Μια θέση στη μονάδα εντατικής θεραπείας

Την Κυριακή 18 Μαρτίου 2012 χάσαμε το ξαδερφάκι μου, τον Δημήτρη, σε  ηλικία μόλις 21 ετών. Από μηνιγγίτιδα. Μέσα σε 48 ώρες κατέληξε. Άφησε πίσω του γονείς και τρία αδέρφια. Άφησε πίσω του φίλους, σπουδές, έρωτες. Πέθανε πριν προλάβει να ζήσει. Απαρηγόρητος ο πατέρας τού φώναζε "που πας αγοράκι μου", "μίλα μου", "γιατί, γιατί, γιατί". Καμιά απάντηση.
Ένας αθλητικός νέος, με δύναμη και τσαγανό, έσβησε πριν καλά καλά προλάβει να ανάψει το κεράκι του. Νόμιζα και νομίζω ότι πρόκειται για μια κακόγουστη φάρσα, για ένα πρωταπριλιάτικο αστείο, για ένα άσχημο όνειρο, είναι όμως η δυσβάσταχτη πραγματικότητα. Ο Δημητράκης μας πάει, χάθηκε.

Ποιος ξέρει πως μπορεί να κόλλησε το μικρόβιο που προκάλεσε την μηνιγγίτιδα. Κολλητική είναι η ασθένεια, αν και εξαιρετικά σπάνια. Ποιος ξέρει πως και γιατί εξελίχθηκε τόσο γρήγορα. Οργανισμός από οργανισμό διαφέρει.
Μπορεί η μάχη για τον Δημήτρη να είχε χαθεί πριν ακόμη τον πάνε εσπευσμένα στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, το πρωί του περασμένου Σαββάτου 17 Μαρτίου. Όμως, η μάχη δεν δόθηκε ποτέ. Ή ακόμα και αν δόθηκε, ήταν για την τιμή των όπλων.
Βλέπεις, εκείνο το Σάββατο 17 Μαρτίου σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Θεσσαλονίκη δεν υπήρχε ούτε ΜΙΑ θέση σε οποιαδήποτε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ), οποιουδήποτε δημόσιου νοσοκομείου. "Δεν υπάρχει θέση εδώ. Ούτε σε άλλο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. Υπάρχει θέση στο νοσοκομείο Σερρών" πληροφόρησαν τον θείο μου. "Να πάμε το παιδί εκεί;"
"Βρε παιδιά στείλτε το παιδί σε ιδιωτικό νοσοκομείο, θα καλύψω εγώ τα έξοδα" έλεγε με σβησμένη φωνή ο πατέρας. "Δεν μπορούμε να το κάνουμε" ανταπαντούσαν απ' το νοσοκομείο.
Στο 11880 έψαξε ο θείος μου και βρήκε τελικά μια ιδιωτική κλινική με διαθέσιμο κρεβάτι στη ΜΕΘ. Το ασθενοφόρο της κλινικής πήγε στο ΑΧΕΠΑ και πήρε το παιδί. Όμως ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ ώρες είχαν χαθεί. Ανακοπή μέσα στο ασθενοφόρο. Το επανέφεραν με μεγάλη δυσκολία. Χορηγήθηκε αγωγή. Την Κυριακή το πρωί παρουσίασε μικρή βελτίωση. Φευ. Μετά από λίγες ώρες η πλήρης κατάρρευση, σηψαιμικό σοκ, ο Δημήτρης έσβησε.

Λέω και πάλι ότι ο αγώνας μπορεί να ήταν χαμένος από την αρχή. Μπορεί να ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να σωθεί. Αλλά γαμώτο, η προσπάθεια δεν ήταν αυτή που έπρεπε. Ρε γαμώτο, δεν μπορεί στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, τη συμπρωτεύουσα, να μην υπάρχει θέση σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Να χέσω το σύστημα υγείας που έχουμε και να χέσω τους υπουργούς 'αναμορφωτές' του.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να "πεθάνει"

Αν με ρωτούσες αν νιώθω περισσότερο ευρωπαίος ή έλληνας θα μπορούσα να απαντήσω σχετικά εύκολα πως προτιμώ το πρώτο. Η αλήθεια είναι όμως πως δεν θα έδινα καμιά απάντηση σε αυτό το ψευτοδίλημμα. Σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, με τόσες πολλές παραστάσεις από τον βορρά ή το νότο, από την ανατολή ή τη δύση, οι έννοιες έλληνας και ευρωπαίος αρχίζουν να χάνουν το νόημά τους. Ποια Ευρώπη, είναι το αληθινό ερώτημα

