Αγωγός TAP: όπου ακούς πολλά κεράσια...

"Η Ελλάδα καθίσταται ενεργειακός κόμβος για την Ευρώπη". "Μεγαλώνει κατά πολύ η γεωπολιτική αξία της χώρας". "Ο χάρτης της ενέργειας αλλάζει".
 Διάφορα τέτοια βαρύγδουπα θα συναντήσει όποιος αποφασίσει να διαβάσει περισσότερα για τον αγωγό TAP που θα φέρνει φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν στην Ιταλία (κ άρα στην ΕΕ) μέσω Τουρκίας, Ελλάδας και Αλβανίας.

Οι πληροφορίες λένε πως θα δημιουργηθούν περίπου 2000-2500 προσωρινές θέσεις εργασίας για διάστημα περίπου 2-3 ετών και όχι περισσότερες από 100 μόνιμες θέσεις μετά το 2017 (οπότε και θα τεθεί σε πλήρη λειτουργία). Σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών τα έσοδα για τη χώρα από τη λειτουργία του αγωγού θα προέλθουν από τα τέλη μεταφοράς και δεν θα είναι περισσότερα από 320 εκ. σε βάθος δεκαπενταετίας, ήτοι σχεδόν 21,3 εκ ετησίως. Προβλέπεται να μεταφέρονται περίπου 10 δις κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως, ήτοι για να έχετε μια εκτίμηση της εικόνας περίπου 8-10% της ετήσιας κατανάλωσης φυσικού αερίου της Ιταλίας, ή περίπου 2% της Ευρώπης. Πρόκειται για έργο που θα βοηθήσει λίγο στη μείωση της εξάρτησης από το ρώσικο αέριο, αλλά δεν πρόκειται να επιφέρει πολλά οφέλη στις τιμές (δείτε σχετική ανακοίνωση της Fitch).  
Επίσης, από όσο γνωρίζω η έως σήμερα σύμβαση δεν προβλέπει πώληση του αζέρικου αερίου στην χώρα. Είναι όμως πολύ πιθανό αυτό να αλλάξει, ώστε η Ελλάδα ν προμηθεύεται κι από εκεί φυσικό αέριο. Σημειωτέον πως αν γίνει κάτι τέτοιο μένει να μάθουμε την τιμή πώλησης, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σήμερα η Ελλάδα αγοράζει πολύ ακριβά (κυρίως από Ρωσία). Αν η τιμή παραμείνει σε τόσο υψηλά επίπεδα θα πρόκειται για ένα πρώτης τάξεως deal για τους μετόχους του TAP. Αν υπάρξει σοβαρή έκπτωση (πράγμα δύσκολο καθώς η κοινοπραξία του αγωγού δεν έχει κίνητρο να πουλήσει πολύ χαμηλότερα) τότε θα προκύψουν οφέλη και για την Ελλάδα.

Εν πάση περιπτώσει, βάσει των ανωτέρω προκύπτει πως ο αγωγός TAP θα δώσει μια ανάσα για μια μικρή μερίδα συμπολιτών μας, αλλά όχι πολλά παραπάνω.
Όσον αφορά τα βαρύγδουπα που κατέγραψα παραπάνω, απλά αγνοήστε τα. Δεν γίνεται τόσο εύκολα μια χώρα ενεργειακός κόμβος, ούτε δυναμώνει τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα η γεωπολιτική της θέση, ούτε αλλάζει τόσο απλά ο ενεργειακός χάρτης της γηραιάς ηπείρου.
Αν δεν με πιστεύετε δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά σε δυο χάρτες. Ο ένας -που φαίνεται πιο κάτω- δείχνει τους υφιστάμενους αγωγούς που καταλήγουν στην ΕΕ από την ανατολή. Ο άλλος, που λόγω μεγέθους θα πρέπει να τον δείτε εδώ-  δείχνει όλους τους αγωγούς και τα δίκτυα φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Με γαλάζιο χρώμα οι υφιστάμενοι αγωγοί, με διακεκομμένες γραμμές οι σχεδιαζόμενοι. Πηγή: Economist

Δεν χρειάζεται κανείς να είναι μάγος της διπλωματίας για να καταλάβει πως αγωγοί υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν και πως οι δυνατοί παίκτες στο παιχνίδι των αγωγών είναι η χώρα που προμηθεύει το φυσικό αέριο και οι μεγάλες καταναλώτριες χώρες. Η Ελλάδα ούτε βγάζει φυσικό αέριο, ούτε θεωρείται (και δεν είναι) μεγάλη καταναλώτρια φυσικού αερίου.
Αγωγοί -όπως βλέπετε- περνούν αυτή τη στιγμή από Ουγγαρία, Ρουμανία, Λευκορωσία, Πολωνία, Τσεχία, Γεωργία. Νομίζετε ότι κατάφεραν να αλλάξουν τον γεωπολιτικό ρου ή να καταστούν πρότυπα ανάπτυξης και ευημερίας εξαιτίας της διέλευσης των αγωγών; Όχι βέβαια, και ούτε πρόκειται.

