Διάλογος με ταξιτζή

- Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Πρέπει να ενωθούμε, όλος ο λαός, να συνεργαστούμε, να πάρουμε την εξουσία, να σταματήσει το δούλεμα.Οι πολιτικοί είναι όλοι τους τομάρια. Κοίτα τα λαμόγια τι έχουν κάνει στη χώρα. Και όλες αυτές οι ΜΚΟ που φάγανε και δουλέψανε τον κοσμάκη. Και οι αλήτες οι συνδικαλιστές στο κόλπο. Κι όλες οι συντεχνίες που κοιτάνε μόνο τη πάρτη τους, γιατροί, δικηγόροι, υδραυλικοί, δάσκαλοι. Κι αυτοί που κατεβαίνουν στις πορείες, οι περισσότεροι είναι καβατζωμένοι, δημόσιοι υπάλληλοι και εργατοπατέρες. Και τα μπάχαλα γίνονται για να αλωνίζουν οι άλλοι. Κι είναι κι αυτοί που τους πίνουνε το αίμα και δεν μιλάνε γιατί περιμένουν να καβατζωθούν. Τίποτα, όπως έχει φτάσει η κατάσταση, ο καθένας για πάρτη του. Να μην εμπιστεύεσαι κανέναν.  
- Κι αφού όπως λες είναι όλοι σκάρτοι, ποιος είναι ο λαός που θα συνεργαστεί;
- Είσαι κι εσύ από αυτούς ε; Καλά σε κατάλαβα.

Διάλογος με ταξιτζή πριν από 3 μέρες. Προσπάθησα να τον μεταφέρω όσο πιο πιστά μπορούσα. Πολιτική τρικυμία.

Αιθαλομίχλη: ένας χρόνος χαμένος και 71.000€ πεταμένα

Όλοι παραδεχόμαστε ότι η αιθαλομίχλη είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που επηρεάζει την υγεία των πολιτών, χωρίς διακρίσεις. Όλοι αναγνωρίζουμε ότι το πρόβλημα διογκώθηκε λόγω της ενέργειας της κυβέρνησης να εξισώσει το φόρο πετρελαίου θέρμανσης και πετρελαίου κίνησης.
Όμως η εξίσωση έγινε πέρυσι. Το πρόβλημα αναδείχθηκε πέρυσι. Από τότε έως σήμερα μεσολάβησε ένας χρόνος. Τι έκανε η κυβέρνηση προκειμένου να διαχειριστεί αποτελεσματικά το ζήτημα της αιθαλομίχλης και γενικότερα της θέρμανσης των πολιτών; Ελάχιστα πράγματα.

Έπρεπε να φτάσουμε στις 4 Οκτωβρίου για να συνεδριάσει για πρώτη φορά η συντονιστική διυπουργική ομάδα για την αντιμετώπιση της αιθαλομίχλης.
Έπρεπε να περάσει ένας ακόμη μήνας πριν φτάσουμε στις 5 Νοεμβρίου και στην ανακοίνωση του Υπουργείου όπου γίνεται λόγος για ένα σχέδιο ΚΥΑ για την αντιμετώπιση των περιστατικών αιθαλομίχλης. Το σχέδιο ΚΥΑ προβλέπει βασικά συστάσεις προς τους πολίτες, ενώ σε συνθήκες όπου η αιθαλομίχλη θα έχει καλύψει τα πάντα προβλέπεται επίσης περιορισμός στην κυκλοφορία οχημάτων και στη λειτουργία των βιομηχανιών. Σε περιπτώσεις δε όπου η ατμόσφαιρα θα θυμίζει Πεκίνο η ΚΥΑ προβλέπει την διακοπή χρήσης των τζακιών.
Το όλο σκηνικό προκάλεσε μόνο τη θυμηδία της πλειονότητας των πολιτών. Τα social media κατακλύστηκαν από ειρωνίες (δικαιολογημένες) γύρω από τη δημιουργία αστυνομίας τζακιού.
Η ΚΥΑ δεν έχει ακόμα βγει. Αντιθέτως στις 28 Νοεμβρίου βγήκε νέα ανακοίνωση του ΥΠΕΚΑ βάσει της οποίας ο Υπουργός ζητά από τη ΡΑΕ να μην χρεώνονται τον ηλεκτρισμό οι καταναλωτές που κάνουν χρήση του Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου κατά τις ημέρες όπου η αιθαλομίχλη θα έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα κόκκινα. Βάσει της ίδιας ανακοίνωσης, ο Υπουργός ζητά από τη ΡΑΕ να του προτείνει τυχόν άλλα μέτρα για τον περιορισμό του προβλήματος.
Προσέξτε! Είχε σχεδόν εκπνεύσει ο Νοέμβριος κι ο καθ' ύλην αρμόδιος Υπουργός ακόμα ζητούσε να μάθει τρόπους για τον περιορισμό του προβλήματος.
Όμως το καλό είναι άλλο!

