γης βέβαια δεν είναι κάτι αόριστο και γενικόλογο. Έχει όνομα ή μάλλον πολλά ονόματα. Λέγεται ανυπαρξία ελέγχων, κερδοσκοπικοί μηχανισμοί, χρηματιστηριακά παιχνίδια. Όλα αυτά που προκλήθηκαν δηλαδή από τη δράση των ασταμάτητων, ρυπαρών, άπληστων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που άλλοτε λέγονται hedge funds, άλλοτε οίκοι αξιολόγησης, άλλοτε brokers κοκ.

Σαν τα κοράκια στοιβάζονταν πίσω από τα ετοιμόρροπα κορμιά των ανόητων που πίστευαν ότι σε μια νύχτα μπορούν να μετατραπούν σε μεγιστάνες. Καραδοκούσαν δίπλα από τις ρημαγμένες οικονομίες ασταθών και διεφθαρμένων κρατών, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια, υπεραποδόσεις και εξυγιάνσεις. Τηγάνιζαν το μυαλό των ταλαίπωρων μικρομεσαίων, βομβαρδίζοντας το με πληθώρα διαφημίσεων σχετικά με το "πόσο εύκολο είναι να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου παίρνοντας απλά ένα καταναλωτικό δάνειο, αγοράζοντας το δικό σου σπίτι, επενδύοντας σε ομόλογα κορεατικού γουόν" κτλ...
Και έτρεχαν τα κορόιδα και τα μη-κορόιδα, οι μεροκαματιάρηδες και οι προεστοί, οι αετονύχηδες και τα θύματα, όλοι ένα κουβάρι προς την κατάκτηση της επιτυχίας, των χρημάτων, της καταξίωσης.

Ειδικά στην Ελλάδα, όλοι αυτοί κορόιδευαν τον διπλανό τους, ειρωνεύονταν το γιαπωνέζικο μίνι αυτοκίνητο του γείτονα, σιχτίριζαν την ανυπαρξία του κράτους στον οικονομικό έλεγχο, έβριζαν για το άνοιγμα των συνόρων. Παρόλα αυτά οι ίδιοι δεν έκοβαν αποδείξεις, δεν ζητούσαν αποδείξεις, δεν κρατούσαν την τάξη των οικονομικών τους, έδιναν ψίχουλα σε κακόμοιρους μετανάστες από την Ινδία και το Μπαγκλαντές...

Έτσι, φούσκωσε, φούσκωσε, φούσκωσε, ώσπου έσκασε.
Αλλά ποιος φταίει για όλο αυτό?

Σίγουρα φταίμε όλοι, γιατί όλοι το ανεχτήκαμε, όλοι το επικροτήσαμε, άλλος από αριστερά, άλλος από δεξιά, άλλο από μέσα, άλλος στην απ'εξω.
Περισσότερο, βέβαια, φταίει η ρημάδα η Βουλή. Τα κόμματα δηλαδή που έβλεπαν να βυθίζεται η βάρκα, αλλά αυτοί ανάλογα με το στασίδι που βρίσκονταν κοιτούσαν να βολέψουν τα του οίκου τους.
Ακόμα περισσότερο φταίει η όποια κυβέρνηση, δεξιά ή κεντρώα, που έπεσε θύμα εκβιασμών, έγινε υποχείριο επιχειρηματιών, πριμοδότησε τα δικά της παιδιά, στελεχώθηκε από ανίκανους να διαχειριστούν το παγκάρι της εκκλησίας της γειτονιάς.
Όμως, πιο πολύ από όλους φταίνε τα προαναφερόμενα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, της αλλοδαπής ή της ιθαγενής και νυν ημιθανής Ελλάδας. Γιατί αυτοί ξεχείλωσαν την οικονομία. Αυτοί είναι που διαχειρίστηκαν πακτωλό εκατομμυρίων με μόνο στόχο και κίνητρο την δημιουργία υπεραξιών για τους μετόχους και άρα την κτήση υψηλότατων μπόνους.
Και επειδή φταίνε θα περίμενε κανείς να πληρώσουν πρώτοι από όλους.