Το τελευταίο διάστημα παρατηρώ την ολοένα και μεγαλύτερη κινητικότητα που αναπτύσσεται στην γηραιά ήπειρο. Αν και εδώ που τα λέμε δεν πρόκειται ακριβώς για κινητικότητα. Νευρικότητα είναι ο καλύτερος όρος για να περιγράψει κανείς την κατάσταση που επικρατεί στην ήπειρό μας.
Δεν είναι μόνο η οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι υπόλοιπες PIGS χώρες. Δεν είναι μόνο τα προβλήματα πολιτικής υφής που διογκώνονται στο Βέλγιο γύρω από το αν η χώρα μπορεί ή πρέπει να παραμείνει ενωμένη. Δεν είναι μόνο η άνοδος των ξενοφοβικών, ακραία συντηρητικών κομμάτων στην Ολλανδία, την Φινλανδία. Δεν είναι μόνο οι αντιδράσεις που προκαλούνται στις συζητήσεις των αρχηγών κρατών (HoS) όταν τον λόγο παίρνει η Πολωνία. Δεν είναι μόνο η αδιαλαξία των πρώην ανατολικών κρατών να συμφωνήσουν σε ένα κοινό ευρωπαϊκό όραμα. Δεν είναι μόνο η προσπάθεια (επιτυχής) της Γερμανίας να 'ηγεμονεύσει' τα υπόλοιπα κράτη. Δεν είναι μόνο η πολιτική ανυπαρξία της Γαλλίας ή η άναρχη πολιτική σκέψη του κυβερνητικού συνασπισμού στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Είναι όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Είναι ο πόλεμος που αναπτύσσεται στο εσωτερικό όλων σχεδόν των κρατών σχετικά με τα μέτρα λιτότητας που εφαρμοζόνται με πανομοιότυπο τρόπο. Είναι η διόγκωση του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Είναι η αδυναμία των κυβερνήσεων ανά την Ευρώπη να υπερασπιστούν τον κοινωνικό χαρακτήρα της Ένωσης, πράγμα που τις τραβά μακριά από μια παράδοση χρόνων. Είναι η έλλειψη πολιτικής ολοκλήρωσης,
Όλα αυτά συνηγορούν σε μια πιθανή κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ίσως σε πολύ συντομότερο διάστημα από ότι περιμένουμε. Όλα κρέμονται σε μια κλωστή. Η Πολωνία μπορεί και θέτει βέτο σε μια σειρά από ζητήματα περιβαλλοντικής και αναπτυξιακής πολιτικής γιατί γνωρίζει ότι η συνοχή της ΕΕ-27 δοκιμάζεται. Οι κυβερνήσεις πολλών κρατών της ΕΕ μπορεί να ζητούν καλύτερη αντιμετώπιση του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης αλλά από την άλλη επιβάλλουν σε 2-3 χώρες να δεχτούν όλο το βάρος που οι αθώοι και ταλαιπωρημένοι μετανάστες φέρνουν μαζί τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αντέχει. 
Από την άλλη, η Ένωση των 27 ευρωπαϊκών κρατών ή  τουλάχιστον τα ισχυρότερα μέλη της γνωρίζουν πως μόνο η διατήρηση του σημερινού καθεστώτος μπορεί να κρατήσει την ΕΕ σε μια 'ανταγωνιστική' πορεία. Η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία, η Ρωσία (τα λεγόμενα BRIC), ακόμα και η Τουρκία, έρχονται με δύναμη στο παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι απειλώντας ακόμα περισσότερο την λαβωμένη οικονομική δύναμη της Ευρώπης. Αν η Ευρώπη διαλυθεί τότε γίνεται υποχείριο στις μελλοντικές γοργά αναπτυσσόμενες υπερδυνάμεις.
Όμως η ΕΕ πρέπει να πεθάνει. Το εσφαλμένο μοντέλο πάνω στο οποίο πάτησε θα συνεχίσει να παράγει τα ίδια λάθη, τις ίδιες ανισορροπίες. Μα, θα μου πείτε, τόσα χρόνια η ΕΕ πήγαινε καλά, όλοι την υποστήριζαν, τώρα γιατί στρέφονται εναντίον της; Γιατί ξαφνικά τέτοιο μένος;
Λένε ότι όταν σου χαρίζουν έναν γάιδαρο δεν πρέπει να τον κοιτάς στα δόντια. Έχουν καταρχήν δίκιο. Όταν όμως βλέπεις ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα (ΣΣ. τα δέκα χρόνια της νομισματικής 'ολοκλήρωσης' και τα σχεδόν είκοσι χρόνια από την συνθήκη του Μάαστριχτ είναι ένα τίποτα σε ιστορικούς όρους) ο γάιδαρος αρχίζει να κλωτσάει και να προκαλεί πολλές ζημιές, όταν βλέπεις ότι ο γάιδαρος έχει 'μουλαρώσει' και δεν βγάζει την δουλειά για την οποία προορίζεται, όταν σαν μην έφταναν αυτά βλέπεις τον γάιδαρο να ταλαιπωρείται από δεκάδες σφήκες που τον τσιμπούν αλύπητα προκαλώντας του αγιάτρευτες πληγές, τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι μήπως πρέπει να λυτρώσεις τον γάιδαρο από τα βάσανά του, να τον 'αποσύρεις' στο στάβλο και να αγοράσεις έναν άλλο γάιδαρο περισσότερο αξιόπιστο, επίμονο και υπομονετικό (αφού πρώτα διώξεις τις σφήκες).
Δεν είναι μένος κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν έχει να κάνει με αισθήματα μίσους. Το αντίθετο. Όσοι αγαπούν πραγματικά την Ευρώπη πρέπει να ζητούν τον θάνατό της. Αλλά βέβαια δεν πρέπει να μείνουν μόνο εκεί. Οφείλουν παράλληλα να δουλέψουν για την όσο το δυνατόν γρηγορότερη επανασύστασή της, πάνω σε μια κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά υγιή βάση.
Ζούμε ιστορικές στιγμές, αλλά δυστυχώς δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε που θα κάτσει η μπίλια.

Παγκόσμια ενεργειακά διλήμματα

Αυτές τις μέρες βρίσκομαι σε ένα χωριό λίγο έξω από το Λονδίνο και συμμετέχω σε μια παγκόσμια συνάντηση περιβαλλοντικών οργανώσεων με αντικείμενο την ανάλυση των εξελίξεων στον τομέα της ενέργειας.
Κοινή είναι η διαπίστωση πως οι γεωπολιτικές διεργασίες καθορίζουν τα όσα συμβαίνουν στο ενεργειακό τοπίο και πως όλες οι χώρες του πλανήτη έχουν μπει σε μια διαδικασία που σύντομα θα καταλήξει σε ένα μεγάλο ενεργειακό και περιβαλλοντικό κραχ, απείρως μεγαλύτερο του σημερινού χρηματοπιστωτικού φιάσκου.
Το πετρέλαιο και οι διαδρομές του αποτελούν το μήλο της έριδας για όλους τους μεγάλους παίκτες, οι διακυμάνσεις των τιμών ορυκτών καυσίμων καθορίζονται από μια χούφτα ανθρώπους με μόνο κίνητρο τη μεγιστοποίηση του κέρδους, οι λάτρεις της πυρηνικής ενέργειας δεν μένουν με σταυρωμένα χέρια, η ενεργειακή ασφάλεια χρησιμοποιείται κατά το δοκούν για τη συνέχιση του business as usual. Ξαφνικά όλες οι χώρες ανακάλυψαν τη μαγεία του μαύρου χρυσού αγνοώντας τι αυτό σημαίνει σε όρους πολιτικής επικυριαρχίας, γεωστρατηγικών εντάσεων, ρύπανσης του περιβάλλοντος, κόστους για την παγκόσμια οικονομία.
Από την άλλη, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν έχουν καταφέρει να ενταχθούν ομαλά στο παγκόσμιο ενεργειακό μείγμα στη βάση μιας εναλλακτικής και δίκαιης προσπάθειας για κάλυψη των ενεργειακών αναγκών με τον καθαρότερο και ασφαλέστερο δυνατό τρόπο, παρά μόνο ως μια νέα μορφή “of doing business”. Κι όλα αυτά τη στιγμή που η κλιματική αλλαγή εξελίσσεται, εις πείσμα των “κλιματικών σκεπτικιστών”.
Το νήμα δεν ξεδιπλώθηκε σωστά και πλέον έχει γίνει κουβάρι. Δυστυχώς, δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποια συνεργασία “προθύμων ηγετών”, ικανή να ξεμπλέξει την κατάσταση και να διασφαλίσει καλύτερες προοπτικές για το σύνολο των κρατών. Αντιθέτως, παραμένει αμείωτη η διαμάχη μεταξύ πλουσίων χωρών του βορρά και φτωχών χωρών του νότου για το δικαίωμα στην ρύπανση, για το δικαίωμα σε μια θνησιγενή ανάπτυξη που δεν σέβεται τα όρια του πλανήτη.
Στην ερώτηση τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε το τοπίο δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. Η αλλαγή, η μετάβαση σε ένα άρτιο παγκόσμιο ενεργειακό μοντέλο, χωρίς διακρίσεις, δεν μπορεί να γίνει ερήμην των πολιτών και δεν μπορεί παρά να ενταχθεί σε μια συνολική ατζέντα επίλυσης των χρόνιων κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Οι πράσινες οικονομίες θα γίνουν πραγματικότητα μόνο αν ζυμωθούν μέσα από την κοινωνία.
Ο δρόμος, ανηφορικός και τραχύς. Αλλά γνωρίζοντας πως είναι ο μόνος δρόμος που δεν οδηγεί σε αδιέξοδο, δεν μπορούμε παρά να προσπαθήσουμε καταρχάς να τον χαράξουμε και στη συνέχεια να τον διασχίσουμε.