Όπως έγραψα πιο πάνω στις 4 Οκτωβρίου συνεδρίασε μια διυπουργική ομάδα. Εκεί μεταξύ άλλων αποφάσισε να τρέξει καμπάνια ενημέρωσης των πολιτών για την αιθαλομίχλη.
Στις 17 Οκτωβρίου λοιπόν προκηρύσσεται διαγωνισμός για διαφημιστική που θα αναλάβει την εκστρατεία ενημέρωσης. Ο διαγωνισμός ολοκληρώνεται γρήγορα για τα ελληνικά δεδομένα και στις 7 Νοεμβρίου βγαίνει ο ανάδοχος κι αναρτάται στη Διαύγεια τόσο το όνομά του, όσο και τα καθήκοντά του. Ο ανάδοχος λοιπόν πρέπει να βγάλει ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό σποτ, να εκδώσει ενημερωτικό υλικό και να υλοποιήσει διαδικτυακή καμπάνια κυρίως με web banners και καταχωρήσεις. Το κόστος όλων αυτών ανέρχεται σε 71.140€
Μπήκαμε στο Δεκέμβριο. Το κρύο έχει γίνει τσουχτερό. Η καμπάνια εννοείται ότι δεν είναι ακόμα έτοιμη και πιθανότατα δεν θα είναι πριν από τουλάχιστον 5-15 ημέρες (στην καλύτερη των περιπτώσεων κι αν όλα τρέξουν ρολόι).
Και η ερώτηση είναι μια: Πόσο νόημα έχει να τρέξει στα μέσα Δεκέμβρη μια καμπάνια ενημέρωσης των πολιτών για την αιθαλομίχλη, όταν όλοι μα όλοι οι πολίτες έχουν κάνει ήδη τις επιλογές τους για το μέσο θέρμανσης με το οποίο θα βγάλουν τον χειμώνα;
Για ποιο λόγο ξοδεύονται 71.000€ για μια καμπάνια που προκαταβολικά γνωρίζουμε όλοι όσοι ασχολούμαστε με τα ενεργειακά ότι δεν θα έχει καμιά επίπτωση στην αλλαγή στάσης των πολιτών;
Για να μην πολυλογώ. Η καμπάνια θα είχε νόημα (που κατ' εμέ δεν θα είχε γιατί απλά ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το Υπουργείο για την ενημέρωσή του, αλλά λέμε τώρα), αν υλοποιούνταν το διάστημα όπου οι πολίτες αποφασίζουν τι θα κάψουν, δηλαδή τον Οκτώβριο. Και θα είχε νόημα μόνο αν καταδείκνυε το αληθινό κόστος του τζακιού και των άλλων συστημάτων καύση, τόσο στην υγεία όσο και στην τσέπη (λίγοι γνωρίζουν για παράδειγμα ότι για το ίδιο θερμικό έργο το τζάκι είναι πιο ακριβό από το καλοριφέρ). Και θα είχε νόημα μόνο αν συνοδεύονταν από ουσιαστικά μέτρα που θα έδιναν στους πολίτες τη δυνατότητα επιλογής άλλου μέσου πλην του τζακιού. Το επίδομα θέρμανσης ήταν και φέτος peanuts. Το δωρεάν ρεύμα σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες δεν θα το σχολιάσω. Κινήσεις πανικού!

Και φέτος λοιπόν πορευόμαστε μόνοι μας. Ο καθένας ας κάνει ότι μπορεί. Να ενημερώσει φίλους και γνωστούς ώστε αν δεν αποφύγουμε την αιθαλομίχλη, τουλάχιστον να αποφύγουμε τις απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Να μην ξεχάσω μόνο να συγχαρώ την διαφημιστική που κέρδισε την εκστρατεία ευαισθητοποίησης. Δεν φταίει αυτή. Αυτοί που της τα έδωσαν Νοέμβρη μήνα φταίνε!     