Όπου λοιπόν ακούτε πολλά κεράσια, κρατήστε μικρό καλάθι. Και περιμένετε να δείτε τις λεπτομέρειες της τελικής σύμβασης, γιατί -όπως παντού- στις λεπτομέρειες υπάρχει όλο το ζουμί. Και δείτε επίσης μήπως στις λεπτομέρειες γίνει σαφέστερος ο λόγος που η Socar (η κρατική ενεργειακή εταιρία του Αζερμπαϊτζάν και μέτοχος στον TAP) αγοράζει τη ΔΕΣΦΑ..

Το φιάσκο της ΕΡΤ και η επόμενη μέρα

«Είδα το παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σα νέο. Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί και βρομούσε νέες μυρωδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε πριν ξαναμυρίσει» Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Πήραμε σχετικά εύκολα τις μάχες στο μετρό, την Αγροτική, την ΟΛΜΕ. Έχουμε καταφέρει -και με την βοήθεια των ίδιων- να απαξιώσουμε το συνδικαλιστικό κίνημα στα μάτια των πολιτών. Επιτύχαμε να στρέψουμε την μια κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη. Είδαμε ότι τόσο καιρό, η κοινωνία βρίσκεται σε νάρκη, παρότι τα success stories είναι μακέτες. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Τώρα που όλα δείχνουν ότι αποτυγχάνουμε στη συλλογή εσόδων, που η Gazprom μάς έδειξε την πλάτη, που μας υποβίβασαν στις αναδυόμενες αγορές, χρειάζεται να δείξουμε ποιος κάνει κουμάντο. Η ΕΡΤ είναι η μεγάλη μας ευκαιρία. Ούτως ή άλλως, ελάχιστοι εκτιμούν το έργο της».
Έτσι ενδεχομένως σκέφτηκε το επιτελείο που με εκβιαστικό τρόπο επιχείρησε σε μια νύχτα να κλείσει την ΕΡΤ, των σχεδόν 2.700 εργαζομένων, των 5 τηλεοπτικών σταθμών και ισάριθμων ραδιοφωνικών, των 19 περιφερειακών ραδιοσταθμών, των δυο μουσικών συνόλων, του περιοδικού “Ραδιοτηλεόραση” και του μεγάλου πολύτιμου αρχείου.
Όμως το σοκ της μαύρης εικόνας λειτούργησε αντίστροφα στην μεγαλύτερη μερίδα των πολιτών. Οι περισσότεροι Έλληνες δεν ήταν ικανοποιημένοι από την εικόνα της ΕΡΤ, λίγοι όμως -κυρίως ιδεοληπτικοί- πίστευαν πως η ΕΡΤ θα έπρεπε να κλείσει -έστω και για 1 μήνα.
Δεν ήταν μόνο ο αυταρχισμός με τον οποίο μια θράκα ανθρώπων αποφάσισε να κλείσει τη δημόσια ραδιοτηλεόραση, στέλνοντας βίαια στην ανεργία χιλιάδες συμπολίτες, που έκανε την πλειονότητα της κοινής γνώμης να αντιδράσει.
Ήταν η ιστορία της ΕΡΤ και το ειδικό της βάρος που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο. Αυτό που ο Μάνος Χατζιδάκις είχε ήδη εντοπίσει από το 1984 λέγοντας πως «...ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς την EPT […] H EPT είναι ένα απαραίτητο φάρμακο, για να ζούμε με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας».
Ήταν επίσης η κατανόηση ολοένα και περισσότερων πως το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Πως για την κατάσταση στην ΕΡΤ δεν μπορεί να μένουν ατιμώρητες όλες οι προηγούμενες διοικήσεις, Κεδίκογλου περιλαμβανομένου, δεν μπορεί να μην εγκαλούνται τα golden boys που έκαναν πάρτι προς όφελος κάποιων λίγων.
Ήταν επίσης η σύγκριση με τα ιδιωτικά κανάλια, που δεν είναι διόλου κολακευτική γι' αυτό που κάποτε, εκεί στα '90s, ξεκίνησε ως στοίχημα για ελεύθερη τηλεόραση.
Ήταν επιπλέον, η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης στην ικανότητα και κυρίως τη διάθεση της παρούσας κυβέρνησης και ιδίως της ΝΔ να δημιουργήσει ένα αξιοκρατικό και πλουραλιστικό ραδιοτηλεοπτικό μέσο, και όχι ένα απόλυτα ελεγχόμενο, χαμηλής πολιτιστικής στάθμης, κανάλι.

