Λίγες σκέψεις με αφορμή το επεισόδιο Καμίνη-χα...

Μια στοργική αγκαλιά στον "παραστρατημένο" νέο

Η φασιστική οργάνωση χα επιχείρησε να προβεί σε ρατσιστική πράξη (με το μανδύα της φυλετικής φιλανθρωπίας) στο Σύνταγμα. Ο δήμαρχος Αθηναίων αρνήθηκε να παραχωρήσει την πλατεία. Ακολούθησε μίνι συμπλοκή με τα ΜΑΤ, αν κ το βίντεο δείχνει επίσης μια αρκετά ζεστή ατμόσφαιρα μεταξύ χαυγιτών και οργάνων της τάξης.
Το επεισόδιο είχε συνέχεια στο παλιό φρουραρχείο όπου βουλευτής της χα με το χαριτωμένο ψευδώνυμο 'καιάδας' επιτέθηκε στον κ. Καμίνη, χτυπησε ένα κοριτσάκι και αποπειράθηκε να τραβήξει όπλο.

Η καταδίκη του συμβάντος και η αμέριστη συμπαράσταση στο δήμαρχο Αθηναίων θα έπρεπε να είναι δεδομένη από όλους όσοι δεν εμφορούνται από αισθήματα μίσους για τους 'ξένους'. Ακόμα και αν δεν συμπαθεί κάποιος τον κ. Καμίνη, η συμπάθεια για το συμβάν θα έπρεπε να είναι δεδομένη μόνο και μόνο γιατί οποιοσδήποτε γίνεται στόχος των νεοναζί αποτελεί εν δυνάμει σύμμαχο στη μάχη κατά του εκφασισμού της κοινωνίας.

Από εκεί και πέρα, το πρόβλημα φαίνεται πως έχει διογκωθεί για τα καλά.  Έχω γράψει παλιότερα για το υπόβαθρο της ανόδου της χα.
Σήμερα φαίνεται πως κατά τη διάρκεια συγγραφής της ταπεινής μου ανάλυσης, δεν είχα λάβει επαρκώς υπόψη τον βαθμό ιστορικής ανεπάρκειας των ελλήνων, ούτε το ότι ο φασισμός έχει αποκτήσει χαρακτήρα lifestyle (σφακιανακοειδούς χροιάς).
Κυρίως δεν είχα λάβει υπόψη την ιδεολογικοπολιτική κάλυψη που απλόχερα δίδεται στους νεοφασίστες από μέρος των κομμάτων του "συνταγματικού τόξου". Βλέπεις η χα έχει "σφετεριστεί" (και ευλόγως προτάσσει προς το κοινό) μέρος του ιδεολογικού τους προτάγματος (μυθεύματα περί φυλής, φανταστικά μεγαλεία και συνέχειες, μπόλικο DNA μπολιασμένο με εθνοπατριωτικές κορώνες και χριστιανικά διδάγματα), πράγμα που τους έχει φέρει σε δύσκολη θέση καθώς με αυτές τις "αρχές" έχει γαλουχηθεί μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Το τελικό διακύβευμα είναι η ψήφος των "χρήσιμων ηλίθιων" (γιατί έτσι τους αντιμετωπίζουν) που έλκονται από τέτοιου είδους δοξασίες.
Κι εδώ αρχίζουν οι πολιτικές παλινωδίες. Αντί να επισημαίνεται το λάθος των πολιτών που επέτρεψαν με την ψήφο τους την είσοδο της χα στη βουλή, αφήνεται να εννοηθεί (από μερίδα λέω και πάλι και όχι από το σύνολο των συντηρητικών κομμάτων) πως το ρεσιτάλ μισαλλοδοξίας της χα (έξω οι ξένοι, ελλάς-ελλήνων-χριστιανών κτλ) μπορεί να συνεχιστεί χωρίς τη χα, αρκεί οι ψηφοφόροι να επιστρέψουν στο μαντρί.