* η φωτό από εδώ

Μετά την πρόταση δυσπιστίας τι;

Η πρόταση δυσπιστίας ήταν απλά ένα ακόμα επεισόδιο στη διαδικασία συγκρότησης των δυο πόλων που θα μονομαχήσουν στις εκλογές, όταν και όποτε διεξαχθούν. Βάσει των σημερινών συνθηκών, οτιδήποτε βρίσκεται ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είναι καταδικασμένο να περιοριστεί σημαντικά. Το μονοψήφιο ποσοστό μοιάζει σήμερα το πιθανότερο σενάριο για το σύνολο των κομμάτων που πασχίζουν να συστήσουν έναν κεντρώο πόλο.
Ποια είναι η επόμενη μέρα και ποιοι οι συσχετισμοί;
Δύσκολη η απάντηση στο ομιχλώδες πολιτικό τοπίο της χώρας. Αυτό πάντως που ξέρω είναι ότι τα κυριότερα πολιτικά συμπεράσματα δεν εξάγονται ούτε από την πρόταση δυσπιστίας, ούτε από το ταξίδι στο Τέξας, ούτε από τον τρόπο που έκλεισε η ΕΡΤ. Όλα αυτά δεν είναι παρά λίγα από τα στοιχεία που αθροίζονται στην -κατά Χομπσμπάουμ*- "ιστορική δυναμική", η οποία έχει ήδη αναπτυχθεί και παρασέρνει βεβαιότητες στο διάβα της.  
Όποτε προσπαθώ -με τις λίγες γνώσεις μου- να προβλέψω τι πρόκειται να συμβεί στο κοντινό πολιτικό μέλλον της χώρας, ανατρέχω πάντα στην ακτινογραφία της ψήφου των εκλογών του 2012. Εκεί μέσα μπορεί να εντοπιστεί η φορά της "ιστορικής δυναμικής". Προτείνεται η ανάγνωση του πιο κάτω πίνακα με την προϋπόθεση ότι δεν θα υποπέσει κανείς στο λάθος να θεωρήσει πως οι αντικειμενικές συνθήκες δεν επηρεάζονται από το εκάστοτε υποκείμενο ή να πιστέψει λανθασμένα πως το εκάστοτε υποκείμενο καθορίζει απόλυτα τις αντικειμενικές συνθήκες.    

* Από το "Έρικ Χομπσμπάουμ, Στους ορίζοντες του 21ου αιώνα μετά την εποχή των άκρων: συνομιλία με τον Antonio Polito, Θεμέλιο, 2000"

Έσκυψε το κεφάλι για να μη δεις τα δάκρυα

Το πιο κάτω μήνυμα έφτασε χθες στο mailbox μου. Το έστειλε ένας δάσκαλος από ένα σχόλειο κάπου σε μια γωνιά της Ελλάδας, που μέσα σε αντίξοες συνθήκες προσπαθεί να πράξει τα αυτονόητα: Να παραμείνει άνθρωπος, να ενοχλείται από την αδικία και να μπορεί να εκτιμά την αγάπη και την καλοσύνη -χωρίς διακρίσεις- απ' όπου κι αν προέρχονται! 

"Κανένα κανάλι και κανένας διευθυντής εκπαίδευσης δεν θα ασχοληθεί με το σημερινό θέμα. Γονείς ήρθαν να πάρουν δύο παιδιά που έχουν στο σχολείο μαζί με τα άλλα δύο που πάνε πια Γυμνάσιο.
Μετά από πολλή πίεση μας αποκάλυψαν ότι τους έδιωξαν από το σπίτι που μένουν δύο χρόνια και δε χρωστάνε ούτε μισό νοίκι γιατί καθυστέρησαν δύο μέρες να πληρώσουν αυτόν τον μήνα επειδή τους έκλεψαν το τσαντάκι με τα λεφτά. 200 ευρώ για μια τρύπα!
Η κυρία τους απείλησε ότι θα φέρει την αστυνομία κι αυτοί, παρόλο που έχουν άδεια παραμονής, φοβήθηκαν και τα μάζεψαν. Πέταξαν στα σκουπίδια τα ''περιττά'', έβαλαν τα υπόλοιπα σε ΜΙΑ βαλίτσα (πώς χωράνε άραγε τα πράγματα έξι ανθρώπων σε μία βαλίτσα;) και ήρθαν να πάρουν τα μικρά νωρίτερα επειδή...δε θα προλάβαιναν να είναι στην ώρα τους! Για να κοιμηθούν στο πάρκο.
Πήραμε 5-6 κέντρα φιλοξενίας αλλά δεν τους δέχονται επειδή τηρείται σειρά προτεραιότητας. Μόνο ένα δέχτηκε, με την προϋπόθεση ότι θα κοιμούνται αλλού ο μπαμπάς με τον μικρό και αλλού η μαμά με τα κορίτσια. Τελικά, σήμερα θα τους φιλοξενήσει ένας συμπατριώτης τους κι αύριο βλέπουμε...
Δε χρειάζεται να περιγράψω την ψυχολογική τους κατάσταση, είναι σκληρό θέαμα να βλέπεις ένα νέο άνθρωπο με τέσσερα παιδιά να σκύβει το κεφάλι για να μη δεις τα δάκρυά του και να σου λέει ότι δε χρειάζεται τίποτα. Ούτε χρειάζεται να πω πώς η μικρή όλη την ώρα καθόταν χωρίς να μιλάει και διάβαζε τα μαθήματα της επόμενης μέρας. Χρειάζεται όμως να αναφέρω ότι ο τρόπος που μιλούσαν ο ένας στον άλλον και η αγάπη και η περηφάνια που είδαμε στα μάτια τους ήταν κάτι που δεν βλέπουμε συχνά".

