Περί νέας ελληνικής μουσικής το ανάγνωσμα (και άκουσμα)...

Περί μουσικής το ανάγνωσμα, σήμερα με ένα εξαιρετικά σύντομο post αν και δεν το συνηθίζω! Ο λόγος για την ελληνική ηλεκτρονική -και όχι μόνο- μουσική, που θεωρώ ότι έχει κάνει μεγάλα βήματα προόδου. Κάποιοι θα πουν ότι αργήσαμε και ότι καιρός ήταν να βγουν νέοι έλληνες καλλιτέχνες που αφήνουν πάνω στις νότες τα όσα έκλεψαν από την σκηνή του εξωτερικού. Δεν συμφωνώ!
Νομίζω ότι οι συνθήκες της ζωής στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα είναι τέτοιες που ευνοούν την δημιουργικότητα και την έκφραση μέσω της τέχνης και δη της μουσικής. Τα LPs της αλλοδαπής ηλεκτρόνικα αναμιγνύονται με τα βιώματα στις τσιμεντουπόλεις και τα στέκια, εμβαθύνονται από την κοινωνική αποσύνθεση και την νεόκοπη πολυπολιτισμικότητα, ξεμακραίνουν υπό την πίεση των βαλκανικών επιρροών και αναγεννώνται σε κάτι τρομερά ελπιδοφόρο, ένα στίγμα στον μουσικό χάρτη.
Δεν λέω ότι δεν υπάρχει σαβούρα! Αλίμονο! Λέω απλά ότι η σύγχρονη μουσική της Ελλάδας, ή καλύτερα η ala greca μετάφραση των δυτικών ακουσμάτων, έχει οντότητα που έρχεται σε αντίθεση με τον πολιτικό ξεπεσμό και την οικονομική παρακμή. Ή μήπως είναι αυτές ακριβώς οι κοινωνικά παρακμιακές καταστάσεις που ευθύνονται για την ικμάδα του νέου καλλιτεχνικού ρεύματος της χώρας! Άραγε, απαισιοδοξία + απελπισία = δημιουργία? 

ΥΓ1. Η φωτό είναι από το Please Make me Dance του The boy
ΥΓ2. Δεν ξέρω τι να πρωτοπροτείνω από την ελληνική ηλεκτρονική σκηνή. Ας γράψω μόνο τα τρία ελληνικά ονόματα που ακούσα τώρα τελευταία: τον ΙΟΝ με το Elfish tapes, που μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν εδώ, τον Αλέξανδρο Βούλγαρη ή The boy, στο αρκετά επιτηδευμένο Κουστουμάκι, και τους Keep Shelly in Athens (προφέρεται Κυψέλη ιν Άθενς).
Ακούστε το Cremona Memories από τους "Κυψελιώτες"!

Τα πράσινα στρατόπεδα και οι αναμνήσεις από τη θητεία...

