Ανταπόκριση απ' την Πλατεία Συντάγματος...

Εργατική η οικογένειά μου, πενταμελής, σε πόλη της επαρχίας. Ένας μισθός κι αυτός χαμηλός, τίποτε κρυφό στην εφορία, δάνειο η οικογένεια δεν πήρε ποτέ.
Έφυγα από το σπίτι, σπούδασα, δούλευα σε μπαράκια για να καλύψω τα έξοδα (και πράγματι τα έβγαζα με το παραπάνω), χρειάστηκα φοιτητικό δάνειο (το πρώτο και τελευταίο δάνειο) για να τελειώσω το μεταπτυχιακό. Πήγα στρατό, βρήκα μισθωτή εργασία (σπουδαία δουλειά οφείλω να ομολογήσω, σε επίπεδο ηθικής ικανοποίησης), έκανα οικογένεια. Καμιά στιγμή δεν θεώρησα ότι στερήθηκα πράγματα, καμιά στιγμή δεν αμφέβαλα για το πόσο γενναιόδωρα μου έχει φερθεί η ζωή. Το αντίθετο.

Έχω όμως ένα ελάττωμα. Δεν μπορώ να αισθανθώ συνυπεύθυνος για την κατάσταση της οικονομίας. Η φαμίλια δεν καταχράστηκε ούτε μια δραχμή, δεν επιδίωξε ποτέ πελατειακές σχέσεις με το πολιτικό σύστημα, αριστερά ή δεξιά, δεν σπατάλησε το κομπόδεμά της, δεν χρεώθηκε σε κανέναν αν δεν ήταν σίγουρη ότι μπορούσε να αποπληρώσει στο ακέραιο την οφειλή της. Δεν μπορώ, λοιπόν, να αυτομαστιγωθώ, ούτε να αποδεχτώ την έννοια της "συλλογικής ευθύνης". Και ούτε πρόκειται.
Συμμετέχω στις δομές αυτής της κοινωνίας, αποδέχομαι ότι χρειάζεται να συνεισφέρω ένα αντάλλαγμα για την "ενσωμάτωσή" μου, το πράττω με το παραπάνω, μέσα από φόρους, πληρωμές για προϊόντα και υπηρεσίες και συμμετοχή στα κοινά (το τελευταίο πάντα στο βαθμό του δυνατού)...
Δεν κομίζω γλαύκες στην Αθήνα, ούτε θέλω να κοκορεύομαι. Είμαι σίγουρος ότι πάμπολλοι έλληνες έχουν παρόμοιο ιστορικό.
Υπάρχουν βέβαια και άλλοι πολλοί, που έχουν βουτήξει λίγο ή πολύ το χέρι στο μέλι. Δεν τους κακίζω όλους. Για κάποιους από αυτούς δέχομαι ως ελαφρυντικό το ότι λειτούργησαν υπό το φόβο των πανίσχυρων δογμάτων του "αν δεν το κάνεις εσύ, θα το κάνει κάποιος άλλος" και του "μη μιλάς θα βρεις το μπελά σου". Κάποιοι άλλοι, ανυποψίαστοι, δέχθηκαν με ευχαρίστηση τα ψίχουλα που πετάχτηκαν ως δόλωμα από μια μερίδα "ιθυνόντων", σε μια προσπάθεια δημιουργίας συνενόχων. Υπάρχουν όμως και αυτοί που έχουν βαρύτατο μερίδιο ευθύνης, αυτοί που σκοπίμως καπηλεύτηκαν κόπους και αξίες άλλων προς ίδιον όφελος, αν και είχαν τη δυνατότητα να μην το πράξουν. Αυτοί πρέπει να πληρώσουν το μάρμαρο, αμβλύνοντας τις πιέσεις που ασκούνται στις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες. Κρίμα που δεν υπάρχει κανείς να αποδώσει ευθύνες.

Βλέπεις, λείπει μια συντεταγμένη Πολιτεία. Που θα φροντίσει να περιορίσει στο ελάχιστο ρεμούλα και αδιαφάνεια. Που θα συντάξει δίκαιους νόμους, θα υπερασπιστεί το δικαίωμα όλων να μην γίνονται αντικείμενο διάκρισης, θα φροντίσει να τιμωρούνται παραδειγματικά όσοι επιδιώκουν να κερδοσκοπήσουν εις βάρος της κοινωνίας, θα διασφαλίσει ένα ανεκτό επίπεδο μόρφωσης και διαβίωσης για τους αδύναμους, θα εγγυηθεί την ακεραιότητα της δικαιοσύνης.

Αυτή η παραπάνω ιστορία, είναι ένας από τους λόγους που έχω ενθουσιαστεί με τις καθημερινές συγκεντρώσεις στις πλατείες της χώρας. Πετάω στα σύννεφα; Κάθε άλλο.
Όντας μέλος μιας πλαδαρής γενιάς, θεωρώ ότι τώρα είναι μεγαλύτερο από ποτέ το χρέος μου να ζητήσω δημόσια και με παρρησία την "μετατροπή" της Πολιτείας και των πολιτών, προς όφελος της αυθεντικής συμμετοχικής δημοκρατίας. Και μόνο το 1% να καταφέρουμε, θα πρόκειται για μια πολύ μεγάλη επιτυχία, που δεν θα διστάσω να μεταφέρω με περηφάνια στα παιδιά μου.