Αμ δε! Βγήκε ένας εκπρόσωπος των εν Ελλάδι τραπεζών για να δηλώσει με περισσή αυθάδεια ότι "οι τράπεζες δεν μπορούν να λειτουργήσουν αν δεν παράγουν κέρδη"... Και εδώ θα ταίριαζε απόλυτα ένας φανταστικός διάλογος:

- Οι τράπεζες δεν μπορούν να λειτουργήσουν αν δεν παράγουν κέρδη
- Κανείς δεν διαφωνεί. Μέχρι που φτάνουν τα όρια του κέρδους;
- Δεν υπάρχει πλαφόν. Όσο μπορεί η κάθε μια
- Ναι, αλλά ποιος θέτει περιορισμούς στην απληστία;
- Η αγορά βέβαια
- Η αγορά όμως πότε σταματά τους κερδοσκόπους;
- Η αγορά επιτυγχάνει μόνη της την ισορροπία
- Πότε το κατάφερε αυτό;
- Εδώ και χρόνια βρίσκεται σε μια κατάσταση ισορροπίας και διορθωτικών κινήσεων
- Και το κράτος τι ρόλο παίζει;
- Καλή ερώτηση... Προφανώς, να δημιουργεί το κατάλληλο πλαίσιο για την αγορά
- Ποιο πλαίσιο, αφού είπες ότι τους περιορισμούς (άρα και το πλαίσιο) θέτει η αγορά
- Η κυβέρνηση θα πρέπει να βλέπει τις ανάγκες της αγοράς και να ανοίγει τις θύρες σε νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες
- Τι άλλο θα ακούσω!!! Και ο πολίτης;
- Ο πολίτης είναι συνεταίρος και τελικός καταναλωτής. Όλοι μετέχουμε στο πανηγύρι της αγοράς
- Και η θεία μου η Τασούλα;
- Και η θεία σου η Τασούλα
- Για αυτό φτάσαμε εδώ κύριε... Άι σιχτίρ, λαμόγιο!
- Μην βρίζετε κύριε. Δεν ευθυνόμαστε για τα όσα έχουν συμβεί
- Καλά κρασιά... Αλήθεια, πως σας λένε κύριε;
- Χατζηπετρής, Δόκτωρ Χατζηπετρής

* το σκίτσο είναι του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή (03/02/10)

Κοπεγχάγη, τα δημοκρατικά όρια των ισχυρών του κόσμου, και ένας λοστρόμος

Η μάχη στην Κοπεγχάγη θα έπρεπε να κορυφώνεται μέρα με τη μέρα... Μήπως όμως πρόκειται για μια μάχη σικέ; Με αυτή την απορία έμεινα μόλις είδα βίντεο από το εσωτερικό του Μπέλα Σέντερ (δηλαδή του κτιρίου όπου λαμβάνουν χώρα οι διαπραγματεύσεις για το κλίμα). Σε αυτό το βίντεο, ο επικεφαλής του ΟΗΕ για το κλίμα, κ. Ύβο ντε Μπερ, προσπαθεί να δικαιολογηθεί στα δεκάδες μέλη ΜΚΟ, για τους λόγους που με το έτσι θέλω τους πετάνε εκτός της διάσκεψης.

Πως έχει η ιστορία: Συνολικά πάνω από 12.000 -15.000 μέλη περιβαλλοντικών και κοινωνικών οργανώσεων έχουν λάβει διαπιστεύσεις από τον ΟΗΕ, έχοντας έτσι το δικαίωμα να παρακολουθούν τις εργασίες της διάσκεψης του ΟΗΕ και να συνομιλούν με τις 192 αντιπροσωπείες, σε μια προσπάθεια επίτευξης μιας όσο το δυνατόν καλύτερης συμφωνίας για το κλίμα.
Από σήμερα όμως το κλίμα έχει αλλάξει. Με μια απαράδεκτη απόφαση ο ΟΗΕ και η Δανία ενδυνάμωσαν τα μέτρα ασφαλείας στο Μπέλα Σέντερ δίνοντας εντολή στην αστυνομία και τις δυνάμεις φύλαξης του χώρου να "κόβουν" σταδιακά τα μέλη των ΜΚΟ. Υπολογίζεται ότι (από τα 12.000 - 15.000 μέλη ΜΚΟ) την Πέμπτη θα επιτραπεί η είσοδος μόνο σε περίπου 400-800, ενώ την Παρασκευή το νούμερο θα μειωθεί σε περίπου 50-100.