ΥΓ.: Στο σημερινό σχόλιο δεν αναφέρονται πουθενά οι λέξεις «Ελλάδα», «κρίση», «χρεοκοπία». Η Ελλάδα δεν είναι ο ομφαλός της γης, οι εξελίξεις δεν περιστρέφονται γύρω από την Ελλάδα, ασχέτως αν εδώ και κάμποσο καιρό έχουν πέσει πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας. Ας το έχουμε υπόψη όταν προσπαθήσουμε, ο καθένας από το μετερίζι του, να προτείνουμε λύσεις για τη δύσμοιρη χώρα μας.

* το άρθρο δημοσιεύθηκε σήμερα στη στήλη "Συναντήσεις" της εφημερίδας Αυγή.

Η μαγκιά του Νταλάρα (συνεκδοχή)

"Όχι, μην καταπίνετε το ψέμα. Δεν είναι ο(η) λαός(κυβέρνηση) που πετούσε καρέκλες(δακρυγόνα) χθες στον(στο) Νταλάρα(Σύνταγμα) και αύριο στον οποιοδήποτε άλλον. Είναι η ανοχή του λαού ή ο φόβος του απέναντι σε ακραίες μειοψηφίες και σε κτηνώδεις συμπεριφορές. Είναι η συλλογική μας αδιαφορία, ο κυνισμός μπροστά στο χυδαίο, η αναγνώριση της αλητείας ως ένα κομμάτι του κοινού μας πολιτισμού. Κάπως έτσι, τα θρασύδειλα φασιστοειδή του(των) μπούγιου(ΜΑΤ) χτυπούν ρυθμικά της μπότες τους, υψώνουν τις φωνές τους, παίρνουν την οργή και τη μετατρέπουν σε υστερία. Ευτυχώς ο Νταλάρας(κόσμος) έμεινε στη θέση του. Μόνος απέναντι σε πολλούς, επώνυμος μπροστά σε ανώνυμους. Άντρας. Και, όντως, τους είχε χεσμένους".*

Κοίτα πως αλλάζει το νόημα αν αλλάξεις μερικές λέξεις. Κάποιοι προτιμούν την μια εκδοχή, κάποιοι την άλλη. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν βλέπουν διαφορές ανάμεσα στις εκδοχές. Διαλέξτε όποια εκδοχή θέλετε ή σας εξυπηρετεί. Δώστε τη δική σας βαρύτητα σε κάθε συμβάν.
Η αλήθεια όμως δεν είναι ποτέ ασπρόμαυρη. Η αλήθεια είναι ίσως ότι με τόση τρομοϋστερία, από την μια ή την άλλη πλευρά, ο κόσμος παλινδρόμησε κοινωνικά. Και κατά βάθος ίσως έχει χεσμένους όλους τους opinion makers, της μιας ή της άλλης πλευράς. Κι όσο αδυνατούμε να κατανοήσουμε ΣΥΝΟΛΙΚΑ τα αίτια των ακραίων συμπεριφορών θα εξαντλούμαστε στην ανάλυση των συμπτωμάτων.

* το κείμενο εντός εισαγωγικών προέρχεται από το άρθρο "Η μαγκιά του Νταλάρα" του Κ. Γιαννακίδη στο protagon. Όπως πάντα -στο βασίλειο του "δυϊσμού", στο Ελλαδιστάν του άσπρου και του μαύρου- αναπαριστά την μια όψη του φεγγαριού.

 Το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη κ δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή τον Σεπτέμβριο του 2010.

Τα γενόσημα, των γενοσήμων, ω γενόσημα

Τα γενόσημα μπήκαν στη ζωή μας. Δηλαδή στη ζωή μας βρίσκονται εδώ και αρκετά χρόνια (18% συμμετοχή επί της διακίνησης φαρμάκων), αλλά τώρα έπεσαν στην αντίληψή των Ελλήνων, μετά την απαίτηση της τρόικας και τη νομοθετική ρύθμιση Λοβέρδου προκειμένου να ανέβει η συμμετοχή τους στο 50%.
Ο ΕΟΦ αναγκάστηκε να βγάλει ανακοίνωση με την οποία έδινε μια σειρά από απαντήσεις για το ζήτημα. Ο Ιατρικός Σύλλογος από την άλλη, πέρα από τις κραυγές του προέδρου του για κίνδυνους που κρύβονται στην εισαγωγή γενοσήμων τρίτων χώρων (Πακιστάν, Ινδία κτλ), εξέφρασε μια σειρά προβληματισμών για την αποτελεσματικότητα των γενοσήμων και την ποιότητα των ελέγχων (η πλήρης ανακοίνωση του ΙΣΑ εδώ). Τέλος, ο τρίτος παίκτης, οι Φαρμακευτικοί Σύλλογοι, ζητούν την άμεση εφαρμογή του μέτρου συνταγογράφησης βάσει δραστικής ουσίας (δείτε τη δεύτερη σελίδα εδώ). 
Οι περισσότεροι συμπολίτες έχουν μπερδευτεί. Το ίδιο και εγώ. Ευτυχώς τυγχάνει να γνωρίζω καλά ανθρώπους που ασχολούνται με τα γενόσημα στην Ελλάδα (18% remember) και ζήτησα από αυτούς ενημέρωση. Κατόπιν τσέκαρα ότι ειπώθηκε, ανατρέχοντας σε λίγες πηγές του ωκεανού που λέγεται διαδίκτυο. Πιο κάτω θα δείτε τι κράτησα από τη συζήτηση, καθώς και τι έβγαλα ως συμπέρασμα ή/και προβληματισμό μέσα από μια γρήγορη διαδικτυακή έρευνα.
Προσοχή. Όσα διαβάσετε πιο κάτω δεν αποτελούν μια ολοκληρωμένη έρευνα-ανάλυση. Το αντίθετο. Μια προσωπική προσπάθεια καταγραφής μερικών -γύρω από τα γενόσημα- θεμάτων. Κάποια από τα δεδομένα ενδέχεται να μην είναι απολύτως σωστά, ενδέχεται να μην κατανόησα ορθά ένα στοιχείο, η υποκειμενικότητα είναι εμφανής. Προτείνω λοιπόν, όσοι διαβάσετε αυτό το άρθρο να προσπαθήσετε να κάνετε τη δική σας έρευνα, να διαμορφώσετε τη δική σας άποψη για αυτό το τόσο φλέγον ζήτημα, που αφορά το ύψιστο αγαθό κάθε ανθρώπου, την ίδια του τη ζωή*.

