Για τα ΜΜΜ και την αύξηση του εισιτηρίου...

Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω με μια λέξη την ελληνική "ιδιοσυγκρασία" αυτή δεν θα ήταν άλλη από την "υποκρισία". Πολλά είναι τα ανοιχτά μέτωπα της επικαιρότητας που συνηγορούν σε αυτή την εκτίμηση. Ο σάλος γύρω από το ντοκιμαντέρ 1821, η μάχη της Κερατέας, η εκτός σχεδίου (και λογικής) δόμηση σε περιοχές Natura, τα πετρέλαια και τα σπάνια ορυκτά που υποτίθεται ότι η χώρα διαθέτει, και βέβαια η αύξηση των εισιτηρίων στα ΜΜΜ της πρωτευούσης. Τώρα που πέρασε ο πρώτος "τουιτερικός" χαμός για το τελευταίο θέμα (βλ. εισιτήρια και "δεν πληρώνω-δεν πληρώνω") ας προσπαθήσω να καταγράψω μερικές ιδέες και στοιχεία.

Ανήκω στην κατηγορία των πολλών που αγοράζουν και ακυρώνουν καθημερινά το εισιτήριο στα ΜΜΜ. Σε γενικές γραμμές θεωρώ ότι -από την στιγμή που δεν έχεις πετρέλαια και άλλες τέτοιες "πολύτιμες" πηγές άντλησης κεφαλαίου προς χρηματοδότηση δημόσιων λειτουργιών- το αντίτιμο που πληρώνουμε όλοι βοηθά να διατηρούνται ζωντανές οι δημόσιες συγκοινωνίες.
Η σε μια νύχτα, όμως, αύξηση της τιμής στο υπέρογκο 1,40€ ήτοι 40% πάνω, παραείναι μεγάλη για να περάσει απαρατήρητη, για να περάσει χωρίς αγανάκτηση. Η αύξηση σε πενθήμερη βάση και μόνο για μια διαδρομή μπρος-πίσω ανέρχεται σε περίπου 212€ ετησίως. Όχι και λίγα, έτσι;
Είναι μεγάλη και ακατανόητη η συγκεκριμένη αύξηση γιατί έρχεται σε μια στιγμή που οι παρεχόμενες υπηρεσίες δεν είναι καλές (εδώ και 1,5 χρόνο ταλαιπωρούμαστε από τις εργασίες στη γραμμή του ηλεκτρικού, αγνοείται το "πράσινο ρεύμα" για το τραμ, οι λεωφορειολωρίδες έχουν και πάλι αυτοκαταργηθεί, απουσία τηλεματικής κοκ), σε μια στιγμή όπου το εισόδημα των πολιτών συμπιέζεται από χίλιες διαφορετικές μεριές, σε μια στιγμή που οι πολίτες, λόγω κυρίως του κόστους βενζίνης, άρχισαν και πάλι να αγκαλιάζουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Η αύξηση ήταν άγαρμπη γιατί δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα τα απαραίτητα στοιχεία και παραδοχές για τα προβλήματα των μεταφορών που συνηγορούν σε αυτή την αύξηση. Δεν δόθηκε επίσης κανένα στοιχείο περί ανάλυσης κόστους - οφέλους από την αύξηση της τιμής.
Είναι μια άγαρμπη αύξηση γιατί θεωρητικά σε ένα ευνομούμενο κράτος και σε μια πολιτεία που σέβεται τον εαυτό της και τους πολίτες θα περίμενες να δεις πρώτα μια σειρά από άλλες ενέργειες, όπως η διόρθωση-καλυτέρευση των παρεχόμενων υπηρεσιών, η ολοκλήρωση των απαραίτητων εσωτερικών αλλαγών, και μόνο έπειτα να μας απασχολήσει το θέμα του αντίτιμου των μεταφορών.
Δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω, αλλά αντίθετα η πολιτεία προχώρησε σε μια αύξηση εκβιαστική, καθώς αφορά μια "ανελαστική" ανάγκη, αυτή της δημόσιας μεταφοράς. Είναι μια αύξηση που έρχεται σε καταφανέστατη αντίθεση με την προσπάθεια που υποτίθεται ότι ασπάζεται η πολιτεία για αποτροπή της χρήσης των ΙΧ στο κέντρο της πόλης. Όταν σε άλλες χώρες της ΕΕ, ακόμα και στο πανάκριβο Ηνωμένο Βασίλειο γίνεται προσπάθεια να αλλάξει το μίγμα του μεταφορικού όγκου, προς όφελος των ΜΜΜ, είναι τουλάχιστον ανόητο να επιχειρείται σήμερα η -δια του κόστους- απαξίωση των μέσων.  

Σε πάμπολες χώρες της ΕΕ τα ΜΜΜ είναι επιδοτούμενα και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Σταθμίζεις προτεραιότητες, βλέπεις αν θεωρείς τα ΜΜΜ ως κομβικό εργαλείο στήριξης της κοινωνίας και αποφασίζεις. Αν θεωρείς τα ΜΜΜ απαραίτητα -και αυτονόητο το δημόσιο χαρακτήρα τους- τότε τα στηρίζεις και κοιτάς σε συνενόηση με τους εργαζομένους πως θα τα εκσυγχρονίσεις και θα τα βελτιώσεις, μειώνοντας παράλληλα το κόστος. Απλά πράγματα, σαν την προπαίδεια! 
Εν κατακλείδι, η αγανάκτηση των πολιτών είναι δικαιολογημένη και η ενδεχόμενη "ποινικοποίηση" (πλημμεληματικού χαρακτήρα) της άρνησης καταβολής του 1,40€  φανερώνει πρώτα και κύρια την αποτυχία και την έλλειψη κοινωνικής νομιμοποίησης του μέτρου. Είναι βέβαια αλήθεια πως και πάλι επιχειρείται η "καπήλευση" της αγανάκτησης των πολιτών από μερίδα της πολιτικής σκηνής, όμως γελιούνται οικτρά όσοι πιστεύουν ότι ο θυμός για την υπερβολική αύξηση έχει πολιτικό χρώμα...