Η επίσημη αιτιολόγηση είναι η ανεπάρκεια χώρου, καθώς από σήμερα έως την Παρασκευή καταφθάνουν οι ηγέτες του κόσμου με τις πρόσθετες αντιπροσωπείες τους, καθώς και ζητήματα ασφάλειας των ηγετών.
Και τα δυο φαντάζουν τουλάχιστον γελοία, γιατί αν μη τι άλλο δεν μπορείς να θεωρείς -άνευ αποδείξεων- ένα μέλος μιας ΜΚΟ ως εν δυνάμει τρομοκράτη. Όπως επίσης δεν μπορείς να πείσεις κανένα για την έλλειψη του χώρου, όταν ήξεραν όλοι πολύ καλά ποιο είναι το μέγεθος του κτιρίου και των αντιπροσωπειών. Αντιθέτως φαντάζει πιο πειστική η εξήγηση πως θα πρέπει να στηθεί μια "χρυσή γυάλα" μέσα στην οποία οι ηγέτες των ισχυρών κρατών θα στήσουν πάρτι, αφήνοντας εκτός τις ενοχλητικές "σφίγγες" που τριβελίζουν στα αυτιά τους και τους υπενθυμίζουν διαρκώς το καθήκον τους. Δυστυχώς, δεν μπορούν να πράξουν το ίδιο (δηλαδή να πετάξουν με τις κλωτσιές) με τους Αφρικανούς και τα νησιωτικά κράτη του Ειρηνικού. Αμφιβάλλει κανείς ότι αν μπορούσαν θα το έπρατταν με ευχαρίστηση;

Έχω την εντύπωση ότι αυτό που βγαίνει ως κύριο συμπέρασμα από την Κοπεγχάγη, δεν είναι η απώλεια μιας ιστορικής ευκαιρίας και η έλλειψη ηγετών σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αντιθέτως, με αφορμή τον αποκλεισμό των ΜΚΟ, αυτό που φαντάζει ως ένα από τα κυριότερα συμπεράσματα της διάσκεψης είναι η ανάδειξη των στενών ορίων της "αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας", καθώς και η ολοένα διογκούμενη τάση των πολιτών να την υπερκεράσουν διεκδικώντας περισσότερα, διεκδικώντας ρόλο σε όλα αυτά που διαδραματίζονται στο όνομά τους, χωρίς την έγκρισή τους.

Ιστορικές οι στιγμές στην Κοπεγχάγη. Όχι για αυτά που θα γίνουν εκεί, αλλά για τις παρακαταθήκες που αφήνουν τα επιτεύγματα ή καλύτερα τα μη-επιτεύγματα αυτής της διάσκεψης.

ΥΓ. σε μια φοβερή παρέμβαση -σήμερα Τετάρτη 16 Δεκ- ο εκπρόσωπος του Τουβαλού δήλωσε: "Πρόεδρε, έχω την αίσθηση του φόβου ότι είμαστε σε έναν Τιτανικό, βουλιάζουμε γρήγορα και δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις σωσίβιες λέμβους επειδή ένα μέλος του πληρώματος αποφάσισε ότι δεν βουλιάζουμε και ότι πρέπει να ξεκινήσουμε ανεπίσημες διαπραγματεύσεις/συζητήσεις για να αποφασίσουμε αν βουλιάζουμε ή όχι.
Τώρα είναι η ώρα κυρία Πρόεδρε να ρίξουμε τις σωσίβιες λέμβους. Τώρα είναι η ώρα να σώσουμε αυτή τη διαδικασία. Ας δούμε τα νομικά κείμενα που έχουν κατατεθεί και είναι στο τραπέζι και ας προχωρήσουμε. Ευχαριστώ".
Δυστυχώς δεν είναι ένα το μέλος του πληρώματος. Δεν είναι πολλά, αλλά είναι αρκετά και προέρχονται από ΗΠΑ, Κίνα, Αυστραλία, Καναδά, Πολωνία, Ιταλία, κοκ... Ένα από αυτά τα μέλη του πληρώματος, σίγουρα όχι σε ρόλο καπετάνιου, μπορεί όμως λοστρόμου (ομιλώντας ιεραρχικά και χωρίς ιδιαίτερα σκωπτική διάθεση), είναι ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο οποίος ανακάλυψε τον κομμουνιστικό κίνδυνο μέσα στις περιβαλλοντικές οργανώσεις, τους επιστήμονες και όποιους άλλους ανησυχούν για την κλιματική αλλαγή και το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης. Δείτε το άρθρο του, και όχι μην γελάσετε. Απλά ανάψτε ένα κερί στην Αγία Γκαζπρομ!