Τα κλειδιά στο θέμα των γενοσήμων είναι ο 'έλεγχος' και η 'αξιοπιστία'. Ποιος ελέγχει την ποιότητα των γενόσημων που διακινούνται στη χώρα, ποιοι ελέγχουν τους ελεγκτές, ποια η αξιοπιστία των πιστοποιητικών που συνοδεύουν τα γενόσημα, ποια η αξιοπιστία των κρατικών και διακρατικών θεσμών, ποια η αξιοπιστία των ειδικών του κλάδου.
Από ότι έμαθα, η Βρετανία οργάνωσε για αρκετά χρόνια το σύστημά της για να δεχθεί τα γενόσημα. Στη Γερμανία προτιμούνται τα καλύτερα των γενοσήμων, μέσα από διαδικασία που συνδυάζει αξιολόγηση της σχέσης κόστους (φαρμάκου) / οφέλους (ασθενούς). Στην Ελλάδα η διαδικασία γίνεται από το ΕΟΦ, δηλαδή μια ελληνική δημόσια υπηρεσία που έχει την 'τύχη' ή την 'ατυχία' να καταπιάνεται με έναν κλάδο σκέτο χρυσωρυχείο. Για τα σκευάσματα που εισάγονται από τρίτες χώρες, ο ΕΟΦ αναφέρει στην ανακοίνωσή του ότι λαμβάνει EU GMP certificate από αρμόδια αρχή της ΕΕ. Όμως, αν κατάλαβα καλά, αρμόδιος για το EU GMP certificate είναι ο ΕΟΦ (για να σχηματίσετε ίδια άποψη δείτε εδώ και εδώ). Επομένως οδηγούμαστε και πάλι μπροστά στον ΕΟΦ που θα αναλάβει να παίξει τον πλέον κομβικό ρόλο στην διακίνηση των γενοσήμων. Είναι ορθά στελεχωμένος; Είναι ορθά καταρτισμένα τα στελέχη του; Υπάρχει ο κατάλληλος τεχνολογικός εξοπλισμός; Πόσο εκτεταμένοι είναι οι έλεγχοι που πραγματοποιεί και σε ποιο βάθος; Ποιο είναι το ποσοστό διαφθοράς σε αυτό τον φορέα; Τι σημαίνει η έλλειψη προσωπικού αλλά και η μείωση μισθού που αφορά όλους τους υπαλλήλους;

Θα μου πεις, με το δίκιο σου, "παντού υπάρχει πρόβλημα διαφθοράς, να μην κάνουμε τίποτα δηλαδή;". Όχι, θα σου απαντήσω. Να κάνουμε και να παρακάνουμε. Αλλά εδώ οφείλουμε να ασχοληθούμε με τη δυνατότητα ελέγχου των όσων συμβαίνουν στον ιατροφαρμακευτικό κλάδο και την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους υφιστάμενους θεσμούς. Αυτό είναι κάτι που δυστυχώς δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται ο υπουργός υγείας, η κυβέρνηση, η τρόικα, οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί, όλοι οι σχετιζόμενοι. Οφείλουμε με άλλα λόγια να φτιάξουμε και να θωρακίσουμε τη διαδικασία εισόδου των γενοσήμων στον τομέα της υγείας, να φτιάξουμε τις απαραίτητες δικλείδες ασφαλείας, να επικοινωνήσουμε/συζητήσουμε σωστά το όλο ζήτημα, και κατόπιν να επιτρέψουμε την αθρόα διακίνησή τους. Γιατί, κατά την ταπεινή μου άποψη, η σωστή λειτουργία μιας τέτοιας ιδιάζουσας αγοράς μπορεί να συμβεί εκεί που υπάρχει τακτικός διάφανος έλεγχος και ένας ισχυρός και άρτιος διοικητικός μηχανισμός. Σε χώρες όπως η Ελλάδα, το παράδειγμα των Energa και Aegean στον ηλεκτρισμό πρέπει να μας προβληματίσει για το πως λειτουργεί ο ανταγωνισμός μεταξύ 'υγιών επιχειρηματιών' στην Ελλάδα εν τη απουσία κατάλληλου εποπτικού μηχανισμού. 

Και μιας και αναφέρθηκα στον ανταγωνισμό να αναφέρω ένα περιστατικό όπως μου το μετέφεραν. Πρόσφατα έγινε διαγωνισμός για δραστική ουσία που θα μπει στα νοσοκομεία. Αρχική τιμή κόστους σχεδόν 20€ ανά μονάδα πρωτότυπου προϊόντος. Οι προσφορές των εταιριών που συμμετείχαν με γενόσημα στον διαγωνισμό κυμάνθηκαν στα 10€. Όλων εκτός μιας, που έδωσε μια απίστευτη έκπτωση, κατεβάζοντας το τίμημα στο σχεδόν 1,5€. Το ίδιο έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις. Μου είπαν ότι δυο επιχειρήσεις φαίνεται πως έχουν ξεφύγει έναντι του ανταγωνισμού σε μια μεγάλη γκάμα γενοσήμων. Πρόκειται για μια εταιρία στην άλλη άκρη του ατλαντικού και άλλη μια στην κάτω πλευρά της Μεσογείου. Αρκετός κόσμος στον τομέα του φαρμάκου αναρωτιέται για το πως είναι δυνατό να επιτυγχάνονται τόσο μεγαλες εκπτώσεις. Δεν έχω ιδέα και ούτε ξέρω τι σημαίνει αυτό για την ποιότητα των εμπορεύσιμων σκευασμάτων.
Δεν ξέρω επίσης αν θα δούμε τελικά τα γενόσημα να αποτελούν εμπορικό προνόμιο λίγων μεγάλων πολυεθνικών, όπως δηλαδή είναι σήμερα ο χώρος του 'πρωτότυπου' φαρμάκου. Ξέρω απλά ότι πρέπει να διερευνήσουμε τι ακριβώς θα συμβεί στον χώρο των γενοσήμων αναφορικά όχι μόνο με την πιθανή εξοικονόμηση χρημάτων αλλά και με τη δυνατότητα των εγχώριων φαρμακευτικών επιχειρήσεων να ακολουθήσουν την πτώση τιμών παράλληλα με τη διατήρηση της ποιότητας σε υψηλά επίπεδα. Πρέπει επίσης να μελετήσουμε και να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα για τα οφέλη και τις απώλειες σε θέσεις εργασίας, για τις εισροές και εκροές χρήματος κτλ, που θα προκύψουν από τις αλλαγές στο χώρο. Ελπίζω να έχει γίνει σχετική έρευνα και να τη δούμε σύντομα.