Χθες ανακοινώθηκε το μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ των Υπουργείων Π.Ε.Κ.Α και ΕΘ.Α για δημιουργία "πράσινων στρατοπέδων". Αφήνω ασχολίαστο το γεγονός, στην κρίση όσων διαβάσουν το μνημόνιο, αν και κατά την ταπεινή μου άποψη περισσότερο νόημα έχει το άμεσο "πρασίνισμα" των δραστηριοτήτων και σε δεύτερη μόνο φάση των κτιρίων.
Θυμήθηκα, όμως, με αφορμή το μνημόνιο λίγα πράγματα από τη θητεία μου ως έφεδρος αξιωματικός στη σχολή εφέδρων αξιωματικών ΣΕΑΠ (ή αλλιώς Σήμερα Είσαι Αύριο Πεθαίνεις) και στη μονάδα πεζικού στο Μανταμάδο Λέσβου ή Μανταμαύρο για όσους έχουν περάσει από εκεί. Θυμήθηκα λοιπόν το σκουπιδομάνι που πετάγαμε σε κάθε άσκηση ή μετά από κάθε γεύμα. Επανέφερα στη μνήμη μου τα ορυκτέλαια που χύνονταν δεξιά και αριστερά κατά τη συντήρηση των οχημάτων παντός είδους (Στάγιερ, Καναδέζες, BMP κτλ). Θυμήθηκα ακόμη τη φωτιά που ξέσπασε δίπλα στο πεδίο βολής του τάγματος όταν ένας μόνιμος αρχιλοχίας (πραγματικά γιωτάς) έριξε με το βομβιδοβόλο Μ79 και αντί να σημαδέψει το στόχο βάρεσε "στο γάμο του καραγκιόζη", στην παρακείμενη δασική έκταση.
Και αφού θυμήθηκα όλα τα παραπάνω, σκέφτηκα μερικά ακόμη για τα απανωτά σκοπέτα των φαντάρων (κάποια στιγμή τους πήγε 10 μέσα-1 δίωρη), τις απαράδεκτες συνθήκες υγιεινής (μάλιστα στο στρατό παρατηρείς το μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο να βρίσκεις κόπρανα ακόμα και στο ταβάνι της καλλιόπης), τα μαζικά κρούσματα γαστρεντερίτιδας 1-2 φορές το χρόνο, την οικτρή ποιοτική στάθμη αρκετών στελεχών (ιδίως ΕΠΟΠ, ΕΠΥ, ΕΜΘ, ΣΜΥ δηλαδή το 70-80% των μονιμάδων), την απάλευτη μιζέρια ορισμένων οπλιτών και στελεχών που μιμούνται εντός του στρατού το μοτό "ο θάνατος σου η ζωή μου", μερικά τσογλάνια δόκιμους που μόλις πήραν ελάχιστη εξουσία απέδειξαν πόσο κομπλεξικοί είναι, το στοίχημα στο φαγητό (αν έχεις τύχη θα πέσεις σε καλό μάγειρα και το τέταρτο γραφείο θα υπεξαιρεί λιγότερο από το 15% του ποσού που πάει για ώνια), τις πρωινές αναφορές όπου σε δύναμη 150 ατόμων με το ζόρι εμφανίζονταν 10-15, και το τρελό αραλίκι στα φυλάκια (όπου σε ένα εξ΄αυτών κατάφερα να πάρω 11 κιλά σε 2 μήνες, καθότι η μόνη ασχολία ήταν φαΐ, διάβασμα, πάλι φαΐ και έλεγχος μη τυχόν σκάσει καμιά έφοδος του διοικητή). Θυμάμαι τέλος ένα μεγάλο λαμόγιο, σειρούλα στη ΣΕΑΠ, που έπινε ένα ειδικό φαρμακευτικό σκεύασμα ώστε να κοκκινίζουν τα κόπρανά του. Το λαμόγιο ακολουθούσε συνέχεια τη διαδρομή αναρρωτήριο-νοσοκομείο, αλλά παρόλα αυτά κατάφερε να γίνει δόκιμος και "σκίστης" όπως έμαθα στη συνέχεια.     
Πέρα από αυτά όμως θυμάμαι και αρκετές καλές στιγμές! Τους 3 κολλητούς που απέκτησα στη ΣΕΑΠ και είμαστε ακόμα "κώλος βρακί", μάλιστα ένας από αυτούς έγινε κουμπάρος μου. Τον πρωινό καφέ από αυτόματο μηχάνημα, που πίναμε δίπλα από το Στάγερ στις 6 το πρωί μετά από διανυκτέρευση στο φυλάκιο 880 της ΣΕΑΠ, τους αγώνες μπιλιάρδου στο μοναδικό σαλούν μπαρ του Μανταμάδου, όπου 50 στρατέοι σαλιάριζαν τις 3 μοναδικές -σε ηλικία γάμου- χωριατοπούλες, τους αγώνες ποδοσφαίρου σε αυτοσχέδιο γήπεδο, Κυριακή μεσημέρι κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μου (πλάκα πλάκα τις χειρότερες υπηρεσίες, κυριακές αργίες, τις έκαναν πάντα δόκιμοι), το γεγονός πως από το στρατό βγήκα (θέλω να πιστεύω) μόνο με καλές ή αδιάφορες σχέσεις και όχι με κακές (εξάλλου δεν έβγαλα ποτέ κανέναν στον τάκο).
Τελικά αν γυρίσω πίσω το χρόνο θα πω πως μάλλον καλά πέρασα και ας μην ήταν "πράσινα" τα στρατόπεδα. Αλλά ρε αδερφέ, έφαγα τόσα "πράσινα" (μαρούλι και λάχανο) εκεί μέσα, που τώρα ούτε να τα δω!!!

Το Βατοπέδι που δεν είναι σκάνδαλο και άλλα φαιδρά...