Για να μην πολυλογούμε: Η χα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί όσο χαϊδεύεται από συντηρητικές-οπισθοδρομικές δυνάμεις, που ελλείψει πολιτικού έργου κάνουν παιχνίδι στο τελευταίο καταφύγιο κάθε αποτυχημένου αντιδημοκράτη, δηλαδή στην φυλετική ανωτερότητα και προστασία. Αν δεν υπάρξει ξεκάθαρη πολιτική εντολή από την κυβέρνηση για την καταπολέμηση του εκφασισμού, θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα. Αν δεν ξεριζωθούν οι φωλιές του φιδιού σε σώματα ασφαλείας (πχ. κρατική κ δημοτική αστυνομία), συνδέσμους οπαδών, σχολεία θα έχουμε πρόβλημα.
Για να συμβούν τα παραπάνω θα πρέπει ο πραγματικά δημοκρατικός κόσμος εντός της κυβέρνησης να κινητοποιηθεί ενεργά, αφήνοντας τις ψηφοθηρικές ευκολίες περί "δυο άκρων που ταυτίζονται" (στην ανάγκη σκεπτόμενοι πως ακόμα και οι φιλελεύθεροι Ρούζβελτ και Τσόρτσιλ συμμάχησαν με τις αριστερές δυνάμεις -κομμουνιστικές και μη- προκειμένου να ανακοπεί ο καταστροφικός εθνικοσοσιαλισμός).Αν δεν το κάνουν γιατί φοβούνται ότι έτσι θα ανοίξουν κι άλλο τα φτερά του σύριζα και γενικότερα της εδώ αριστεράς να ξέρουν ότι διαπράττουν μέγιστο ιστορικό σφάλμα. Η εγχώρια αριστερά παρά τα χίλια μύρια προβλήματα και τις ανοησίες της δεν είναι και δεν πρόκειται (ελλείψει αντικειμενικών συνθηκών κ συμμαχιών) να γίνει το νέο όχημα εγκαθίδρυσης σοβιετικού τύπου δικτατορίας. Ας σκεφτούν λοιπόν όχι με προοπτική επανεκλογής, αλλά με ορίζοντα εικοσαετίας.
Να αισιοδοξούμε; Όχι ιδιαίτερα. Όπως όλα δείχνουν ο πάτος δεν έχει ακόμη φανεί :(

Για το δημόσιο...