Στη μάχη των γενοσήμων, όμως, όπως περιέγραψα στην εισαγωγή, δεν είναι ο ΕΟΦ και η κυβέρνηση οι μόνοι παίκτες. Σημαντικότατο ρόλο παίζουν οι γιατροί και οι φαρμακοποιοί. Όπως θα καταλάβετε από εδώ και εδώ, η διαφωνία φαρμακοποιών και γιατρών παίρνει διαστάσεις. Ένας εξοργισμένος πολίτης θα ισχυρίζονταν ότι με τα νέα μέτρα για τα γενόσημα οι γιατροί θα χάσουν τη δυνατότητα να συνταγογραφούν συγκεκριμένο εμπορικό σκεύασμα και άρα να βρίσκονται σε 'επαφή' με τους εκπροσώπους των εταιριών που τα εμπορεύονται. Οι φαρμακοποιοί από την άλλη, θα έλεγε ο ίδιος εξοργισμένος πολίτης, θα βρεθούν στην ευχάριστη θέση να πολλαπλασιάσουν τις επαφές τους με τους εν λόγω εκπροσώπους.
Πέρα από αυτό και χωρίς να παραγνωρίζεται η επιστημονική κατάρτιση των φαρμακοποιών, θα πρέπει όλοι να παραδεχθούμε πως οι αξιαγάπητοι φαρμακοποιοί δεν μπορούν να 'ανταγωνιστούν' τους γιατρούς αναφορικά με την ικανότητα γνώσης γύρω από το ποιο φάρμακο είναι καταλληλότερο για έναν ασθενή. Αναφέρομαι πάντα σε 'ιδιαίτερα' φάρμακα για δύσκολες περιπτώσεις και όχι σε φάρμακα που καταπολεμούν τον βήχα ή τον πονοκέφαλο. Η παρατήρηση, η επαφή με τον ασθενή σε δύσκολα περιστατικά είναι κάτι που μπορεί να επιτύχει μόνο ο γιατρός και όχι ο φαρμακοποιός. 
Βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι αν δεν αλλάξει τίποτα και παραμείνει η συνταγογράφηση αποκλειστικά στα χέρια των ιατρών δεν μπορούμε να είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι. Ας μη μιλήσω για την πλήρη εμπορευματοποίηση της υγείας και την μεγάλη ευθύνη σημαντικής μερίδας ιατρών που μεταβλήθηκαν σε ότι πιο παραδόπιστο έχει να επιδείξει η ελληνική κοινωνία. Ακόμη κι αυτοί που έχουν την καλή διάθεση να ασχοληθούν μόνο με τον ασθενή τους και όχι με τη τσέπη τους, πλέον δεν μπορούν να το πράξουν. Έμαθα για αναπληρωτή διευθυντή χειρουργικής κλινικής (χειρουργός: η πιο 'μάχιμη' ιδιότητα κατά τη γνώμη μου) που μετά από 16 χρόνια αμείβεται με 1600 € μηνιαίως. Πόσο πιο εύκολο έχει γίνει πλέον για αυτόν να κάμψει τις ηθικές του αντιστάσεις απέναντι σε όποιον του δείξει το 'γενόσημο φως το αληθινό';   

Τελευταία αφήνω το ζήτημα των επιπτώσεων των γενόσημων στην υγεία. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή ιδίως για πολύπλοκες ή επίπονες ασθένειες, αλλά -μετά από όσα διάβασα και άκουσα- θεωρώ ότι κι εδώ τον μεγαλύτερο ρόλο παίζει η καλή εποπτεία και η ικανότητα του ιατρικού και διοικητικού μηχανισμού να ανταποκριθούν άμεσα σε τυχόν προβλήματα. Καλός έλεγχος σημαίνει καλά γενόσημα, άρα συνεισφορά στην βελτίωση της υγείας. 

Τι θα γίνει τώρα; Δεν έχω σαφή εικόνα. Πιθανολογώ όμως ότι τα νοσοκομεία θα πάνε φουλ για γενόσημα, ενώ στην ιδιωτική συνταγογράφηση θεωρώ πως -ελλείψει εμπιστοσύνης- οι έλληνες θα ζητούν στο φαρμακείο ότι τους γράφει σε χαρτάκι ο γιατρός τους.
Πάντως, ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί το επόμενο διάστημα, χρειάζεται υπερπολλαπλάσιος κόπος για να αρθούν οι απίστευτα πολλές στρεβλώσεις που συνέβαιναν και συμβαίνουν στην υγεία.
Οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται συνολικά στην κοινωνικοοικονομική και πολιτική ζωή του τόπου είναι επίσης πολλές. Όμως, αντί χειρουργικών τομών ακρίβειας, επιλέγουμε -σε κατάσταση πανικού- να κόβουμε σιγά σιγά τα άκρα για να μειώσουμε την αρτηριακή πιέση. Καλά τα πάμε, η πίεση πέφτει. Αλλά ο κίνδυνος για τον ασθενή μεγαλώνει.

Εν κατακλείδι, αποτελεί πεποίθησή μου ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε να γενόσημα. Αν σχεδιαστεί σωστά, η είσοδος των γενοσήμων θα φέρει πολλαπλά οφέλη. Θα σχεδιαστεί όμως; Πόσοι βάζετε το χέρι στη φωτιά για την αξιοπιστία του Λοβέρδου, των φαρμακοβιομηχανιών, των γιατρών, των φαρμακοποιών, του ΕΟΦ, όλων δηλαδή των εμπλεκομένων; Όσοι έσπειραν στην αποσάθρωση των θεσμών, θερίζουν τώρα τις συνέπειες. Μόνο που δυστυχώς οι συνέπειες δεν αφορουν μόνο αυτούς, αλλά όλους μας.