Χθες χάζεψα για λίγο τηλεοράση, μετά από πολύ πολύ καιρό. Το χαζοκούτι και ειδικά οι πολιτικές του εκπομπές διεκδικούν και θα κερδίσουν επάξια το βραβείο της "ηλιθιωδέστερης χοντροκομμένης προπαγάνδας", αν και όποτε θεσμοθετηθεί. Δεν παύουν όμως να "ψυχαγωγούν" και κυρίως να "ενημερώνουν" σκεπάζοντας με άφθονα σχόλια και ίντριγκα το μπαγιάτικο ειδησεογραφικό προϊόν τους,  για να το σερβίρουν στη συνέχεια και με τον κατάλληλο τρόπο στον, χαμηλής γαστριμαργικής γνώσης, "μέσο τηλεθεατή".
Χθες λοιπόν χάζεψα για λίγο τη νέα δημοσκόπηση στην εκπομπή "Ανατροπή" του Μέγκα, καθώς και το ειδικό θέμα του ΣΚΑΪ για το Βατοπέδι... Και στις δυο εκπομπές έχω την ελάχιστη, τόσο αμυδρή, υποψία πως επιχειρήθηκε μια προσπάθεια να κοντύνουν το κυβερνών κόμμα και συνάμα μια συγκινητική πρωτοβουλία να τονωθεί το τρωθέν γόητρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Ο τρόπος παρουσίασης των γεγονότων δεν θα μου έκανε καμιά εντύπωση. Ο κ. Σγουρός άλλωστε, ο υποψήφιος περιφερειάρχης του ΠΑΣΟΚ, δεν ήταν αυτός που δήλωσε πως δεν υπάρχει έλληνας πολίτης που να νιώθει ικανοποιημένος με την κατάσταση στην Ελλάδα και τις απαιτήσεις του μνημονίου; Το θέμα όμως δεν αφορούσε το μνημόνιο, αλλά τις αυτοδιοικητικές εκλογές και κυρίως το σκάνδαλο του Βατοπεδίου.
Είναι λοιπόν οι συνθήκες υπό τις οποίες γίνεται η κριτική, που με βάζουν σε αρκετές σκέψεις περί της αγνότητάς της. Γιατί παρουσιάζεται ως "καθαρή δουλειά" το Βατοπέδι, σήμερα, λίγο πριν υποβάλλει υπόμνημα ο πρώην Πρωθυπουργός; Για ποιο λόγο φούντωσαν οι αντιδράσεις για τις "λανθασμένες" κινήσεις της κυβέρνησης, λίγες ώρες μετά την υπογραφή συμφωνίας με τους εμίρηδες για μια σειρά real estate επενδύσεων;
Οι περισσότεροι από εσάς (αν όχι όλοι) θα μου πείτε πως δεν μασάτε και πως έχετε προ πολλού αποστασιοποιηθεί από τις "κορώνες" των πολιτικών τηλεσόου, επομένως οποιαδήποτε προσπάθεια επηρεασμού των απόψεών σας από τους τηλεαστέρες δεν πρόκειται να πιάσει. Δεν αμφιβάλλω! Αμφιβάλλω όμως αν και κατά πόσο μένουν ανεπηρέαστοι όλοι οι Έλληνες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση αρκεί η συντονισμένη προσπάθεια κάποιων μέσων ώστε να ψαλιδίσουν 3-5% από το ένα κόμμα και να το σπείρουν στο/α άλλο/α... Τι λέτε δεν είναι αρκετό, ώστε να αναγκάσει την εκάστοτε κυβέρνηση "να έλθει στα συγκαλά της", να αποσύρει μεταξύ άλλων τον ειδικό φόρο 20% στις διαφημίσεις και να "δουλέψει" μαζί με τα εκδοτικά συγκροτήματα για το συμφέρον του τόπου;

ΥΓ. Είμαι και εγώ πεπεισμένος πως οι κυβερνητικές επιλογές πρέπει να αλλάξουν. Παρατηρώ όμως πως ελλοχεύει ο κίνδυνος να αλλάξουν προς το πολύ χειρότερο και μόνο προς όφελος ολίγων εκλεκτών... Ας το έχουμε όλοι υπόψη!
ΥΓ2.  Άντε και να πιστέψω ότι είναι τελικά νόμιμο να παίρνεις μια λίμνη με αμφίβολους τίτλους ιδιοκτησίας (στην οποία ειρήσθω εν παρόδω δεν μπορείς να κατασκευάσεις σχεδόν τίποτα λόγω καθεστώτος προστασίας) και να την ανταλλάσεις με φιλετάκια. Είναι άραγε και ηθικό; Γιατί αν είναι, τότε κακώς εκδιώχθηκε ο Βουλγαράκης.

Η συμφωνία με το Κατάρ και τι θα έκανα αν ήμουν ξένος επενδυτής...