Να χαίρεσαι και να λυπάσαι, μα ό,τι και να γίνει μη φοβάσαι...

Το πιο κάτω κείμενο γράφτηκε πριν από σχεδόν ένα χρόνο, τον Ιανουάριο του 2009, υπό την επήρεια ενός καταιγισμού συναισθημάτων και σκέψεων για τα όσα ελάμβαναν χώρα. Δεν το δημοσίευσα ποτέ.
Σήμερα, σχεδόν ένα χρόνο μετά, το ανασύρω από τη λήθη του υπολογιστή μου, και το δημοσιεύω στο blog, χωρίς να αλλάξω ούτε ένα κόμμα.
Μετά από ένα χρόνο, μπορεί και αυτό να υποστεί τη βάσανο της δημόσιας κριτικής.


Στην Αθήνα του Δεκέμβρη 2008

Σε μια κοινωνική εξέγερση μπορεί κανείς να δει αποχρώσεις διαφόρων ιδεολογικών ταυτοτήτων, μπορεί να διαπιστώσει ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένες και απόλυτες κοινωνικοπολιτικές επιδιώξεις. Όλοι μπλέκονται σε ένα κουβάρι δίκαιων ή άδικων διεκδικήσεων, νέοι και γέροι, εργαζόμενοι και άνεργοι, μπαχαλάκηδες και ασφαλίτες, πολίτες και πολιτικοί- αυτό όμως που προκύπτει και βιώνουμε σήμερα είναι η γέννηση μιας ιστορίας, που δυστυχώς ή ευτυχώς θα πρέπει να περιμένουμε την επόμενη γενιά να αποφασίσει το πώς και που μας οδήγησε. Σε αυτό το κείμενο θα διαβάσετε μια άποψη για τις εξελίξεις σε μια χώρα που παραπαίει, χωρίς να της φταίει η νέα γενιά, μολονότι είναι η νέα γενιά που πληρώνει διαχρονικά την αμάθεια των κυβερνώντων.

Δηλώνω, λοιπόν, βαθύτατα λυπημένος για τα παιδιά που κατέβηκαν ειρηνικά στους δρόμους. Λύπη γιατί αργήσαμε πολύ. Λύπη γιατί η δική μου γενιά της μεταπολίτευσης έχασε την ευκαιρία να ορθώσει το ανάστημά της και να δείξει ότι υπάρχει. Λύπη γιατί η γενιά μου άφησε τους διαδηλωτές στο έλεος αυτών που με ευκολία τους λοιδορούν είτε γιατί είναι συνυφασμένοι με το σαθρό πολιτικό και οικονομικό οικοδόμημα της Ελλάδας, είτε γιατί είναι απόλυτα συμβιβασμένοι με την ιδέα ότι θα ζήσουν μια «ζωή που δεν έζησαν» παραδομένοι στην απάθεια του καναπέ και των ριάλιτι, πλήρως υποταγμένοι στο ρητό «καταναλώνω (και μπορώ να αγοράζω τηλεόραση πλάσμα) άρα υπάρχω». Λύπη γιατί είμαι και εγώ συμβιβασμένος με τις κοινωνικές, οικονομικές ή πολιτικές διαστρωματώσεις του σημερινού στάτους κβο. Είμαι όμως χαρούμενος που μπορώ ακόμα να παραδεχθώ τους συμβιβασμούς μου, κλείνοντας το μάτι στους νέους που έρχονται, ζητώντας από αυτούς αγώνες και αλλαγές ενάντια στο υπονομευμένο παρόν τους.