* Σας συνιστώ να διαβάσετε αυτό το κείμενο καθώς και τα σχόλια που το ακολουθούν. Αξίζει να διαβάσετε και αυτό το άρθρο του scientificamerican που θεωρώ ότι κρατά μια πολύ καλά ζυγισμένη στάση.

"Κοινά αντιμνημονιακά μέτωπα" για λαϊκή κατανάλωση. Μην τσιμπάμε

Διάβασα τις προάλλες για το κοινό μέτωπο που άνοιξαν, λέει, οι γιατροί, οι δικηγόροι και οι μηχανικοί, δηλαδή ο ΙΣΑ, ο ΔΣΑ και το ΤΕΕ. Είδα στο άρθρο να αναφέρεται πως οι δράσεις που προγραμματίζουν οι τρεις σύλλογοι είναι η πραγματοποίηση απεργίας, η διενέργεια ελέγχων και η πραγματοποίηση μποϋκοτάζ στα γερμανικά προϊόντα και φρίκιασα.

Είναι δυνατό οι σύλλογοι που υποτίθεται εκπροσωπούν την ανφάν γκατέ της εγχώριας επιστημονικής κοινότητας να προβαίνουν σε ενέργειες φθηνού εντυπωσιασμού, συστήνοντας ένα κούφιο αντιμνημονιακό μέτωπο μόνο και μόνο για λαϊκή κατανάλωση;
Είναι δυνατό οι εκπρόσωποι δικηγόρων, γιατρών και μηχανικών να καλούν σε μποϋκοτάζ των προϊόντων της Γερμανίας λες και δεν ξέρουν ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί για τον απλούστατο λόγο ότι η οικογένεια που δεν έχει λεφτά γερμανικές ετικέτες απ' το Lidl θα ψωνίσει και όχι αυθεντικά (και πιο ακριβά) ελληνικά προϊόντα της μάνας γης. Είμαι περίεργος να μάθω πόσοι μετέχοντες στα ΔΣ των τριών επιστημονικών συλλόγων διαθέτουν στην κατοχή τους άπειρα γερμανικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων ΙΧ (τα οποία ειρήσθω εν παρόδω είναι αρκετά ακριβότερα σε σχέση με τις μέσες προτιμήσεις των πολιτών της χώρας).

Αυτές ήταν οι πρώτες μου σκέψεις όταν διάβασα το άρθρο για το κοινό μέτωπο. Ευτυχώς ψάχνοντας λίγο παραπάνω βρήκα την πλήρη ανακοίνωση της πρωτοβουλίας που -ευτυχώς λέω και πάλι- αναφέρει κανά δυο δράσεις που αξίζουν προσοχής και ενθάρρυνσης όπως η σύνδεση με αντίστοιχους φορείς του εξωτερικού και η προετοιμασία πρότασης για την ανάπτυξη της Ελλάδας.
Απ'την άλλη σκέφτηκα πως η δημιουργία μιας καλής πλατφόρμας δικτύωσης με αντίστοιχους (και όχι μόνο) φορείς του εξωτερικού για ενημέρωση σχετικά με τα μέτρα, αλλά και για διάχυση εμπειριών και γνώσης, απαιτεί χρόνο και κόπο, πράγμα που φοβάμαι ότι καθιστά αδύνατο το εγχείρημα, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη ότι οι τρεις φορείς δεν διαθέτουν μηχανισμούς υποδοχής-προετοιμασίας τέτοιων διαδικασιών. Το αυτό ισχύει (έλλειψη μηχανισμού) και για την εκπόνηση ενός ρεαλιστικού προγράμματος για την ανάπτυξη, που αν ποτέ γίνει μάλλον θα αφορά ένα γενικόλογο πλαίσιο αρχών και μια σειρά επιμέρους προτάσεις, ενδεχομένως ασύνδετες πολιτικοοικονομικά.

Οι φορείς αυτοί μπορούν περισσότερα και κάκιστα παραμένουν δέσμιοι μιας παρωχημένης συντεχνιακής λογικής. Με θλίβει ακόμα περισσότερο το γεγονός πως δεν δείχνουν οι συγκεκριμένοι επαγγελματικοί φορείς καμια διάθεση να κατανοήσουν πως πρέπει να προχωρήσουμε σε αλλαγές ακόμα και αν ως δια μαγείας ξεμπερδέψουμε αύριο με το μνημόνιο.
Έχω ξεκαθαρίσει και θα το κάνω για μιαν ακόμη φορά πως τάσσομαι ενάντια του μνημονίου 1, του μνημονίου 2 και γενικώς κατά των κοινωνικά άδικων και πολωτικών, περιβαλλοντικά καταστροφικών και οικονομικά αδιέξοδων μέτρων που λαμβάνονται τα τελευταία δυο χρόνια με ρυθμούς πολυβόλου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν αντιλαμβάνομαι την ανάγκη για διαρθρωτικές αλλαγές και κυρίως για επαναδιαπραγμάτευση του ρόλου που κάθε πολίτης, κάθε συντεχνία, κάθε κοινωνικοπολιτικός φορέας παίζει. Είναι λυπηρό να μην καταλαβαίνουν οι σύλλογοι των επαγγελματιών που κάποτε (για πολλούς ακόμα και τώρα) αποτελούσαν το όνειρο σχεδόν κάθε άντρα και κάθε γυναίκας (είτε για απασχόληση, είτε για 'αποκατάσταση') πως βρισκόμαστε στο σημείο που ως κοινωνία επαναδιαπραγματευόμαστε το συμβόλαιο που μας δένει.

Ας ξεμπερδεύουμε όσο γρηγορότερα γίνεται με αυτούς που μας έσπρωξαν χωρίς σχέδιο σε ένα αυτοκτονικό 'συμφωνητικό' με τους εταίρους. Όσοι όμως βγαίνουν στα κεραμίδια, ιδίως αυτοί που ανήκουν στην "ανώτερη μεσαία τάξη", καλά θα κάνουν να δουλέψουν πάνω σε άλλο μοτίβο. Γιατί όπως ο λαός βαρέθηκε τους πολιτικούς και τους λαμβάνοντες τις αποφάσεις, πιθανολογώ ότι έτσι έχει βαρεθεί και τη συμπεριφορά των 'πρωτοκλασάτων' της κοινωνίας. Καιρός να αλλάξουν και αυτοί, τώρα που είναι καιρός. Και ας μάθουν να μην σπέρνουν ανέμους αν δεν ξέρουν πως να θερίσουν τις θύελλες που έπονται.

Τελικά, έρμε πολίτη, μόνος πρέπει να μάθεις να βαδίζεις. Και εδώ που τα λέμε ίσως αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί. 