Σε άρθρο μου στις Συναντήσεις της Αυγής στις 22 Ιουνίου 2010, είχα επισημάνει το πρόβλημα που τείνει να δημιουργηθεί με τις fast track αδειοδοτήσεις. Αφορμή εκείνου του σημειώματος ήταν η ανησυχία μου για την συμπερίληψη του fast track στο νόμο 3851/2010 για την προώθηση των ΑΠΕ. Πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω πως ο σκοπός δεν μπορεί να αγιάζει τα μέσα και πως οι ΑΠΕ είναι κάτι απαραίτητο για την Ελλάδα και το ενεργειακό της μίγμα, αλλά μόνο αν αναπτυχθούν υπό συνθήκες απόλυτης διαφάνειας και σεβασμού των νόμων. Πριν αλέκτωρ φωνήσαι, στις 6 Αυγούστου αναρτήθηκε προς διαβούλευση το νομοσχέδιο για την «επιτάχυνση Μεγάλων Έργων – Στρατηγικών Επενδύσεων», το οποίο χαρακτηρίζεται από ανεξήγητη μονομανία για την κατάργηση περιβαλλοντικών κεκτημένων στο όνομα μιας προσχηματικής και πιθανότατα ατελέσφορης ανάπτυξης. Μαζί με τα ξερά φαίνεται πως πλέον υπάρχει η τάση να καούν και τα χλωρά, χωρίς να γίνεται σαφές ούτε το «αναπτυξιακό πλαίσιο» στο οποίο θα λάβουν χώρα όλες εκείνες οι επενδύσεις που απαιτούν εξπρές διαδικασίες, ούτε ο «λόγος εθνικού συμφέροντος» που μπορεί να δικαιολογήσει παραβιάσεις του εθνικού και κοινοτικού δικαίου.
Το τελευταίο σίριαλ του επεισοδίου αφορά την υπογραφή μνημονίου συνεργασίας της Ελλάδας με την Qatar Investment Authority (QIA) για επενδύσεις συνολικού ύψους € 5 δις. Η λέξη μυστικοπάθεια αρμόζει στο συγκεκριμένο deal, καθώς δεν έχουν γίνει γνωστοί οι όροι συνεργασίας, ούτε το αντικείμενο των επενδύσεων. Αντιθέτως, έχει διαρρεύσει μέρος του μνημονίου όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται πως καθένα από τα συμβαλλόμενα μέρη δεν θα μπορεί να κάνει δημόσια λόγο για το περιεχόμενο των επενδύσεων εκτός εάν έχουν ρητά συμφωνήσει τα δυο μέρη. Με άλλα λόγια, πλήρες σκότος για έργα που υποτίθεται πως αφορούν πρώτα και κύρια τους Έλληνες πολίτες και την εθνική οικονομία. Επί του συμφωνηθέντος και αγνώστου στις λεπτομέρειες μνημονίου έχω να παρατηρήσω τα εξής:

1. Γιατί το ποσό που συμφωνήθηκε είναι € 5 δις και όχι 3, 33 ή 3003 δις; Αν δεν πρόκειται περί απίστευτης προχειρότητας ή για «μεγαλοψυχία» της επενδυτικής εταιρίας του Κατάρ, τότε τα € 5 δις έχουν προϋπολογιστεί και αντιστοιχούν σε συγκεκριμένα έργα. Για ποιο λόγο δεν ανακοινώνονται δημόσια, συντελώντας στην καχυποψία των πολιτών περί αδιαφανών διαδικασιών και μελλοντικών χαριστικών ρυθμίσεων;
2. Ξέρουμε σίγουρα πως ένα μεγάλο μέρος από τα ανωτέρω € 5 δις αντιστοιχούν στην μονάδα ηλεκτροπαραγωγής με LPG (υγραέριο) στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας. Ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή στο ιστορικό της συγκεκριμένης επένδυσης μήπως βγάλουμε κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα. Στην αρχή λοιπόν της ιστορίας, η επένδυση εμφανίστηκε ως μονάδα καύσης υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), συνδυασμένη με δεξαμενές αποθήκευσης φυσικού αερίου και πρότυπες καλλιέργειες φυκιών που θα αποθηκεύουν το διοξείδιο του άνθρακα. Λέγονταν μάλιστα τότε πως η επένδυση θα δημιουργούσε 1.500 νέες θέσεις εργασίας και το παραγόμενο ρεύμα θα εξάγονταν στο σύνολό του στην Ιταλία. Με το πέρασμα του καιρού, όμως, διαπιστώθηκε πως η μονάδα θα παράγει ηλεκτρισμό καίγοντας το ιδιαίτερα προβληματικό υγραέριο (LPG), οι θέσεις εργασίας έπεσαν σε σχεδόν 140, ενώ τα φύκια έχουν σταματήσει να ακούγονται. Μάλιστα με ΚΥΑ προβλέπεται σύνδεση της μονάδας ηλεκτροπαραγωγής με το κέντρο υπερυψηλής τάσης Αχελώου, δηλαδή δίδεται η δυνατότητα έγχυσης της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας στο εσωτερικό της χώρας. Αρκετές αβαρίες σε σύντομο χρονικό διάστημα και για ένα έργο που λόγω επικινδυνότητας και δυσκολίας κατασκευής εντοπίζεται σε ελάχιστες χώρες του κόσμου, όπως το Πακιστάν.
3. Οι φήμες δίνουν και παίρνουν για την μετατροπή του Ελληνικού σε μίγμα Λας Βέγκας (ήτοι καζίνο, πολυτελή ξενοδοχεία) και Ντίσνεϊλαντ (εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας). Δεν γνωρίζω τι πρόκειται να γίνει τελικά στην περιοχή. Προσωπικά είμαι της άποψης ότι θα μπορούσαν να θυσιαστούν μερικά τ.μ. της έκτασης για την ήπια αξιοποίησή τους και αντιστάθμισμα της απώλειας με μικρότερα έργα πρασίνου σε υποβαθμισμένες περιοχές του κέντρου (Κυψέλη, Αμπελόκηποι, Αιγάλεω κοκ), όμως κινήσεις σαν τις πρόσφατες δεν πείθουν για τις αγαθές προθέσεις πολλών αξιωματούχων.           

