"Κοινά αντιμνημονιακά μέτωπα" για λαϊκή κατανάλωση. Μην τσιμπάμε

Διάβασα τις προάλλες για το κοινό μέτωπο που άνοιξαν, λέει, οι γιατροί, οι δικηγόροι και οι μηχανικοί, δηλαδή ο ΙΣΑ, ο ΔΣΑ και το ΤΕΕ. Είδα στο άρθρο να αναφέρεται πως οι δράσεις που προγραμματίζουν οι τρεις σύλλογοι είναι η πραγματοποίηση απεργίας, η διενέργεια ελέγχων και η πραγματοποίηση μποϋκοτάζ στα γερμανικά προϊόντα και φρίκιασα.

Είναι δυνατό οι σύλλογοι που υποτίθεται εκπροσωπούν την ανφάν γκατέ της εγχώριας επιστημονικής κοινότητας να προβαίνουν σε ενέργειες φθηνού εντυπωσιασμού, συστήνοντας ένα κούφιο αντιμνημονιακό μέτωπο μόνο και μόνο για λαϊκή κατανάλωση;
Είναι δυνατό οι εκπρόσωποι δικηγόρων, γιατρών και μηχανικών να καλούν σε μποϋκοτάζ των προϊόντων της Γερμανίας λες και δεν ξέρουν ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί για τον απλούστατο λόγο ότι η οικογένεια που δεν έχει λεφτά γερμανικές ετικέτες απ' το Lidl θα ψωνίσει και όχι αυθεντικά (και πιο ακριβά) ελληνικά προϊόντα της μάνας γης. Είμαι περίεργος να μάθω πόσοι μετέχοντες στα ΔΣ των τριών επιστημονικών συλλόγων διαθέτουν στην κατοχή τους άπειρα γερμανικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων ΙΧ (τα οποία ειρήσθω εν παρόδω είναι αρκετά ακριβότερα σε σχέση με τις μέσες προτιμήσεις των πολιτών της χώρας).

Αυτές ήταν οι πρώτες μου σκέψεις όταν διάβασα το άρθρο για το κοινό μέτωπο. Ευτυχώς ψάχνοντας λίγο παραπάνω βρήκα την πλήρη ανακοίνωση της πρωτοβουλίας που -ευτυχώς λέω και πάλι- αναφέρει κανά δυο δράσεις που αξίζουν προσοχής και ενθάρρυνσης όπως η σύνδεση με αντίστοιχους φορείς του εξωτερικού και η προετοιμασία πρότασης για την ανάπτυξη της Ελλάδας.
Απ'την άλλη σκέφτηκα πως η δημιουργία μιας καλής πλατφόρμας δικτύωσης με αντίστοιχους (και όχι μόνο) φορείς του εξωτερικού για ενημέρωση σχετικά με τα μέτρα, αλλά και για διάχυση εμπειριών και γνώσης, απαιτεί χρόνο και κόπο, πράγμα που φοβάμαι ότι καθιστά αδύνατο το εγχείρημα, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη ότι οι τρεις φορείς δεν διαθέτουν μηχανισμούς υποδοχής-προετοιμασίας τέτοιων διαδικασιών. Το αυτό ισχύει (έλλειψη μηχανισμού) και για την εκπόνηση ενός ρεαλιστικού προγράμματος για την ανάπτυξη, που αν ποτέ γίνει μάλλον θα αφορά ένα γενικόλογο πλαίσιο αρχών και μια σειρά επιμέρους προτάσεις, ενδεχομένως ασύνδετες πολιτικοοικονομικά.

Οι φορείς αυτοί μπορούν περισσότερα και κάκιστα παραμένουν δέσμιοι μιας παρωχημένης συντεχνιακής λογικής. Με θλίβει ακόμα περισσότερο το γεγονός πως δεν δείχνουν οι συγκεκριμένοι επαγγελματικοί φορείς καμια διάθεση να κατανοήσουν πως πρέπει να προχωρήσουμε σε αλλαγές ακόμα και αν ως δια μαγείας ξεμπερδέψουμε αύριο με το μνημόνιο.
Έχω ξεκαθαρίσει και θα το κάνω για μιαν ακόμη φορά πως τάσσομαι ενάντια του μνημονίου 1, του μνημονίου 2 και γενικώς κατά των κοινωνικά άδικων και πολωτικών, περιβαλλοντικά καταστροφικών και οικονομικά αδιέξοδων μέτρων που λαμβάνονται τα τελευταία δυο χρόνια με ρυθμούς πολυβόλου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν αντιλαμβάνομαι την ανάγκη για διαρθρωτικές αλλαγές και κυρίως για επαναδιαπραγμάτευση του ρόλου που κάθε πολίτης, κάθε συντεχνία, κάθε κοινωνικοπολιτικός φορέας παίζει. Είναι λυπηρό να μην καταλαβαίνουν οι σύλλογοι των επαγγελματιών που κάποτε (για πολλούς ακόμα και τώρα) αποτελούσαν το όνειρο σχεδόν κάθε άντρα και κάθε γυναίκας (είτε για απασχόληση, είτε για 'αποκατάσταση') πως βρισκόμαστε στο σημείο που ως κοινωνία επαναδιαπραγματευόμαστε το συμβόλαιο που μας δένει.

Ας ξεμπερδεύουμε όσο γρηγορότερα γίνεται με αυτούς που μας έσπρωξαν χωρίς σχέδιο σε ένα αυτοκτονικό 'συμφωνητικό' με τους εταίρους. Όσοι όμως βγαίνουν στα κεραμίδια, ιδίως αυτοί που ανήκουν στην "ανώτερη μεσαία τάξη", καλά θα κάνουν να δουλέψουν πάνω σε άλλο μοτίβο. Γιατί όπως ο λαός βαρέθηκε τους πολιτικούς και τους λαμβάνοντες τις αποφάσεις, πιθανολογώ ότι έτσι έχει βαρεθεί και τη συμπεριφορά των 'πρωτοκλασάτων' της κοινωνίας. Καιρός να αλλάξουν και αυτοί, τώρα που είναι καιρός. Και ας μάθουν να μην σπέρνουν ανέμους αν δεν ξέρουν πως να θερίσουν τις θύελλες που έπονται.

Τελικά, έρμε πολίτη, μόνος πρέπει να μάθεις να βαδίζεις. Και εδώ που τα λέμε ίσως αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί. 

Η μαρτυρία μου για όσα έζησα στο Σύνταγμα, την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012

Δεν είμαι επαναστάτης. Το αντίθετο. Ένας αντι-ήρωας του κερατά είμαι, που αποφάσισα να κατέβω χθες στο κέντρο γιατί δεν θέλω να βιάζεται η νοημοσύνη μου, γιατί δεν θέλω να αποδεχτώ ένα κοινωνικά άδικο και μαθηματικά αδύνατο να εφαρμοστεί μνημόνιο, γιατί δεν θέλω να λαμβάνονται αποφάσεις για μένα χωρίς εμένα, γιατί δεν αποδέχομαι την έννοια της συλλογικής ευθύνης, γιατί είμαι πεπεισμένος πως η κατάσταση δεν είναι άσπρο-μαύρο (μνημόνιο ή επιστροφή στο '30), γιατί θεωρώ ότι η διαπραγματεύση δεν έγινε ποτέ, γιατί πιστεύω ακράδαντα πως η Ελλάδα τείνει να γίνει η κερκόπορτα για παρόμοιες καταστάσεις σε άλλες χώρες της ΕΕ, γιατί θέλω να παραμείνουμε στο ευρώ μόνο όμως αν γίνει σεβαστή η χάρτα των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί δεν αντέχω να βλέπω την Ευρώπη να χάνει μέρα με τη μέρα το νήμα που τη συνδέει με το διαφωτισμό, την γαλλική επaνάσταση και τις επαναστάσεις του 1848, που την κρατά δεμένη με τις εμπειρίες του 1929 και των μετέπειτα εξελίξεων στη δημοκρατία της Βαϊμάρης, που αγνοεί τις προθέσεις των πρωτεργατών της ενοποίησης της Ευρώπης (κυρίως των Σπινέλι, Μονέ) για το σμίξιμο των λαών και όχι απλά για μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου.