Ιδιωτικός παιδικός σταθμός για το παιδί Τσίπρα. Χμμμ!

Σύμφωνα με δημοσίευμα στην Καθημερινή, ο πρόεδρος του Σύριζα, Αλέξης Τσίπρας, επέλεξε γνωστό ιδιωτικό παιδικό σταθμό για το παιδί του. Εννοείται πως στα social media δίνουν και παίρνουν οι σχολιασμοί για την είδηση. Πριν τοποθετηθώ για το ζήτημα ας δούμε τα δεδομένα.

Ο κ. Τσίπρας είχε την επιλογή να στείλει το παιδί του είτε στο βρεφονηπιακό σταθμό της βουλής των Ελλήνων, είτε σε κάποιο δημόσιο παιδικό σταθμό, είτε σε ιδιωτικό σταθμό της αρεσκείας του.
Σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουργίας του βρεφονηπιακού σταθμού της βουλής (ΦΕΚ 1007Β/10.08.2000), προτεραιότητα στην πλήρωση θέσεων του σταθμού έχουν πρώτα οι εργαζόμενοι της βουλής και μετά οι βουλευτές. Επιπλέον, οι θέσεις δεν είναι άπειρες αλλά κάθε χρόνο ορισμένες. Δεν είμαι σε θέση να ξέρω πόσες είναι, αλλά μια ερώτηση στη βουλή θα έλυνε απορίες.
Επίσης, κάθε χρόνο στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς γίνεται χαμός για μια θέση (ξέρω από πρώτο χέρι την κατάσταση). Για την εισαγωγή των παιδιών υπάρχουν κοινωνικά και κυρίως εισοδηματικά κριτήρια. Δείτε πχ. εδώ.
Αναφορικά τέλος με τους ιδιωτικούς σταθμούς δεν υπάρχει κανένας περιορισμός παρά μόνο η οικονομική δυνατότητα των γονιών.
Θεωρώ πως μόνο αν δεν υπήρχαν κενές θέσεις σε κάποιο δημόσιο σταθμό (δημοτικό ή της βουλής των ελλήνων) δικαιολογείται η επιλογή του προέδρου του Σύριζα. Η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να είναι, αλλά να φαίνεται κιόλας κι αυτό είναι κάτι που οφείλει να γνωρίζει ο κ.Τσίπρας.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, στην Ελλάδα της υπερβολής αλλά και της κλειδαρότρυπας, οι πολιτικοί που σήμερα βρίσκονται σε εξαιρετικά καυτές θέσεις δεν έχουν την πολυτέλεια της 'ιδιωτικότητας'. Κοινώς, κάθε τι που κάνουν είτε για τους άλλους, είτε για την οικογένειά τους, έχει άμεση αντανάκλαση στη δημόσια σφαίρα. Έτσι, περιστατικά που αφορούν το γιο του κ. Σαμαρά ή την κόρη της κ. Παπαρήγα ή το σημερινό με το γιο του κ.Τσίπρα είναι δεδομένο πως θα βρεθούν κάποια στιγμή στην επικαιρότητα.