Ας αφήσουμε όμως τα της QIA και ας κάνουμε την υπόθεση πως είμαι ένας ευρωπαίος επενδυτής. Σας πληροφορώ πως παρότι δηλώνω έμπλεος συναισθημάτων για την χώρα «που δίδαξε πολιτισμό στην Ευρώπη» δεν θα ερχόμουν στη χώρα σας να επενδύσω. Οι fast track διαδικασίες ενδέχεται να προσκρούσουν στο ευρωπαϊκό δίκαιο και στέλνουν λανθασμένα μηνύματα στους μέσα και τους έξω, διαιωνίζοντας την εικόνα μιας διεφθαρμένης Ελλάδας, δέσμιας των πελατειακών σχέσεων και των «προνομιακών δεσμών» με εταίρους άλλοτε φερέγγυους, άλλοτε όχι και τόσο. Αν μάλιστα τις επόμενες μέρες διενεργηθεί στον Αστέρα Βουλιαγμένης φόρουμ για την προσέλκυση ευρωπαίων επενδυτών, θα διατυπώσω τις ίδιες ενστάσεις δημόσια. Θα τόνιζα μάλιστα πως το πρόβλημα της χώρας σας δεν είναι η γραφειοκρατία ή το ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο, αλλά η παράκαμψη των νόμων κατά το δοκούν και η μεγάλη διαφθορά που κατατάσσει την Ελλάδα στην 71η θέση της λίστας των πιο διεφθαρμένων χωρών παγκοσμίως, με επίδοση χειρότερη από αυτή του Ιράκ, της Κολομβίας, του Ελ Σαλβαδόρ. Θα τόνιζα επίσης πως τόσα χρόνια η ανταγωνιστικότητά της Ελλάδας είναι χαμηλή (83η στη λίστα των ανταγωνιστικών χωρών, η χειρότερη από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες) γιατί εξακολουθείτε να βασίζεστε σε rooms to let και οδικές αρτηρίες, δηλαδή προϊόντα που δεν προσδίδουν καμιά προστιθέμενη αξία στο εμπορικό ισοζύγιο. Θα συνέχιζα με την παραίνεση να δημιουργήσετε ένα σταθερό και διάφανο πλαίσιο επιχειρηματικότητας, να εστιάσετε στη λογοδοσία δημόσιας διοίκησης και επιχειρήσεων και να δώσετε έμφαση στο μοναδικό φυσικό περιβάλλον που διαθέτετε.
Θα έκλεινα με μια παροιμία που έμαθα κατά τη διάρκεια ολιγοήμερων διακοπών μου σε ελληνικό νησί, λέγοντας πως «μόνο ο καθαρός ουρανός δεν φοβάται αστραπές».   