Φτάνοντας χθες με τον ηλεκτρικό στο Μοναστηράκι, κατά τις 17.15, ένιωσα μεγάλη ευχαρίστηση βλέποντας χιλιάδες πολίτες να καταφθάνουν μαζικά και να προχωρούν με βήμα σημειωτόν προς την ήδη γεμάτη Πλατεία Συντάγματος. Μαζί με φίλους κινήσαμε κι εμείς προς τα εκεί, περπατώντας επί της Ερμού. Φτάνοντας στην Καπνικαρέα αρχίσαμε να νιώθουμε την κάψα των δακρυγόνων, πολύς κόσμος έτρεχε προς τα πίσω. Ξεκίνησε και η ρίψη χειροβομβίδων κρότου-λάμψης.
"Ήρεμα, μην τρέχετε" φώναζαν αρκετοί. Ο κόσμος σταματούσε σιγά σιγά, έψαχνε να βρει άλλες διόδους για να προσεγγίσει το Σύνταγμα. Κολοκοτρώνη, Καραγιώργη Σερβίας, Ερμού, Μητροπόλεως, και σε όλα τα στενά της Πλάκας και των δρόμων πέριξ του Συντάγματος η ίδια εικόνα. Κόσμος να φεύγει προς τα πίσω για να αποφύγει τα δακρυγόνα και μετά βόλτες γύρω τριγύρω μήπως ανακαλύψει μια ανοιχτή διάβαση προς το Σύνταγμα.
Μιλάνε σε πηγαδάκια, αναλύουν βιαστικά, πρόχειρα, θυμώνουν, ηρεμούν, αξίζει τον κόπο να πας σε μια πορεία μόνο και μόνο για τον διάλογο με αγνώστους, την ατάκα μιας στιγμής.
Αδύνατο να πλησιάσει κανείς στο Σύνταγμα. Τα δακρυγόνα ελέω του ανέμου εγκλωβίζονται στις μικρές άσχημα αεριζόμενες καθέτους της Ερμού. Χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται στην πλατεία Κλαυθμώνος, που η ατμόσφαιρα είναι λιγότερο αποπνικτική.
Σταδίου γεμάτη μέχρι ψηλά, Πανεπιστημίου επίσης, στην Ομόνοια το ΠΑΜΕ, μαθαίνω από τηλεφώνου πως ο κόσμος παραμένει πολύς σε Φιλελλήνων, Αμαλίας μέχρι στήλες Ολυμπίου Διός και μετρό Ακρόπολης.
Απ' την Κλαυθμώνος βλέπουμε να γίνεται μάχη στα Προπύλαια. Μια δυνατή φωτιά αρχίζει να καίει στην πλατεία Κοραή. Στα στάρμπακς, μου λένε. Έχει λαμπαδιάσει το κτίριο. Ένα πυροσβεστικό όχημα προσπαθεί να προσεγγίσει. Κάνει έκκληση στον κόσμο να ανοίξει. Δύσκολο να γίνει. Τα ΜΑΤ φτάνουν και στην Κλαυθμώνος, αρχίζουν και εδώ τη ρίψη δακρυγόνων, οι πολίτες μαζεύονται προς τα πίσω εμποδίζοντας ξανά το πυροσβεστικό όχημα.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο περισσότερος κόσμος φεύγει απ' την Κλαυθμώνος τυφλωμένος απ' τα δακρυγόνα. Η μάχη κόπασε για λίγο. Προσπάθεια για διαφυγή στα στενά της Κολοκοτρώνη. Εκείνη τη στιγμή κάνει έφοδο μια ομάδα Δίας, περισσότερα από 15-20 μηχανάκια. Περνάνε με φόρα, χτυπούν με τα γκλομπ τον αέρα αλλά και όποιον/α βρίσκεται σε ακτίνα βολής. Τα τελευταία μηχανάκια αρπάζουν μερικά πλαστικά μπουκάλια, όχι κάτι σοβαρό. Πετυχαίνω το ίδιο σκηνικό στην Καρ.Σερβίας. Γκλομπιές σε μερικά ζευγαράκια που πήγαιναν να σωθούν.
Δημιουργούνται οδοφράγματα από ζαρντινιέρες, κάδους, σίδερα σε όλες τις οδούς. Προφανώς για να ανακοπεί το κύμα των Δίας. Η ώρα έχει φτάσει σχεδόν 9.30. Περπατάω μόνος πλέον με κατεύθυνση προς το Μοναστηράκι. Βρίσκομαι σε μια κάθετη ανάμεσα σε Κολοκοτρώνη και Καρ.Σερβίας. Κι άλλα μηχανάκια Δίας.  Εφορμούν προς την Ερμού αυτή την φορά. Ο κόσμος έχει αρχίσει να σπάει.
Αυτά πρόλαβα να δω στο κάτω μέρος της Πλατείας Συντάγματος, ανάμεσα στις 17.30 και τις 21.30, αναμεμειγμένος με χιλιάδες απλούς πολίτες, κρατώντας απόσταση από τους μπαχαλάκηδες. Δεν κάνω εξαντλητική περιγράφη όλων των συμβάντων, παρά μόνο αυτών που είδα. Δυστυχώς δεν αντιλήφθηκα πως και πότε συνέβη ο εμπρησμός του Κόστα Μπόντα, αν και ήμουν σχετικά κοντά.

Το σχέδιο ήταν σαφές. Έναρξη 'εχθροπραξιών' από νωρίς, ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα να φύγει η μεγάλη μάζα των ειρηνικών διαδηλωτών και να ξεκινήσει το παιχνίδι των 'εντυπώσεων' και των 'εικόνων'. Στο σχέδιο συμμετείχαν τόσο η ηγεσία της ΕΛΑΣ, όσο και οι γνωστοί-άγνωστοι μπάχαλοι, μεγάλα κομμάτια των οποίων ανήκαν σε 'οργανωμένους' των συλλόγων του ΠΟΚ.
Στο σχέδιο μετείχαν επίσης σύσσωμα τα τηλεοπτικά κανάλια, που πλειοδότησαν στην περιγραφή ενός σκηνικού τρόμου και λεηλασιών, εφάμιλλου των όσων συνέβησαν στο Λονδίνο τον Αύγουστο του 2011. Αργά το βράδυ, άκουγα τους 'ανταποκριτές' των καναλιών να περιγράφουν μια κατάσταση διαφορετική των όσων έζησα εγώ.
Προσοχή, δεν αμφισβητώ τις οδομαχίες, τους βανδαλισμούς και ούτε αθωώνω την ελεεινή συμπεριφορά των 1.000-1.500 μπαχαλάκηδων. Αμφισβητώ την διόγκωσή τους από τα μέσα ενημέρωσης, που εξαφάνισαν από τον τηλεοπτικό φακό 200.000 - 300.000 κόσμου, εστιάζοντας την εικόνα σε αυτά που αρκούν να κάνουν έναν ανυποψίαστο τηλεθεατή να πιστέψει πως στο κέντρο της Αθήνας απειλήθηκε χθες η ακεραιότητα του πολιτεύματος.
Όχι δεν απειλείται από τους μπάχαλους το πολίτευμα, ή μάλλον για να το θέσω διαφορετικά, οι μπάχαλοι απειλούν το πολίτευμα όχι για τους λόγους που ψελλίζει ο πρώην πρόεδρος της ΕΦΕΕ, Παπουτσής, αλλά γιατί αναγκάζουν τους πολίτες (ή έστω δίνουν σε πολλούς πολίτες το άλλοθι) να μην συμμετέχουν στα κοινά, να μην συνδιεκδικούν σεβασμό και αξιοπρέπεια.
 