ΥΓ. Ο δημοσιογράφος γράφει μεταξύ άλλων "Για να μη θεωρηθεί ότι υπάρχει ψήγμα λαϊκισμού στην εν λόγω αναφορά, οφείλω να διευκρινίσω ότι αν διέμενα στο κέντρο και είχα την ανάλογη οικονομική δυνατότητα, θα είχα κι εγώ προτιμήσει το εν λόγω σχολείο". Μπορεί να μην είναι λαϊκισμός η αναφορά στο σχολείο του γιου του προέδρου ενός-κόμματος-που-υποτίθεται-ότι-κόπτεται-για-τη-δημόσια-παιδεία, όμως δεν θα πω το ίδιο για τον ισχυρισμό του δημοσιογράφου ότι δεν έχει την οικονομική δυνατότητα για προτίμηση τέτοιων σχολείων. Βλέπετε, όλοι έχουμε δει τη λίστα με τους μισθούς που έπαιζαν πριν λίγο καιρό στην ΕΡΤ. Άσε που ξέρω πολλούς ανθρώπους οι οποίοι στέλνουν τα παιδιά τους σε σχολές σαν αυτή που υπονοεί αλλά δεν κατονομάζει ο δημοσιογράφος, βγάζοντας πολύ λίγα χρήματα και κάνοντας αιματηρές οικονομίες.

* Πηγή της φωτό εδώ

Τελικά, τι πραγματικά συμβαίνει στη Συρία;

Επίκειται "σύντομο" πολεμικό χτύπημα στη Συρία. Οι ΗΠΑ φαίνονται αποφασισμένες να παρέμβουν, χωρίς ακόμα να γνωρίζουμε τον τρόπο και την έκταση του χτυπήματος, ούτε τους απώτερους στόχους που έχουν κατά νου. Γιατί κακά τα ψέμματα ποτέ δεν παρεμβαίνεις κάπου χωρίς να έχεις σχέδια για την επόμενη μέρα.
Τα στρατόπεδα στην Ελλάδα έχουν χωριστεί. Οι περισσότεροι είναι κατά πως φαίνεται κατά του χτυπήματος στη Συρία και ιδιαίτερα κατά της εμπλοκής της χώρας. Τα πολιτικά κόμματα είτε παίρνουν θέση κατά (σύσσωμη η αντιπολίτευση), είτε ποιούν τη νήσσα (ΝΔ). Μόνο το ΠΑΣΟΚ μάλλον άστοχα έσπευσε να πάρει θέση θετική επί της αρχής, με μια δήλωση του προέδρου του και υπουργού εξωτερικών.
Η συζήτηση στην Ελλάδα όπως πάντα γίνεται με τον πλέον μανιχαϊστικό τρόπο. Η πλημμελής ενημέρωση δεν εμποδίζει να αναδεικνύονται οι πλέον απόλυτες θέσεις γύρω από το ζήτημα, είτε υπέρ, είτε κατά. Είναι δυστυχώς στο αίμα μας να γνωρίζουμε τα πάντα. Εκτός από τουρκολόγοι, βαλκανιολόγοι,ευρωπαιολόγοι, εσχάτως γίναμε αιγυπτιολόγοι και συριολόγοι.
Πως έχει τελικά η κατάσταση στη Συρία;

Ο εμφύλιος πόλεμος έχει ξεσπάσει εδώ και δυο χρόνια. Από τη μια πλευρά το καθεστώς Άσαντ και οι υποστηρικτές του, από την άλλη ένα συνονθύλευμα πολιτικών οργανώσεων, οι περισσότερες εκ των οποίων συνασπίστηκαν στην "εθνική συμμαχία αντιπολιτευόμενων και επαναστικών δυνάμεων".

Γράφημα 1. Η παγκόσμια μπαρουταποθήκη

Στην αντιπολίτευση μπορεί κανείς να δει φονταμενταλιστικές ισλαμικές ομάδες, τζιχαντιστές, μετριοπαθείς δημοκράτες, μειονοτικές ομάδες, αριστερούς κοσμικούς, ακόμα και μικρά σύνολα άλλων θρησκευτικών πεποιθήσεων.
Το συριακό καθεστώς τυγχάνει της υποστήριξης της Χεζμπολά, του Ιράν, της Ρωσίας. Βρίσκει επίσης συμπάθεια και στην Κίνα. Στην αντίπερα όχθη βλέπουμε τη Μουσουλμανική αδελφότητα, τις ΗΠΑ, τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, την Τουρκία. Το κουβάρι παραείναι μπερδεμένο σε αυτή τη μόνιμη παγκόσμια μπαρουταποθήκη (γράφημα 1).  
Οι περισσότεροι από εμάς προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τις διπλωματικές κινήσεις που επιβάλλουν την ανωτέρω υποστήριξη και κυρίως να καταννοήσουμε τα ανταλλάγματα που κρύβονται πίσω από αυτές. Αμελούμε ή τέλος πάντων θέτουμε σε δεύτερη μοίρα τις απώλειες του πολέμου, που μέχρι στιγμής είναι τραγικές.
Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τις 100.000, ενώη Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες εκτιμά πως ο αριθμός των προσφύγων κοντεύει στα 2.000.000, εκ των οποίων τα 3/4 είναι γυναίκες και παιδιά. Οι περισσότεροι έχουν βρει πρόσκαιρο κατάλυμα στις γειτονικές χώρες, όπως θα δείτε στο γράφημα 2, βάσει των στοιχείων του ΟΗΕ.