Στα επόμενα βήματα περιμένω να δω ενέργειες της κυβέρνησης που να αποδεικνύουν το νόμιμο και ηθικό της συγκεκριμένης κίνησης, αναμένω επίσης να δω κάποιες δικαστικές κινήσεις από καταρτισμένους νομικούς που ελπίζω ότι υπάρχουν και αντιδρούν στο 1,40€. Ελπίζω επίσης σε μικρότερο καπέλωμα από ευαγή ιδρύματα της αριστεράς και αναμένω από αυτά να κινηθούν περισσότερο σε πολιτικά και θεσμικά πλαίσια μπας και καταφέρουν να ανατρέψουν (αν πραγματικά το επιθυμούν) την -λέω και πάλι- αδιανόητη αύξηση.
Αναμένω επίσης να διογκωθεί το κύμα της κατακραυγής κατά των "τζαμπατζήδων" και των -κατά Ρέππα- "κοινωνικά αναίσθητων" εκ μέρους ομάδας "κοινωνικά ευαίσθητων", αλλά εύχομαι αυτή η κατακραυγή να μην προέρχεται από μεγαλοδημοσιογράφους και εκδότες που υποδύονται το ρόλο των "αγανακτισμένων πολιτών". Γιατί δεν ξεχνώ πως υπήρχε ένας νόμος και για αυτούς, περί καταβολής ειδικού φόρου 20% στις διαφημίσεις. Ένας νόμος που ψηφίστηκε πέρυσι τον Μάιο, αλλά οι συγκεκριμένοι κύριοι κύριοι κατάφεραν νόμιμα και κυρίως ηθικά να τον "αναβάλουν" για το 2013. Οποία υποκρισία!

ΥΓ. Που να δείτε τι έχει να γίνει με την εξίσωση των τιμών πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης, το ερχόμενο Φθινόπωρο. Και ο πάτος δεν έχει τελειωμό...
ΥΓ2. Αναζητήστε εδώ την ερώτηση αρ. 36 ενός Έλληνα ευρωβουλευτή γύρω από την αύξηση της τιμής, και διαβάστε την "μνημονιακή" απάντηση της Κομισιόν.


* Η φωτό "κλέφτηκε" από εδώ.

Εκτός σχεδίου δόμηση: μια πράξη του πολέμου για το περιβάλλον

Το πιο κάτω άρθρο αποτελεί τη δική μου συνεισφορά στο τεύχος Φεβρουαρίου 2011 του Δαίμονα της Οικολογίας.

«Μια καινούρια εποχή επρόκειτο να ξεκινήσει για την Ελλάδα. Η ανάπτυξη της υπαίθρου και η αναζωογόνηση των τοπικών οικονομιών ήταν ζήτημα χρόνου. Ένα νομοσχέδιο όμως που κάνει πιο στενά τα πλαίσια για την εκτός σχεδίου δόμηση στις περιοχές Natura καταδικάζει το μέλλον πολλών περιοχών της χώρας».