Από την άλλη βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι το σκηνικό χθες δείχνει πως ακόμα και να μην υπήρχαν μπάχαλοι, θα έπρεπε να ανακαλυφθούν. Ο τρόπος αντίδρασης της αστυνομίας δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας σε έναν αντικειμενικό κριτή. Η σύναξη του Συντάγματος έπρεπε να σπάσει όσο το δυνατό πιο γρήγορα, ώστε να 'αποσυμπιέσει' τους βουλευτές και να τους επιτρέψει να ψηφίσουν το μνημόνιο βάσει της αρκετά ελαστικής συνείδησής τους. Έπρεπε να σπάσει ει δυνατό με επεισόδια, ώστε η 'ηθική δικαίωση' να γύρει προς την πλευρά των υπερασπιστών του μνημονίου.
Θα μου πεις "όλο τα ίδια και τα ίδια λέτε, ποιοι είναι αυτοί οι μπαχαλάκηδες και γιατί δεν τους απομονώνετε" και θα σου απαντήσω έχεις δίκιο, μεγάλες οι ευθύνες μας, αλλά από την άλλη προσπάθησε να καταλάβεις ότι όταν τρέχεις να σωθείς από τα δακρυγόνα, λίγα μπορείς να κάνεις για να πάρεις την πέτρα από το χέρι του κάθε βαλτού ή του κάθε μηδενιστή. Άσε που η τυφλή αστυνομική βία οδηγεί περισσότερο κόσμο να αισθανθεί μια αμήχανη συμπάθεια προς αυτούς που τα βάζουν με τους 'σιδερόφρακτους'.

Και τώρα τι; Ειλικρινά δεν έχω ιδέα. Αν και είμαι πεπεισμένος ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα γίνει σαφές σε όλους ότι το μνημόνιο-2 δεν οδηγεί στην ανάκαμψη και στην αποφυγή της χρεοκοπίας. Και τότε να δούμε πως θα συμπεριφερθεί ο λαός απέναντι σε αυτούς που φρόντισαν να εξαπατήσουν μια ολόκληρη κοινωνία βάζοντας την υπογραφή τους σε μια κατρακύλα χωρίς τελειωμό. Και τότε να δούμε πως θα συμπεριφερθεί ο λαός απέναντι στους wanna-be κολοκοτρώνηδες που ακόμα δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν ένα πειστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση (είτε εντός, είτε εκτός ευρώ).
Ας ελπίσουμε ότι οι ζυμώσεις θα ενταθούν, ότι ο κόσμος θα ξυπνήσει από το λήθαργο της αδράνειας, ότι νέες πολιτικές θα βγουν, από τους πολίτες για τους πολίτες.

ΥΓ. Αν και το αναφέρω ξεκάθαρα, ας το πω ακόμα πιο καθαρά για να αποφύγω τυχόν δίκη προθέσεων: Καταγγέλω τα σπασίματα και τις καταστροφές. Δεν με εκφράζουν, θεωρώ ότι κάνουν μόνο κακό. Πάντως σήμερα πέρασα από το κέντρο, περίεργος για την 'επόμενη μέρα'. Βγήκα Πανεπιστήμιο και βάδισα Πανεπιστημίου, Σταδίου, Σύνταγμα. Υπάρχουν πολλές καταστροφές, αλλά δεκάδες φορές λιγότερες απ'όσες άκουσα από τους δαιμόνιους ρεπόρτερ των καναλιών.
ΥΓ2. Να δεχτώ ότι κάποιος (μη ανήκων σε λόμπι συμφερόντων) στηρίζει το μνημόνιο-2 γιατί δεν πείθεται από τις δυνάμεις του 'όχι'. Σαφέστατα δημοκρατικό και σεβαστό το δικαίωμα στην επιλογή. Ας δει τώρα τα μέτρα που προβλέπει και ας μου πει που ακριβώς, εντός του μνημονίου, περιγράφεται το δικαίωμα στην ελπίδα.

* Η φωτό από εδώ

Άστεγοι, Πνευματικό Κέντρο, Καμίνης: η επόμενη μέρα;

Τελικά τι συνέβη προχθές στο καφενείο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων; Ποιοι και γιατί επιχείρησαν να εισέλθουν στον σφραγισμένο χώρο; Ποια στελέχη του Δήμου και πως διαπραγματεύθηκαν με τους 'καταληψίες'; Τι ειπώθηκε και γιατί η υπόθεση έκλεισε με την παρέμβαση των γνωστών αγνώστων ΜΑΤατζήδων και τη σύλληψη 15 αλληλέγγυων; Ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο;

Δεν έχω πρόθεση να καταγράψω το χρονικό, καθώς δεν ήμουν παρόν και δεν μπορώ να γνωρίζω τι διαμηνύθηκε. Μια σειρά από άρθρα έχουν γραφτεί και ο καθένας μπορεί να αντλήσει από εκεί πληροφορίες και να βγάλει -κατά πως θέλει- τα συμπεράσματά του. Ενδεικτικά, αναφέρω μια λίστα δημοσιεύσεων.
- Η είδηση όπως καλύφθηκε από την ΕΡΤ
- Ανάρτηση στον Παραλληλογράφο, εδώ
- Μια "κατάθεση" του αυτόπτη μάρτυρα risinggalaxy
- Η αντίθετη άποψη από τη Νέλλη Παπαχελά, αντιδήμαρχο Παιδείας

Την επόμενη μέρα του συμβάντος ο Δήμος Αθηναίων επιχείρησε να "προχωρήσει εμπρός", αρνούμενος να σχολιάσει το περιστατικό. Αναρτήθηκε λοιπόν στην ιστοσελίδα του ανακοίνωση για τους αστέγους χωρίς καμιά μνεία στο συμβάν του Πνευματικού Κέντρου. Δυστυχώς, η ανακοίνωση ήταν copy-paste το κείμενο που πόσταρε η κ. Παπαχελά στο facebook.

Εν πάση περιπτώσει, ο γέγονε, γέγονε. Οι αντεγκλήσεις στο twitter δεν έλειψαν κι αυτή τη φορά. Πολλοί έσπευσαν να πάρουν θέση χωρίς να έχουν ενημέρωση για το τι στα αλήθεια συνέβη. Αυτό είναι κατανοητό και ανθρώπινο. Πολλές φορές η αλήθεια δεν είναι μια, αλλά υποκειμενική. Και ακόμα περισσότερες, η αλήθεια δεν είναι καν το ζητούμενο. Βέβαια, τα ελαφρυντικά που μπορεί να βρει κανείς στους "κοινούς θνητούς" της μιας ή της άλλης πλευράς, τους λανθασμένα λεγόμενους και "απλούς πολίτες" (λες κ υπάρχουν "πολύπλοκοι πολίτες"), θεωρώ ότι δεν θα έπρεπε να αποδίδονται σε όσους έχουν ταχθεί στο καθήκον της έγκαιρης και έγκυρης ενημέρωσης των συμπολιτών, δηλαδή τους δημοσιογράφους. Ως γνωστό όμως, η δημοσιογραφία πνέει τα λοίσθια και αρκετοί εκ των δημοσιογραφούντων έχουν μπλέξει τις έννοιες "συνεργασία/συμπάθεια" και "εκδούλευση". Ο Galaxyarhis κάνει εδώ μια μικρή σύνοψη για τα φάουλ δυο "δημοσιογράφων".
Οφείλω να σημειώσω σε αυτό το σημείο πως θα κάνουμε λάθος αν εστιάσουμε και επιμείνουμε στη συμπεριφορά ή και την αναπαραγωγή μη εξακριβωμένων ειδήσεων από δυο γραφίδες. Ο δημοσιογράφος(;) Σιδέρης και ο κάθε Σιδέρης είναι το σύμπτωμα και όχι η πηγή του προβλήματος. Κι ευτυχώς η ευκαιρία που δίδεται στους πολίτες μέσα από τα social media να πάρουν στις πλάτες τους την βαρύτατη ευθύνη της αλληλοενημέρωσης (δημοσιογραφία των πολιτών) μπορεί να κάνει αχρείαστους λίαν συντόμως τους κάθε λογής Σιδέρηδες, είτε της μιας (λέω και πάλι), είτε της άλλης πλευράς.