Ήταν εξοργιστικοί οι μικροπρεπείς και ερασιτεχνικοί χειρισμοί του κ. Σαμαρά. Όμως, ενώ είχε στριμωχθεί επικίνδυνα, η αινιγματική αλά Πυθία απόφαση του ΣτΕ τού έδωσε πολύτιμες ανάσες. Και τώρα τι; Δύσκολη η πρόβλεψη, πάντως είναι σαφές πως ο πρωθυπουργός αν και πληγώθηκε, διασώθηκε. Είναι επίσης σαφές πως η Γερμανική κυβέρνηση δεν επιθυμεί εκλογές, τουλάχιστον όχι έως τον Νοέμβριο, και ότι είναι διατεθειμένη να ανεχτεί μερικές ακόμη -χρονικά σύντομες- αντιδημοκρατικές παρασπονδίες. Είναι σαφές πως ο Υπουργός Οικονομικών φαίνεται δογματικά προσκολλημένος σε θεραπείες σοκ, επιμένοντας στις απολύσεις στην ΕΡΤ. Είναι ακόμη σαφές πως δεν υπάρχει ενιαίο μέτωπο στην ΕΡΤ με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Όμως η «μαύρη εικόνα» είναι μόνο ένα από τα επεισόδια που θα μας απασχολήσουν στο προσεχές διάστημα.
Φαίνεται, δυστυχώς, πως είτε λόγω ανασφάλειας, είτε κακών συμβούλων, είτε έλλειψης πλάνου, είτε απουσίας πραγματικών επιτυχιών, είτε ενδεχομένως όλων των παραπάνω, θα επιχειρηθεί από το στενό επιτελείο του πρωθυπουργού περαιτέρω πόλωση του σκηνικού και υιοθέτηση της μανιχαϊστικής προσέγγισης “όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας”. Ολισθηρός ο δρόμος.
Απαιτούνται προσεκτικοί χειρισμοί και σωστή στρατηγική τοποθέτηση.

* το άρθρο δημοσιεύτηκε σήμερα 19.06.2013 στη στήλη "Συναντήσεις" της εφημερίδας Αυγή

Ένας από εσάς λέει ψέματα

Ο πρωθυπουργός δήλωσε χθες στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ στο Ναύπλιο "διότι την κατάργησή της (Σ.Σ της ΕΡΤ) κανείς δεν μας τη ζήτησε, αλλά να περικοπούν δύο χιλιάδες από το δημόσιο ως τις αρχές του Ιουνίου, όλοι μαζί ,οι πολιτικοί αρχηγοί, το υπογράψαμε, το ψηφίσαμε στη Βουλή και το αναλάβαμε ως υποχρέωση. Να τους κόβαμε από κάπου αλλού, κι όχι από την αμαρτωλή ΕΡΤ; Από πού;"
Στην ανακοίνωσή του για το κλείσιμο της ΕΡΤ, ο υπουργός τύπου Σ.Κεδίκογλου αναφέρει "ενώ για όσες θέσεις της σημερινής ΕΡΤ κρίνονται υπεράριθμες, θα προσληφθούν με ΑΣΕΠ νέοι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, στα ΚΕΠ και όπου αλλού το δημόσιο έχει ανάγκη".
Η θέση Κεδίκογλου επαναλήφθηκε στο non paper που διακινήθηκε, σε δηλώσεις Βορίδη σήμερα 16/06 στο ΣΚΑΪ, κ γενικότερα σε δηλώσεις υπουργών, βουλευτών κ στελεχών της συντηρητικής παράταξης.

Όπως καταλαβαίνετε, είτε η κυβέρνηση θα απολύσει 2.000 υπαλλήλους "έως τις αρχές Ιουνίου", οπότε είναι συνειδητά ψεύδη τα λεγόμενα Κεδίκογλου και λοιπών πρωτοκλασάτων για 'νέες προσλήψεις εκεί που απαιτούνται', είτε δεν πρόκειται να γίνουν απολύσεις (πράγμα μάλλον δύσκολο) οπότε ψεύδεται ο πρωθυπουργός.
Σε μια πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης, θα περιμέναμε να δούμε ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα κ στη συνέχεια θα ζητούσαμε την παραίτηση του ψεύτη. Όχι όμως και στη χώρα που από wannabe Δανία του νότου έχει μετατραπεί σε original Μπαν(δ)ανία. Εδώ, κάτι τέτοια είναι ασήμαντες λεπτομέρειες. 

* στη φωτό η Ρούλα Κορομηλά! Όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί κάπως θα έπρεπε να σας παραπέμψω στις δηλώσεις της σχετικά με τον Σ.Κεδίκογλου :Ρ

Ένα ευχαριστώ για μια πράξη αλληλεγγύης

Το καλοκαίρι του 2011, ένας φίλος έχασε το αριστερό του πόδι σε ατύχημα με μηχανάκι κάπου στην Μιχαλακοπούλου. Έφταιγε. Είχε πιει πολύ παραπάνω απ' τα όρια, παραβίασε ερυθρό σηματοδότη. Απ'τη μια στιγμή στην άλλη όλα αλλάζουν.
Άνεργος ο φίλος, συντηρούνταν με τη σύνταξη της μητέρας του. Η αναπηρία έκανε τα πράγματα χειρότερα. Το τεχνητό μέλος που του χορήγησε το ΙΚΑ δεν του επέτρεπε να περπατά ικανοποιητικά, μα δεν είχε χρήματα για κάτι καλύτερο.