Σύριοι πρόσφυγες στις γειτονικές χώρες

Κάποιοι άλλοι προσπαθούν να περάσουν στις 'πολιτισμένες' δυτικές χώρες, αλλά εδώ όπως επισημαίνει εύστοχα ο Περικλής Κοροβέσης με άρθρο του στην Εφ.Συν (31/8) "ομάδα υποδοχής των προσφύγων στην Ελλάδα είναι η χρυσή αυγή". Στο ίδιο άρθρο ο Κοροβέσης περιγράφει τις συνθήκες διαβίωσης των σύριων προσφύγων στον καταυλισμό Ζαατάρι της Ιορδανίας. Σχεδόν 150.000 άνθρωποι ζουν εκεί, σε σκηνές και κοντέινερ με υποτυπώδεις και αυτοσχέδιες συνθήκες υγιεινής, σε θερμοκρασίες που φτάνουν συχνά τους +40οC.

Όπως φαίνεται από την υφιστάμενη διάταξη δυνάμεων και τα πεδία μαχών (δείτε εδώ), παρά την συμπαράσταση των ΗΠΑ και τον πακτωλό πετροδολαρίων που φτάνουν από Σ.Αραβία και Κατάρ οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης εδώ και αρκετό καιρό έχουν περάσει σε θέση άμυνας μη μπορώντας να υπερνικήσουν τις πολύ καλά εξοπλισμένες του καθεστώτος (με βαρύ οπλισμό κυρίως ρωσικής προέλευσης).
Η επίθεση με χημικά στην Γκούτα, στα περίχωρα της Δαμασκού, φαίνεται πως είναι η αιτία ή/και η αφορμή για την επίθεση ενάντια στο καθεστώς. Οι επιθεωρητές του ΟΗΕ έχουν ήδη επισκεφθεί την περιοχή και αναμένεται να βγάλουν σύντομα το πόρισμά τους. Παρόλα αυτά, ο λευκός οίκος δεν μπόρεσε να περιμένει το πόρισμα και ανακοίνωσε χθες (30/8) την δική του εκδοχή, βάσει της οποίας το καθεστώς Άσαντ είναι υπαίτιο για αυτή την απάνθρωπη πράξη που επέφερε το θάνατο εκατοντάδων ανθρώπων μεταξύ των οποίων πολλών παιδιών (οι εκτιμήσεις για τους νεκρούς κυμαίνονται από 300 έως 1700).
Το ζήτημα είναι τι πρόκειται να γίνει τώρα. Ο Ομπάμα δηλώνει ότι δεν είναι ακόμα σίγουρος, όμως έχει ήδη προετοιμάσει την πολεμική μηχανή και μια οπισθοδρόμηση θα του έκοβε πολλούς πόντους. Ο Πούτιν δηλώνει αποφασισμένος να μην επιτρέψει μια μονομερή ενέργεια, όμως όλοι γνωρίζουμε πως δεν είναι σε θέση να τη σταματήσει. Από την άλλη, το καθεστώς διαθέτει πλούσιο οπλοστάσιο, χάρη στις προνομιακές επαφές με τη Ρωσία (γίνεται λόγος και για S-300, πράγμα που ενδέχεται να προξενήσει σημαντικές απώλειες στους αντιπάλους). Η Γερμανία υποστηρίζει ενέργειες μόνο εντός του πλαισίου του ΟΗΕ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Κάμερον ακόμα δεν μπορεί να χωνέψει το στραπάτσο που έφαγε μετά την καταψήφιση της πρότασής του για πολεμική επέμβαση από το κοινοβούλιο. Ο Ολάντ βρυχάται, όμως όλοι ξέρουν πως δεν είναι κανένας παίκτης της προκοπής.
Βέβαια, όπως πάντα δίνουμε μεγάλη σημασία στους 'πολιτισμένους' παίκτες (ΣΣ. καθόλου πολιτισμένοι, αλλά λέμε τώρα) και αγνοούμε τους ουσιαστικότερους συντελεστές που δεν είναι άλλοι από τις αραβικές χώρες, περιλαμβανομένης της Τουρκίας και του Ισραήλ.