Μια μικρή ιστορία για το πως έφτασε... στα πρόθυρα της χρεωκοπίας

Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος, υψηλόβαθμο στέλεχος μιας εταιρίας που παρήγαγε παπούτσια και για αρκετό καιρό (πιο παλιά) μέλος του ΔΣ. Η εταιρία χρόνια τώρα δεν τα πήγαινε καλά. Μικρομεσαίου χαρακτήρα, χωμένη ανάμεσα στα μεγαθήρια, με προϊόντα πολλές φορές ελαττωματικά και σίγουρα όχι καινοτόμα, δυσκολεύονταν να τα φέρει βόλτα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της επιχείρησης όμως ήταν η υπερβολικά μεγάλη κακοδιαχείριση. Στελέχη ΔΣ που προσλάμβαναν δίμετρες καλλονές σε ρόλο σχεδιαστή παπουτσιών, πολυτελή ταξιδάκια στελεχών που χρεώνονταν στην εταιρία, προϊστάμενοι που δεν επόπτευαν, υποτυπώδης ποιοτικός έλεγχος και πολλή μίζα. Μίζα για να προτιμηθεί ο τάδε ή ο δείνα προμηθευτής δέρματος, μίζα για τον άνθρωπο που θα επιδιορθώσει τις μηχανές, μίζα στα καταστήματα και τους εμπόρους χονδρικής που αγοράζουν το στοκ της επιχείρησης.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι κάποια στιγμή η εταιρία βρέθηκε στα πρόθυρα της πτώχευσης. Το τότε ΔΣ ήταν ανήμπορο να αντιδράσει, βυθισμένο στη σιέστα της καλοπέρασης και της διαφθοράς. Εκείνη την στιγμή επέλεξε ο άνθρωπός μας να κάνει την δική του μεγάλη κίνηση, την κίνηση που περίμενε χρόνια, να αναλάβει τα ηνία της εταιρίας.
Στις απανωτές συνελεύσεις των μετόχων και των εργαζομένων της εταιρίας, ο άνθρωπός μας τους εξήγησε ότι όλα είναι θέμα κακοδιαχείρισης και πως μπορούν να εξοικονομήσουν πόρους αν μπει μια τάξη. Τους εξήγησε ότι βασικό του μέλημα είναι να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση της εταιρίας, για να μπει τέλος στις πρακτικές των μεγαλοσχημόνων, να επέλθει δικαιοσύνη για τους κακοπληρωμένους υπαλλήλους και να δοθεί έμφαση στην παραγωγή νέων καινοτόμων προϊόντων. Ανέφερε συγκεκριμένα πως τα νέα παπούτσια της εταιρίας θα είναι "οικολογικά", καθώς είχε εντοπίσει στην αγορά μεγάλες ευκαιρίες και ένα κενό στο συγκεκριμένο είδος (Σ.Σ. πράγματι το οικολογικό παπούτσι θα είχε πέραση και στην εσωτερική αγορά και στις διεθνείς εκθέσεις).
Με αυτά και με αυτά, ο άνθρωπός μας εξελέγη πανηγυρικά πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας. Πέρασε όμως ελάχιστος καιρός πριν ανακοινώσει με μια λιτή έκθεση πως το πρόβλημα ήταν βαθύτερο και πως η μόνη λύση πριν το "λουκέτο" ήταν η σύναψη πολυετούς (και πανάκριβου) δανείου με διεθνείς τραπεζικούς οίκους, οι οποίοι μάλιστα για να είναι σίγουροι πως θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους θα αποκτούσαν "μερίδιο" στην εταιρία και θα έβαζαν δικά τους στελέχη να εποπτεύουν το πρόγραμμα εξυγίανσης. Οι πρώτες μουρμούρες ακούστηκαν αλλά οι περισσότεροι πίστεψαν πως επρόκειτο για αναγκαίο κακό, για "το μη χείρον βέλτιστο". Έλαβαν εξάλλου τις διαβεβαιώσεις πως παρά τη βάσανο του απεχθούς δανείου, το πρόγραμμα που είχε προτείνει θα εξελίσσονταν κανονικά. Τόνισε μάλιστα ο άνθρωπός μας τη δέσμευσή του για "πράσινα" προϊόντα και για μια εταιρία πρότυπο διαφάνειας και λογοδοσίας.
Οι μέρες περνούσαν, όμως, και η μουρμούρα άρχισε να μεγαλώνει. Βλέπετε, τα πράγματα δεν εξελίσσονταν ομαλά. Οι μισθοί μειώθηκαν, οι πρώτες απολύσεις έγιναν, τα νέα μέλη του ΔΣ συνέχισαν να προωθούν επενδυτικές κινήσεις κατά το δοκούν, οι επαφές και οι συνεργασίες έλαμβαναν χώρα εν κρυπτώ, ο διοικητικός μηχανισμός παρέμεινε ανέπαφος παρόλο που ευθύνονταν για το χάλι της επιχείρησης. Μερικά θετικά βήματα όπως η προσέλκυση λίγων νέων επενδυτών και η κατά τι μείωση των κηφήνων δεν επαρκούσαν για να καλύψουν τα αρνητικά. Το μεγαλύτερο όμως λάθος της νέας διοίκησης ήταν η εμμονή της με τον εσωτερικό κανονισμό της επιχείρησης και η απέχθειά της στα όσα ανέφερε περί ανάγκης συζητήσεων και ελέγχων πριν τη λήψη τελεσίδικων αποφάσεων για τα επενδυτικά σχέδια της εταιρίας. Άρχισε λοιπόν να ερμηνεύει τον εσωτερικό κανονισμό κατά πως τη βόλευε, λαμβάνοντας αποφάσεις σε κλειστές συνεδριάσεις του ΔΣ σε απομακρυσμένα βουνά της χώρας και επιδεικνύοντας μια τρομερή μυστικοπάθεια στα όσα διαμείβονταν στις μεταμεσονύχτιες συναντήσεις με τους προμηθευτές και τους δανειστές.
Στα τελευταία κατορθώματα περιλαμβάνεται και μια σκοτεινή συμφωνία με ένα hedge fund της Ασίας που δεσμεύθηκε να επενδύσει 5 δις € στην υπό χρεωκοπία εταιρία, χωρίς όμως να γίνει σαφές τι προσδοκά να αποκομίσει, ούτε τα περιεχόμενα της συγκεκριμένης επένδυσης. Υπάρχει μόνο μια φήμη που αναφέρει πως το ποσό θα καταλήξει στα ταμεία της εταιρίας μόνο αν καταργηθούν κομβικά κεφάλαια του εσωτερικού κανονισμού και ιδίως αυτά που αφορούν το σύστημα περιβαλλοντικής προστασίας της εταιρίας και τη δυνατότητα ελέγχου της νομιμότητας των κινήσεων της εταιρίας από το επονομαζόμενο ΣτΕ (Σύναξη των Ελεγκτών), δηλαδή από το μικτό σώμα μετόχων και εργαζομένων που συνεδριάζει, μελετά και αποφασίζει αν μια κίνηση της εταιρίας είναι καλή ή θα βλάψει ανεπανόρθωτα τα οικονομικά, περιβαλλοντικά, ανθρώπινα, τεχνικά κεφάλαιά της.    
Κακόμοιρη εταιρία, αν δεν καταλάβει σύντομα ο άνθρωπός μας τα λάθη του και δεν φροντίσει να απομακρύνει τους επιτήδειους, βαδίζεις ολοταχώς για την χρεωκοπία και την ολική εκποίηση των περιουσιακών σου στοιχείων. Κρίμα γιατί έχεις πολλές δυνατότητες!