Το Νοέμβριο του 2011, μια ομάδα ανθρώπων πήραμε την πρωτοβουλία να διοργανώσουμε λαχειοφόρο για τη συγκέντρωση περίπου 5.000€, ποσό που θα δίναμε κατόπιν στον φίλο για αγορά ενός ικανοποιητικού προσθετικού.
Η λαχειοφόρος έγινε. Πολλοί συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, ακόμα και άγνωστοι συνεισέφεραν τον οβολό τους, κάποιοι πραγματικά από το υστέρημά τους. Καταφέραμε να δώσουμε σχεδόν όλους τους λαχνούς, μαζέψαμε σχεδόν όλο το ποσό.

Χάρη στην Έμιλυ, μια καλή συνάδελφο, τον Ιανουάριο του 2012 o φίλος ήρθε σε επαφή με ιδιοκτήτη εταιρίας ορθοπεδικών ειδών, ο οποίος όχι μόνο προσφέρθηκε να του τοποθετήσει τεχνητό μέλος υπερδιπλάσιας τιμής απ' ότι το ποσό που είχαμε μαζέψει (και άρα πολύ καλύτερης ποιότητας), αλλά επιπρόσθετα προθυμοποιήθηκε να του παρέχει δωρεάν συντήρηση κι επισκευή του τεχνητού μελούς. Όπερ και εγένετο.    


Ήπια καφέ χθες με τον Βασίλη, τον καρδιακό φίλο που είχε την ιδέα για τη διοργάνωση της λαχειοφόρου, και θυμήθηκα ξανά τα όσα συνέβησαν. Κυρίως θυμήθηκα ότι ουδέποτε ευχαρίστησα δημόσια τον καλό άνθρωπο που με την προσφορά του έδωσε τη δυνατότητα σε έναν άλλο άνθρωπο να αμβλύνει σημαντικά τις επιπτώσεις της αναπηρίας του.
Παρότι δεν ζήτησα τη γνώμη του για να μνημονεύσω δημόσια το όνομά του θα το κάνω, γιατί θεωρώ πως την εποχή που ζούμε είναι καλό να αναδεικνύουμε πράξεις ανιδιοτελούς αλληλεγγύης.
Χριστόφορος Κυφίδης λέγεται, Ορθοπεδικός Κόσμος η εταιρία του, Λεωφ.Συγγρού 29, Αθήνα η διεύθυνση.
Και πάλι ευχαριστώ :)

Δεν δίστασες να μισήσεις αδερφό, θα λογαριάσεις ξένο;

Πόντιοι πρόσφυγες σε καραντίνα στην Μακρόνησο το 1922. Πηγή: National Geographic

Το "Ε ιστορικά" κυκλοφορεί και πάλι με την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Μια ευχάριστη είδηση για όσους είχαμε γεμίσει ράφια βιβλιοθηκών με το εν λόγω 'ιστορικό εγχειρίδιο'.
Σήμερα το θέμα ήταν η γενοκτονία στην ανατολή, σε επιμέλεια του Βλάση Αγτζίδη. Ο ιστορικός στην εισαγωγή του περιγράφει τις διεργασίες που έλαβαν χώρα και οδήγησαν στη σφαγή χιλιάδων στα ερείπια της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Παράπλευρη συνέπεια του διωγμού των ελληνικής καταγωγής κατοίκων από τα εδάφη των προγόνων τους ήταν η αναγκαστική μετάβασή τους στην Ελλάδα. Στη χώρα που υποτίθεται ότι με χαρά θα υποδέχονταν τους ομοεθνείς κ ομόθρησκους πρόσφυγες της μικράς ασίας. Δεν έγινε όμως έτσι.
Όπως περιγράφει ο Βλάσης Αγτζίδης, μεγάλη μάζα ελλαδιτών, μεταξύ των οποίων επιφανή στελέχη της κυβέρνησης, των κομμάτων, των επιχειρηματιών, των συνδικαλιστών και γενικότερα των τοπικών κοινωνιών δεν έτρεφε τα καλύτερα των αισθημάτων για τους μικρασιάτες και αντιμετώπισε με το χειρότερο δυνατό τρόπο τους υποτιθέμενους 'αδερφούς' τους.
Ήδη στα 1914, το Εργατικό Κέντρο Αθηνών ήθελε τον αποκλεισμό των προσφύγων (που κατέφθαναν από τότε στο κράτος της Ελλάδας) από τις δουλειές. Ο Ίωνας Δραγούμης "θεωρούσε τους μικρασιάτες όργανα υποταγής στον αγγλογαλικό ιμπεριαλισμό".
Ο Αγτζίδης συνεχίζει να μας πληροφορεί ότι η ρατσιστική συμπεριφορά διογκώθηκε πριν και μετά την μικρασιατική καταστροφή. "... Μακάρι να τους σφάξει όλους ο Κεμάλ να μη μείνει ούτε ποδάρι από δαύτους..." είναι φράση που ειπώθηκε στην Ελλάδα όταν άρχισε η επέλαση του Ατατούρκ κ καταγράφηκε από τους ιστορικούς. Αλλά και μετά το βίαια 'ξέβρασμα' των μικρασιατών στα ελλαδικά παράλια, η κατάσταση δεν άλλαξε. Οι βρισιές ακούγονταν σε καθημερινή βάση: "τουρκόσποροι, σκατοουγλούδες, παληοαούτηδες". Βρισιές που εκστομίζονταν όχι μόνο από πολίτες, αλλά και από "ανώτερα και κατώτερα κυβερνητικά όργανα". Η παραπομπή στα γραπτά του Π.Κανελλόπουλου περιγράφει την κατάσταση.
Γράφει ο Κανελλόπουλος: "Μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, που από το 1915 είχε διχασθεί, δεν αντίκρυσε τους πρόσφυγες με συμπάθεια, όταν τα αδυσώπητα κύματα της ιστορίας τούς έριξαν πάνω στους βράχους της Ελλάδας. Δεν υπήρξε συμπάθεια, δεν υπήρξει απάθεια, υπήρξε αντιπάθεια".