Πάλι ξέφυγα! Το περιστατικό που οδήγησε στη σύλληψη αστέγων και αλληλέγγυων ήταν το θέμα. Ή μήπως τελικά δεν πρέπει να το δούμε ως μείζον ζήτημα, αλλά σαν μια καλή ευκαιρία να καθορίσουμε (ή επανακαθορίσουμε) τη στάση μας απέναντι σε ένα πρόβλημα που διογκώνεται διαρκώς;

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με δυο προβληματισμούς: Τι κάνουμε με τους αστέγους; Και για να μην χαθούμε σε ατέρμονες φιλολογίες, εκτός αυτών που πρέπει να κάνουμε κάθε μέρα, κάθε χρόνο, πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε την ανάγκη προστασίας των αστέγων όταν επικρατούν ιδιαίτερα άσχημες καιρικές συνθήκες;
Για τον πρώτο προβληματισμό θεωρώ ότι ο κ. Καμίνης ορθά πράττει και συνεργάζεται με ειδικούς ψάχνοντας διέξοδο για την ομαλή επανένταξη των αστέγων ή τέλος πάντων για να κρατηθούν οι άστεγοι δεμένοι έστω και με μια ψιλή κλωστή με την υπόλοιπη κοινωνία. Το κέντρο που ακούω ότι ετοιμάζεται για την κάλυψη βασικών αναγκών των αστέγων τις πρωϊνές ώρες (μπάνιο, ιατρική περίθαλψη, συζήτηση κτλ) βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση. Όμως ένα κέντρο σίγουρα δεν είναι αρκετό. Χρειάζονται κι άλλες πρωτοβουλίες, χρειάζονται πόροι, χρειάζεται κινητοποίηση δυναμικού, χρειάζονται ανοιχτές θύρες μεταξύ της κοινωνίας των πολιτών και της δημόσιας διοίκησης.
Δεν θα προβώ σε μεγαλύτερη ανάλυση γιατί κινδυνεύω να εκτεθώ. Η ΜΚΟ "Κλίμακα" ασχολείται εκτενώς με το πρόβλημα έχει κάνει μια σειρά ερευνών και προτάσεων που αξίζει όλοι να διαβάσουμε, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών στο Δήμο, στη Βουλή και παντού. Περισσότερα εδώ.

Ας πιάσουμε τώρα τον δεύτερο προβληματισμό καταθέτοντας λίγα στοιχεία. Καταρχάς, πόσοι είναι οι άστεγοι στην Αθήνα; Η αδυναμία ύπαρξης ενός -έστω και κατ' εκτίμηση- αριθμού καταδεικνύει την πλημμελή διερεύνηση του προβλήματος από την Πολιτεία.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις της "Κλίμακας" οι άστεγοι στην Αθήνα ξεπερνούν τους 20.000. Σύμφωνα με την ΜΚΟ "Πράξις Ένταξις" ο αριθμός βρίσκεται γύρω στις 11.500. Σύμφωνα με τον κ. Καμίνη οι άστεγοι δεν ξεπερνούν τους 1.200 (θέλω να πιστεύω ότι η εκτίμηση αφορά το σύνολο των αστέγων και όχι μόνο αυτών που πηγαίνουν στο κέντρο σίτισης, οι οποίοι ανέρχονται και αυτοί σε περίπου 1.200).
Είτε 1.200 είτε 20.000 οι άστεγοι είναι εκεί έξω. Σύμφωνα με στοιχεία του Δήμου Αθηναίων τις μέρες με πολύ κρύο αναζήτησαν καταφύγιο στις αίθουσές του περίπου 100 άστεγοι. Η Κλίμακα φιλοξενεί επίσης το βράδυ περίπου 25. Ας υποθέσουμε (αν και δεν έχω στοιχεία) ότι άλλοι τόσοι βρίσκουν καταφύγιο σε υποδομές άλλων φορέων.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων, περίπου 900 - 1000 άτομα κοιμήθηκαν έξω αυτές τις μέρες, με θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν. 
Για ποιο λόγο άραγε αυτοί οι άστεγοι δεν πήγαν στα κέντρα υποδοχής; Αρκετοί από αυτούς μπορεί να βρήκαν καινούρια σκεπάσματα, σλίπιν-μπαγκ κτλ, κάνοντας λίγο καλύτερη την κατάστασή τους. Άλλοι γιατί ουδέποτε ενημερώθηκαν. Άλλοι γιατί δεν θέλουν να απομακρυθούν (οι περισσότεροι υποθέτω) από τη γωνίτσα τους, φοβούμενοι ότι θα την καταλάβει κάποιος άλλος άστεγος.  Άλλοι γιατί όντας αποσυρμένοι από την κοινωνία, αισθάνονται παραιτημένοι από την ζωή. Είναι πολυσύνθετο το πρόβλημα και δύσκολο να δημιουργηθεί ένα συνεκτικό κοινωνικοψυχολογικό προφίλ των αστέγων.
Μια λύση που επιδιώκεται σε άλλες χώρες, πχ. Πολωνία πρόσφατα, όταν επικρατούν τέτοιες συνθήκης είναι η προσωρινή αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων κτιρίων. Είναι μια λύση που εξετάζεται και από το δήμο Βόλου.

Επ' αυτής της βάσης και μόνο προσωρινά ο Δήμος Αθηναίων θα έπρεπε να χειριστεί διαφορετικά το περιστατικό του Πνευματικού Κέντρου. Θα μπορούσε η κατάσταση να μην οδηγηθεί σε μηνύσεις και αντεγκλήσεις. Κι εξάλλου ακόμα και αν ήταν οι αλληλέγγυοι αυτοί που προκάλεσαν, έτσι θα έπρεπε να αντιδράσει ο δήμαρχος όλων των Αθηναίων;
Συν τοις άλλοις, σήμερα που οι καιροί είναι πονηροί θα περίμενα καλύτερη ετοιμότητα από το Δήμο και τις υπηρεσίες του. Ο Δήμαρχος έπρεπε να μεταβή στον τόπο του συμβάντος και με την παρουσία του να επιχειρήσει να κατευνάσει τα πνεύματα και να ρυθμίσει το περιστατικό. Αν όχι ο Δήμαρχος, το παρόν έπρεπε να δώσει η καθ'ύλην αρμόδια Αντιδήμαρχος, δηλαδή η κ. Καλλιόπη Γιαννοπούλου που τυγχάνει Αντιδήμαρχος "Κοινωνικής Πολιτικής και Αλληλεγγύης". Αντ' αυτού (και σύμφωνα με τα όσα έχω διαβάσει) για ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα επιλέχθηκε να συζητήσει και δώσει λύσεις ο Κωνσταντίνος Αλεξάκος, αντιπρόεδρος του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας, που κατά πως φαίνεται απέτυχε οικτρά στην αποστολή του. Πολλά λάθη για τον κ. Καμίνη, που έχει βαλθεί να εξανεμίσει σε χρόνο dt τις προσδοκίες που οι πολίτες έχουν για αυτόν. Μακάρι να αλλάξει, και από φοβισμένος και άτονος διαχειριστής να εξελιχθεί σε μια καθαρή και θαρραλέα ΠΟΛΙΤΙΚΗ παρουσία και άποψη. Ποτέ δεν είναι αργά...

Και τώρα τι, θα ρωτήσετε; Απάντηση δεν έχω. Ελπίζω και εύχομαι να καταπιαστούμε ειλικρινά με δράσεις αλληλεγγύης προς αστέγους και όχι μόνο, προβαίνοντας σε ουσιαστικές πρωτοβουλίες και όχι σε 'πυροτεχνήματα του κώλου" σαν αυτά του Star, που ανάμεσα σε Μελέτη και Πετρούλα είπε να ασχοληθεί με τους αστέγους. Δεν θέλουμε άλλους μεσάζοντες στην εξαθλίωση. Λιγότερος σαματάς χρειάζεται από όλους, ή τέλος πάντων, αν ο σαματάς δεν μπορεί ή δεν πρέπει να αποφευχθεί θα πρέπει να είναι στοχευμένος με ξεκάθαρο γιατί και πως. Ειδάλλως γινόμαστε όλοι συμμέτοχοι (ακόμα και αν δεν το επιδιώκουμε, ακόμα και αν παρακινούμαστε από καθαρά ανθρωπιστικά κίνητρα) σε ένα σημαδεμένο παιχνίδι εντυπώσεων.