Πηγή: enet.gr

Γεννήθηκα τη δεκαετία του ’70, τα παιδικά μου χρόνια συνέπεσαν με την κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80, η ενηλικίωση ήρθε στα ’90s, εκεί κατά τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Σπούδασα όταν το ΠΑΣΟΚ πήρε ρεβάνς και μάλιστα εις διπλούν, τέλειωσα το στρατό όταν το ίδιο κόμμα κέρδισε εκλογές για τρίτη συνεχόμενη φορά και πια έπνεε τα λοίσθια. Πέρα από περιστασιακές δουλειές σε ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, από το 2004, όταν δηλαδή η ΝΔ πήρε τα ηνία, εργάζομαι ανελλιπώς πάνω στο αντικείμενο που έχω σπουδάσει. Ένας από τους λίγους τυχερούς!
Αν κάτι θυμάμαι όλα αυτά τα χρόνια, ανεξαρτήτως εποχής, ήταν οι ουρές έξω από εκλογικά κέντρα των δύο “μεγάλων” κομμάτων, παραμονές εκλογών. Χιλιάδες συμπολίτες ξημεροβραδιάζονταν στα γραφεία πολιτευτών, to see and be seen. Έδιναν τα διαπιστευτήρια τους προσδοκώντας το κατάλληλο αντάλλαγμα. Άλλος μια “εξυπηρέτηση” σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία, άλλος μια “παρέμβαση” για επιδότηση ή δάνειο. Πολλοί ήταν αυτοί που ζήτησαν μια θέση εργασίας στον ιδιωτικό τομέα (αν δεν το γνωρίζετε, στην επαρχία οι βουλευτές και οι τοπικοί κομματάρχες έδιναν το πράσινο φως για δουλειές στον ιδιωτικό τομέα π.χ. σε εργοστάσια, βιοτεχνίες, σούπερ μάρκετ κτλ). Το ιερό δισκοπότηρο όμως ήταν μια θέση στο Δημόσιο.
Η καταγωγή μου είναι από τα Τρίκαλα, εκεί μεγάλωσα. Έβλεπα λοιπόν τις ουρές έξω από τα εκλογικά κέντρα Οικονόμου, Χατζηγάκη, Σκρέκα, Μερεντίτη, Λέγκα, Μαγκούφη κοκ. «Σούλα για μια θεσούλα» ήταν το σύνθημα στις εκλογές του 2000 καθώς όλοι γνώριζαν την “κουμπαριά” της κ. Σούλας Μερεντίτη με τον τότε πρωθυπουργό κ. Κώστα Σημίτη. Το 2004 ο κ. Νίκος Λέγκας εκλέχθηκε με ρεκόρ ψήφων καθώς όλοι οι ψηφοφόροι του πίστεψαν πως προαλείφονταν για υφυπουργός δημοσίων έργων. Επίσης, ό,τι ήταν για τους Μεσσήνιους το μουσείο Ακρόπολης, ήταν για τους Τρικαλινούς η Αγρογή. Ακόμα θυμάμαι με θυμηδία τον Τρικαλινό ιδιοκτήτη μπαρ που διορίστηκε στην Αγρογή κάπου στην Κρήτη και δεν πάτησε εκεί ούτε μια φορά (ή μπορεί μια-δυο φορές για το θεαθήναι). Ήταν, βλέπεις, ιδιοκτήτης μπαρ και οι ιδιοκτήτες μπαρ έρχονταν σε επαφή με πολύ κόσμο, ήταν τρόπον τινά οι νυχτερινοί κομματάρχες, άρα “πολύτιμοι” για τους βουλευτές και ιδίως τον Τρικαλινό υπουργό που διόρισε δεκάδες στην αμαρτωλή Αγρογή.
Σήμερα βλέπω το μίσος για τους δημοσίους υπαλλήλους και δεν μπορώ να το εξηγήσω. Ήταν ή δεν ήταν ένα κοινό αίτημα το βόλεμα στο Δημόσιο; Ήταν! Γιατί τότε τόσο μένος; Υποθέτω γιατί σε μεγάλο βαθμό η κοινωνία αρέσκεται να δρα μανιχαϊστικά και αλλοπρόσαλλα. Πρέπει οπωσδήποτε να βρεθεί ο φταίχτης για την άσχημη κατάσταση της χώρας, για την ανεργία που πλησιάζει το 30%, για το μαύρο και αβέβαιο μέλλον. Κι όπως στον Μεσαίωνα για τις λογής επιδημίες ευθύνονταν οι «μάγισσες» (που καίγονταν στην πυρά), έτσι και εδώ βρήκαμε τους εύκολους αποδιοπομπαίους τράγους (φταίνε όλοι ανεξαιρέτως οι δημόσιοι υπάλληλοι). Τι κι αν προσπαθείς να εξηγήσεις πως η δίψα για αίμα δημοσίων υπαλλήλων παραπέμπει σε προϊστορικές δαρβινιστικές κοινωνίες, πως χρειάζεται ψυχραιμία στην αντιμετώπιση της κατάστασης• δυστυχώς, δεν ακούν όλοι.
Πραγματικά το Δημόσιο πάσχει. Πραγματικά, το Δημόσιο χρειάζεται ριζική αναδιοργάνωση, ώστε να επιτελεί ουσιαστικά, αποτελεσματικά, ακέραια την αποστολή του. Μειώνοντας όμως τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων με τέτοιο τρόπο, όπως επιδιώκουν κάποιοι αυτοδιαφημιζόμενοι ως “προοδευτικοί”, δεν πρόκειται να αποκτήσουμε καλύτερο κράτος. Για την ακρίβεια (σε συνδυασμό με την επιχειρούμενη τρομοκράτηση εντός των γραφείων –«μη μιλάς, θα γίνεις επίορκος») θα έχουμε το πρώτο μη-κράτος της Ε.Ε. Ένα κράτος, όπου οι δημόσιοι υπάλληλοι θα είναι υποχείρια στη διάθεση κάθε κομματάρχη και “επενδυτή-αλεξιπτωτιστή”, όπου το κράτος θα λάμπει δια της απουσίας του και οι κομβικές του λειτουργίες όπως ο εποπτικός έλεγχος θα ανατίθενται σε τρίτους, που θα “τυγχάνει” εντελώς τυχαία να είναι και επενδυτές και ελεγκτές.
Η μεταρρύθμιση του κράτους είναι σήμερα αναγκαία. Νέες δομές, νέοι μηχανισμοί, πλήρης αυτοματοποίηση και δικτύωση λειτουργιών, γρήγορη και διαφανής εξυπηρέτηση, σωστός και άμεσος έλεγχος, ορθή κατανομή αρμοδιοτήτων, διαδικασίες λογοδοσίας, τίμια και αποτελεσματική παράδοση κοινωνικών υπηρεσιών, αξιολόγηση των προσφερόμενων υπηρεσιών παντός είδους, εκδίωξη των τρωκτικών και κυρίως των μηχανισμών που εξέθρεψαν τόσα χρόνια τρωκτικά (είτε με τη μορφή υπαλλήλων, είτε κυρίως με τη μορφή εθνικών εργολάβων), συμπλήρωση των βασικών βάσεων δεδομένων για την λήψη αποφάσεων, θεωρούνται απαραίτητα συστατικά για την ανόρθωση της χώρας.
Όμως καμιά τέτοια μεταρρύθμιση δεν μπορεί να λάβει χώρα από αυτούς που δημιούργησαν το χάος. Και από την άλλη, καμιά ανόρθωση δεν πρόκειται να συμβεί αν εξακολουθήσουμε να πιστεύουμε πως στο Δημόσιο όλα βαίνουν καλώς...