Ο ρατσισμός στη χώρα μας δεν είναι μια πρωτοφανής κοινωνική 'εκδήλωση'. Μάλιστα πριν από σχεδόν έναν αιώνα στρέφονταν κατά ομοίων, ελλαδίτες κατά μικρασιατών. Συντηρητικοί ως επί τον πλείστον οι πολέμιοι των προσφύγων, που μάλιστα θεωρούσαν ότι οι πρόσφυγες είναι ακραιφνείς βενιζελικοί (εκτός από υποχείρια του 'αγγλογαλλικού ιμπεριαλισμού').
Βάσει των παραπάνω δεν θα πρέπει να μας προξενεί εντύπωση το σημερινό μίσος σημαντικής μερίδας του πληθυσμού κατά των μεταναστών. Εδώ δεν δίστασαν να μισήσουν αδερφό, θα λογαριάσουν ξένο;
Το ερώτημα είναι εμείς τι κάνουμε; Πως διατηρούμε ζωντανό το χρέος μας να σεβόμαστε πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά, να μην κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους σε α ή β κατηγορίας, να παραμένουμε άνθρωποι, χωρίς συνάμα να γινόμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως. Φτάσαμε στο σημείο να μην υπάρχει σαφής, συνεκτική απάντηση. Αλλά μέχρι να υπάρξει δεν θα πρέπει να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.  Ο καθείς όπως μπορεί και πιστεύει.

* Το άρθρο περιέχει εκτεταμένα αποσπάσματα από την εισαγωγή του τεύχους του "Ε Ιστορικά", Η γενοκτονία στην ανατολή: από την οθωμανική αυτοκρατορία, στο έθνος-κράτος, 19/5/2013.  
* Η φωτό ανακαλύφθηκε στο τεύχος, αλλά και εδώ

Επιστράτευση καθηγητών: επιτρέπεται από το Σύνταγμα και τους νόμους;

Αυτή είναι η απόφαση του Πρωθυπουργού της χώρας με την οποία κηρύσσεται η πολιτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (ευχαριστώ τον @doleross που την ανέβασε στο διαδίκτυο).
Για να δικαιολογηθεί η επιστράτευση 'επιστρατεύονται' μια σειρά από άρθρα του Συντάγματος, το ν. 3536/2007 κ το ν.δ. 17/1974. Πολλές φορές δεν μελετούμε τα άρθρα που επικαλείται η εκάστοτε κυβέρνηση και περιοριζόμαστε στην αποδοχή μιας απόφασης, 'καλή τη πίστη' προς τους νομοθέτες. Πολλές φορές όμως μέσα στα 'επικαλούμενα' άρθρα βρίσκεται όλο το ζουμί.

Ας ξεκινήσουμε με τα άρθρα του Συντάγματος. Τι αναφέρουν προκειμένου να δικαιολογήσουν την πολιτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών;

Άρθρο 5

1. Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη

Άρθρο 16

1. Η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες· η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους. Η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.

2. Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

Άρθρο 18

3. Ειδικοί νόμοι ρυθμίζουν τα σχετικά με τις επιτάξεις για τις ανάγκες των ενόπλων δυνάμεων σε περίπτωση πολέμου ή επιστράτευσης, ή για τη θεραπεία άμεσης κοινωνικής ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή υγεία.

Άρθρο 22

4. Οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας απαγορεύεται. Ειδικοί νόμοι ρυθμίζουν τα σχετικά με την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών σε περίπτωση πολέμου ή επιστράτευσης ή για την αντιμετώπιση αναγκών της άμυνας της Χώρας ή επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από θεομηνία ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία, καθώς και τα σχετικά με την προσφορά προσωπικής εργασίας στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης για την ικανοποίηση τοπικών αναγκών.