Έκκληση για συγκέντρωση παιδικών ειδών

Πριν από λίγες μέρες ανέβασα ένα ποστ για μια ευγενική πράξη που έδωσε λίγη χαρά σε ένα μικρό παιδί. Ανέφερα στο άρθρο ότι όλα ξεκίνησαν από τους δασκάλους ενός σχολείου στην πλέον υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας, τον Άγιο Παντελεήμονα. 

Οι ίδιοι δάσκαλοι είχαν άλλη μιαν ευγενική ιδέα.
Παρατήρησαν ότι αρκετά παιδιά στο σχολείο, κυρίως παιδιά μεταναστών, δεν φοράνε μπουφάν. Άλλα παιδιά φοράνε τα ίδια ρούχα για πολλές πολλές μέρες. Άλλα παιδιά πάνε σχολείο χωρίς κολατσιό. Για όλα αυτά τα παιδιά, τα βιβλία και τα παιχνίδια είναι είδη πολυτέλειας.
Σκέφτηκαν λοιπόν οι δάσκαλοι του Αγ. Παντελεήμονα, όντας αφανείς ήρωες της καθημερινότητας, να συγκεντρώσουν παιδικά ρούχα (μπουφάν, μπλούζες, παντελόνια, φόρμες κτλ), σχολικά είδη (τσάντες, κασετίνες, μολύβια, τετράδια κτλ), παιχνίδια, αλλά και βιβλία για τη σχολική βιβλιοθήκη. Το ζητούμενο υλικό θα πρέπει να αντιστοιχεί στην ηλικία των παιδιών που κυμαίνεται από έξι έως δώδεκα ετών.  

Τώρα είναι στο χέρι μας να συνδράμουμε στην προσπάθεια που καταβάλλουν.
Αν λοιπόν περισσεύει ή δεν σας χρειάζεται κάτι από τα παραπάνω, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για να οργανώσουμε το πως και το που της παράδοσης.
Προτιμητέος τρόπος επικοινωνίας είναι είτε η αποστολή μηνύματος στο ypokeimena (at) gmail (dot) com, είτε dm στο twitter (@plitharas).

Αποφεύγω να αναρτήσω το mail των άμεσων διοργανωτών αυτής της καλής πράξης για να μην "σπαμάρουμε" το ηλεκτρονικό τους γραμματοκιβώτιο.
Ευχές για καλή χρονιά, με υγεία, δύναμη σωματική και ψυχική, αποφασιστικότητα, διάθεση για αλλαγή και έμπρακτη συμπαράσταση αλλήλων.  

ΥΓ. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει κάτι να δώσετε, μπορείτε ίσως να προωθήσετε την έκκληση σε φίλους και γνωστούς.

* Η φωτό είναι κλεμμένη από εδώ.

Μια μικρή αληθινή ιστορία αγάπης και έμπρακτης αλληλεγγύης

Ο Μάριος είναι ένας καλός φίλος. Φοβερός γραφίστας, σχεδόν αυτοδίδακτος, με μεγάλο μεράκι για αυτό που κάνει. Είναι και ποδηλάτης. Ψυχή στα φόρουμ και τις εκδηλώσεις ποδηλατών. Είναι και εθελοντής δασοπυροσβέστης. Είναι και καλός σύζυγος και πατέρας δυο αξιαγάπητων παιδιών. Δεν είναι όμως αυτά τα μεγαλύτερα προτερήματά του. Η ικανότητά του να κάνει πράξεις όταν άλλοι μένουν στα λόγια. Η διάθεσή του να συνδράμει όσους χρήζουν μικρής ή μεγάλης βοήθειας. Η προθυμία του να δηλώσει παντού εθελοντικό παρόν. Όλα αυτα χωρίς κομπορρημοσύνη, χωρίς έπαρση, πάντα αθόρυβα και ουσιαστικά. Αυτές είναι οι μεγάλες του αρετές.

Η Π. είναι μια φίλη που εργάζεται σε σχολείο στον Αγ.Παντελεήμονα. Ξέρετε αυτή την περιοχή που έχει ξεχαστεί από θεούς και ανθρώπους. Ζει από πρώτο χέρι αυτά που οι περισσότεροι εξ'ημών διαβάζουμε μόνο σε εφημερίδες και μπλογκς. Παρόλα αυτά δεν χάνει την ανθρωπιά της, δεν έχει αφήσει τον φόβο να μπει στη ζωή της. Αγωνίζεται να δώσει όση διαπαιδαγώγηση μπορεί στα παιδιά της περιοχής, κυρίως παιδιά μεταναστών από φτωχές τρίτες χώρες.

Ο Μ. είναι ένα μικρό παιδί από οικογένεια μεταναστών πιθανότατα ασιατικής καταγωγής (ίσως ιρακινής, ίσως αφγανικής καταγωγής). Δεν ξέρω πολλά για το παλικαράκι και δεν έχει σημασία. Ξέρω μόνο ότι πηγαίνει στο σχολείο που διδάσκει η Π. Αν έλληνας είναι αυτός που μετέχει της ελληνικής παιδείας, τότε είναι κι αυτός έλληνας, αλλά δυστυχώς έχει την ατυχία να μην αναγνωρίζεται έτσι από μεγάλη μερίδα της νεοελληνικής κοινωνίας.  Το Νοέμβρη κάποιοι έκλεψαν το ποδήλατο του μικρού Μ. Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου προσπάθησαν να το αντικαταστήσουν. Η πληροφορία ήρθε σε γνώση του Μάριου, που μέσα από ένα ποδηλατικό φόρουμ κατάφερε σε χρόνο dt να κινητοποιήσει φίλους και γνωστούς. Σύντομα βρέθηκε ένα μεταχειρισμένο ποδήλατο που θα μπορούσε να αντικαταστήσει το παμπάλαιο (κ κλεμμένο πλέον) ποδήλατο του Μ.

Στις αρχές του Δεκέμβρη το ποδήλατο παραδόθηκε στο παιδί. Η Π. έστειλε αμέσως μετά ένα λιτό μήνυμα προς τους ποδηλάτες που βοήθησαν. Είναι αυτό: "Αγαπητοί και απίθανοι ποδηλατο-φίλοι ( και όχι μόνο) καλή εβδομάδα. Η παράδοση του ποδηλάτου έγινε με μεγάλη συγκίνηση. Ο Μ. έχει γίνει αχώριστος με το νέο του ποδήλατο, έρχεται και φεύγει με αυτό, στο σχολείο και το προσέχει ιδιαίτερα, γιατί ξέρει ότι είναι «φτιαγμένο» από τα «καλύτερα υλικά» και νιώθει ακόμα πιο τυχερός για αυτό…  Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για όλα!!! Π."

Πριν από λίγες μέρες η Π. έδωσε μερικές ακόμα πληροφορίες για τη ζωή του νεαρού μας φίλου. "Ο Μ. μετακόμισε σε πιο μακρινό σπίτι και έρχεται καθημερινά με το ποδήλατο. Το ποδήλατο όμως έχει γίνει και το σύμβολο για τα αγόρια της Πέμπτης και της Έκτης...Κάθε φορά βλέπω κι άλλον να το καβαλάει. Επίσης όταν ο Μ. πάει στο Λ. (φίλος του) για να παίξει, αφήνει δυο μικρότερα παιδιά σωματοφύλακες του ποδηλάτου (ο Ο. το κρατάει από τη μία και η Ν. από την άλλη)".
Σκηνές βγαλμένες από το ελληνικό παρελθόν, πιθανότατα εξαιρετικά οικίες στους γονείς μας που έζησαν από πρώτο χέρι και γνωρίζουν τι θα πει φτώχεια, τι θα πει να μην έχουν την πολυτέλεια να αγοράσουν "πολυτέλειες" όπως ένα ποδήλατο. Από την άλλη, αυτές οι σκηνές μυρίζουν γιασεμί από το παρελθόν, φέρνουν στο νου εικόνες του '40, του '50, του '60, βγαλμένες από τον ασπρόμαυρο κινητογράφο, έχοντας σε πρώτο πλάνο τις έννοιες "γειτονιά", "φιλία", "παιχνίδια", "ξεγνοιασιά σε πέτρινα χρόνια".