*το άρθρο δημοσιεύτηκε σήμερα 23.04.13, σε μια πιο σύντομη version, στη στήλη "Συναντήσεις" της Αυγής

Θερμή παράκληση ενόψει Τσικνοπέμπτης (αλλά κ γενικά)

(c) Eurokinissi

Το έθιμο της Τσικνοπέμπτης απαιτεί κρέας, πολύ κρέας. Κρέας παντός είδους. Κρέας κυρίως κόκκινο (μοσχάρι, χοιρινό, αρνί). Και φέτος παρά την κρίση, αναμένεται να γεμίσουν ταβέρνες και εστιατόρια. Αναμένεται να πάρουν φωτιά ψησταριές, τζάκια, φούρνοι σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας. Αυτή είναι η φωτεινή πλευρά.
Στην σκοτεινή πλευρά, αυξάνεται ο αριθμός των νοικοκυριών που αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα διαβίωσης και ζουν αρκετά κάτω από τα όρια της φτώχειας. Αυξάνεται ο αριθμός των αστέγων, ο αριθμός των νεόπτωχων, ο αριθμός των μεταναστών που δύσκολα τα φέρνουν βόλτα. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν θα τσικνίσουν σήμερα. Δείτε επίσης τι έγινε σήμερα στο κέντρο της Αθήνας.
Στην ίδια σκοτεινή πλευρά, υπάρχει και η επιβάρυνση του περιβάλλοντος από την κατανάλωση κρέατος. Τα ζωϊκά προϊόντα και κυρίως κόκκινο κρέας και γαλακτοκομικά προκαλούν τις περισσότερες εκπομπές αερίων θερμοκηπίου σε σχέση με άλλα τρόφιμα. Το αυτό συμβαίνει και με το νερό που απαιτείται για την παραγωγή τους. 
Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρευνες δείχνουν πως η σπατάλη τροφίμων σε όλο τον κόσμο αυξάνεται δραματικά. Σχεδόν 90 εκ. τόνοι τροφίμων πετιούνται κάθε χρόνο στην ΕΕ. Υπολογίζεται πως κάθε χρόνο στην Ελλάδα πετάμε στα σκουπίδια 44 κιλά τροφής ανά άτομο. Ποσότητα όχι τόσο μεγάλη, σε σχέση με άλλες χώρες, αλλά σίγουρα απαγορευτική σε συνθήκες κρίσης και σίγουρα άνισα κατανεμημένη.

Δυστυχώς και σήμερα αναμένεται να καταλήξουν αρκετές ποσότητες φαγητού στα σκουπίδια. Μπορούμε να τις περιορίσουμε;
Ναι, μπορούμε!

Καταρχάς, ας προσπαθήσουμε -είτε μείνουμε σπίτι, είτε βγούμε έξω- να μαγειρέψουμε ή να παραγγείλουμε ακριβώς τις ποσότητες που θα καταναλώσουμε. Δεν είναι μαγκιά να χορταίνουν τα μάτια, αρκεί το στομάχι.
Αν παρόλα αυτά φαίνεται να περισσεύει ποσότητα φαγητού, ας φροντίσουμε να την βάλουμε έγκαιρα στην άκρη (κοινώς να μην τσιμπολογήσουμε από αυτά που δεν πρόκειται να φάμε). Να φυλάξουμε τα περισσεύματα για τις επόμενες μέρες.
Αν δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να το κάνουμε, τότε μπορούμε να δώσουμε το φαγητό που περίσσεψε -με διακριτικό τρόπο- σε γνωστούς, γείτονες, άστεγους και μετανάστες της περιοχής που έχουν άναγκη.
Παράλληλα, μπορείτε να ενημερώσετε τους φίλους σας να πράξουν τα ίδια (σωστή ποσότητα, επαναξιοποίηση, προσφορά σε άλλους).