Δεν πρόκειται για πρωταπριλιάτικο διάλογο σε κακής ποιότητας θεατρική επιθεώρηση, αλλά για μερικές από τις κορώνες που ακούστηκαν στα πλαίσια του πρωτοφανούς σάλου που ξέσπασε με αφορμή την συζήτηση επί του νομοσχεδίου για την βιοποικιλότητα στις αρμόδιες επιτροπές της Βουλής. Βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης εξερράγησαν για μια διάταξη του νομοσχεδίου που επί της ουσίας δεν καταργεί την εκτός σχεδίου δόμηση σε περιοχές Natura, απλά την κάνει ελάχιστα πιο δύσκολη. Βουλευτές από άλλα κόμματα, αριστερά και δεξιά της κυβέρνησης, σήκωσαν ένα ιδιάζον μπαϊράκι, απειλώντας θεούς ή δαίμονες, ανάλογα με τις ιδεολογικές τους τοποθετήσεις.
Έχουν πολλά ειπωθεί για το θέμα, για τον αναχρονιστικό «θεσμό» της εκτός σχεδίου δόμησης που άκριτα και άσκοπα έχει σπείρει θλιβερά κουφάρια από μπετόν σε όλη την ύπαιθρο, που έχει κατακερματίσει τον χώρο και έχει τινάξει στον αέρα κάθε προσπάθεια για ορθολογική πολεοδομική και χωροταξική σχεδίαση.
Αυτό, όμως, που κάνει εντύπωση είναι ότι η μεγάλη πλειονότητα των πολιτικών που αντιτίθεται στην αυστηροποίηση (προσοχή, όχι στην κατάργηση) της εκτός σχεδίου δόμησης στις περιοχές Natura (και μόνο) προτάσσουν την έννοια της ανάπτυξης, θεωρώντας εμμέσως πλην σαφώς πως αν περιοριστεί η ασυδοσία στο 5% της ελληνικής επικράτειας θα υποστεί ανείπωτο πλήγμα η αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Τους κατανοώ! Δεν είναι εύκολο πράγμα να πείσεις έναν Έλληνα και δη πολιτικό της παλιάς σχολής πως η άναρχη και ασχεδίαστη «τσιμεντοποίηση» δεν είναι βιώσιμη ανάπτυξη, παρά μόνο όνειδος και συνάμα ψευδαίσθηση ευημερίας που συντελεί στην μετάθεση στο διηνεκές της στροφής της χώρας σε ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες, εντός των οποίων το περιβάλλον αποκτά υπόσταση και θεωρείται προστιθέμενη αξία.
Προκαλεί επίσης εντύπωση πώς μέσα σε μια νύχτα ανακαλύφθηκε πως από αυτή την μεσοβέζικη ρύθμιση υποτίθεται ότι θα πληχθούν βαρύτατα 200.000 ιδιοκτήτες γης. Το νούμερο ουδέποτε δικαιολογήθηκε με αποδείξεις, αλλά έπαιξε τον απαραίτητο ρόλο άσκησης πίεσης σε μια Υπουργό που «επιχειρεί να πλήξει τα ιερά και όσια της αδόμητης δόμησης».
Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν μπορούσα να γνωρίζω την τελική έκβαση της εκτός σχεδίου διελκυστίνδας. Άποψη μου είναι πως πρόκειται μόνο για μια πράξη ενός νέου είδους πολέμου που ξεκίνησε να νέμεται στην ελληνική επικράτεια. Είναι ο πόλεμος της business as usual ανάπτυξης κατά της βιώσιμης-πράσινης οικονομίας. Είναι ένας πόλεμος κατά του περιβάλλοντος με αφορμή και πρόσχημα την οικονομική δυστοκία της χώρας. Είναι ένας πόλεμος εκ του πονηρού, καθώς παράλληλα με την αμφισβήτηση βασικών και θεωρητικά αταλάντευτων κοινωνικών κεκτημένων (δεν αναφέρομαι στα κακώς κείμενα που σίγουρα υπάρχουν), επιχειρείται το «κούρεμα» των περιβαλλοντικών αρχών και νόμων.
«Ποιος νοιάζεται για τον πελεκάνο, όταν προέχει η ανάπτυξη;» είναι η κουτοπόνηρη μανιχαϊστική επωδός ορισμένων εκλεκτών «αναπτυξιολάγνων». Όταν όμως το ζήτημα φτάνει στην ανάγκη παροχής επιπρόσθετων στοιχείων που να συνηγορούν για το αληθές και βιώσιμο τέτοιων ισχυρισμών, τότε όλοι αυτοί «ποιούν τη νήσσα» επιχειρώντας να αντιστρέψουν το «βάρος της απόδειξης». Κοινώς, πετούν το μπαλάκι στην εξέδρα καλώντας όλους όσοι θεωρούν πως το περιβάλλον θα πρέπει επιτέλους να βρει την θέση που του αξίζει στο τρίπτυχο της βιώσιμης ανάπτυξης, ήτοι «περιβάλλον-κοινωνία-οικονομία», να αποδείξουν πως δεν είναι ελέφαντες. Δεν τους αδικώ! Τόσα χρόνια που καταστρέφονταν το ελληνικό περιβάλλον και κατακερματίζονταν η ύπαιθρος δεν φάνηκε ίχνος στιβαρής ανάπτυξης. Ελλείψει, επομένως, επιχειρημάτων -αλλά εν τη παρουσία πολλών «εξυπηρετητών του πελατειακού συστήματος»- είναι αναγκασμένοι να καταφύγουν σε εύκολες καταστροφολογικές επινοήσεις, προχωρώντας σε συνεχείς (και παραπλανητικές) πλειοδοσίες κοινωνικής ευαισθησίας.
Η εκτός σχεδίου δόμηση είναι μια από τις πρώτες πράξεις στο έργο «πόλεμος παλιού και νέου: εκτός σχεδίου οικονομολαγνία ή ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον και τον άνθρωπο». Θα ακολουθήσουν λίαν συντόμως και άλλες μάχες. Η διαχείριση των απορριμμάτων, η fast-track αδειοδότηση έργων και η αλλαγή της περιβαλλοντικής αδειοδότησης, η ενεργειακή πορεία της χώρας και τα συμπαρομαρτούντα έργα σε νέες ενεργειακές υποδομές κοκ.
Για πολλά χρόνια, το περιβάλλον αντιμετωπίστηκε αδιάφορα από μεγάλη μερίδα των ελλήνων πολιτών και συσσώρευσε αρκετούς εχθρούς. Συνεχώς, όμως, μεγαλώνει η περιβαλλοντική ευαισθησία και αυξάνεται ο αριθμός και η δυναμική όσων δεν μένουν μόνο στα λόγια, αλλά πασχίζουν με πράξεις «να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται» και να μετατρέψουν την περιβαλλοντική προστασία σε άρτιο πυλώνα μιας εξωστρεφούς-ανταγωνιστικής και βιώσιμης οικονομίας. Σε αντίθεση με τους πολέμιους του περιβάλλοντος ή/και τους περιβαλλοντικούς καιροσκόπους ή/και τους βραχυπρόθεσμα σκεπτόμενους, όσοι αγωνίζονται για την ανάδειξη και βιώσιμη εκμετάλλευση της περιβαλλοντικής αξίας της χώρας φαίνεται πως διαθέτουν όραμα για το μέλλον, ξεφεύγουν από συγκρουσιακά πολιτικά ψευτοδιλήμματα και αποδεικνύουν πως δεν μπορεί να σωθεί μια οικονομία αδιαφορώντας για τη σωτηρία του περιβάλλοντος και την απαίτηση των επόμενων γενεών να μην πληρώσουν αύριο τα λάθη του σήμερα. Δουλεύοντας μαζί με όλους τους πολίτες, ιδίως με αυτούς που δεν διαθέτουν κατάλληλη ενημέρωση ή παρασύρονται εύκολα από γοητευτικές, αν και δόλιες, σειρήνες, μπορούμε να τα καταφέρουμε. Αρκεί να μην παρασυρθούμε και εμείς σε ανέξοδες ρητορείες και αφοριστικές κορώνες. Δουλειά και επιμονή!

*Η φωτογραφία έρχεται από την ιστολόγιο Human and Nature 

Ζήσε...