Αυτή είναι η μικρή ιστορία του Μ. Και αυτή είναι η μικρή χαρά του Μ., χρονιάρες μέρες, χάρη στην Π., στον Μάριο, στους ποδηλάτες και τους εκπαιδευτικούς που βοήθησαν (δυστυχώς δεν έχω τα ονόματά τους στην διάθεσή μου). Πιο κάτω θα δείτε το ευχαριστήριο γράμμα που ο Μ. έστειλε στον Μάριο. Μόνο αυτό είναι ικανό να κάνει τον Μάριο και τον κάθε Μάριο να περάσει καλύτερα Χριστούγεννα. Μόνο αυτό αρκεί να μας κάνει να δούμε τον κόσμο καλύτερο, να αντλήσουμε αισιοδοξία για το μέλλον. Ας μιμηθούμε λοιπόν το παράδειγμα του Μάριου, της Π. και όσων βοήθησαν. Καλή χρονιά να έχουμε, δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη μας σε όσους την χρειάζονται!

* Προσπάθησα να διαχειριστώ με προσοχή τα προσωπικά δεδομένα των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται στον Αγ. Παντελεήμονα. Ελπίζω να τα κατάφερα.
* Η φωτό έρχεται από αυτό το site. Ενδεικτική του πως ήταν η Ελλάδα πριν από όχι και τόσα πολλά χρόνια. Ας βοηθάμε σήμερα όσους βρίσκονται στη θέση που βρισκόμασταν τότε.
 
 

Αυτά που το 2011 χάραξε στη μνήμη μου

Δυο μέρες έμειναν πριν μπούμε στο δίσεκτο. Η χώρα θα μπει μάλλον με το αριστερό. Πόδι εννοώ και όχι τίποτα άλλο. Είθισται όλα τα μέσα ενημέρωσης αλλά και δεκάδες μπλογκ να επιχειρούν αναδρομή στην χρονιά που φεύγει καταγράφοντας τα σημαντικότερα γεγονότα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Ας προσθέσω κι εγώ την ταπεινή μου άποψη για μερικά από τα σπουδαιότερα συμβάντα του 2011. Δεν πρόκειται βέβαια να καταγράψω αναλυτικά και ειδησεογραφικά αυτά που μου έκαναν εντύπωση. Θα προσπαθήσω μόνο να δώσω μια προσωπική ερμηνεία όσα μου έμειναν από το 2011.

Μπορεί το μνημόνιο να ψηφίστηκε το 2010, αλλά το 2011 ήταν η χρονιά που η οικονομική κρίση έδειξε για καλά τα δόντια της και εμφάνισε το μίγμα ανεπάρκειας-μωρίας-αναλγησίας που διέπει το πρόγραμμα "διάσωσης" της χώρας και γενικότερα της ευρωζώνης. Το μεσοπρόθεσμο, η συμφωνία της 21ης Ιουλίου, η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, είναι δόσεις μπαχαρικών σε ένα φαγητό που το πρόβλημά του δεν είναι η έλλειψη αρτυμάτων αλλά το ότι έχει καεί και κανείς δεν εμφανίζεται διατεθειμένος να το βγάλει απ' τη φωτιά. Όλος ο χρόνος λοιπόν ένα βασανιστικό τσουρούφλισμα της κοινωνικοοικονομικής πολιτικής.

Τα όσα διαδραματίστηκαν στο Σύνταγμα ήταν επίσης ένα ζήτημα που μένει στο μυαλό την χρονιά που πέρασε. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι εγχώριοι διαμαρτυρόμενοι βρήκαν κι αυτοί θέση στα πρόσωπα της χρονιάς κατά το Time. Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως παρά το θολό πολιτικό διακύβευμα των συγκεντρώσεων στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη και αλλού, η λαοσύναξη έθεσε για πρώτη φορά εδώ και καιρό καίρια διλήμματα και ερωτήματα σε όλους όσοι συμμετείχαν ή απείχαν, σε όλους όσοι συμφωνούσαν ή διαφωνούσαν. Δεν θα επεκταθώ άλλο. Έχω γράψει κάτι σχετικό εδώ.
Θα γράψω όμως κάτι παραπάνω για τα επεισόδια που έλαβαν χώρα στο Σύνταγμα στις 28 και 29 Ιουνίου, όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά γιατί εκεί δημιουργήθηκε μετά από πολλά πολλά χρόνια ένα νέο σημείο καμπής στις σχέσεις διαδηλωτών και αστυνομίας. Τα όσα έζησα από πρώτο χέρι αλλά και τα όσα διαδραματίστηκαν σε κάθε γωνιά του αττικού κέντρου έδειξαν πως η αστυνομία και κατ'επέκταση οι επικεφαλής της θεώρησαν ως εχθρούς του πολιτεύματος κάθε πολίτη που βάδιζε εκείνες τις μέρες και ώρες στην περιοχή. Όσοι επέτρεψαν αυτό το χάλι θα το βρουν μπροστά τους, είτε από την μια είτε από την άλλη πλευρά.

Μου έχει ακόμα αποτυπωθεί η πεποίθηση πως η περσινή χρονιά ήταν θα έλεγες αφιερωμένη στον άγιο νομοσχέδιο. Έναν άγιο που "αγιοποιήθηκε" μόνο και μόνο εξαιτίας της ευκολίας με την οποία "μανατζάριζε" τα αμνοερίφιά του, τα αποκαλούμενα "συγκυβερνώντες βουλευτές". Με εξουθενωτικό ρυθμό έβγαιναν τα νομοσχέδια. Ακόμα και ειδικοί δεν προλάβαιναν να τα διαβάσουν και να αποκρυσταλλώσουν άποψη. Όχι όμως και τα τζιμάνια βουλευτές της κυβέρνησης, που ψήφιζαν νυχθημερόν και ελαφρά τη καρδία κάθε νομοσχέδιο, κάθε τροπολογία της τελευταίας στιγμής. Εκ των υστέρων ένας εξ'αυτών ισχυρίστηκε ότι δεν ήξερε τι ψήφιζε. Μικρό το κακό. Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα για το περιεχόμενο των νομοθετημάτων, όπως ακριβώς δεν έχουν ιδέα για την τιμή και την ευθύνη που τους έχει δώσει ο ελληνικός λαός εκλέγοντάς τους να ασκήσουν την λεγόμενη και πρώτη εξουσία ήτοι τη νομοθετική. Για κάποια από τα νομοσχέδια, και δη τα περιβαλλοντικά, έχω εκφέρει σχετική άποψη.

Κάτι άλλο που μου προξένησε ειλικρινή απορία την περασμένη χρονιά είναι η εξαφάνιση του δημάρχου Αθηναίων. Έχουμε κρίση, οι δυνάμεις κάθε δημάρχου έστω και καλλικρατικού είναι περιορισμένες. Θα περίμενα όμως το 2011 να δω μια τουλάχιστον συμβολική κίνηση εκ μέρους του δημάρχου που να πιστοποιεί την αλλαγή σελίδας και να διαβεβαιώνει πως ο δήμαρχος της μεγαλύτερης πόλης της Ελλάδας παραμένει συνήγορος όλων των πολιτών. Δεν το είδα. Αντιθέτως ο δήμαρχος έπεσε στην λούμπα της αδράνειας και της στριφνής διαχείρισης των μεγάλων -είναι αλήθεια- προβλημάτων στην διοίκηση. Κάποιοι κακοπροαίρετοι φωνάζουν ότι ο κ. Καμίνης δεν αντέχει την πίεση, ότι έχει παραδώσει τα κλειδιά του δήμου στον αντιδήμαρχο δημ.αστυνομίας κλπ. Τι να πω! Εύχομαι να διαψευστούν αυτές οι φήμες το 2012.