Δηλώνω, επίσης, βαθύτατα χαρούμενος γιατί ανακάλυψα ότι πολλοί συμπολίτες μας ένιωσαν ειλικρινή αγανάκτηση για τα περίπου 500 καταστήματα που έπαθαν μερικώς ή ολικώς ζημιές, αλλά ειλικρινά λυπάμαι που όλα αυτά αποκτούν στο ζύγι (έμμεσα ή άμεσα) την ίδια βαρύτητα με τον φόνο ενός νέου. Μην ξεχάσω, λοιπόν, να καταδικάσω μετά βδελυγμίας τα σπασίματα. Όχι γιατί δεν βρίσκω κανένα ελαφρυντικό για κάποια από αυτά, αλλά για να στερήσω τη χαρά της καταδίκης μου από τους απερίφραστα κατα-δικαστές της βίας, που απλά ζητούν πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης, λέγοντας (σωστά) ότι η δημοκρατία δεν επικροτεί τέτοιου είδους περιστατικά, μη μπορώντας παράλληλα να αντιληφθούν ότι (και) η αδράνεια (τους) συντέλεσε στον εκχυδαϊσμό των εκδηλώσεων αγανάκτησης. Μακάρι να μην έβλεπα ούτε ένα σπάσιμο. Μακάρι, όμως, να έβλεπα σε ειρηνικές πορείες όλους αυτούς που οδύρονται για τις σπασμένες τζαμαρίες, να τους άκουγα να καταδικάζουν με το ίδιο σθένος τα εκατοντάδες μεμονωμένα περιστατικά της ΕΛ.ΑΣ, να τους «συλλάβω» διαμαρτυρόμενους (ειρηνικά πάντα) για τα βατοπεδινά φιλέτα που προέκυψαν βάσει της αρχής «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Μακάρι να έβλεπα όλους αυτούς που σχίζουν τα ιμάτιά τους για τις ζημιές των καταστημάτων του κέντρου, να ένιωθαν την ίδια στεναχώρια για την οικονομική κρίση ή για τον θάνατο του εμποράκου προς όφελος των λογής -βωβικής σύλληψης και εκτέλεσης- Mall. Μακάρι να σταματήσει η «αντίσταση» που εξαντλείται στα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων.

Πάντως, χαίρομαι που αρκετοί συνειδητοποιούν ότι οι λέξεις «υποκλοπές, ζίμενς, πυρκαγιές, ζαρντινιέρα, παραδικαστικό, απαγωγές, κουμπάροι, δάνεια, οικονομική κρίση, ανασφάλεια» δεν είναι κενές περιεχόμενου, αλλά περικλείουν μέσα τους το ζουμί των γενεσιουργών αιτιών της εξέγερσης των νεολαίων. Λυπάμαι, όμως, που για αρκετούς άλλους όλες αυτές οι λέξεις δεν είναι ικανές να τους κάνουν να παραδεχθούν ότι η διαφθορά συνεχώς διογκώνεται και ότι το «κράτος δικαίου» έχει καταντήσει ένα σύντομο ανέκδοτο, εφάμιλλης αξίας με το -ισοπεδωτικό μεν, αλλά με μεγάλες δόσεις αλήθειας- «έλληνας αξιόπιστος πολιτικός ή συνδικαλιστής».

Δηλώνω βαθύτατα λυπημένος με όσους εξοργίζονται γιατί τάχα λείπουν από τους μαθητές και τους νέους, που κατέβηκαν στους δρόμους, οι «συντεταγμένες» φωνές και σκέψεις, όταν η «συντεταγμένη» Πολιτεία αποτελεί διακαή και ανεκπλήρωτο πόθο για τον μέσο Έλληνα των τελευταίων 178 χρόνων από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους. Αναζητούν υποκριτικά από τους μαθητές ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διαχείρισης της κρίσης, σαν αυτό που δεν είδαμε στο σύστημα διακυβέρνησης επίσης των τελευταίων 178 ετών. «Χαρμολυπάμαι» ακούγοντας πολλούς να ισχυρίζονται ότι τα παιδιά πρέπει να διαβάσουν, γιατί μόνο μέσα από τη γνώση θα ξεφύγουν από το σημερινό καθεστώς. Χάρμα το διάβασμα, για λύπηση όμως αυτό που απολαμβάνουν σήμερα οι νέοι, παγιδευμένοι σε ένα σύστημα φροντιστηριακής παραπαιδείας, κάκιστων συγγραμμάτων και υποδομών, όπου μηδενίζεται η σημασία της αξιολόγησης και ερμηνείας των γνώσεων. Και όλα αυτά για ένα «πουκάμισο αδειανό», για μια αυριανή θέση εργασίας χωρίς προοπτικές, χωρίς αξιοποίηση των δεξιοτήτων. Χωρίς ένα φως, μια ελπίδα για τους νέους που βλέπουν γονείς, συγγενείς και φίλους να συνθλίβονται από την «οικονομική και εργασιακή πραγματικότητα της Ελλάδας», στην οποία κυριαρχούν μερικά θρυλικά μοτό, όπως «ο θάνατος σου, η ζωή μου», «ο κλέψας του κλέψαντος» κοκ. Το διάβασμα για το διάβασμα δεν υπάρχει. Μην ξεχνάμε ότι και ο μακαριστός Χριστόδουλος διάβαζε, για αυτό δεν κατάλαβε πότε ήρθε και έφυγε η Χούντα.