Η ιστορία είναι φανταστική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Εξάλλου όπως θα έλεγε ο Λακάν, η πραγματικότητα υπάρχει μόνο στην υποκειμενικότητα των πραγμάτων.

Υγρασία τρυπά το κουφάρι της αριστεράς

Ο μεγάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου άφησε τον κόσμο στις 18 Ιουνίου 2010, σε ηλικία 88 ετών, γεμάτος με ενάργεια και σκέψεις έως την τελευταία στιγμή. Τα έργα που έδωσε ως παρακαταθήκη στην ανθρωπότητα είναι πολλά και μνημειώδη. Τι να πρωτοσκεφτεί κανείς; Από το "περί φωτίσεως" και το "περί τυφλότητας" έως την "πολιορκία της Λισσαβόνας" και το "κατά Ιησούν ευαγγέλιο" η γραφή του Σαραμάγκου θεραπεύει τις λέξεις, μετατρέποντας τις προτάσεις σε δυναμίτες και τους δυναμίτες σε άνθη ανθρωπισμού.
Μια από τις τελευταίες εκδόσεις του Σαραμάγκου αφορούσε τα κείμενα που έγραφε στο προσωπικό του blog το σύντομο διάστημα Σεπτεμβρίου 2008 έως Μαρτίου 2009. Ένα από τα ποστ του αφορούσε την αριστερά του κόσμου. Ο κορυφαίος μυθιστοριογράφος αναρωτιόνταν υψηλόφωνα  "που είναι η αριστερά" για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως "η αριστερά δεν σκέφτεται, δεν δρα, δεν διακινδυνεύει ούτε βήμα. Έχει γίνει ό,τι έχει γίνει από τότε, και μέχρι σήμερα η αριστερά, με δειλία, εξακολουθεί να μη σκέφτεται, να μη δρα, να μη διακινδυνεύει ένα βήμα". Ξέχασα να αναφέρω πως αφορμή για την απορία του ήταν η μηδενική αντίδραση των "αριστερών κύκλων" ανά τον κόσμο στην προβοκατόρικη δήλωση του σε εφημερίδα της Αργεντινής "η αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει".
Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά. Το κείμενο διάβαστηκε πολύ και στην Ελλάδα, είτε μέσα στο βιβλίο του "το τετράδιο", είτε σε ηλεκτρονικά μέσα. Για παράδειγμα, το ποστ αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή την 1η του περασμένου Αυγούστου και φιλοξενήθηκε στον ειδικό ηλεκτρονικό χώρο της εφημερίδας "Ενθέματα", όπου υποτίθεται όλοι οι αναγνώστες μπορούν να καταθέσουν τις απόψεις τους. Στην επίσημη εφημερίδα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς δεν υπήρξε ούτε ένα σχόλιο για το πραγματικά αιχμηρό άρθρο του Σαραμάγκου.
Το tvxs.gr φιλοξένησε επίσης το άρθρο στις 6.8.2010. Εκεί εμφανίστηκαν 32 σχόλια επί του κειμένου. Δυστυχώς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το ένα ήταν χειρότερο του άλλου. Κάποιος είχε τη διάθεση να ειρωνευτεί τον συγγραφέα. Άλλος θεώρησε πως η άποψη Σαραμάγκου γεννά ηττοπάθεια και πως το ΚΚΕ έχει αναλύσει σωστά την καπιταλιστική εξέλιξη (;), ένας τρίτος θεωρεί πως η αριστερά απλά μαζεύει τις δυνάμεις της για τη νέα επανάσταση, ο επόμενος αναγάγει το ερώτημα στην διαπάλη ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ για να συμπεράνει πως για όλα φταίει ο Κύρκος και ο Κουβέλης. Μύλος...
Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως ο Σαραμάγκου θα πρέπει να ήταν Έλληνας και θα πρέπει να αναφέρονταν στην δική μας αριστερά. Γιατί πραγματικά η ελληνική αριστερά δεν έχει ιδέα που στα κομμάτια βαδίζει και πιθανότατα έχει διαρρήξει παντελώς τη σχέση της με τις παρούσες αντικειμενικές συνθήκες, με την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία και η οικονομία. Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ, Ανταρσύα, Δημοκρατική Αριστερά, όλα η όψη του ίδιου -αποσυρμένου από την κυκλοφορία- νομίσματος. Μητρόπουλος vs Αλαβάνος, Καμίνης ή Πορτάλιου, κική ή κοκό, μιζέρια ή μούχλα, να τα ερωτήματα που κατατρέχουν την αριστερή ηγεσία σήμερα.
Υγρασία τρυπά το κουφάρι της αριστεράς...