Μπες, ζήσε·

να μαθαίνεις συνεχώς,

για το σύμπαν

και κάθετι μέγαλο ή μικρό σε περιβάλλει,

ανακάλυψε αισθήματα,

σβήσε πληγές,

ανέτρεψε προπατορικές φοβίες,

χάραξε δικές σου διαδρομές,

κι όποτε φτάσει

το πλήρωμα του χρόνου σου

αποφάσισε·

αξίζει τελικά τον κόπο

να έρχεσαι και να φεύγεις

απ' τη ζωή;

Νομική, Κερατέα, παραγραφή αδικημάτων, still I have a dream...

Στην κατακλείδα προηγούμενης ανάρτησης περί της κατάληψης της Νομικής, αναφέρθηκα στους "κομψούς" και τους "άκομψους" τρόπους με τους οποίους πολλές κοινωνικές ομάδες, πολλοί φορείς διεκδικούν την ικανοποίηση των αιτημάτων τους.
Υπάρχουν λοιπόν τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποιούν αρκετοί, μέσα στα οποία περιλαμβάνεται και η περίπτωση των μεταναστών απεργών πείνας. Ενδεικτικά, στην ίδια κατηγορία αν και σαφέστατα μεγαλύτερης "εντάσεως", μπορούν να ενταχθούν το κλείσιμο των φαρμακείων, οι αντιδράσεις των κατοίκων στην Κερατέα, οι κατά καιρούς διεκδικήσεις των αγροτών (με κλείσιμο οδικών αρτηριών κοκ), οι απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς της Αττικής, τα συλλαλητήρια των πολιτών σε Καβάλα, Αλμυρό, Μαντούδι κατά των εργοστασίων λιθάνθρακα κοκ.
Οι παραπάνω "δράσεις και αντιδράσεις" θεωρούνται από μεγάλο μέρος της κοινωνίας άκομψες, καταχρηστικές, αντικοινωνικές, ανόητες, εκβιαστικές και γενικά "αντιβαίνουσες" το νόμο.
Προσωπικά, κάποιες από αυτές τις θεωρώ όντως εκβιαστικές, κάποιες άλλες όμως απόλυτα δικαιολογημένες. Όμως δεν είναι αυτό το θέμα.

Βλέπετε, εκτός από τα -χαρακτηρισμένα ως- "αθέμιτα" μέσα, υπάρχουν και τα "θεμιτά", τα κομψά μέσα με τα οποία άλλες κοινωνικές ομάδες και φορείς προσπαθούν να "εξυπηρετήσουν" τα συμφέροντά τους. Αυτοί οι τρόποι πειθούς υποτίθεται πως "υπακούουν" στο γράμμα του νόμου.
Όπως πολλοί σωστά καταλάβατε αναφέρομαι στην παραγραφή αδικημάτων υπουργών, στη βουλευτική ασυλία, στις νέες επιχειρησιακές συμβάσεις, στη σπίλωση μεριδίου της κοινωνίας και μεμονωμένων πολιτών από "αντιτιθέμενα" μέσα ενημέρωσης, στη σύνταξη καθοδηγούμενων και παραπλανητικών άρθρων σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας ως μορφή άσκησης πίεσης σε πολιτικά πρόσωπα, ξέπλυμα χρήματος μέσω off-shore εταιριών, στην ιδιότυπη ασυλία επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και πλημελή επίβλεψη ορισμένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων κοκ. Όλα αυτά μέσα από νόμους και καταστάσεις "κατά το δοκούν" έχουν φτάσει να θεωρούνται από ορισμένους ως αυτονόητες συμβάσεις της ζωής μας, ως φυσικά φαινόμενα που δεν χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και ανησυχίας.
Είναι προσωπική μου πεποίθηση πως όσο δεν διορθώνονται τα κακώς κείμενα των κομψών, τόσο θα εντείνονται οι άκομψες αντιδράσεις, χωρίς όπως είπα προηγουμένως αυτό να σημαίνει πως εξαιτίας αυτού του γεγονότος θα πρέπει να καθαγιάζονται όλες οι "αθέμιτες" ενέργειες. Απλά θεωρώ ότι κατά σειρά προτεραιότητας και στα πλαίσια αυτού που έχω βαρεθεί να αναφέρω στις αναρτήσεις μου περί ενός "νέου κοινωνικού συμβολαίου", η αρχή πρέπει να γίνει από αυτούς που υποτίθεται ότι αποτελούν τους συντάκτες και θεματοφύλακες του συντάγματος και των νόμων, από τους ισχυρούς προς τους αδύνατους και από τους "παιδευμένους" προς τους "απαίδευτους".