Αλλά μην μείνετε μόνο εκεί. Αν βρεθείτε κάπου που η κατανάλωση κρέατος είναι πολύ μεγάλη (τσιμπούσι με μεγάλη παρέα, έξοδος σε εστιατόριο), ενημερώστε τους για αυτά που πρέπει να κάνουν. Παροτρύνετε τους επίσης να σκεφτούν το ενδεχόμενο να έρθουν σε επαφή με το "Μπορούμε". Την αξιέπαινη πρωτοβουλία που φέρνει σε επαφή αυτούς που μπορούν να προσφέρουν τρόφιμα και αυτούς που τα χρειάζονται.
Σκεφτείτε επίσης το ενδεχόμενο να προσφέρετε στα συσσίτια που υπάρχουν ανά την Ελλάδα. Σε κάθε πόλη της Ελλάδας υπάρχουν δημοτικές υπηρεσίες και εκκλησίες που σιτίζουν καθημερινά τους ανήμπορους. Ελάτε σε επαφή μαζί τους. Ενδεικτικά εδώ μια λίστα συσσιτίων της εκκλησίας. Επίσης εδώ και εδώ  ενδέχεται να βρείτε κ άλλους φορείς που μπορούν να αξιοποιήσουν τα περισσεύματα.
Πείτε τους εστιάτορες να επικοινωνούν με το "Μπορούμε", με τα συσσίτια, με τους δήμους κ άλλους φορείς όχι μόνο σήμερα, αλλά κάθε μέρα.

Η σπατάλη δεν είναι μαγκιά, δεν υποδηλώνει οικονομική άνεση, αλλά κοινωνική και περιβαλλοντική αδιαφορία. Ας περιορίσουμε την σπατάλη. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. 

Πως κρίνεται ο Ούγκο Τσάβεζ;

Ο Ούγκο Τσάβεζ πέθανε σήμερα το πρωί. Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Ανέλαβε τα ηνία της Βενεζουέλας το 1999 και παρέμεινε πρόεδρος έως την ημέρα του θανάτου του. Κέρδισε 4 εκλογικές αναμετρήσεις με ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά. To 1998 με ποσοστό 56,20%. Το 2000 με 59,76%. Το 2006 με 63% και το 2012 με 55,07%. Στη διάρκεια της θητείας του υπέστη μια ήττα, στο δημοψήφισμα του 2007 για την αναθεώρηση του συντάγματος.
Απολυταρχικός για τους πολέμιους, προστάτης των φτωχών για τους υπερασπιστές του, ο Ούγκο Τσάβες είχε όλα τα χαρακτηριστικά του ηγέτη, καλά και κακά. Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ εξέδωσε σήμερα μια ενδιαφέρουσα ανακοίνωση για το θάνατό του. Το παρατήρηριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων έπραξε το ίδιο, με μια επίσης ενδιαφέρουσα ανακοίνωση.
Δεν είμαι ξερόλας, δεν έχω μια ξεκάθαρη άποψη για τον Τσάβες, μπορώ μόνο να σεβαστώ την ετυμηγορία των Βενεζουελάνων αλλά και να λάβω σοβαρά υπόψη τις ενστάσεις. Θα παραθέσω μόνο ένα infographic που δημιούργησε ο Guardian λίγο πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου 2012, αφήνοντας ανοιχτές τις ερμηνείες.

Κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις. Θα μπορούσε να πάει καλύτερα, θα μπορούσε να πάει χειρότερα. Όλοι κρίνονται από την ιστορία. Και ευτυχώς η ιστορία δεν βιάζεται να κρίνει όπως πράττουμε εμείς στα social media. Η ιστορία κοιτά το πριν, κοιτά και το μετά και αναλόγως τοποθετείται, αφήνοντας πάντα χώρο σε διαφορετικές αναγνώσεις.