Και το μνημόνιο; Το χρέος; Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει την πεποίθησή μου ότι παρά τις μεγάλες αδυναμίες της εγχώριας κοινωνίας, κύριος υπαίτιος της οικτρής κατάστασης είναι το στρεβλό μοντέλο πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ο σεισμός που χτύπησε πρώτα το τοξικό σκέλος των ισχυρών οικονομιών, προκάλεσε τσουνάμι που βούλιαξε τους πιο αδύναμους κολυμβητές, μη δίνοντάς τους το δικαίωμα να "αλλάξουν".
Κι όταν ο άλλος πνίγεται δεν του ζητάς τα δανεικά, ούτε τον φορτώνεις με περισσότερα χρέη. Τον βοηθάς να "αλλάξει", να ανέλθει στην επιφάνεια μέσα από γενναίες κοινωνικοπολιτικές ρυθμίσεις, ώστε και αυτός να διασφαλίσει τη ζωή του και εσένα να ξεχρεώσει (με το παραπάνω). Σήμερα, όμως, παρατηρούμε το ακριβώς αντίθετο.
Όλοι οι Ευρωπαίοι γνώριζαν, πριν το σεισμό, το μεγάλο πολιτικό έλλειμμα. Όλοι αντιλαμβάνονταν πως ένα μικρό κράτος συσσώρευε υπέρογκα χρέη, πολλές φορές για να ικανοποιήσει επίπλαστες ανάγκες, όπως η προμήθεια γερμανικής "τεχνογνωσίας" και γαλλικών μαχητικών, άλλες φορές για να ικανοποιήσει την ακόρεστη δίψα μιας μερίδας ελλήνων που επιδόθηκε σε φρενίτιδα επίδειξης πλούτου και ισχύος.
Κι όμως αυτό το κράτος διατηρούσε, με το αζημίωτο, σχέσεις στοργής με τους δανειστές του, συνάπτοντας μάλιστα ορισμένες ξεχωριστές "κρυφές" σχέσεις με εκπροσώπους μεγάλων επενδυτικών φορέων της αλλοδαπής. Μόνο όταν άρχισε να πνίγεται, συνειδητοποίησαν ότι μπορεί να χάσουν τα λεφτά τους. Φέρθηκαν λοιπόν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, προχωρώντας σε αηδιαστικούς εκβιασμούς. Εσύ πνίγεσαι και ο άλλος απειλεί να σου ξεριζώσει τα δόντια.

Περίμενε! Τα χρέη θα σου δοθούν πίσω στο ακέραιο, όσα τουλάχιστον δεν προέρχονται από δραστηριότητες που θα αποδειχτούν -πέραν από κάθε αμφιβολία- παράνομες. Αρκεί να αναλάβεις κι εσύ, κύριε δανειστή, την ευθύνη των πράξεών σου και να μας επιτρέψεις να αλλάξουμε αυτά που μας πληγώνουν και μας κατέστησαν υπόλογους σε σένα. Δεν είμαστε δούλοι, ούτε δουλοπρεπείς. Στάθμισε τη βαρύτητα των ιστορικών στιγμών και αποφάσισε να δώσεις επιτέλους "κοινωνικό" προφίλ στην ευρωπαϊκή οικονομία. Κι αν εσύ δεν ακούς, ας ελπίσουμε ότι οι ευρωπαίοι πολίτες έχουν ανοιχτά τα αυτιά τους και είναι διατεθειμένοι να απαιτήσουν ένα δικαιότερο μέλλον.


Αυτός, να στείλουμε δηλαδή μηνύματα και στους υπόλοιπους ευρωπαίους, είναι ένας ακόμα λόγος που κατεβαίνω στο Σύνταγμα ...


* Η φωτό κλεμμένη από το "βλέμμα"

Οι έλληνες indignados υπάρχουν...

Όχι δεν έγινε Ταχρίρ η πλατεία Συντάγματος χθες, ούτε προβλέπεται να γίνει στο εγγύς μέλλον. Όσοι βγήκαν χθες στο δρόμο, απολιτίκ οι περισσότεροι, συνονθύλευμα πολιτικοκοινωνικό, δεν διακατέχονται από μια συγκεκριμένη πολιτική θεώρηση, δεν γνωρίζουν το τελικό διακύβευμα.
Με μια μπύρα στο χέρι, έκαναν το πρώτο βήμα δείχνοντας απλά ότι ΥΠΑΡΧΟΥΝ, δηλώνοντας παρόν. Αυτή η δήλωση από μόνη της δεν αρκεί για να θέσει συγκεκριμένους στόχους. Απευθύνεται όμως σε όλα τα πολιτικά κόμματα, σε όλους όσοι ορίζουν έμμεσα ή άμεσα τις τύχες της χώρας.

Χθες, δεν δόθηκαν απαντήσεις, και σίγουρα δεν αναμένεται να δοθούν σχετικά σύντομα. Από χθες, θέτονται και πάλι ερωτήσεις. Που και πως βαδίζουμε, ποιοι και γιατί.
Ή για να το θέσω διαφορετικά, από χθες μια μάζα ανθρώπων επιχειρεί ηθελημένα ή αθέλητα να διεκδικήσει ρόλο στη ροή των εγχώριων πραγμάτων, να θέσει σε κίνηση τα δικά της γρανάζια, τα από καιρό σκουριασμένα και ακίνητα.

Η κατάληξη αμφίβολη και άγνωστη. Μπορεί να κρατήσει για καιρό, μπορεί να σβήσει το ερχόμενο σαββατοκύριακό. Μπορεί να οδηγήσει σε ζυμώσεις και συνθέσεις πολύτιμες, μπορεί απλά να υποβαθμιστεί σε πανηγυράκι και χίπστερ βαλβίδα εκτόνωσης. Είναι αφελής όποιος ισχυρίζεται ότι γνωρίζει από τώρα το μέλλον των όσων ξεκίνησαν και εύχομαι να συνεχιστούν στις πλατείες της Ελλάδας. Από την άλλη είναι πολλαπλά επικίνδυνος αν προσπαθήσει να αποκηρύξει-απαξιώσει τις κινητοποιήσεις επειδή λείπει από αυτές η επαναστική διέξοδος. Οι επαναστάσεις δεν είναι καραμέλες, δεν γίνονται με κάθε αφορμή και για ψύλλου πήδημα. Δεν αναπτύσσονται υπό αντίξοες "αντικειμενικές" συνθήκες, σαν αυτές που ζούμε.
Θα αισιοδοξούσα για την πορεία των στιγμών που βιώνουμε, αν μετά από λίγο καιρό δούμε παρόμοιες σκηνές σε Πορτογαλία, Ιρλανδία και στη συνέχεια σε Γαλλία, Γερμανία... Όμως ακόμα είναι νωρίς.
Με μια μπύρα στο χέρι χθες, σήμερα, αύριο και όπου πάει!