Δυστυχώς, όμως, όσο τα κόμματα περιχαρακώνονται στην πελατειακού χαρακτήρα άσκηση πολιτικής και στην στείρα ανάγνωση των ευαγγελιών τους (όποια και αν είναι αυτά), τίποτα δεν πρόκειται να διορθωθεί.
Για να μην παρεξηγηθώ δεν τάσσομαι υπέρ της κατάργησης των διαφορών στην πολιτική. Κακά τα ψέμματα οποιαδήποτε κοινωνία σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου (και μάλιστα σήμερα περισσότερο από ποτέ) χρειάζεται μια πολιτική κατεύθυνση (είτε αριστερή, είτε δεξιά, είτε φιλελεύθερη, είτε σοσιαλιστική κτλ). Και εγώ θεωρώ τον εαυτό μου μέρος (αν και ανένταχτο) ενός πολιτικού χώρου, που ελπίζω ότι κάποτε θα ξυπνήσει και θα δει τα αδιέξοδα στα οποία έχει εισέλθει!
Πέρα από αυτό όμως, τάσσομαι υπέρ του "εκσυχρονισμού" έργων και πράξεων όλων των πολιτικών σχηματισμών και υπέρ της δημιουργίας μιας άτυπης κοινωνικής συνισταμένης επί ελάχιστων κανόνων συμβίωσης, προστασίας των αδυνάτων, ουσιαστικής συμμετοχής στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, ορθών επιχειρηματικών πρακτικών, σεβασμού των διπλανών μας...
"Πετάς στα σύννεφα" θα μου πείτε. "Καλωσήλθες στη δημιουργική καταστροφή της αχαλίνωτης αγοράς, των μεγαλοιδεατισμών της αριστεράς, των δοσίλογων εθνικιστών και της ελληνικής κουτσαβομαγκιάς".
Όχι αγαπητοί μου, ξέρω που βρίσκομαι και δεν πετάω στα σύννεφα. Μόνο μέσα από μια τέτοια διαδικασία θα χαράξουμε μια νέα βιώσιμη κοινωνικοοικονομική και πολιτική κατεύθυνση. Αυτό που έπρεπε να γίνει πριν από 180 χρόνια (και όχι μόνο μετά την μεταπολίτευση) δεν είναι αργά να συμβεί ακόμα και αύριο. Απλά πρέπει να συμβεί! Ποιος θα το κάνει; Θα δούμε!!! Θα μπορούσε να επιζητήσει τη θέσπιση νέων κανόνων "συμβίωσης" η νέα "καλωδιωμένη" γενιά (αρκεί να θυμηθεί ότι μπορεί και πρέπει να κατεβαίνει που και που στο δρόμο και αρκεί να αποτινάξει από πάνω της την υποβόσκουσα χιπστερίστικη αυταρέσκειά της).

ΥΓ. Αναφέρθηκα πριν στη δημιουργική καταστροφή σχεδόν όλων των φορέων πολιτικής και εξουσίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω πως κάποιοι έχουν σαφέστατα μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης από κάποιους άλλους. Σήμερα, όμως, η κατανομή ευθυνών είναι ο ευκολότερος τρόπος για να μην κάνουμε τίποτα. Ναι, να πληρώσουν όσοι ευθύνονται περισσότερο, όσο όμως μένουμε μόνο εκεί θα βλέπουμε το τρένο να περνάει και θα εντείνονται τα "ψευδεπίγραφα" πάθη της Ψωροκώσταινας.

Μια μικρή ανάλυση για την Αίγυπτο

Παρατηρώ με εξαιρετικό ενδιαφέρον την χιονοστιβάδα των αντιδράσεων κατά του Αίγυπτιου εκλεγμένου δικτάτορα Χόσνει Μουμπάρακ. Σύσσωμη η αντιπολίτευση και εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου συρρέουν σε καθημερινά συλλαλητήρια για να διαμαρτυθούν ενάντια στην στυγνή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το κόμμα που συγκαταλέγεται στη σοσιαλιστική διεθνή και κυβερνά εδώ και δεκαετίες την "κοσμική" Αίγυπτο.
Οι αντιδράσεις φαίνεται να έρχονται ως συνέχεια των όσων έλαβαν χώρα στην Τυνησία (βάσει της θεωρίας Ντόμινο), αλλά κακά τα ψέμματα τα προβλήματα υπήρχαν εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Σημαντικό ρόλο στην οργισμένη στάση μεγάλης μερίδας των πολιτών έπαιξαν οι εκλογές νοθείας που τελείωσαν το Δεκέμβρη του 2010 και έβγαλαν για μιαν ακόμη φορά νικητή με συντριπτική πλειοψηφία το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα και τον αρχηγό του, Χόσνει Μουμπάρακ.
Η Μέρα οργής, δηλαδή η διαδήλωση υπέρ των πολιτικών αλλαγών και ελευθεριών, δεν είναι αποτέλεσμα της εξέγερσης στην Τυνησία, αλλά μόνο μια εξαιρετική συμβολική αφορμή. Οι πολίτες μπορούν, σε όλες τις ανελεύθερες χώρες, να ορθώσουν το ανάστημά τους. Αυτό φαίνεται να είναι το κύριο -αρχικό- μύνημα από το ντόμινο των εξεγέρσεων.
Εδώ όμως σταματούν οι ομοιότητες των δυο χωρών. Η Αίγυπτος (όπως θα διαπιστώσετε από αυτόν εδώ τον χάρτη) καταλαμβάνει μια κομβικής σημασίας θέση στο κολαστήριο της Μέσης Ανατολής. Είναι ο μουσουλμάνος νοτιοδυτικός γείτονας του Ισραήλ και συνάμα ένας υπερπολύτιμος "σύμμαχος" των ΗΠΑ και γενικότερα των χωρών του ΝΑΤΟ που υποθετικά λειτουργεί ως ανάχωμα στην εξτρεμιστική μουσουλμανική επέκταση, ως "πειστικός" συνομιλητής των υπόλοιπων αραβικών κρατών και ως αντίπαλος πόλος στις βλέψεις του Ιράν για επιβολή της πολιτικής του κατεύθυνσης στην εύρυτερη περιοχή. Με άλλα λόγια, το σημερινό καθεστώς της Αιγύπτου είναι πολύ πιο απαραίτητο σε άλλους, παρά στον ίδιο τον αιγυπτιακό λαό. Οι διαρροές στο Wikileaks απλά επιβεβαιώνουν κάτι που όλοι ξέρουμε.