Η μαρτυρία μου για όσα έζησα στο Σύνταγμα, την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012

Δεν είμαι επαναστάτης. Το αντίθετο. Ένας αντι-ήρωας του κερατά είμαι, που αποφάσισα να κατέβω χθες στο κέντρο γιατί δεν θέλω να βιάζεται η νοημοσύνη μου, γιατί δεν θέλω να αποδεχτώ ένα κοινωνικά άδικο και μαθηματικά αδύνατο να εφαρμοστεί μνημόνιο, γιατί δεν θέλω να λαμβάνονται αποφάσεις για μένα χωρίς εμένα, γιατί δεν αποδέχομαι την έννοια της συλλογικής ευθύνης, γιατί είμαι πεπεισμένος πως η κατάσταση δεν είναι άσπρο-μαύρο (μνημόνιο ή επιστροφή στο '30), γιατί θεωρώ ότι η διαπραγματεύση δεν έγινε ποτέ, γιατί πιστεύω ακράδαντα πως η Ελλάδα τείνει να γίνει η κερκόπορτα για παρόμοιες καταστάσεις σε άλλες χώρες της ΕΕ, γιατί θέλω να παραμείνουμε στο ευρώ μόνο όμως αν γίνει σεβαστή η χάρτα των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί δεν αντέχω να βλέπω την Ευρώπη να χάνει μέρα με τη μέρα το νήμα που τη συνδέει με το διαφωτισμό, την γαλλική επaνάσταση και τις επαναστάσεις του 1848, που την κρατά δεμένη με τις εμπειρίες του 1929 και των μετέπειτα εξελίξεων στη δημοκρατία της Βαϊμάρης, που αγνοεί τις προθέσεις των πρωτεργατών της ενοποίησης της Ευρώπης (κυρίως των Σπινέλι, Μονέ) για το σμίξιμο των λαών και όχι απλά για μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου.

Φτάνοντας χθες με τον ηλεκτρικό στο Μοναστηράκι, κατά τις 17.15, ένιωσα μεγάλη ευχαρίστηση βλέποντας χιλιάδες πολίτες να καταφθάνουν μαζικά και να προχωρούν με βήμα σημειωτόν προς την ήδη γεμάτη Πλατεία Συντάγματος. Μαζί με φίλους κινήσαμε κι εμείς προς τα εκεί, περπατώντας επί της Ερμού. Φτάνοντας στην Καπνικαρέα αρχίσαμε να νιώθουμε την κάψα των δακρυγόνων, πολύς κόσμος έτρεχε προς τα πίσω. Ξεκίνησε και η ρίψη χειροβομβίδων κρότου-λάμψης.
"Ήρεμα, μην τρέχετε" φώναζαν αρκετοί. Ο κόσμος σταματούσε σιγά σιγά, έψαχνε να βρει άλλες διόδους για να προσεγγίσει το Σύνταγμα. Κολοκοτρώνη, Καραγιώργη Σερβίας, Ερμού, Μητροπόλεως, και σε όλα τα στενά της Πλάκας και των δρόμων πέριξ του Συντάγματος η ίδια εικόνα. Κόσμος να φεύγει προς τα πίσω για να αποφύγει τα δακρυγόνα και μετά βόλτες γύρω τριγύρω μήπως ανακαλύψει μια ανοιχτή διάβαση προς το Σύνταγμα.
Μιλάνε σε πηγαδάκια, αναλύουν βιαστικά, πρόχειρα, θυμώνουν, ηρεμούν, αξίζει τον κόπο να πας σε μια πορεία μόνο και μόνο για τον διάλογο με αγνώστους, την ατάκα μιας στιγμής.
Αδύνατο να πλησιάσει κανείς στο Σύνταγμα. Τα δακρυγόνα ελέω του ανέμου εγκλωβίζονται στις μικρές άσχημα αεριζόμενες καθέτους της Ερμού. Χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται στην πλατεία Κλαυθμώνος, που η ατμόσφαιρα είναι λιγότερο αποπνικτική.
Σταδίου γεμάτη μέχρι ψηλά, Πανεπιστημίου επίσης, στην Ομόνοια το ΠΑΜΕ, μαθαίνω από τηλεφώνου πως ο κόσμος παραμένει πολύς σε Φιλελλήνων, Αμαλίας μέχρι στήλες Ολυμπίου Διός και μετρό Ακρόπολης.
Απ' την Κλαυθμώνος βλέπουμε να γίνεται μάχη στα Προπύλαια. Μια δυνατή φωτιά αρχίζει να καίει στην πλατεία Κοραή. Στα στάρμπακς, μου λένε. Έχει λαμπαδιάσει το κτίριο. Ένα πυροσβεστικό όχημα προσπαθεί να προσεγγίσει. Κάνει έκκληση στον κόσμο να ανοίξει. Δύσκολο να γίνει. Τα ΜΑΤ φτάνουν και στην Κλαυθμώνος, αρχίζουν και εδώ τη ρίψη δακρυγόνων, οι πολίτες μαζεύονται προς τα πίσω εμποδίζοντας ξανά το πυροσβεστικό όχημα.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο περισσότερος κόσμος φεύγει απ' την Κλαυθμώνος τυφλωμένος απ' τα δακρυγόνα. Η μάχη κόπασε για λίγο. Προσπάθεια για διαφυγή στα στενά της Κολοκοτρώνη. Εκείνη τη στιγμή κάνει έφοδο μια ομάδα Δίας, περισσότερα από 15-20 μηχανάκια. Περνάνε με φόρα, χτυπούν με τα γκλομπ τον αέρα αλλά και όποιον/α βρίσκεται σε ακτίνα βολής. Τα τελευταία μηχανάκια αρπάζουν μερικά πλαστικά μπουκάλια, όχι κάτι σοβαρό. Πετυχαίνω το ίδιο σκηνικό στην Καρ.Σερβίας. Γκλομπιές σε μερικά ζευγαράκια που πήγαιναν να σωθούν.
Δημιουργούνται οδοφράγματα από ζαρντινιέρες, κάδους, σίδερα σε όλες τις οδούς. Προφανώς για να ανακοπεί το κύμα των Δίας. Η ώρα έχει φτάσει σχεδόν 9.30. Περπατάω μόνος πλέον με κατεύθυνση προς το Μοναστηράκι. Βρίσκομαι σε μια κάθετη ανάμεσα σε Κολοκοτρώνη και Καρ.Σερβίας. Κι άλλα μηχανάκια Δίας.  Εφορμούν προς την Ερμού αυτή την φορά. Ο κόσμος έχει αρχίσει να σπάει.
Αυτά πρόλαβα να δω στο κάτω μέρος της Πλατείας Συντάγματος, ανάμεσα στις 17.30 και τις 21.30, αναμεμειγμένος με χιλιάδες απλούς πολίτες, κρατώντας απόσταση από τους μπαχαλάκηδες. Δεν κάνω εξαντλητική περιγράφη όλων των συμβάντων, παρά μόνο αυτών που είδα. Δυστυχώς δεν αντιλήφθηκα πως και πότε συνέβη ο εμπρησμός του Κόστα Μπόντα, αν και ήμουν σχετικά κοντά.