ΥΓ. Μην απορήσετε που δεν περιλαμβάνω στην κριτική μου το ΚΚΕ. Απλά δεν το θεωρώ αριστερό κόμμα, παρά μόνο μια συντηρητική φωνή από το σταλινικό υπερπέραν. Συγνώμη...

Για τη σύνταξη και λίγη κουβεντούλα, ρε γαμώτο...

Θα σας μεταφέρω μια πραγματική ιστορία που λαμβάνει χώρα την ίδια ημέρα κάθε μήνα, στο Ηράκλειο της Αττικής, από τις 06.30 το πρωί, έξω από το υποκάταστημα της Αγροτικής, την ημέρα των συντάξεων.
Στις 08.00 ανοίγει η τράπεζα, πολύ νωρίτερα μαζεύονταν οι συνταξιούχοι, περίμεναν όρθιοι σε μια κακοσχηματισμένη ουρά, διαγκωνίζονταν για το πολυπόθητο χαρτάκι που θα τους επέτρεπε να πάρουν από τους πρώτους τα χρήματα της σύνταξης. Χρόνια γίνονταν αυτό, αλλά όχι πια. Τώρα, εδώ και λίγα χρόνια δηλαδή, οι συνταξιούχοι δεν στέκονται στην ουρά, παρά κάθονται στα σκαλιά ή στο διπλανό καφενείο. Ένας συνταξιούχος "εθελοντής" έχει φροντίσει να βρίσκεται πάντα πρώτος στην κλειστή είσοδο της τράπεζας και να μοιράζει αυτός δικά του χαρτάκια, αριθμημένα, γραμμένα με μολύβι. Έτσι άτυπα κατάφεραν να ξεμπλέξουν οι ηλικιωμένοι από την ταλαιπωρία της αναμονής "στο όρθιο". Όχι της αναμονής γενικά, καθότι όπως καταλαβαίνετε άπαξ και πας στην τράπεζα αργοπορημένος θα σε περιμένει ο "εθελοντής" μας με τριψήφιο αριθμό στο χαρτάκι του.  
Με αυτό τον τρόπο ξημερώνει μια μέρα κάθε μήνα έξω από το υποκατάστημα της Αγροτικής τράπεζας. Η απορία, όμως, παραμένει; Γιατί αυτή την ημέρα οι συνταξιούχοι μαζεύονται μπουλούκι σαν σε παγανιστική τελετή, αν και γνωρίζουν πως θα εξυπηρετηθούν όλοι, οποιαδήποτε στιγμή και αν πάνε;
Σύμφωνα με τα λεγόμενα της γυναίκας μου -που παρατηρεί ιδίοις όμμασι το σκηνικό- αρκετοί πηγαίνουν νωρίς γιατί δεν τους έχει απομείνει τίποτα στο λογαριασμό τους και πρέπει επειγόντως να τακτοποιήσουν άλλες υποθέσεις τους, άλλες οφειλές σε δάνεια, μπακάλικα κοκ. Άλλοι πηγαίνουν νωρίς ώστε να γυρίσουν εγκαίρως σπίτι και να αναλάβουν καθήκοντα μπεϊμπισίτινγκ. Σχεδόν όλοι όμως μαζεύονται από νωρίς έξω από την κλειστή τράπεζα για να μπορέσουν να βρεθούν μεταξύ τους, να συζητήσουν με άλλους συν-ηλικιωμένους, να εκτονωθούν ανταλλάσσοντας κακίες, να διαπιστώσουν αν υπάρχει απαρτία ή αν κάποιος από τους συν-συνταξιούχος έφυγε για το μεγάλο οριστικό ταξίδι.
Τουλάχιστον ας σταματήσουμε, εμείς οι νεότεροι, να απορούμε γιατί κάθε πρωί ο ηλεκτρικός και το μετρό πλημμυρίζουν από γέροντες. Αναζητούν ομοιοπαθείς σε τράπεζες, νοσοκομεία, ΙΚΑ, εφορίες κοκ. Εκεί τους οδηγήσαμε, δυστυχώς!!!
      
Μιας και ο λόγος για "ουρές", μην χάσετε την ταινία μικρού μήκους Casus Belli του Γιώργου Ζώη. Ουρές σε τράπεζες, σούπερ μάρκετ κτλ το θέμα της... Το sound design της ταινίας επιμελήθηκε ο καλός φίλος και συνάδελφος Novi_sad.