ΥΓ. Κάθε ενέργεια, που σε σηκώνει από τον καναπέ είναι καλή. Ειδικά μάλιστα όταν προέρχεται από την generation X, που κατά τα φαινόμενα πρωτοστάτησε στις χθεσινές συγκεντρώσεις. Νέοι, 30-40 ετών, συνθλιμμένοι από την γενιά της μεταπολίτευσης και την γενιά των νέων τεχνολογιών. Η χαμένη γενιά, η ζαλισμένη από την επίπλαστη ευφορία της μεταπολίτευσης, βγήκε στους δρόμους. Όντας μέλος της, πιστεύω ότι τώρα (το τοποθετώ χρονικά και όχι χωρικά) ήρθε η ώρα να φανερώσει το περιεχόμενό της, να δείξει πόσα απίδια πιάνει ο σάκος της. Ή θα απογαλακτιστεί επιτέλους ή θα ζήσει στα επόμενα λίγα χρόνια τις τελευταίες της αναλαμπές, το κύκνειο άσμα πριν την παραίτηση...

Ο Σαββόπουλος και η ενσωμάτωση των μεταναστών...

Σόκαρε λέει την ελληνική κοινωνία ο Διονύσης Σαββόπουλος. Πρότεινε να σταλούν οι μετανάστες σε αραιοκατοικημένα νησιά, να μένουν και να ζουν εκεί, ώστε να αποφασίσει στη συνέχεια ο ΟΗΕ για την τύχη τους.
Η αλήθεια είναι ότι δεν σόκαρε ή τέλος πάντων, δεν θα έπρεπε να σοκάρει κανέναν, παρά μόνο το twitter χάριν ανταλλαγής μερικών πειραγμάτων ανάμεσα στους χρήστες του μέσου. Δε νομίζω ότι πρόκειται περί ρατσιστικής υπόθεσης, αλλά περισσότερο για μια από τις αφέλειες, τύπου "έχω τη λύση", που πετούν ολοένα και πιο συχνά πνευματικοί, οικονομικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί ταγοί.
Ορισμένοι νομίζουν ότι η πρόταση είναι όντως ρεαλιστική και θα πρέπει να συζητηθεί. Παραθέτουν μάλιστα ως επιχείρημα το χωριό Ριάτσε στην Καλαβρία, που ξαναζωντάνεψε μετά την "εποίκησή"του από ταλαίπωρους μετανάστες.

Κανείς έστω και λίγο ανθρωπιστής συμπολίτης δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει το πόσο σπουδαίο είναι να βρεθεί ένας τόπος διαμονής και εργασίας των χιλιάδων κακόμοιρων που εισρέουν στην χώρα από κάθε γωνιά της Ασίας και της Αφρικής. Είναι όμως ρεαλιστική πρόταση τα όσα είπε ο Σαββόπουλος. Κατά σχεδόν 100%, όχι.

Τα "αραιοκατοικημένα" νησιά της Ελλάδας εξακολουθούν να κατοικούνται από λιγοστούς ανθρώπους, ενώ πολύ περισσότεροι είναι αυτοί που κατέχουν μερίδια γης, αλλά για τους φ,χ,ψ λόγους αποφάσισαν να μετοικήσουν στην Αθήνα, το εξωτερικό κτλ. Όλοι αυτοί, είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχθούν με ευκολία την εγκατάσταση "ξένων" στο νησί τους. Θα ζήσουμε πρωτοφανείς σκηνές, εφάμιλλες ίσως της Κερατέας (όχι με την ίδια αιτία, εξηγούμαι), κυρίως λόγω έλλειψης ενημέρωσης, αλλά και λόγω φόβων για την αξία γης των σπιτιών τους, την πιθανή πτώση στον τουρισμό κοκ.
Αλλά ακόμα και αν ξεπεραστεί αυτός ο σκόπελος, θα πρέπει στη συνέχεια να αξιολογήσουμε τις προοπτικές απασχόλησης των μεταναστών σε εκείνες τις περιοχές, ώστε να μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια, εξασφαλίζοντας τουλάχιστον τα προς το ζην. Τι θα καλλιεργούν εκεί οι άνθρωποι, ποιες άλλες επαγγελματικές διέξοδοι υπάρχουν, με τι θα τρέφονται, τι θα παράγουν;

Αλλά, ας δεχτώ καλοπροαίρετα ότι σχέδια υπάρχουν (όχι κατά το "λεφτά υπάρχουν"). Θα απαιτηθούν σοβαρές επενδύσεις σε ένα εύλογο βάθος χρόνου, ώστε να δημιουργηθούν υποδομές, να κατασκευαστούν σπίτια, να αποκτηθούν τα απαιτούμενα "εργαλεία" απασχόλησης, να εκπαιδευτούν οι άνθρωποι, να στηθούν κοινωνικές δομές (που είναι ένα από τα πλέον σημαντικά και κρίσιμα στάδια στη διαδικασία ενσωμάτωσης των μεταναστών). Όλα αυτά απαιτούν άπειρο χρόνο, εξειδίκευση που δεν υπάρχει στην Ελλάδα και κυρίως λεφτά.
Ποιος θα κάνει όλες τις παρεμβάσεις; Το κράτος που χρωστάει της Μιχαλούς; Η Γαλλία που πανικόβλητη βιάζεται να αλλάξει τη συνθήκη Σέγκεν; Ο ΟΗΕ που κοινωνικά δεν μπορεί να εξασφαλίσει λιγοστούς πόρους ώστε να μένουν οι άνθρωποι στις εστίες τους και πολιτικά δεν δύναται να επιφέρει καμιά πρόοδο στην ανακούφιση των βασανισμένων ασιατικών και αφρικανικών λαών;