Θα ήθελα να γράψω ότι σημαντική ήταν και η παράδοση της πρωθυπουργίας από τον Γιώργο Παπανδρέου, τόσο για αυτά που συμβόλιζε, όσο και για αυτά που δρομολογεί. Έχουμε όμως καιρό μπροστά μας. Το 2012 είναι το έτος που θα κρίνει τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα βαθύτατα γερασμένο και σαπισμένο λες και δεν ζει ανθρώπινη αλλά σκυλίσια ζωή (λέγεται ότι ένας χρόνος ζωής του ανθρώπου αντιστοιχεί σε επτά του σκύλου), όμως θα κάνουν λάθος όσοι βιαστούν να ξεγράψουν τον ΓΑΠ (ως γνωστό, στο αίμα του τρέχει γνήσια παπανδρεϊκό αίμα με ότι αυτό συνεπάγεται για το γάντζωμα στην εξουσία ή/και σε θέσεις κλειδιά). Και θα κάνουν μεγαλύτερο λάθος όσοι πιστέψουν ότι το πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα και όχι η απίστευτα μεγάλη διάβρωση του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου.


Το σημαντικότερο της χρονιάς, κατ'εμέ, δεν είναι ένα γεγονός αλλά ένα μίγμα συναισθημάτων. Συναισθημάτων που το 2011 άφησε στους έλληνες ή τουλάχιστον στην μεγαλύτερη μερίδα των συμπολιτών μας. Ζαλισμένος είναι ο κόσμος. Παραπατάει πάνω σε ένα τρεμάμενο παρόν που ανηφορίζει απότομα σε ένα δύσβατο -καλυμμένο με πυκνή ομίχλη- μέλλον. Γίνεται έτσι έρμαιο υπεραπλουστευτικών ερμηνειών. Πολώνεται ο κόσμος, σιγά αλλά σταθερά. Μανιχαϊσμός είναι το κύριο συναίσθημα, άσπρο-μαύρο παντού. Και σε αυτό το πλαίσιο, πολλοί ψάχνουν το μέλλον κοιτώντας προς τα πίσω. Κι αφήνουν να αναπτυχθεί μέσα στα ζωτικά όργανα της σύγχρονης κοινωνίας μια στρεβλή εθνοπατριωτική, υπερορθόδοξη και υπερσυντηρητική φλεγμονή. Από την άλλη, η αλληλεγγύη και η συμπόνια είναι αισθήματα που δεν έχουν χαθεί. Το 2011 πολλές πρωτοβουλίες αναπτύχθηκαν υπερτοπικά, σε γειτονιές αλλά και σε ατομικό επίπεδο. Να κάτι που μπορούμε να καλλιεργήσουμε το 2012.


Πέρα από αυτά που μας αφήνει το 2011, υπάρχει κάτι που πήρε μαζί του χωρίς να πρέπει. Αναφέρομαι στο μεγάλο στοίχημα που χάσαμε. Το δημοψήφισμα. Την πεμπτουσία της δημοκρατίας. Που μπορεί να άλλαζε ραγδαία όχι απλά το εγχώριο πολιτικό σκηνικό, αλλά και την ευρωπαϊκή πορεία. Αμήχανη, φοβισμένη και παντελώς ανέτοιμη η αριστερά κλώτσησε την χρυσή ευκαιρία. Φοβάμαι ότι δεν έχουμε καταλάβει ακόμα τι πετάξαμε, ελαφρά τη καρδία. Η Daily Telegraph ίσως κατάλαβε κάτι περισσότερο, αν και ηρωοποίησε τον λάθος άνθρωπο.

Τα παραπάνω είναι αυτά που θεωρώ ότι μένουν από τη χρονιά που φεύγει. Και φοβάμαι ότι δεν έχω να γράψω κάτι αισιόδοξο για το 2012 παρά μόνο μιαν ευχή: να παραμείνουμε άνθρωποι.

ΥΓ. Κάθε απολογισμός συνηθίζεται να τελειώνει με κωμικά ή/και τραγικά συμβάντα. Τέτοια που άλλες φορές προκαλούν γέλιο, άλλες δάκρυ, αλλά που σίγουρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη. Στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας οι τραγέλαφοι συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά. Δεν θα μπορέσω να τους καταγράψω όλους. Μερικές κωμικοτραγικές στιγμές που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό είναι οι εξής (σε τυχαία σειρά):
- Τα έργα στον ηλεκτρικό επιτέλους ολοκληρώθηκαν
- Ο Γκλέτσος στήνει κώλο για ανεμογεννήτριες
- Το ΚΚΕ εκφράζει την οδύνη του για τον χαμό του "ηγέτη" της Β.Κορέας
- Ο Χωμενίδης αυτοκτόνησε διαδικτυακά
- Η παιδική χαρά (το λες και κυβέρνηση) Παπαδήμου, χωρίς άλλα σχόλια
- Η τιτανομαχία διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ (σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες θα κερδίσει αυτός που θα μιλήσει -και άρα θα εκτεθεί- λιγότερο. Στην περίπτωσή τους η σιωπή είναι χρυσός)
- Ο Εφραίμ μπήκε στη φυλακή αν και αθώος (κατά τον ΣΚΑΪ)

Ο Εφραίμ, ο ΣΚΑΪ και οι διάφοροι Ρασ-πούτιν

Έχω την τύχη να έχω έναν φίλο που έχει την ατυχία να εργάζεται στις φυλακές. Κορυδαλλού παλιά, Τρικάλων ύστερα. Είμαι τυχερός γιατί είναι ένας αδαμάντινος χαρακτήρας, που κάθε μέρα βασανίζεται απ'όσα βλέπει και ακούει μέσα στα σύγχρονα κολαστήρια ψυχών. Μου έχει διηγηθεί αρκετές ιστορίες. Για τις απόπειρες αυτοκτονίας που κανείς δεν μαθαίνει πέρα των φυλάκων και των κρατουμένων, για τις φασαρίες, για τα ναρκωτικά, για το πως φτιάχνουν οι κούρδοι αυτοσχέδια ποτά μέσα στη φυλακή -αποστάγματα από φλούδες φρούτων- και για το πως μετά τύφλα στο μεθύσι αυτοτραυματίζονται με ξυραφάκια σε χέρια, πόδια, πρόσωπο. Μου έχει πει επίσης για τις δεκάδες υποθέσεις νέων αλλά και γέρων, ναρκομανών στις περισσότερες περιπτώσεις, που κρίνονται προφυλακιστέοι και παραμένουν στην φυλακή για μήνες ολόκληρους έως ότου περάσουν από δίκη. Μου έχει πει και για άλλους που για κατοχή μικροποσότητας ναρκωτικών ή για αμφισβητούμενες υποθέσεις μπαίνουν στην στενή χωρίς δίκη και δεν βγαίνουν απ'αυτή πριν περάσει το 18μηνο.
Έχω επίσης την τύχη να διαβάζω αλλά και να ξέρω από πρώτο χέρι ορισμένες περιπτώσεις νέων που είχαν την ατυχία κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων να βρεθούν μπροστά στα τάγματα του νόμου, τα οποία αφού τους περιποιήθηκαν καταλλήλως τους παρέδωσαν στην δικαιοσύνη, η οποία με τη σειρά της αποφάνθηκε πως οι προαναφερθέντες νέοι αποτελούν κίνδυνο για τη δημοκρατία και το κοινωνικό σύνολο και πως ως εκ τούτου θα πρέπει να προφυλακιστούν μήπως και δουν το φως το αληθινό. Το γεγονός πως τα κατηγορητήρια επί των οποίων βασίστηκε η προφυλάκισή τους ήταν αναληθή και κατασκευασμένα κάπου μεταξύ κλούβας και ΓΑΔΑ είναι μια μικρή λεπτομέρεια που σίγουρα αφήνει αδιάφορα τα μέσα ενημέρωσης και ιδιαίτερα αυτά ή μάλλον -για να είμαι δίκαιος- αυτό που δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα, καταγγέλοντας το άδικο της προφυλάκισης του γέροντα Εφραίμ.