Πολλοί λένε ότι όλα γίνονται με βασικό σκοπό την ανατροπή του καθεστώτος στο Ιράν, όμως αυτή είναι μια μάλλον απλοϊκή άποψη. Μεγαλύτερη σημασία έχει ο μόνιμος πόλεμος Σουνιτών και Σιιτών στην περιοχή, όμως και αυτός είναι μόνο μια όψη του ζητήματος.
Προσέξτε πως έχουν μπερδευτεί τα πράγματα. Σ.Αραβία και Κατάρ είναι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, όμως από την άλλη είναι αυτοί που στηρίζουν την μουσουλμανική αδελφότητα που προτάσσει τον εξισλαμισμό της ευρύτερης περιοχής μέσα από θεοκρατικά καθεστώτα (φρέσκο το παράδειγμα της Αιγύπτου). Εντός των καλών παιδιών που τυγχάνουν της στήριξης αυτής είναι και οι παλιοί εχθροί των ΗΠΑ, οι μαχητές της Αλ-Κάιντα. Από την άλλη πλευρά, Ιράν και Χεζμπολά είναι περίεργοι σύμμαχοι ενός καθεστώτος που για πολλά χρόνια δεν το έλεγες και τόσο φιλικό προς αυτούς. Μέσα στο κουβάρι μπλέκεται και η μεγαλομανία του τουρκικού καθεστώτος Ερντογάν, αλλά και το πάντα έτοιμο για φασαρίες Ισραήλ. Μύλος.
Δεν πρόκειται να κάνω ανάλυση για την επόμενη μέρα, γιατί πολύ απλά δεν είμαι ειδικός επί του θέματος. Μια μικρή επισκόπηση προσπάθησα να κάνω μπας και καταννοήσουμε καλύτερα το που βρισκόμαστε. Άσε που πιστεύω πως είναι τόσο ρευστό το τοπίο, που οποιαδήποτε πρόβλεψη θα είναι παρακινδυνευμένη. Το όλο σκηνικό μοιάζει να είναι βγαλμένο από το '1984' του Όργουελ. Όπου ξαφνικά οι πολίτες της Ωκεανίας μαθαίνουν πως τόσο καιρό εχθρός δεν ήταν η Ευρασία, αλλά η Ανατολασία, ενώ αρκεί μια απλή ανακοίνωση για να πιστέψουν ξανά πως τελικά ο εχθρός που εδώ και χρόνια σκοτώνει τους ωκεάνιους δεν είναι η Ανατολασία, αλλά η Ευρασία.
Πάντως θεωρώ πως όπως έχει μπλέξει το πράγμα, κανείς δεν θα είναι χαρούμενος την επόμενη μέρα, αλλά όλοι θα ισχυριστούν πως κέρδισαν. Εν τω μεταξύ, οι νεκροί θα πολλασιαστούν, οι πρόσφυγες θα αυξηθούν, η 'πολιτισμένη' ευρώπη θα κοιτά με τεχνητό ενδιαφέρον μέσα από τους δέκτες της παρακαλώντας μην σκάσουν φουρνιές προσφύγων στην περιοχή.
Όσον αφορά την Ελλάδα θεωρώ ότι ο Βενιζέλος βιάστηκε. Η Ελλάδα δεν είναι παίκτης στην περιοχή, ούτε πρόκειται να γίνει. Δεν χρειάζεται να δείξει ούτε πως είναι το κουτάβι που τρέχει πίσω από το αφεντικό, νομίζοντας ότι θα του πετάξει την μπάλα, ούτε υποστηρίκτρια του σημερινού στάτους κβο. Βέβαια αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, δυστυχώς όπως πάντα, το κλειδί κρύβεται στα ανταλλάγματα που μια κυβέρνηση μπορεί να προσκομίσει από την εμπλοκή της σε έναν πόλεμο που δεν την αφορά. Όμως για να βγεις πραγματικά κερδισμένος θα πρέπει να έχεις οξυδέρκεια και να ζητήσεις απτά ανταλλάγματα. Να είσαι δηλαδή ένας σύγχρονος Ταλλεϋράνδος.
Ας κρατήσουμε ως δεδομένο πως σήμερα η Ελλάδα δεν διαθέτει Ταλλεϋράνδους. Μόνο ταράνδους, απατημένα θύματα του διαρκούς έρωτα των 'ισχυρών'.