Αν η Πολιτεία μπορούσε να κάνει όλα τα παραπάνω ή τέλος πάντων αν μπορούσε να δημιουργήσει ένα στοιχειώδες επιχειρησιακό πλάνο, τότε θα είχε ήδη λύσει το πρόβλημα της αστυφιλίας που μαστίζει εδώ και χρόνια την Ελλάδα. Δεν το έλυσε, ούτε προβλέπεται να το λύσει, αν και τώρα δοθείσης της κρίσης θα μπορούσε να εξετάσει σοβαρά διάφορους τρόπους ενσωμάτωσης των μεταναστών στην "αναπτυξιακή" πορεία της χώρας, φροντίζοντας να αναδείξει το ζήτημα σε παγκόσμια κλίμακα και εξαντλώντας κάθε διπλωματικό περιθώριο για εξασφάλιση των απαιτούμενων πόρων. Αλλά αυτό είναι μιαν άλλη κουβέντα...

Εν κατακλείδι, τα όσα εκτοξεύει ο Σαββόπουλος ενδεχομένως οφείλονται σε κάποια εξαίσια κρασοκατάνυξη, που έλαβε χώρα πριν τη συνέντευξη. Μπορεί να οφείλονται σε προχωρημένα γηρατειά, γέρασε κι ο Νιόνιος. Μπορεί απλώς να οφείλονται στην αφελή ανάγνωση του προβλήματος. Ίσως και σε κάποια δόση φοβίας για τους μετανάστες, σίγουρα όχι σε υφέρπων ρατσισμό. Ότι και να είναι, λαμβάνοντας υπόψη το βεβαρημένο ιστορικό παρελθόν των ξερονησιών μας, θα έπρεπε να αποφευχθεί. Καληνύχτα Νιόνιο.

Υπόθεση Marfin: "πρωταγωνιστές" και μπάχαλοι ένθεν κακείθεν

Χθες ο Σταύρος Θεοδωράκης αφιέρωσε την εκπομπή του "Πρωταγωνιστές" στην υπόθεση Marfin. Σχεδόν ένα χρόνο μετά, οι πληγές δεν έχουν κλείσει, οι ένοχοι δεν έχουν αποκαλυφθεί, ένα μέρος της κοινωνίας έχει τραβήξει στα δυο άκρα αναζητώντας μονοδιάστατα ευθύνες...
Αν και κατά την προσωπική μου άποψη ο Θεοδωράκης κάνει νερά τώρα τελευταία, η εκπομπή μου άρεσε. Και μου άρεσε γιατί κράτησε μια αρκετά ισορροπημένη στάση για τα γεγονότα δίνοντας το λόγο σε αυτόπτες μάρτυρες, που αν μη τι άλλο έζησαν μακριά από την ασφάλεια του καναπέ τα όσα τραγικά διαδραματίστηκαν εκείνο το μεσημεριανό στην οδό Σταδίου.
Δεν με χάλασε επίσης ο συναισθηματισμός και κάποιες σχετικά άκομψες ερωτήσεις στα συγγενικά πρόσωπα της αδικοχαμένης Αγγελικής Παπαθανασοπούλου. Μέσω του συναισθήματος πολλές φορές μπορούμε να επιτύχουμε καλύτερα αποτελέσματα αναφορικά με την υποχρέωση όλων των πολιτών να προασπίζουμε το υπέρτατο δικαίωμα του ανθρώπου στη ζωή.

Αρκετοί διαμαρτυρήθηκαν στο twitter γιατί ο Θεοδωράκης δεν επικεντρώθηκε στις ευθύνες της Marfin που δεν φρόντισε να λειτουργεί το σύστημα πυρασφάλειας. Προσωπική μου άποψη είναι ότι καλώς έπραξε, δίνοντας έτσι το λόγο στον άντρα της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου που αναγνωρίζει ευθύνες ΚΑΙ στην τράπεζα για τις παραλείψεις της.

Δυστυχώς, όμως, στη Δανία του Νότου υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι η υπόθεση Marfin σταματά τη στιγμή που λαμπαδιάζει η μολότοφ στο εσωτερικό του κτιρίου. Προχωρούν μάλιστα σε ατυχείς παραλληλισμούς του στιλ "όταν σε πετάνε σε ποτάμι και πνίγεσαι δεν φταίει το ποτάμι που είναι βαθύ". Για μένα πάλι η περίπτωση μοιάζει περισσότερο με το εξής: 'Ενας γκαζοφονιάς παραβιάζει στοπ, πετάγεται μπροστά σου και σε κοπανάει πλαγιομετωπικά. Το αυτοκίνητό σου φεύγει από την πορεία του και προσκρούει σε κολώνα της ΔΕΗ. Εσύ σκοτώνεσαι και στην αυτοψία ανακαλύπτεται πως δεν δούλεψε ο αέροσακος. Που πρέπει να αποδοθούν ευθύνες;  Στον οδηγό, στην εταιρία ή και στους δυο (ανάλογα με τον βαθμό που τους αναλογεί);

Δυστυχώς, αυτά είναι ψιλά γράμματα για κάποιους άλλους, κυρίως "έγκριτους" δημοσιογράφους του γραπτού λόγου, που δεν ενδιαφέρονται επί της ουσίας να αναζητήσουν την αλήθεια, ούτε να αναρωτηθούν για το αν και κατά πόσο ήταν εφικτό να είχαμε σήμερα μαζί μας -ζωντανούς- τους τρεις άτυχους νέους. Για αυτούς μοιάζει να έχει σημασία μόνο η κατασκευή "αντι-αριστερών και αντι-αναρχικών" ηρώων, συμβόλων της "νομιμότητας" και της "μετα-μεταπολιτευτικής" πορείας (Σ.Σ για που άραγε;). Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, για αυτούς τους -λίγους θέλω να ελπίζω- υποκριτές αν δεν υπήρχαν νεκροί θα έπρεπε να είχαν κατασκευαστεί.
Και για να μην τους αδικώ μονόπατα, να πω ότι την ίδια ανάγκη για νεκρούς έχουν και άλλοι, όπως πχ. αυτοί που παρακαλούν για νεκρούς διαδηλωτές εν μέσω απεργιακών κινητοποιήσεων. Βλέπεις η μαλακία και η κοντόφθαλμη στατευμένη οπτική του στιλ "ο θάνατος σου, η ζωή μου" είναι ίδιον πολλών, από όλο το πολιτικό φάσμα της ψωροκώσταινας.
Ας ξεμπερδεύουμε με όλους αυτούς.