Ανισότητα κατανομής πλούτου

Αφορμή για το σύντομο post στάθηκε το πιο κάτω βίντεο που μου έστειλε ένας καλός φίλος και αφορά την άνιση κατανομή του πλούτου στις ΗΠΑ:

Για την μέτρηση του πως κατανέμεται ο πλούτος σε μια χώρα έχει αναπτυχθεί ο δείκτης Gini (Gini coefficient). Το άριστα είναι ο μηδέν, το μηδέν είναι το 100. Δηλαδή αν σε μια χώρα ο δείκτης Gini βρίσκεται στο μηδέν τότε όλοι οι κάτοικοι έχουν το ίδιο εισόδημα, ενώ αν ο δείκτης βρίσκεται στο 100 τότε όλος ο πλούτος μιας χώρας κατέχεται από ένα και μόνο άτομο.
Από τις ανεπτυγμένες χώρες, οι ΗΠΑ είναι αυτές που υποφέρουν ιδιαίτερα από οικονομικές ανισότητες μεταξύ των πολιτών, όπως θα δείτε εδώ.
Ένα από τα μέτρα που επιβάλλουν οι χώρες για την άμβλυνση των ανισοτήτων είναι η θέσπιση φόρων και μηχανισμών αναδιανομής του πλούτου. Κάποια κράτη πετυχαίνουν, κάποια άλλα όχι.
Έχει ενδιαφέρον (και με αυτό τελειώνω) να δούμε το σκορ των κρατών της Ευρώπης. Σύμφωνα με την Eurostat, ο δείκτης Gini για 30 χώρες της Ευρώπης είναι ο ακόλουθος (ταξινόμηση από το χειρότερο προς το καλύτερο):

#		Country	2011
1		Λετονία	35,4
2		Βουλγαρία	35,1
3		Πορτογαλία	34,2
4		Ισπανία	34,0
5		Ελλάδα	33,6
6		Ρουμανία	33,2
7		Ηνωμένο Βασίλειο	33,0
8		Λιθουανία	32,9
9		Εσθονία	31,9
10		Ιταλία	31,9
11		Πολωνία	31,1
12		Κροατία	31,0
13		Γαλλία	30,8
14		Ελβετία	29,7
15		Γερμανία	29,0
16		Κύπρος	28,8
17		Δανία	27,8
18		Μάλτα	27,4
19		Λουξεμβούργο	27,2
20		Ουγγαρία	26,8
21		Βέλγιο	26,3
22		Αυστρία	26,3
23		Ολλανδία	25,8
24		Φινλανδία	25,8
25		Σλοβακία	25,7
26		Τσεχία	25,2
27		Σουηδία	24,4
28		Σλοβενία	23,8
29		Ισλανδία	23,6
30		Νορβηγία	22,9

Η κατάταξη μιλά από μόνη της. Οι χώρες με την καλύτερη κατανομή πλούτου είναι οι σκανδιναβικές. Χειρότερες οι Βαλκανικές, Βαλτικές και βέβαια οι Μεσογειακές.
Και δυστυχώς οι έως σήμερα πολιτικές στην Ελλάδα δεν φαίνεται να μας οδηγούν χαμηλότερα στη λίστα.

Η συντομότερη απάντηση σε έναν "σκεπτικιστή" της κλιματικής αλλαγής

Υπάρχουν κάποιοι 'σκεπτικιστές' που διατυμπανίζουν με στόμφο πως η κλιματική αλλαγή δεν συμβαίνει, πως οι εκατοντάδες χιλιάδες επιστήμονες που συνδέουν τις ανθρωπογενείς εκπομπές αερίων θερμοκηπίου και την αλλαγή του κλίματος είναι απατεώνες, πως οι περιβαλλοντικές οργάνωσεις που μάχονται για τη στροφή σε ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης είναι μίσθαρνα όργανα δυνάμεων της 'νέας τάξης πραγμάτων', πως τα ορυκτά καύσιμα θα πρέπει να συνεχίσουν να αποτελούν την κύρια πηγή παραγωγής ενέργειας.
Θα μπορούσαν να γραφτούν πάρα πολλά για να απαντηθούν οι οιμωγές αυτών των παπαγάλων, που εκμεταλλεύονται την έλλειψη γνώσης των πολιτών, την έλλειψη βούλησης των πολιτικών για ρήξη με το παρελθόν και την περίσσεια πόρων των υποστηρικτών του business-as-usual.
Ευτυχώς δεν χρειάζεται να γράψω πολλά, γιατί δυο σκίτσα δείχνουν τις απαντήσεις:

(c) Urban Scooters

(c) Joel Pett, USA Today

Η μεγάλη εικόνα

ΑΕΠ ανά κάτοικο, Πηγή: IMF, 2009

Αυτός ο χάρτης αποτυπώνει την κατάσταση στον πλανήτη αναφορικά με το ΑΕΠ ανά κάτοικο κάθε χώρας. Σύμφωνα με νεότερα στοιχεία του 2011, το ΑΕΠ μερικών ενδεικτικών χωρών έχει ως εξής:

(Gross domestic product based on purchasing-power-parity per capita GDP - current international dollars)
ΗΠΑ	48.327
Γερμανία	38.077
Γαλλία	35.068
Ισπανία	30.477
Ιταλία	30.463
Ελλάδα	26.257
Πορτογαλία	23.362
Αργεντινή	17.659
Μεξικό	14.652
Τουρκία	14.392
Βουλγαρία	13.788
Βραζιλία	11.769
FYROM	10.469
Κίνα	8.386
Αλβανία	7.848
Ινδία	3.662
Νιγηρία	2.582
Μπαγκλαντές	1.909

Τι δείχνουν ο χάρτης και ο πίνακας; Ότι έχουν πολλά να δουν τα μάτια μας. Ότι οι κόκκινες, κίτρινες, γαλάζιες χώρες θα προσπαθήσουν να βελτιώσουν το χρώμα τους, ενώ οι μπλε χώρες θα επιδιώξουν να παραμείνουν μπλε. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα πεπερασμένο οικοσύστημα, σε έναν πεπερασμένο πλανήτη που δεν μπορεί να συντηρήσει την ανάπτυξη στην πραγματική οικονομία.
Σύμφωνα με στοιχεία για την κατάσταση του παγκόσμιου οικολογικού αποτυπώματος, αν όλη η ανθρωπότητα ζούσε όπως ο μέσος Ινδονήσιος θα χρειαζόμασταν μόλις τα 2/3 της βιοικανότητας του πλανήτη. Αν ζούσε όπως ο μέσος Αργεντίνος θα χρειάζονταν 1,5 πλανήτη, ενώ αν ζούσε όπως ο μέσος Αμερικάνος θα χρειάζονταν την βιοικανότητα 4 πλανητών.

Οικολογικό αποτύπωμα ανά κάτοικο (σε εκτάρια), Πηγή: WWF, Living planet report 2012

Σκεφτείτε τι θα συμβεί στους ήδη πιεσμένους φυσικούς πόρους του πλανήτη αν σε χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, η Νιγηρία, το Μπαγκλαντές, συνεχίσει η αύξηση του ΑΕΠ κ της κατανάλωσης πόρων και παράλληλα σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ισπανία παραμείνει αμετάβλητη η 'κατάσταση κατανάλωσης'.

Καλό είναι να βλέπουμε την μεγάλη εικόνα κ να προετοιμαστούμε για αυτό που έρχεται. Είτε ΝΔ, είτε ΣΥΡΙΖΑ, είτε όποιος άλλος επίδοξος σωτήρας, ας γνωρίζουν πως αν είναι δύσκολο για την Ελλάδα να επανέλθει στην προ-κρίσης εποχή, θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να παραμείνει εκεί.
Καλές οι "μεταρρυθμίσεις", αλλά αν δεν έχουν ως ξεκάθαρο πρόταγμα την βέλτιση απόδοση στην αξιοποίηση των φυσικών πόρων, την διατήρηση φυσικού αποθέματος και την έγκαιρη στροφή σε βιώσιμες περιβαλλοντικά διαδικασίες, θα είναι ιδιαίτερα βραχύβιες και ενδέχεται να προξενήσουν -σε μεσοπρόθεσμο επίπεδο- ακόμα μεγαλύτερη πτώση στο βιοτικό επίπεδο των πολιτών.
Ας το γνωρίζουν όλοι όσοι σκέφτονται το σήμερα, αγνοώντας το σχεδιασμό για το πολύ κοντινό αύριο. Ο πλανήτης είναι μικρός και εμείς ακόμα πιο μικροί.