Άρθρο 112

1. Σε θέματα που για τη ρύθμισή τους προβλέπεται ρητά από διατάξεις του Συντάγματος η έκδοση νόμου, οι κατά περίπτωση νόμοι ή διοικητικές πράξεις κανονιστικού χαρακτήρα, που υπάρχουν κατά την έναρξη της ισχύος του, εξακολουθούν να ισχύουν ώσπου να εκδοθεί ο νόμος που προβλέπεται κατά περίπτωση, εκτός αν είναι αντίθετες προς τις διατάξεις του Συντάγματος.

Όπως θα δείτε, πρόκειται για διατάξεις που δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την επιστράτευση. Το άρθρο 22 ορίζει ρητά ότι απαγορεύεται η αναγκαστική εργασία κ παραπέμπει σε ειδικούς νόμους περί επιστράτευσης. Τέτοιος νόμος είναι ο ν.3536/2007 που επικαλείται ο Πρωθυπουργός στην απόφασή του. Τι αναφέρει το άρθρο 41 του νόμου;

Αρθρο 41
Ρυθμίσεις για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών σε περίοδο ειρήνης.
1. Επίταξη προσωπικών υπηρεσιών και επίταξη ακινή­των και κινητών πραγμάτων, ως μέτρα πολιτικής κινητο­ποίησης για την αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης σε πε­ρίοδο ειρήνης επιτρέπονται κατά τους όρους και προϋ­ποθέσεις των διατάξεων του άρθρου αυτού.
2. Έκτακτη ανάγκη σε περίοδο ειρήνης, που επιβάλλει την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, είναι κάθε αιφνίδια κατάσταση, η οποία απαιτεί τη λήψη άμεσων μέτρων προς αντιμετώπιση αμυντικών αναγκών της Χώρας ή επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από κάθε μορφής απει­λούμενη φυσική καταστροφή ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Εκτακτη ανάγκη σε περίοδο ειρήνης, που επιβάλλει την επίταξη ακινήτων και κινητών πραγμάτων, είναι κάθε άμεση κοινωνική ανά­γκη που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή υγεία.
3. Με απόφαση του Πρωθυπουργού, ύστερα από εισή­γηση του Υπουργού στην αρμοδιότητα του οποίου ανή­κει η αντιμετώπιση της αιτίας που προκάλεσε την έκτα­κτη ανάγκη, κηρύσσεται γενική ή μερική πολιτική κινητο­ποίηση, κατά την έννοια των αντίστοιχων διατάξεων του ν.δ. 17/1974 (ΦΕΚ 236 Α'), για την αντιμετώπιση της.
4. Με την ίδια επίσης απόφαση του Πρωθυπουργού, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις του πρώτου εδαφί­ου της παραγράφου 2, μπορεί να εξουσιοδοτούνται οι υπουργοί ή οι γενικοί γραμματείς περιφερειών ή οι νο­μάρχες να προβαίνουν, με απόφαση τους, σε επίταξη προσωπικών υπηρεσιών. Η επίταξη προσωπικών υπηρε­σιών πραγματοποιείται με «Φύλλα Επίταξης Προσωπι­κών Υπηρεσιών» που εκδίδονται από τις οικείες αστυνο­μικές, λιμενικές ή και πυροσβεστικές αρχές και επιδίδο­νται από όργανα τους και όργανα της δημοτικής αστυνο­μίας, καθώς και από υπαλλήλους του Δημοσίου και νομι­κών προσώπων δημοσίου δικαίου. Από την επίταξη των προσωπικών υπηρεσιών απαλλάσσονται πρόσωπα που έχουν σωματική ή πνευματική αναπηρία ή άλλους λό­γους υγείας, εφόσον αυτοί πιστοποιούνται με σχετική γνωμάτευση κλινικής δημόσιου νοσοκομείου.
5. Με την ίδια απόφαση του Πρωθυπουργού, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις του δευτέρου εδαφίου της παραγράφου 2, μπορεί να εξουσιοδοτείται ο Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών και ο κατά περίπτωση αρμό­διος Υπουργός να προβαίνουν, με κοινή απόφαση τους, σε επίταξη ακινήτων, μη αναλώσιμων κινητών, καθώς και βιομηχανικών και εμπορικών επιχειρήσεων μαζί με τις εγκαταστάσεις τους. Η επίταξη αναλώσιμων κινητών επιτρέπεται σε εξαιρετικές περιπτώσεις που αιτιολογού­νται ειδικά. Σε κατεπείγουσες περιπτώσεις, για την έκ­δοση της απόφασης επίταξης ακινήτων και κινητών πραγμάτων μπορεί να εξουσιοδοτείται ο οικείος Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας ή ο οικείος Νομάρχης. Η επίταξη ακινήτων και κινητών πραγματοποιείται με «Φύλλα Επίταξης» κατ' ανάλογη εφαρμογή της προηγού­μενης παραγράφου.
6. Όποιος καλείται να προσφέρει τις υπηρεσίες του ή ακίνητο ή κινητό πράγμα κατά τις διατάξεις του άρθρου αυτού και είτε αρνείται να παραλάβει το σχετικό φύλλο επίταξης είτε αρνείται ή παραλείπει να εκτελέσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την επίταξη, τιμωρεί­ται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών.
7. Οι διατάξεις ιδίως των άρθρων 2 παρ. 5, 18, 19, 22 και 23 του ν.δ. 17/1974 δεν εφαρμόζονται εφεξής για την αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης σε καιρό ειρήνης, εφόσον έρχονται σε αντίθεση προς τις διατάξεις αυτού του άρθρου. Επίσης δεν εφαρμόζεται και κάθε άλλη διά­ταξη που είναι αντίθετη προς τις διατάξεις αυτού του άρ­θρου.