Εν κατακλείδι, η ενέργεια των θρασύδειλων δολοφόνων δεν μπορεί να σβήσει τις ευθύνες της τράπεζας και του επίορκου δημόσιου υπαλλήλου που υπέγραψε το πιστοποιητικό πυρασφάλειας. Από την άλλη, οι ελλείψεις πυρασφάλειας δεν μπορούν να καθαγιάζουν την εγκληματική πράξη των μπαχαλάκηδων.

ΥΓ. Είναι ζήτημα τιμής για την ελληνική κοινωνία και ιδίως για την αριστερά, να βρεθούν και να καταδικαστούν οι δράστες του φονικού στη Marfin.
ΥΓ2. Σήμερα δεν γνωρίζουμε ποιοι έβαλαν φωτιά στην τράπεζα, αλλά όλοι (οι λογικοί) ευχόμαστε να βρεθούν γρήγορα και να λογοδοτήσουν. Ξέρουμε όμως πολύ πολύ καλά ποιοι υπέγραψαν το πιστοποιητικό πυρασφάλειας και ποιοι είναι υπεύθυνοι κατά το νόμο για την τήρηση των σχετικών μέτρων. Τι περιμένει ο εισαγγελέας για να κινήσει τις διαδικασίες;

Η αντικειμενικότητα του Debtocracy και τα σύμβολα της ελληνικής κοινωνίας

Χαμός τις τελευταίες μέρες στη Δανία του Νότου, μετά την προβολή του ντοκιμαντέρ Debtocracy. Για μιαν ακόμη φορά, χωρίστηκαν στο άψε σβήσε τα στρατόπεδα. Λάτρες εναντίον εχθρών του έργου των Χατζηστεφάνου και Κιτίδου. Ειδικά στην Τουϊτερλάνδη τα σχόλια έδιναν και έπαιρναν. Δείτε μερικά στον ιστοτόπο του Αστέρη Μασούρα και μερικά ακόμη στο blog του Άρη Δημοκίδη.

Αντικειμενικότητα

Η αλήθεια είναι ότι όσα προβάλλονται δεν είναι κάτι νέο. Αρκεί κανείς να διαβάσει βιβλία του Λαπαβίτσα (πχ. αυτό), του Βατικιώτη (πχ. αυτό) και άλλων, για να διαπιστώσει πως τα περί άρνησης πληρωμής, σύγκρισης με Ισημερινό, επαχθούς χρέους, επιτροπής λογιστικού ελέγχου κτλ είναι εδώ και καιρό διατυπωμένα και τεκμηριωμένα (πάντα σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των συγγραφέων).   

Είναι όμως η πρώτη φορά που οπτικοποιούνται τα όσα πρεσβεύει η εν λόγω πλατφόρμα ιδεών στα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Πράγμα που εκ πρώτης δεν είναι καθόλου κακό, αλλά απολύτως θεμιτό, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς.

Έλα όμως που η προβολή του Debtocracy συνέπεσε με την απόλυση Χατζηστεφάνου, καθώς και με την απεργία των μέσων ενημέρωσης, πράγμα που εκ των πραγμάτων «ανάγκασε» να δουν το ντοκιμαντέρ πολλοί περισσότεροι από ότι θα το έβλεπαν υπό «κανονικές συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας». Έλα που η προσπάθεια μεταδίδεται με γοργούς ρυθμούς από στόμα σε στόμα, μακριά από τον έλεγχο των παραδοσιακών μέσων ροής της πληροφορίας.

Ίσως είναι αυτοί πιθανότατα δυο από τους κύριους λόγους που το ντοκιμαντέρ χάλασε τόσο πολύ τη μανέστρα ορισμένων ξεσηκώνοντας θύελλα διαμαρτυριών περί αντικειμενικότητας και άλλων δαιμονίων. Μα, το ρημάδι δεν είναι παρά μόνο ένα ντοκιμαντέρ δεδομένης οπτικής γωνίας. Υποκειμενικό, μεροληπτικό και δεν ξέρω τι άλλο. Δεν σε ξεγελάει. Θα δεις αυτά που οι δημιουργοί έχουν ετοιμάσει και μετά είσαι ελεύθερος να πιστέψεις ότι θέλεις και μπορείς.

Δεν καταλαβαίνω λοιπόν όσους διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για την δήθεν έλλειψη αντικειμενικότητας. Αγνοώ ειλικρινά την λέξη «αντικειμενικότητα» ή μάλλον τη θεωρώ εφάμιλλη της λέξης «ουτοπία». Κάθε τι που λέμε και γράφουμε περιέχει το υποκειμενικό κριτήριο. Ας το δουν όσοι θέλουν, ας συμφωνήσουν όσοι θέλουν, ας διαφωνήσουν επίσης. Ας γίνει διάλογος υπέρ ή κατά των όσων περιέχονται, αλλά προς θεού όχι στο όνομα της αντικειμενικότητας. Από αυτή χορτάσαμε τόσα χρόνια.

Εξάλλου, δεν υπάρχουν απόλυτες αλήθειες. Κι αυτό ισχύει για όλους, από τους φανατικούς πολέμιους έως τους φανατικούς θιασώτες του Debtocracy.