Το σχέδιο ήταν σαφές. Έναρξη 'εχθροπραξιών' από νωρίς, ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα να φύγει η μεγάλη μάζα των ειρηνικών διαδηλωτών και να ξεκινήσει το παιχνίδι των 'εντυπώσεων' και των 'εικόνων'. Στο σχέδιο συμμετείχαν τόσο η ηγεσία της ΕΛΑΣ, όσο και οι γνωστοί-άγνωστοι μπάχαλοι, μεγάλα κομμάτια των οποίων ανήκαν σε 'οργανωμένους' των συλλόγων του ΠΟΚ.
Στο σχέδιο μετείχαν επίσης σύσσωμα τα τηλεοπτικά κανάλια, που πλειοδότησαν στην περιγραφή ενός σκηνικού τρόμου και λεηλασιών, εφάμιλλου των όσων συνέβησαν στο Λονδίνο τον Αύγουστο του 2011. Αργά το βράδυ, άκουγα τους 'ανταποκριτές' των καναλιών να περιγράφουν μια κατάσταση διαφορετική των όσων έζησα εγώ.
Προσοχή, δεν αμφισβητώ τις οδομαχίες, τους βανδαλισμούς και ούτε αθωώνω την ελεεινή συμπεριφορά των 1.000-1.500 μπαχαλάκηδων. Αμφισβητώ την διόγκωσή τους από τα μέσα ενημέρωσης, που εξαφάνισαν από τον τηλεοπτικό φακό 200.000 - 300.000 κόσμου, εστιάζοντας την εικόνα σε αυτά που αρκούν να κάνουν έναν ανυποψίαστο τηλεθεατή να πιστέψει πως στο κέντρο της Αθήνας απειλήθηκε χθες η ακεραιότητα του πολιτεύματος.
Όχι δεν απειλείται από τους μπάχαλους το πολίτευμα, ή μάλλον για να το θέσω διαφορετικά, οι μπάχαλοι απειλούν το πολίτευμα όχι για τους λόγους που ψελλίζει ο πρώην πρόεδρος της ΕΦΕΕ, Παπουτσής, αλλά γιατί αναγκάζουν τους πολίτες (ή έστω δίνουν σε πολλούς πολίτες το άλλοθι) να μην συμμετέχουν στα κοινά, να μην συνδιεκδικούν σεβασμό και αξιοπρέπεια.
 
Από την άλλη βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι το σκηνικό χθες δείχνει πως ακόμα και να μην υπήρχαν μπάχαλοι, θα έπρεπε να ανακαλυφθούν. Ο τρόπος αντίδρασης της αστυνομίας δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας σε έναν αντικειμενικό κριτή. Η σύναξη του Συντάγματος έπρεπε να σπάσει όσο το δυνατό πιο γρήγορα, ώστε να 'αποσυμπιέσει' τους βουλευτές και να τους επιτρέψει να ψηφίσουν το μνημόνιο βάσει της αρκετά ελαστικής συνείδησής τους. Έπρεπε να σπάσει ει δυνατό με επεισόδια, ώστε η 'ηθική δικαίωση' να γύρει προς την πλευρά των υπερασπιστών του μνημονίου.
Θα μου πεις "όλο τα ίδια και τα ίδια λέτε, ποιοι είναι αυτοί οι μπαχαλάκηδες και γιατί δεν τους απομονώνετε" και θα σου απαντήσω έχεις δίκιο, μεγάλες οι ευθύνες μας, αλλά από την άλλη προσπάθησε να καταλάβεις ότι όταν τρέχεις να σωθείς από τα δακρυγόνα, λίγα μπορείς να κάνεις για να πάρεις την πέτρα από το χέρι του κάθε βαλτού ή του κάθε μηδενιστή. Άσε που η τυφλή αστυνομική βία οδηγεί περισσότερο κόσμο να αισθανθεί μια αμήχανη συμπάθεια προς αυτούς που τα βάζουν με τους 'σιδερόφρακτους'.

Και τώρα τι; Ειλικρινά δεν έχω ιδέα. Αν και είμαι πεπεισμένος ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα γίνει σαφές σε όλους ότι το μνημόνιο-2 δεν οδηγεί στην ανάκαμψη και στην αποφυγή της χρεοκοπίας. Και τότε να δούμε πως θα συμπεριφερθεί ο λαός απέναντι σε αυτούς που φρόντισαν να εξαπατήσουν μια ολόκληρη κοινωνία βάζοντας την υπογραφή τους σε μια κατρακύλα χωρίς τελειωμό. Και τότε να δούμε πως θα συμπεριφερθεί ο λαός απέναντι στους wanna-be κολοκοτρώνηδες που ακόμα δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν ένα πειστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση (είτε εντός, είτε εκτός ευρώ).
Ας ελπίσουμε ότι οι ζυμώσεις θα ενταθούν, ότι ο κόσμος θα ξυπνήσει από το λήθαργο της αδράνειας, ότι νέες πολιτικές θα βγουν, από τους πολίτες για τους πολίτες.

ΥΓ. Αν και το αναφέρω ξεκάθαρα, ας το πω ακόμα πιο καθαρά για να αποφύγω τυχόν δίκη προθέσεων: Καταγγέλω τα σπασίματα και τις καταστροφές. Δεν με εκφράζουν, θεωρώ ότι κάνουν μόνο κακό. Πάντως σήμερα πέρασα από το κέντρο, περίεργος για την 'επόμενη μέρα'. Βγήκα Πανεπιστήμιο και βάδισα Πανεπιστημίου, Σταδίου, Σύνταγμα. Υπάρχουν πολλές καταστροφές, αλλά δεκάδες φορές λιγότερες απ'όσες άκουσα από τους δαιμόνιους ρεπόρτερ των καναλιών.
ΥΓ2. Να δεχτώ ότι κάποιος (μη ανήκων σε λόμπι συμφερόντων) στηρίζει το μνημόνιο-2 γιατί δεν πείθεται από τις δυνάμεις του 'όχι'. Σαφέστατα δημοκρατικό και σεβαστό το δικαίωμα στην επιλογή. Ας δει τώρα τα μέτρα που προβλέπει και ας μου πει που ακριβώς, εντός του μνημονίου, περιγράφεται το δικαίωμα στην ελπίδα.

* Η φωτό από εδώ