Δώστε λίγη ελπίδα γαμώτο

Πριν από λίγα  χρόνια όλοι όσοι ασχολούμασταν με την παγκόσμια μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής είχαμε ενώσει τις δυνάμεις μας για να πιέσουμε τους πολιτικούς προκειμένου να καταλήξουν σε μια φιλοδοξη συμφωνία μείωσης των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου. Ορόσημο ήταν η σύνοδος των ηνωμένων εθνών στην Κοπεγχάγη το 2009.
Σε όλες τις προσπάθειες που κάναμε προσπαθήσαμε να μην τρομοκρατήσουμε τον κόσμο για την αλλαγή του κλίματος. Πάντα του δείχναμε ότι υπάρχουν λύσεις (που όντως υπάρχουν). Ο λόγος ήταν απλός: το μη αναστρέψιμο ενός πράγματος μπορεί εύκολα αντί για το ενδιαφέρον και τον αγώνα να προκαλέσει την απάθεια και την αποδοχή του κοινού.
Δυστυχώς στην Κοπεγχάγη δεν τα καταφέραμε. Η σύνοδος για την κλιματική αλλαγή συνέπεσε με το peak της χρηματοπιστωτικής φούσκας. Οι πολιτικοί κοίταξαν το κοντόθωρο δικό τους συμφέρον και όχι το μακροπρόθεσμο της ανθρωπότητας.

Τέσσερα χρόνια μετά, μια χώρα της μεσογείου μοιάζει να υποφέρει από αυτό ακριβώς που προσπαθήσαμε να αποφύγουμε. Η απάθεια μοιάζει να έχει κατακλύσει τους έλληνες, όχι λόγω κλιματικής αλλαγής, αλλά εξαιτίας της αδυσώπητης οικονομικής κρίσης.
Η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας είναι ανήμπορη να διαχειριστεί τα όσα συμβαίνουν με αποτέλεσμα να φτάνει στην αδράνεια, την αδιαφορία, την απάθεια, ως μέσο άμυνας.

Ένας γνωστός επικοινωνιολόγος είπε πριν λίγο καιρό σε μια μικρή μάζωξη πως βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που μοιάζει απελπιστικά με τα 5 στάδια του πένθους, όπως τα περιέγραψε η Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος.
Πρώτα άρνηση, μετά θυμός, μετά διαπραγμάτευση, μετά κατάθλιψη και τέλος αποδοχή.
Η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας φαίνεται να έχει μπει σύσσωμη στην φάση της κατάθλιψης, αφού πέρασε το 1ο στάδιο της άρνησης (2009-2010), του θυμού (αγανακτισμένοι), της διαπραγμάτευσης (εκλογές), χωρίς βέβαια να αμελείται πως υπάρχουν ομάδες πολιτών που διακατέχονται από διαφορετικά αισθήματα.
Όμως η κατάθλιψη δεν γεννά υγιείς σκέψεις. "Πέφτω, άλλα θα παρασύρω μαζί μου κ άλλους" λένε ενδεικτικά κάποιοι. "Live and let die" λένε κάποιοι άλλοι. Πολλές οι σκέψεις, ελάχιστες συνεκτικές και ελάχιστα ενεργητικές. Καμια κίνηση. Κλεισμένοι στο καβούκι τους, χαμένοι στον κόσμο τους, άλλοι αναπολούν φανταστικά εθνικά μεγαλεία, άλλοι την έχουν δει η σύγχρονη εκδοχή του Κολοκοτρώνη, άλλοι υποδύονται με επιτυχία το ρόλο του διαχρονικού Αρτέμη Μάτσα, άλλοι έχουν αποβλακωθεί από τη "θεραπεία", άλλοι νομίζουν ότι είναι η μετενσάρκωση της Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Ελπίδα είναι το κλειδί. Να δώσουμε ελπίδα στον κόσμο. Όχι για να φέρουμε πίσω τα υλικά αγαθά που χάσαμε, αλλά για να κερδίσουμε ξανά την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Να περιγράψουμε όχι νέα μυθεύματα τύπου "λεφτά υπάρχουν", αλλά να τους πείσουμε πως δικαιοσύνη, ακεραιότητα, ισοτιμία, προστασία των αδυνάτων, διαφανείς κανόνες παιχνιδιού για όλους είναι δυνατό να υπάρξουν και θα υπάρξουν. Να δείξουμε ότι υπάρχει ένα ελάχιστο συνεκτικό πρόγραμμα επανεκκίνησης πάνω σε υγιείς, δίκαιες βάσεις.
Το παρόν κυβερνητικό σχήμα βουλιαγμένο τόσο πολύ στις αντιφάσεις δεν μπορεί και δεν πρόκειται να το κάνει. Η αντιπολίτευση παίζει με τα κουβαδάκια της. Μόνοι χαρούμενοι οι νεοναζί τραμπούκοι του χωριού.
Δώστε λίγη ελπίδα γαμώτο!