Σύμβολα

Η ένταση γύρω από το ντοκιμαντέρ διογκώθηκε (και) λόγω του εξαιρετικού timing, δεν είναι όμως η χρονική στιγμή ο μοναδικός λόγος έντασης. Θα έλεγα ότι από τη στιγμή που η Δανία του Νότου αρέσκεται να πορεύεται με «σύμβολα», οι ξιφασκίες για τα περιεχόμενα του ντοκιμαντέρ ήταν ολότελα αναμενόμενες.

Φαίνεται πως το Debtocracy και ο Άρης Χατζηστεφάνου (σε έναν ρόλο που σίγουρα ο ίδιος δεν θέλει να παίξει) τείνουν να καταστούν το σύμβολο της αριστεράς κατά του μνημονίου. Στον αντίποδα, δεν θα δίσταζα να πω ότι το σύμβολο μιας άλλης ομάδας πολιτών και πολιτικών, υποστηρικτών του μνημονίου (με ή χωρίς κριτική επ’ αυτού), είναι ή τείνει να γίνει ο Αλέκος Παπαδόπουλος. Τον αναφέρει συνεχώς πλειάδα μέσων ενημέρωσης και πολιτών που άμεσα ή έμμεσα θεωρούν πως το μνημόνιο είναι μονόδρομος. Παράδειγμα, η Καθημερινή, το protagon.gr κοκ. Θεωρούν όλοι αυτοί ότι ο κ. Παπαδόπουλος δείχνει το σωστό δρόμο που περνάει μέσα από τη σύγκρουση με παγιωμένες παθογόνες αντιλήψεις.

Ενώ συμφωνώ με την ανάγκη σύγκρουσης και τη δημιουργία μιας νέας συλλογικής πορείας πάνω σε νέες βάσεις και οράματα, ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω με ποιο δικαίωμα «ο άρτι αποχωρήσας από την πολιτική σκηνή» θεωρεί ότι πέρασε από το Σιλωάμ και την εκεί κολυμπήθρα. Δεν έχω ξεχάσει ότι διατέλεσε υπουργός και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη χρυσή εικοσαετία 1989-2009. Δεν έχω ξεχάσει την εξυπηρέτηση που ο συγκεκριμένος κύριος έκανε στους προμηθευτές των νοσοκομείων βυθίζοντας ακόμα περισσότερο στο τέλμα το ΕΣΥ. Δεν έχω πειστεί για το έργο που επιτελεί το ΣΔΟΕ, ένα σώμα συνυφασμένο στα μάτια της κοινής γνώμης με την διαφθορά, ένα σώμα που κατά τα λεγόμενα του πρώην υπουργού αποτελεί δικό του δημιούργημα. Μου κάνει ειλικρινά εντύπωση, λοιπόν, πως κατάφερε ο wannabe Νέστορας να δει το φως το αληθινό (μετά από τόσα χρόνια τυφλότητας), στη δύση της πολιτικής του διαδρομής.

Παρά τις πολιτικές του παλινωδίες, προσπάθησα πολύ καιρό να τον πάρω στα σοβαρά και να ακούω με προσοχή τα όσα κατά καιρούς σχολιάζει. Αλλά, αλίμονο, τα ρητά που φιλοξενεί στην ιστοσελίδα του δεν μου αφήνουν καμιά αμφιβολία. Ο τύπος πάσχει είτε από μεγαλομανία, είτε από αρχικό στάδιο Αλτζχάιμερ, είτε από πολιτική ακράτεια. Όταν λοιπόν ο «μέγιστος» πολιτικός θεωρεί ότι του ταιριάζει γάντι το γνωμικό «Δεν ήταν που ‘χα άδικο, ήταν που ‘χα πρόωρα δίκιο…», αυτομάτως στο δικό μου λιγοστό μυαλό έρχεται η απάντηση « Δεν είναι ότι ‘χα άδικο, είναι ότι πρόωρα είχα καταλάβει πόσο λίγος είσαι, κύριε Αλέκο. Κι αν πραγματικά άλλαξες στα γεράματα, τότε σε παρακαλώ τήρησε πιστά το δεύτερο γνωμικό της ιστοσελίδας σου, αυτό του Καρυωτάκη περί σιωπής. Βλέπεις, η σιωπή σου θα έχει μεγαλύτερη σημασία για την πατρίδα, απ’ ότι τα εκσυγχρονιστικά σου φληναφήματα».

ΥΓ1. Ναι μου άρεσε το debtocracy. Όχι δεν συμφωνώ με όλα. Ναι, επικροτώ τέτοιου είδους ενέργειες. Όχι, δεν νομίζω ότι η πτώχευση είναι μονόδρομος. 

ΥΓ2. Αλλαγές, ναι πρέπει να γίνουν. Η αναδιοργάνωση της κοινωνίας είναι προαπαιτούμενο είτε με, είτε χωρίς μνημόνιο. Όχι όμως με -και από- τους ταγούς που τόσα χρόνια μας ταλαιπώρησαν. 

ΥΓ3. Η τοποθέτηση Βαρουφάκη για το Debtocracy συμβάλλει θετικά στον διάλογο και ως εκ τούτου είναι απόλυτα θεμιτή. Συμπαθώ ιδιαίτερα τον καλά καταρτισμένο οικονομολόγο και επικροτώ πολλές (ίσως τις περισσότερες) από τις απόψεις του. Κάνει λάθος όμως όταν αναφέρει ότι δεν συνυπογράφει για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου υποστηρίζοντας ότι κάτι τέτοιο θα αποπροσανατόλιζε τη συζήτηση. Η ΕΛΕ είναι ένα εργαλείο κατανόησης των διαδικασιών διόγκωσης του χρέους και όχι πολιτικό μανιφέστο (ακόμα κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί έτσι). Κι αν συμφωνείς για την ανάγκη ύπαρξής της απλά υπογράφεις. Αν πάλι προβληματίζεσαι για το που και πως θα χρησιμοποιηθεί η υπογραφή σου, κάνεις λιανά από την αρχή (μέσα από το protagon, το elegr κτλ) ότι διαφωνείς με τις παραινέσεις περί στάσης πληρωμών κοκ. Η ΕΛΕ λέω και πάλι είναι εργαλείο γνώσης, και η γνώση είναι απαραίτητο στοιχείο για την αυτογνωσία. 