Πόσο λυπάμαι που ο δικηγόρος Κούγιας είναι σήμερα ο πλέον μισητός άνθρωπος στην Ελλάδα. Όχι γιατί αγνοώ την πραγματικότητα για το ποιόν του, αλλά γιατί εμείς οι ίδιοι επικροτούμε την πορεία τέτοιων ανθρώπων, γιατί εμείς οι ίδιοι εμφυσούμε στους νέους τέτοιου είδους λογική και πρακτικές. Περάσαμε στην καθημερινότητα μας έννοιες όπως «μόνο οι ισχυροί και οι θρασείς επιβιώνουν», ανακατεμένες με μπόλικες δόσεις «κλειδαρότρυπας», από τις οποίες τρομάζουμε όταν τις βλέπουμε να ζωντανεύουν με τη μορφή ανθρώπου που επικαλείται το θέλημα Θεού για να αιτιολογήσει ένα φρικτό έγκλημα.

Χαίρομαι που όλοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ της αναγκαιότητας ύπαρξης της «κοινωνίας των ενεργών πολιτών», αλλά η χαρά εξατμίζεται μόλις αντιληφθώ ότι τα όρια που πολλοί θέτουν για τον ρόλο του ενεργού πολίτη δεν διαφέρουν επί της ουσίας από τον ρόλο που επιφύλασσε ο Παβλόφ για τον διάσημο σκύλο του. Μιλούν για «δημοκρατικά όρια» εκδήλωσης της αγανάκτησης, ίσως για να τα αντιπαραβάλλουν με τη «δημοκρατικότητα» που κρύβει το ρουσφετολογικό αλισβερίσι και η δημιουργία νόμων εξυπηρέτησης ολίγων εκλεκτών, πιότερο ίσων ανάμεσα στους ίσους.

Λυπάμαι ειλικρινά που γράφοντας αυτές τις αράδες έζησα ένα ακόμα τραγικό γεγονός: την απόπειρα δολοφονίας του Διαμαντή Μαντζούνη. Οι δολοφονικές επιθέσεις είναι άνανδρες από όπου και αν προέρχονται. Δεν έχουμε ανάγκη από νέους Ξηρούς, δεν χρειαζόμαστε τη βοήθεια της τυφλής βίας. Τα δυο περίεργα περιστατικά με πυροβολισμούς καλάσνικοφ και η απόπειρα αφαίρεσης της ζωής ενός ανθρώπου, έξω από το Υπουργείο Πολιτισμού, δεν έχει θέση ούτε στην υποτυπώδη δημοκρατία μας. Κάθε σφαίρα είναι έγκλημα, που στρέφεται πρώτα από όλα ενάντια σε όσους επιζητούν την καλυτέρευση των πολιτικών-κοινωνικών- θεσμικών συνθηκών της χώρας.

Ας αναλογιστούμε, επιπλέον, ποιος κερδίζει από το νέο κυνήγι μαγισσών και την περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης. Λυπάμαι όταν αντιλαμβάνομαι ότι οι πρακτικές του Φραντσέσκο Κοσίγκα, η υπόθεση των αεροπόρων και η ζάχαρη στα τανκ, ίσως δεν ανήκουν στο παρελθόν.
Λυπάμαι, επιπλέον, για την επιχειρούμενη αντιστροφή του κλίματος, σχετικά με «την αστυνομία που επιθυμούμε». Ποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι η Αστυνομία είναι μέρος του προβλήματος γιατί απλά δεν επιτελεί το καθήκον της, αλλά -όντας ποικιλοτρόπως διεφθαρμένη- αναλώνεται στο κυνήγι συνταξιούχων, το κόψιμο κλήσεων, την εκκαθάριση του νέου άντρου της Άλ-Κάιντα που ακούει στο όνομα Εξάρχεια, και στην διαχρονική επώαση αυγών του φιδιού. Λυπάμαι ιδιαίτερα που αρκετοί «φιλήσυχοι» πολίτες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι ζητούν αυστηρότερη αστυνομία γενικώς και αορίστως, ελπίζοντας ότι αυτοί θα μένουν πάντα στο απυρόβλητο (τι κρίμα που τα ΜΑΤ δεν έσπασαν το κεφάλι του χούλιγκαν δημοσιογράφου όταν αυτός πέταξε μπουκάλι στο διαιτητή), ή απεμπολώντας συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα τους. Η Αστυνομία απαρτίζεται και από παιδιά μας, τα οποία δεν μεγαλώσαμε για να γίνουν δολοφόνοι ή θύματα, αλλά ελπίσαμε ότι θα μας προστατεύσουν από το οργανωμένο έγκλημα των νταβατζήδων και των λοιπών σχετικών δυνάμεων.