Το ζουμί στο άρθρο 41 είναι οι παράγραφοι 2 κ 7.  Η απεργία των εκπαιδευτικών εμφανώς δεν εμπίπτει στον ορισμό της παραγράφου 2 περί έκτακτης ανάγκης που δικαιολογεί την επιστράτευση. Δεν αφορά αμυντικές ανάγκες ή απειλούμενη φυσική καταστροφή ή ανάγκη που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή την δημόσια υγεία. Εκτός εάν νομίζει κανείς πως μια απεργία δασκάλων θα επιφέρει κατάλυση της δημόσιας τάξης ή θα έχει χαρακτηριστικά υγειονομικής βόμβας. Αστειότητες!

Προσέξτε τώρα κάτι άλλο ιδιαίτερα σημαντικό. Το ν.δ 17/1974, που μπορείτε να το βρείτε εδώ, ήταν πολύ πιο ευέλικτο στη δυνατότητα επιστράτευσης. Η παρ.5 του αρ.2 του ν.δ προέβλεπε τα εξής:



Θα μπορούσε ο νομοθέτης να επικαλεστεί "την παρακώλυσιν και διατάραξιν της οικονομικής ζωής της χώρας" προκειμένου να δικαιολογήσει την επίταξη υπηρεσιών.
Όμως, ο ν.3536/2007 -που υπερτερεί- αναφέρει στην παρ.7 του αρ.41 ότι το άρ.2 παρ.5 του ν.δ. 17/1974 δεν εφαρμόζεται εφεξής καθώς έρχεται σε αντίθεση με το ν.3536/2007 που κάνει πιο δύσκολη (ορθώς κατ'εμέ) την επιστράτευση. Ειρήσθω εν παρόδω ο νόμος ψηφίστηκε επί κυβέρνησης ΝΔ, άρα δεν ήταν κάποια "σοσιαλιστική" συνωμοσία.


Δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός για να καταλάβει πως η επιστράτευση των καθηγητών δεν δικαιολογείται από το Σύνταγμα και τους νόμους της χώρας. Η επιμονή της κυβέρνησης δηλώνει απείθεια προς τους νόμους και ουσιαστικά καταδεικνύει πως η επιδίωξή της δεν είναι η τήρηση της νομιμότητας αλλά η επίθεση κατά του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στην απεργία.

Τώρα θα με ρωτήσεις; Εσύ συμφωνείς ή διαφωνείς με την απεργία των καθηγητών στις πανελλήνιες;
Θα σου απαντήσω πως είτε συμφωνω, είτε διαφωνώ το ζήτημα είναι ότι η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παρανομήσει καραμπινάτα.
Ξέρω ότι δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά κάθε φορά που παρανομεί καρφώνει άλλο ένα καρφί στο φέρετρο της δημοκρατίας. Αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό από κανέναν άνθρωπο. Τουλάχιστον όχι από όλους όσοι εμφορούνται από αληθινά δημοκρατικά αισθήματα.

ΥΓ. Ποιες αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούν να επικαλεστούν όσοι "ευρωπαϊστές" επικροτούν την εμφανώς παράνομη επιστράτευση των καθηγητών;

Λίγες σκέψεις με αφορμή το επεισόδιο Καμίνη-χα...

Μια στοργική αγκαλιά στον "παραστρατημένο" νέο

Η φασιστική οργάνωση χα επιχείρησε να προβεί σε ρατσιστική πράξη (με το μανδύα της φυλετικής φιλανθρωπίας) στο Σύνταγμα. Ο δήμαρχος Αθηναίων αρνήθηκε να παραχωρήσει την πλατεία. Ακολούθησε μίνι συμπλοκή με τα ΜΑΤ, αν κ το βίντεο δείχνει επίσης μια αρκετά ζεστή ατμόσφαιρα μεταξύ χαυγιτών και οργάνων της τάξης.
Το επεισόδιο είχε συνέχεια στο παλιό φρουραρχείο όπου βουλευτής της χα με το χαριτωμένο ψευδώνυμο 'καιάδας' επιτέθηκε στον κ. Καμίνη, χτυπησε ένα κοριτσάκι και αποπειράθηκε να τραβήξει όπλο.