Τι γίνεται όμως τώρα; Καταρχήν είναι πάρα πολύ δύσκολο να πέσει ο Μουμπάρακ που δείχνει διατεθειμένος -γνωρίζοντας τη "σημασία" που έχει στα μάτια των δυτικών κυβερνήσεων- να κρατήσει την εξουσία με νύχια, δόντια και άφθονο αίμα. Αυτές τις μέρες θα δούμε τις αντοχές του αιγυπτιακού λαού στις αλλεπάληλες πιέσεις της κυβέρνησης (πιέσεις που οδηγούν σε μαζικές δολοφονίες διαδηλωτών). Θα δούμε επίσης τη στάση που θα κρατήσει -βράχυ και μεσοπρόθεσμα- ο Αιγυπτιακός στρατός. Θα επιβάλλει την "τάξη" ή θα αφήσει να πράγματα να εξελιχθούν;
Όλα αυτά θα μαθευτούν μέσα από το γαϊτανάκι των διαπραγματεύσεων που σίγουρα λαμβάνουν χώρα μεταξύ επιτελείου Μουμπάρακ - στρατηγών - επιτελείου αντιπολιτευόμενων κομμάτων - δυτικών κυβερνήσεων - και όμορων γειτονικών χωρών. Με άλλα λόγια, κατά την ταπεινή μου άποψη, η πορεία της μάχης θα εξαρτηθεί από τις παραχωρήσεις και τις διαβεβαιώσεις που ο Ελ Μπαραντέι θα δώσει στους "συμμάχους" της Αιγύπτου.
Αν διαβεβαιώσει πως θα κρατήσει την ίδια εξωτερική πολιτική και θα αφοσιωθεί μόνο στην καλυτέρευση των συνθηκών στο εσωτερικό της χώρας, είναι πολύ πιθανό να τα καταφέρει και να συμβεί τελικά η πολυπόθητη αλλαγή.
Από την άλλη το γεγονός πως ο Ελ Μπαραντέι υποστηρίζεται από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης (περιλαμβανομένων των αδελφών μουσουλμάνων) δεν πρέπει να μας "λέει" πολλά πράγματα. Πιστεύω πως όλοι στην εκεί αντιπολίτευση συμφωνούν πως πρέπει καταρχήν να πέσει ο Μουμπάρακ και μόνο έπειτα να επιχειρηθεί η κατανομή της εξουσίας. Όμως και αυτή η μάχη (αν συμβεί) προβλέπεται να είναι δύσκολη. Η ενίσχυση των ριζοσπαστών μουσουλμάνων είναι μια σοβαρή πιθανότητα, πράγμα που σίγουρα φοβίζει την δυτική "τάξη" και ίσως την κάνει περισσότερο διαλλακτική απέναντι στον Χόσνει Μουμπάρακ.
Μύλος! Ας παρακολουθούμε με προσοχή τις εξελίξεις και ας προσευχηθούμε να δούμε επιτέλους μια αλλαγή από το λαό για το λαό! Βέβαια κάτι τέτοιο είναι τόσο δύσκολο που μόνο με θαύμα θα πραγματοποιηθεί! Αλλοίμονο, σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε ένα θαύμα! 

Τι συνέβη τελικά στην Νομική;

"Με επιτυχία στέφθηκε η μεταφορά των λαθρομεταναστών από τη Νομική σε κτίριο επί των οδών Ηπείρου και Πατησίων". Αυτό ακούς σήμερα σε πολλούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, πράγμα που σε κάνει να αναρωτιέσαι για το IQ των εκφωνητών. Τώρα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας θα απασχολήσουν ξανά τα μέσα ενημέρωσης μόνο αν 1) μπουκάρουν χρυσαυγίτες, 2) μαζευτούν εκεί μερικοί αναρχικοί για να παίξουν πετροπόλεμο με τα ΜΑΤ, 3) πεθαίνουν εξαντλημένοι από την πείνα.
Τελικά το πρόβλημα για ορισμένους ανόητους φαίνεται πως ήταν μόνο η κατάληψη ενός πανεπιστημιακού κτιρίου (και άρα η ανάγκη κατάργησης του ασύλου) και το δίκαιο ή μη των αιτημάτων των δύσμοιρων μεταναστών.
Έλειπα μερικές μέρες στο εξωτερικό και δεν πήρα πρέφα τα όσα τραγελαφικά συνέβαιναν στο Γιουνανιστάν. Τώρα που αποκλιμακώθηκε η ένταση και αφού πέρασαν μερικές ώρες στο διαδίκτυο για να ενημερωθώ σχετικά με το ζήτημα, ας μου επιτραπεί να καταθέσω τις δικές μου απόψεις βάσει αυτού.