Βαρουφάκη ξανασκέψου το.

Οικ. Πράσινοι και Δημοκρατική Αριστερά: μονόδρομος η συνεργασία τους

Οι καιροί είναι πονηροί οπότε ας ξεκινήσω το σημερινό ποστ με την διευκρίνηση ότι με την παρούσα ανάλυση δεν τάσσομαι υπέρ ή κατά μιας πολιτικής πλατφόρμας, δεν σχετίζονται τα όσα γράφω με αυτό που ψηφίζω, δεν έχει σημασία εξάλλου. Θεωρώ όμως υποχρέωσή μου, στα πλαίσια των δυνατοτήτων που έχει κάθε πολίτης, να αναφέρω και αναλύσω κάτι που είναι τόσο εμφανές και απορώ γιατί δεν έχει ακόμα προχωρήσει.


Αυτές τις μέρες διεξάγεται το 1ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς (εφεξής ΔημΑρι). Δεν έχω το χρόνο να το παρακολουθήσω δια ζώσης ή μέσω ίντερνετ, έχω διαβάσει ελάχιστα γύρω από τα όσα έχουν ειπωθεί από τα πρωτοκλασάτα στελέχη του κινήματος, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.
Είναι τόσο εμφανές, κατά την ταπεινή μου άποψή, πως η συνεργασία ΔημΑρι και Οικολόγων Πρασίνων είναι μονόδρομος που απορώ πως δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα ο γάμος των δυο τους. Η Μαρία Βασιλάκου στον χαιρετισμό που απηύθηνε έκανε ένα σαφέστατο άνοιγμα προς την ΔημΑρι που θεωρητικά θα έχει συνέχεια.

Και θα έπρεπε να έχει συνέχεια, καθώς όπως όλες οι δημοσκοπήσεις (ενδεικτικά δείτε εδώ) αποδεικνύουν η ΔημΑρι δεν έχει πείσει την κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων που βρίσκεται ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει πείσει και φαίνεται πως δύσκολα θα το καταφέρει στο διάστημα που απομένει (μάλλον μικρό) μέχρι τις επόμενες εκλογές. Και αν δεν καταφέρει να μπει στη Βουλή, ο δρόμος γίνεται υπερβολικά δύσβατος. 

Από την άλλη, οι Οικολόγοι Πράσινοι φαίνεται οριακά να (μην) μπαίνουν στη Βουλή. Αν και τα βήματα προόδου είναι σημαντικά, δεν έχουν βρει τον τρόπο να περάσουν τα μηνύματά τους στην κοινή γνώμη, τα πολιτικά τους αντανακλαστικά δεν έχουν ωριμάσει, η δημοσκοπική τους παρουσία φαίνεται να ενισχύεται κυρίως από την "απουσία" τους, πράγμα που -υπό συνθήκες απαξίωσης της πολιτικής- τους βοηθά να μην φθείρονται. Αν λάβουμε υπόψη ότι το κλίμα πολώνεται επικίνδυνα λίγο πριν τις εκλογές, η επιτυχία τους κρέμεται από μια κλωστή. Συνάμα, η ΔημΑρι προσπαθεί να ενισχύσει τον πράσινο λόγο της, πράγμα που τελικά θα κάνει κακό και στα δυο κόμματα.

Αντί της αυτόνομης καθόδου, η συνεργασία των δυο κομμάτων και γιατί όχι η συγχώνευσή τους θα έφερνε άλλη δυναμική. Η πολιτική εμπειρία θα συνδέονταν με τον άφθαρτο ενθουσιασμό, το αντίκτυπο της κίνησης θα είχε πιθανότατα μεγάλη ανταπόκριση στην κοινωνία, μπορεί να δημιουργηθεί αυτό που θα προσεκλύσει την κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων ώστε στη συνέχεια το τρένο να πηγαίνει σφαίρα προς διψήφια νούμερα.
Παρόλα αυτά, οι συζητήσεις που μάλλον γίνονται παρασκηνιακά δεν έχουν φέρει αποτελέσματα. Ίσως, η διαφωνία γίνεται για το πάπλωμα. Σου λέει μερίδα των Οικ. Πρασίνων (εν μέρει δικαίως) ότι ένα φθαρμένο κομμάτι της αριστεράς μπορεί να καπελώσει (ένεκα αναγνωρισιμότητας) τη νεόκοπη πράσινη πολιτική πτυχή. Οι Κουβέλης, Ψαριανός και σία να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον των media, να εκλεγούν κοκ.

Αν είναι αυτό το πρόβλημα εύκολα λύνεται. Θα μπορούσαν να καταλήξουν σε συμφωνία γύρω από την παρουσία των νέων "Πρασίνων" (χωρίς το "οικολόγοι" μπροστά) στα μέσα ενημέρωσης. Θα μπορούσαν να συμφωνήσουν επίσης στα εξής: να κατέβουν οι προβεβλημένοι της ΔημΑρ σε δύσκολες εκλογικές περιφέρειες, η πρώτη θέση στο Επικρατείας να δοθεί στους Οικ. Πράσινους, στο οργανωτικό σχήμα του νέου κόμματος οι Οικ. Πράσινοι να αποτελούν την πλειοψηφία κοκ.
Η αποδοχή τέτοιων όρων από τη ΔημΑρ θα έπειθε πραγματικά ότι η ηγετική της ομάδα δεν ενδιαφέρεται για καρέκλες αλλά για την βελτίωση των συνθηκών στον τόπο.
Οι Οικ. Πράσινοι με τη σειρά τους, δεν θα πρέπει να ζητήσουν τον ουρανό με τα άστρα, ούτε να επιδιώξουν την άνευ όρων κατάργηση της ΔημΑρ. Έτσι θα αποδείξουν ότι είναι σε θέση να μπουν σε μια νέα 3η και ίσως πιο ελπιδοφόρα πορεία του πράσινου κινήματος της Ελλάδας, αφήνοντας πίσω την γραφικότητα της 1ης περιόδου των "οικολόγων εναλλακτικών" και τον στασιμοπληθωρισμό της 2ης περιόδου (που βρίσκονται σήμερα). Θα αποδείξουν ότι βαδίζουν ολοταχώς στα χνάρια του "Die Grünen". Όπερ έδει δείξαι!