Η καταδίκη του συμβάντος και η αμέριστη συμπαράσταση στο δήμαρχο Αθηναίων θα έπρεπε να είναι δεδομένη από όλους όσοι δεν εμφορούνται από αισθήματα μίσους για τους 'ξένους'. Ακόμα και αν δεν συμπαθεί κάποιος τον κ. Καμίνη, η συμπάθεια για το συμβάν θα έπρεπε να είναι δεδομένη μόνο και μόνο γιατί οποιοσδήποτε γίνεται στόχος των νεοναζί αποτελεί εν δυνάμει σύμμαχο στη μάχη κατά του εκφασισμού της κοινωνίας.

Από εκεί και πέρα, το πρόβλημα φαίνεται πως έχει διογκωθεί για τα καλά.  Έχω γράψει παλιότερα για το υπόβαθρο της ανόδου της χα.
Σήμερα φαίνεται πως κατά τη διάρκεια συγγραφής της ταπεινής μου ανάλυσης, δεν είχα λάβει επαρκώς υπόψη τον βαθμό ιστορικής ανεπάρκειας των ελλήνων, ούτε το ότι ο φασισμός έχει αποκτήσει χαρακτήρα lifestyle (σφακιανακοειδούς χροιάς).
Κυρίως δεν είχα λάβει υπόψη την ιδεολογικοπολιτική κάλυψη που απλόχερα δίδεται στους νεοφασίστες από μέρος των κομμάτων του "συνταγματικού τόξου". Βλέπεις η χα έχει "σφετεριστεί" (και ευλόγως προτάσσει προς το κοινό) μέρος του ιδεολογικού τους προτάγματος (μυθεύματα περί φυλής, φανταστικά μεγαλεία και συνέχειες, μπόλικο DNA μπολιασμένο με εθνοπατριωτικές κορώνες και χριστιανικά διδάγματα), πράγμα που τους έχει φέρει σε δύσκολη θέση καθώς με αυτές τις "αρχές" έχει γαλουχηθεί μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Το τελικό διακύβευμα είναι η ψήφος των "χρήσιμων ηλίθιων" (γιατί έτσι τους αντιμετωπίζουν) που έλκονται από τέτοιου είδους δοξασίες.
Κι εδώ αρχίζουν οι πολιτικές παλινωδίες. Αντί να επισημαίνεται το λάθος των πολιτών που επέτρεψαν με την ψήφο τους την είσοδο της χα στη βουλή, αφήνεται να εννοηθεί (από μερίδα λέω και πάλι και όχι από το σύνολο των συντηρητικών κομμάτων) πως το ρεσιτάλ μισαλλοδοξίας της χα (έξω οι ξένοι, ελλάς-ελλήνων-χριστιανών κτλ) μπορεί να συνεχιστεί χωρίς τη χα, αρκεί οι ψηφοφόροι να επιστρέψουν στο μαντρί.

Για να μην πολυλογούμε: Η χα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί όσο χαϊδεύεται από συντηρητικές-οπισθοδρομικές δυνάμεις, που ελλείψει πολιτικού έργου κάνουν παιχνίδι στο τελευταίο καταφύγιο κάθε αποτυχημένου αντιδημοκράτη, δηλαδή στην φυλετική ανωτερότητα και προστασία. Αν δεν υπάρξει ξεκάθαρη πολιτική εντολή από την κυβέρνηση για την καταπολέμηση του εκφασισμού, θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα. Αν δεν ξεριζωθούν οι φωλιές του φιδιού σε σώματα ασφαλείας (πχ. κρατική κ δημοτική αστυνομία), συνδέσμους οπαδών, σχολεία θα έχουμε πρόβλημα.
Για να συμβούν τα παραπάνω θα πρέπει ο πραγματικά δημοκρατικός κόσμος εντός της κυβέρνησης να κινητοποιηθεί ενεργά, αφήνοντας τις ψηφοθηρικές ευκολίες περί "δυο άκρων που ταυτίζονται" (στην ανάγκη σκεπτόμενοι πως ακόμα και οι φιλελεύθεροι Ρούζβελτ και Τσόρτσιλ συμμάχησαν με τις αριστερές δυνάμεις -κομμουνιστικές και μη- προκειμένου να ανακοπεί ο καταστροφικός εθνικοσοσιαλισμός).Αν δεν το κάνουν γιατί φοβούνται ότι έτσι θα ανοίξουν κι άλλο τα φτερά του σύριζα και γενικότερα της εδώ αριστεράς να ξέρουν ότι διαπράττουν μέγιστο ιστορικό σφάλμα. Η εγχώρια αριστερά παρά τα χίλια μύρια προβλήματα και τις ανοησίες της δεν είναι και δεν πρόκειται (ελλείψει αντικειμενικών συνθηκών κ συμμαχιών) να γίνει το νέο όχημα εγκαθίδρυσης σοβιετικού τύπου δικτατορίας. Ας σκεφτούν λοιπόν όχι με προοπτική επανεκλογής, αλλά με ορίζοντα εικοσαετίας.
Να αισιοδοξούμε; Όχι ιδιαίτερα. Όπως όλα δείχνουν ο πάτος δεν έχει ακόμη φανεί :(