Αλλά πριν το κάνω, ας προσπαθήσω να θέσω στην διάθεση όσων διαβάζουν το συγκεκριμένο ιστολόγιο, μερικά δεδομένα γύρω από την υπόθεση.
Καταρχήν η συγκεκριμένη αίθουσα που "κατέλαβαν" οι μετανάστες δεν χρησιμοποιείται και επομένως δεν εμποδίζονταν επί της ουσίας η τέλεση των μαθημάτων και της εξεταστικής. Επιπλέον, οι μετανάστες δεν κουβαλούσαν ματσέτες μαζί τους, ούτε άλλου είδους πολεμικό εργαλείο, ούτε είχαν διάθεση -όντας απεργοί πείνας- να μανουριάζουν με φοιτητές. Δυστυχώς, "πρυτάνευσε" ο πανικός που οδήγησε σε προληπτικό κλείσιμο της σχολής, δίδοντας τα κατάλληλα επιχειρήματα σε όσους έπρεπε να βρουν μια αφορμή για να στηλιτεύσουν τους "βρωμιάρηδες".
Κατά την είσοδο των μεταναστών στη σχολή λήφθηκε απόφαση στο ΔΣ του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής, με την οποία εκφράζεται η πλήρης συμπαράσταση στον αγώνα των μεταναστών και ζητείται από την κοσμητεία να μην κλείσει το ίδρυμα. Η απόφαση έτυχε της στήριξης όλων των παρατάξεων.
Δυστυχώς, τόσο ΔΑΠ, όσο και ΠΑΣΠ είχαν φροντίσει να διαφυλάξουν τα νώτα τους, διαχωρίζοντας τη θέση τους, πράγμα λυπηρό για τον τρόπο σκέψης και κίνησης των αυριανών στελεχών της "δημόσιας ζωής". Δείτε τις ανακοινώσεις ΠΑΣΠ (σε σαφώς πιο ήπιο τόνο) και ΔΑΠ.
Μια άλλη αιτίαση των "αγανακτισμένων" πολιτών θεωρούσε ότι η κατάληψη της σχολής θα "δημιουργούσε μιας βόμβα για την δημόσια ασφάλεια και υγεία". Τι υποκρισία! Έχουν άραγε δει όλοι αυτοί που χρησιμοποιούν τέτοιες ενστάσεις, την κατάσταση που επικρατεί σε υπόγεια διαμερίσματα στην Πλατεία Αμερικής, στο Μεταξουργείο, στον Κεραμεικό όπου ζουν στοιβαγμένοι 50 και 100 μετανάστες; Έχουν δει την κατάσταση γενικά στον Άγιο Παντελεήμονα και την Πλατεία Θεάτρου; Εκεί δεν υπάρχουν βόμβες για την δημόσια ασφάλεια και υγεία; Ή μήπως νομίζουν ότι η αγωνία για την δημόσια υγεία πρέπει να είναι μεγαλύτερη, επειδή η Νομική τυγχάνει να βρίσκεται στις απαρχές του Κολωνακίου; Λέτε να φοβούνται μη νοσήσουν από λοιμώδη νοσήματα οι διάσημοι θαμώνες των διάσημων καφεστιατορίων της περιοχής; Το γελοίο της γενικής υπόθεσης περί δημόσιας υγιεινής είναι η στάση διαφόρων "νοικοκυραίων" και "πατριωτών" όταν απεργούν οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα. Τότε που, παρά τις συστάσεις των αρχών, αυτοί οι ευαίσθητοι πατριώτες κατεβάζουν κάθε μέρα όλα μα όλα τα σκουπίδια τους στους ξεχειλισμένους κάδους, δημιουργώντας (προφανώς λόγω της παιδείας που πήραν στα λογής πανεπιστήμια που φοίτησαν) τις πλέον εκρηκτικές (και μόνες πραγματικές) συνθήκες κατά της δημόσιας υγείας. Δεν θέλω να πιστέψω ότι όλοι αυτοί οι "καθαροί Έλληνες" θεωρούν τα σκουπίδια τους καθαρότερα από μερικούς (έστω άπλυτους) ανθρώπους.

Ας μην καταναλώσω άλλο ιστολογικό χώρο για την αποδόμηση μερικών "βολικών" μύθων γύρω από την κατάληψη της Νομικής. Κατά την άποψή μου, κακώς επιχειρήθηκε η κατάληψη της Νομικής σε μια περίοδο που το πανεπιστήμιο βάλλεται από παντού και σε μια χρονική στιγμή όπου -ελέω κρίσης- αναπτύσσονται πολλά φοβικά και συντηρητικά σύνδρομα στην κοινωνία. Η παρόμοια κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης είναι πολύ πιο εύστοχη, καθώς θέτει το συνδικαλιστικό κίνημα (αυτό που υπάρχει βρε αδερφέ) στο πλευρό των sans-papier εργαζομένων, χωρίς να δίνονται λαβές σε λαοπλάνους για εκφώνηση ξενοφοβικών κορώνων. Ενδεικτικό το άρθρο της εφημερίδας "Μακεδονία": καμιά νύξη κατά των όσων συμβαίνουν στη Θεσσαλονίκη, χαμός για τα της Αθήνας.
Από την άλλη δεν μπορώ παρά να καυτηριάσω τη στάση των δυο μεγάλων κομμάτων καθώς και του άλλου "δεξιοτερότερου" σχηματισμού, που προσπάθησαν να συνδέσουν τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008 με την κατάληψη και όλα αυτά μαζί με συγκεκριμένο αριστερό ιδεολογικά χώρο. Συμφωνώ ότι η ριζοσπαστική αριστερά έκανε για μιαν ακόμη φορά επικοινωνιακά και όχι μόνο λάθη. Άλλο όμως αυτό, και άλλο πράγμα η κατηγορία περί προσχεδιασμένης ενέργειας. Πιστέψτε με, όσοι εντάσσονται σε αυτή την αριστερή πλατφόρμα δεν μπορούν να σχεδιάσουν τα του οίκου τους, θα ήταν ικανοί να χρησιμοποιήσουν δυο εκατοντάδες μεταναστών για υποβολιμιαία σχέδια; Κι εξάλλου, αφού πάλι αυτοί θα ήταν οι χαμένοι στα μάτια της κοινής γνώμης (μέσα από τον διαστρεβλωτικό φακό της τηλεόρασης), για ποιο λόγο θα διακινδύνευαν να βγάλουν -όντας πολιτικά μονόφθαλμοι- και το άλλο τους μάτι;
Τελικά, ο λόγος πρέπει να πάει στην καρδιά του προβλήματος και αυτή δεν είναι άλλη από την μεταναστευτική πολιτική. Κάτι που πέρασε στα ψιλά είναι η εκ των πραγμάτων "πτωση" της συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ για την επαναπροώθηση των μεταναστών στα σημεία εισόδου, μια συνθήκη που έγινε αιτία πολλών προβλημάτων για την χώρα. Αυτό λύνει αρκετά προβλήματα, όχι όμως όλα.
Η Ελλάδα οφείλει να δει τι θα κάνει με τους μετανάστες και να χαράξει μια μεταναστευτική πολιτική με γνώμονα, όχι τις φοβίες του αλλαλάζοντος πλήθους, αλλά τις ανάγκες για ανάκαμψη της οικονομίας και τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Να μελετήσουν οι αρμόδιοι περί της χάραξης πολιτικής μελέτες σαν αυτή και αυτή και να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τους πειναλέοντες ως ένα βολικό θύμα για την εκτόνωση της οργής του Έλληνα. Κάποια στιγμή αυτή η οργή θα γυρίσει πάνω μας και τότε δεν θα έχουμε κάποιους άλλους να κατηγορήσουμε για το χάλι μας.