Είσαι (δεν είσαι) ρατσιστής!

Περί ρατσισμού σήμερα το θέμα. Έχουν γραφτεί τόσα πολλά, έχουν ειπωθεί ακόμα περισσότερα, οι μετανάστες έχουν γίνει μόνιμο θέμα συζήτησης, έχουμε φτάσει στο σημείο οι μισοί Έλληνες να αποκαλούν τους άλλους μισούς ρατσιστές.
Δεν μπορώ να καταγράψω όλες τις παραμέτρους και τα συμβάντα που σχετίζονται με τις ρατσιστικές ή μη πεποιθήσεις σημαντικής μερίδας πολιτών. Θα αναφερθώ απλά σε μια μικρή κουκίδα του μεγάλου ζητήματος, που αφορά την περιοχή γύρω από τον Άγιο Νικόλαο, τα Κάτω Πατήσια, την Βικτώρια.
Φίλη με τρία μικρά παιδιά, κάτοικος Αγ. Νικολάου, ήρθε πρόσφατα στο σπίτι, πιο βόρεια. Η τελευταία της πρόταση πριν επιστρέψει πίσω -αρκετά νωρίς, μόλις σκοτείνιαζε- αφορούσε τη σκέψη της να έρχεται στις παιδικές χαρές της δικής μας περιοχής "για να μπορέσουν τα παιδιά να πηγαίνουν επιτέλους άφοβα στην παιδική χαρά". Δεν το είπε με κακία ή κάποιο φθόνο προς κάποιον.
Περιέγραψε με ακρίβεια αυτό που αισθάνεται η μεγάλη πλειονότητα των γονιών που ζουν σε αυτές τις περιοχές. Ζούσα αρκετά χρόνια στην Πλατεία Αμερικής, καταλαβαίνω ποιο είναι το κλίμα που επικρατεί.       

Τώρα, αρκετοί από αυτούς τους γονείς βρίσκονται αναγκασμένοι να αυτοαπολογούνται λέγοντας ότι "όχι, δεν είναι ρατσιστές". Και η αλήθεια είναι οι περισσότεροι από αυτούς, δεν είναι. Είναι αρκετά φοβισμένοι, φιλήσυχοι άνθρωποι που τους τρομάζει το γεγονός πως αίφνης η περιοχή τους μετατράπηκε σε ένα ιδιότυπο γκέτο, φυλακή και κολαστήριο ταλαιπωρημένων ψυχών. Βέβαια, σίγουρα σ' αυτές τις συνοικίες θα συναντήσουμε πραγματικούς ρατσιστές και μισαλλόδοξους. Θα τους αναγνωρίσουμε συνήθως από τη συμμετοχή τους σε κινήσεις και συλλόγους μίσους και απανθρωπιάς. Όμως αυτοί είναι ακόμα λίγοι.
Ακόμα λιγότεροι είναι αυτοί που έχουν το ψυχικό σθένος να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, δείχνοντας πλήρη συμπαράσταση και κατανόηση προς τους κακόμοιρους απάτριδες, στα θύματα της ζοφερής παγκόσμιας πολιτικοοικονομικής ζωής. Ακόμα και σε αυτούς τους απειροελάχιστους που μετατρέπονται τελικά σε θύτες αντικοινωνικής συμπεριφοράς, στρεφόμενοι όμως επί της ουσίας κατά της -ούτως ή άλλως- μικρής πιθανότητας να καταφέρουν να ζήσουν μια ανθρώπινη ζωή.
Μερικές φόρες, δυστυχώς και αυτοί οι λίγοι αλληλέγγυοι άνθρωποι γίνονται θύματα της πραγματικά μικρής, αλλά υπαρκτής, μερίδας ανθρώπων που όντας χαμένοι, επιδίδονται σε σωρεία μικρών ή μεγάλων παραβιάσεων των δικαιωμάτων των άλλων. Για παράδειγμα, έτσι την έπαθε, πριν από λίγο καιρό, ο Στέλιος Μάινας.

Ας καταλάβουμε επιτέλους πως είναι τόσο λίγοι αυτοί που, ακόμα κι όταν συμβεί η στραβή, έχουν την ωριμότητα να μην στραφούν κατά της μεταναστευτικής κοινότητας, ούτε να στοχοποιήσουν κάθε τι ξένο, να μην στραφούν καν προς τους ανθρώπους απ' τους οποίους δέχτηκαν επίθεση.
Οι περισσότεροι κάτοικοι εκείνων των περιοχών, αλλά και πολλών πολλών άλλων, είναι απλά έρμαια του φόβου τους. Και ο φόβος, καθότι μεγάλος, δεν μπορεί να μεταφράζεται με ευκολία σε ρατσιστική συμπεριφορά. Οι παρατάξεις και τα κινήματα που στέκονται ορθώς αλληλέγγυα στους αδύναμους μετανάστες οφείλουν να δουν με μεγαλύτερη προσοχή το ζήτημα. Να βοηθήσουμε όλοι να μην πάρουν διαστάσεις, και κυρίως να μην γαντζωθούν στις πεποιθήσεις των συμπολιτών μας, φασίζουσες απόψεις και συμπεριφορές. Να μην επιτρέψουμε σε λαμόγια να επιβουλευθούν το άγχος και τις ουσιαστικές ανασφάλειες των συμπολιτών μας. Μπορούμε ακόμη.

* Η φωτογραφία εκλάπη από το athensville