Χαίρομαι που είχα τη δυνατότητα να μοιραστώ μαζί σας τις απόψεις μου. Λυπάμαι που δεν κατέγραψα και άλλες πολλές σκέψεις για τα όσα νιώθω, για τα όσα βλέπω και αισθάνομαι. Χαίρομαι τέλος γιατί η διαλεκτική -που αρκετοί θεωρούν ότι απέκτησε τη μορφή της από τον έλληνα φιλόσοφο Ζήνωνα τον Ελεάτη, με τον οποίο μας συνδέει μόνο ο ίδιος τόπος γέννησης και πιθανότατα θανάτου, επομένως ας αφήσουμε τους ισοκρατικούς και κακώς μεταφρασμένους λόγους- δεν μου αφήνει καμιά αμφιβολία για τις αμφισβητήσεις που θα δεχθεί το παρόν κείμενο. Στη ζωή τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο, όλα κινούνται στις αποχρώσεις του γκρίζου. Ή, για να προσεγγίσουμε τη νέα γενιά διαμέσου των νέων τεχνολογιών, όλα στη ζωή είναι άπειροι συνδυασμοί του 0 και του 1. Όμως αυτό που κάνουν οι νέοι μας σήμερα κινείται πιο κοντά στο 1, στο σημείο δηλαδή που η μονάδα αποκτά υπόσταση, σε αντίθεση με τους συντηρητές του φοβικού κλίματος «καθίστε στα αυγά σας» οι οποίοι βρίσκονται πλησίον του μηδενός, αν όχι μέσα σε αυτό.

Μη βαυκαλιζόμαστε. Όσα ζούμε δεν σημαίνουν κατ’ ανάγκην αλλαγές προς το καλό. Ζούμε ιστορικές στιγμές γιατί σήμερα τα παιδιά σπέρνουν μαζικά σπόρους –πρώτη φορά εδώ και καιρό. Είναι στο χέρι όλων όσοι διακατεχόμαστε από πραγματικά δημοκρατικές ευαισθησίες να περιποιηθούμε τη γη, να ποτίσουμε την καλλιέργεια, να ξεριζώσουμε τα παρασιτικά-παρακρατικά ζιζάνια του σάπιου συστήματος, χωρίς χρήση λιπασμάτων και χημικών παντός είδους, χωρίς να δηλητηριάσουμε τα παιδιά μας και τις μελλοντικές σοδειές-γενιές. Ο δρόμος μακρύς, οι λύσεις εμφανείς και συνάμα τόσο δύσκολες, γιατί προϋποθέτουν ριζικές αλλαγές στο τρόπο σκέψης και δράσης του νεοέλληνα: εκδημοκρατισμός των θεσμών, διαφάνεια παντού, ενεργοποίηση πολιτών σε κάθε σπίτι, σε κάθε συνοικία, σε κάθε πόλη, σε όλη τη χώρα, και τέλος, ένα όραμα για να πιαστούμε, είτε αυτό λέγεται περιβάλλον, είτε παιδεία, είτε κοινωνική αλληλεγγύη, είτε όλα μαζί. Κάτι για να χαίρεσαι και να λυπάσαι, μα ότι και αν γίνει μη φοβάσαι.

…

ΥΓ. Κάτι θετικό που έμαθα από τα γεγονότα είναι ότι μας τέλειωσαν οι διανοούμενοι. Και ότι κάποιοι ελάχιστοι που αυτοαποκαλούνται έτσι έχουν ως κέντρο παραγωγής ιδεών τις περιοχές γύρω και κάτω από το στομάχι. Loξαcomix!!!!

* το πόστερ ανήκει στη συλλογή του dany_ef. Δείτε άλλα έργα του στο flickr