ΥΓ. Μου άρεσε το άρθρο της Αφροδίτης Αλ Σαλέχ για τους απεργούς πείνας. Περιμένω να διαβάσω κάποια στιγμή από αυτή, τις εμπειρίες της σαν στέλεχος για θέματα μεταναστευτικής πολιτικής στο Υπ. Προ.Πο. Θα έχει σίγουρα πολλά να μας πει.
ΥΓ2. Η ελπίδα και η δημιουργία κλίματος τρόμου στην ίδια εφημερίδα. Δόκτορ Τζέκιλ, Μίστερ Χάιντ.
ΥΓ3. Με ιντριγκάρει το ζήτημα περί "κομψών" και "άκομψων" τρόπων ικανοποίησης διαφόρων αιτημάτων. Στο επόμενο ποστ.

Hertz Festival: σχετικά κοντά, αλλά και τόσο μακριά από το κτίριο της Νομικής

Στο παρόν blog ασχολούμαι κυρίως με πολιτικά, κοινωνικά ζητήματα, καθώς και με θέματα της επικαιρότητας. Το κακό της ενασχόλησης με αυτή τη θεματολογία είναι πως στο μεγαλύτερο ποσοστό της είναι απογυμνωμένη από συναισθήματα "που καλλωπίζουν τις αισθήσεις", καθώς αφορά συγκεκριμένα γεγονότα-δεδομένα-δράσεις-προτάσεις επί της δύσμοιρης ελληνικής "πραγματικότητας". Για παράδειγμα, μόλις γύρισα από ένα μικρό ταξίδι στο εξωτερικό και αγανακτισμένος διάβασα σήμερα το πρωί τα όσα υποκριτικά και «πατριδοκάπηλα» διαδραματίζονται γύρω από την κατάληψη της Νομικής. Θεωρώ τόσο απίστευτα ελεεινή και εξοργιστική την όλη ιστορία που προς το παρόν, σε μια προσπάθεια αποτοξίνωσης από κάθετι αρνητικό, δεν θα ασχοληθώ μαζί της. Ας καταλαγιάσει ο θόρυβος και εδώ είμαστε για να διαπιστώσουμε ποιος έκανε τι, ποιοι κομίζουν γλαύκες στην Αθήνα, ποιοι εκμεταλλεύονται το σούσουρο και ποια θα έπρεπε να είναι η στάση της Πολιτείας.

Άλλο είναι το θέμα του σημερινού ποστ και σχετίζεται με ένα γεγονός που χωρικά βρίσκεται κοντά στη Νομική, αλλά νοητικά πολύ μακριά από αυτή. Άλλο είναι το θέμα και αρκετά δύσκολο στην περιγραφή του, καθώς περικλείει μέσα του τόσα πολλά -καθαρά-ατομικά- "συναισθήματα". Αναφέρομαι σε αυτό που θα ζήσουν όσοι θα παρακολουθήσουν το Hertz Festival, που θα λάβει χώρα στις 28 και 29 Ιανουαρίου, στην αίθουσα συναυλιών του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». 
Τι νομίζω ότι είναι αυτό το φεστιβάλ; Με λίγα λόγια, για δυο μέρες κλείνεις τα μάτια και βυθίζεσαι σε αποδομημένες ηχοδομές. Σιωπή και παραμορφωτικοί ψίθυροι δίνουν τη θέση τους σε απόκοσμες κραυγές και έντεχνα κλιμακούμενους θορύβους. Βουλιάζεις στο χωροχρόνο πίσω εκεί που γεννήθηκε η ανάγκη για μουσική επικοινωνία, στη συνέχεια εξερευνάς μυστηριώδεις διαδρομές ήχων που μόλις τώρα γίνονται αντιληπτοί σε εσένα και καταλήγεις να υπερίπτασαι πάνω από ηπείρους και κουλτούρες.
Προσοχή! Το φεστιβάλ δεν διαθέτει κανένα έθνικ στοιχείο (ευτυχώς). Οι κουλτούρες που ανακαλύπτονται αφορούν αποκλειστικά άτομα και ήχους καθαρούς από παραδόσεις και πολιτιστικές ιδιαιτερότητες. Χαράσσονται βέβαια νέες πολιτιστικές γραμμές, αλλά μόνο στη βάση νέων ηχητικών πειραμάτων και δημιουργίας νέων μουσικών ρουτινών.
Αυτό είναι κατ’ εμέ το Hertz Festival.

Ο «Παρνασσός» φιλοξένησε την ανφάν γκατέ της συντήρησης. Διάβασα πρόσφατα για τον αποκλεισμό διαφόρων «μεταρρυθμιστών» διανοούμενων (δεν θυμάμαι ποιων) από τους κόλπους του, το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Χαίρομαι που τα πράγματα αλλάζουν, χαίρομαι που στην συγκεκριμένη αίθουσα πολιτισμού (με αυτά που συμβολίζει) θα λάβει χώρα (για δεύτερη φορά) κάτι σίγουρα όχι συνηθισμένο, μακριά από την «καθωσπρεπικότητα» πολλών σημερινών πολυχώρων και συναυλιακών πρωτοβουλιών.
Ο «Παρνασσός» ανοίγει τις πύλες του σε μια εκδήλωση αποκλειστικά αφιερωμένη στην ουσία του ήχου (εξού και το όνομα Hertz). Ελάτε και εσείς για να διαπιστώσετε τι ακριβώς εννοώ...

ΥΓ. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στον δικό μας Novi_sad. Το άτομο αξίζει!