Ίσως η προφυλάκιση ενός καλογέρου είναι πιο σημαντική από τις περιπτώσεις που ανέφερα προηγουμένως. Ίσως είναι αβάσιμος ο φόβος ότι μπορεί να διαφύγει στο εξωτερικό κάποιος μοναχός που πριν από λίγες μέρες βρίσκονταν στη Ρωσία. Φόβος που είναι σίγουρα δικαιολογημένος για κάποια πρεζάκια ή για κάποιους πολιτικά οργισμένους νέους. Δεν ξέρετε πόσο εύκολα δραπετεύουν σε άλλη ήπειρο, άλλο πλανήτη, άλλο γαλαξία οι συγκεκριμένοι "αλήτες". Αρκεί να χτυπήσουν μισό γραμμάριο νοθευμένης πρέζας ή να θεωρήσουν ότι η δράση τους μπορεί να αλλάξει την κοινωνία.
Αστειεύομαι, βέβαια. Αλλά υποθέτω ότι και ο ΣΚΑΪ αστειεύεται όταν πασχίζει να αθωώσει τον Εφραίμ και την παρέα του. "Εξυπηρετεί επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα η υπόθεση Βατοπεδίου" ισχυρίζεται ο πρόεδρος του σταθμού. "Είναι μια μεγάλη σκευωρία" συμπληρώνει.
Πριν από τρία χρόνια, βέβαια, ο ίδιος σταθμός έλεγε άλλα. Δείτε μερικά από αυτά τα "άλλα" στα ποστ που ο Στράτος Σαφιολέας δημοσίευσε στο twitter (ενδεικτικά εδώ, εδώ και εδώ). "Άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε" ίσως δικαιολογηθεί το κανάλι του Φαλήρου. "Μας παρέσυραν τότε, αλλά τώρα επανερχόμαστε με την αλήθεια". Ίσως είναι έτσι, ίσως όμως και να μην είναι.
Όλα στη ζωή είναι θέμα ερμηνείας. Και η ερμηνεία παίζει καθοριστικό ρόλο σε υποθέσεις σαν αυτή του Βατοπεδίου (που κακώς κατά την ταπεινή μου άποψη ονομάστηκε έτσι, καθότι υπόθεση Βιστωνίδας έπρεπε να λέγεται).

Πως έχει η ιστορία εν τάχει; Αρχικά εμφανίζονται χρυσόβουλα που αποδίδουν τη λίμνη Βιστωνίδα στη μονή Βατοπεδίου. Στη συνέχεια ξεκινά μια διεκλυστίνδα αντεγκλήσεων με τις νομικές υπηρεσίες του δημοσίου. Διαδικασία που αναμφίβολα αφήνει εκτεθειμένο το δημόσιο (ή μάλλον τους επικεφαλής του) για το ρυθμό, τη μέθοδο και τη διάθεση με την οποία κινήθηκαν (ή μάλλον δεν κινήθηκαν). Έπειτα, αναγνωρίζεται σε πρώτο στάδιο η κυριότητα μόλις ενός μικρού μέρους της λίμνης και όχι του συνόλου αλλά στη συνέχεια μια σειρά από μεθοδεύσεις αφήνουν ανοιχτό και πάλι το ζήτημα. Κατόπιν, η ΚΕΔ ανταλάσσει τη λίμνη με κινητά και οικόπεδα, προνομιακά από άποψη τοποθεσίας ή/και δυνατότητας εκμετάλλευσης. Κάπου ανάμεσα, πριν και μετά όλων αυτών εντοπίζονται πολιτικές παρεμβάσεις, offshore εταιρίες τύπου Rassadel, απίστευτο μανιπουλάρισμα από όλες τις πλευρές, αλλά και αθωώσεις των πολιτικών που εμπλέκονται ελέω είτε παραγραφής είτε κάλυψης από την βουλή των (νεο)ελλήνων.

Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο; Είναι αθώος ή ένοχος ο Εφραίμ και η συνοδεία του; Προσωπικά δεν αμφιβάλλω για την ενοχή όλων των εμπλεκομένων, αλλά φοβάμαι ότι η ουσία της υπόθεσης δεν θα συζητηθεί ποτέ και η "αλήθεια" θα είναι όπως πάντα υποκειμενική και άρα υποχείριο χειραγώγησης ένθεν κακείθεν. Κι αυτό όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί σπέκουλες τέτοιου μεγέθους δεν γίνονται ποτέ απροκάλυπτα, παρά μόνο σε χούντες τύπου πινοσέτ. Πάντα υπάρχει ένα πάτημα ή τουλάχιστον ένα νομικό κενό, ικανό να το εκμεταλλευτούν οι επιτήδειοι που κυκλοφορούν είτε εντός, είτε εκτός βουλής, αλλά πάντα εντός της "καλής κοινωνίας" των αθηνών, της επαρχίας, της εκκλησίας. Στρατιές δικηγόρων, επιχειρηματιών, επενδυτών και "ευσεβών χριστιανών" βγάζουν το ψωμί τους από τέτοιες υποθέσεις. Το μόνο που χρειάζονται είναι να εντοπίσουν τις "κατάλληλες" υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται τα "κατάλληλα" πρόσωπα που δεν θα διστάσουν να βαφτίσουν -για όσες μέρες απαιτηθεί- το κρέας ψάρι. Χρειάζονται επίσης το κατάλληλο πολιτικό και δικαστικό δυναμικό που θα είναι πρόθυμο να τους υποστηρίξει, αν και εδώ και πολλά πολλά χρόνια η συγκεκριμένη προϋπόθεση δεν αποτέλεσε ποτέ πρόβλημα. Από το 1821 είναι ευκολότερο να βρεθούν "πρόθυμοι" δικαστές και πολιτικοί απ' ότι "αδέκαστοι" εγγυητές της δημοκρατίας, της νομιμότητας και της δικαιοσύνης. 
Με αυτά που γράφω δεν επιδιώκω να βγάλω λάδι τον Εφραίμ. Αντιθέτως θεωρώ δεδομένη την ενοχή του μόνο και μόνο γιατί επέλεξε να κινηθεί πέρα και μακριά από κάθε διδαχή του Θεού του. Εκείνου που υποτίθεται ότι επέλεξε να υπηρετεί αποτραβηγμένος από τα εγκόσμια, τις δόλιες συναναστροφές και όλα αυτά που αποτρέπουν έναν πιστό να "αγιάσει".
Άσε που λαμβάνοντας υπόψη άλλα παρόμοια περιστατικά αμφιλεγόμενων κινήσεων (πχ. μονή Τοπλού, μονή Μεγίστης Λαύρας, μονή Πεντέλης κ.α.) φαίνεται πως η υπόθεση Βατοπεδίου δεν είναι μεμονωμένη υπόθεση αλλά ενδεικτική της βυζαντινής αργυρώνητης παρακμής στην οποία κολυμπά μεγάλη μερίδα της σύγχρονης εκκλησιαστικής κοινότητας.

Θα πρέπει όμως να μελετήσουμε ιδιαίτερα προσεκτικά και να μάθουμε επιτέλους ποιοι κρύβονται από πίσω. Γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι πλειάδα καλογέρων όσο ρασπουτινικοί κι αν είναι, μελετούν πρωί, μεσημέρι και βράδυ, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη λειτουργία, τρόπους για να κλέψουν το δημόσιο και να αποκτήσουν πλούτη. Ποιοι είναι λοιπόν οι καλοθελητές που υποδαυλίζουν τέτοιες ενέργειες και πότε θα λογοδοτήσουν; Φοβάμαι ότι αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ. Δεν θα το μάθουμε γιατί όλοι αυτοί ξέρουν να διαβάζουν τους νόμους (όταν δεν τους φτιάχνουν) και να τους ερμηνεύουν κατά το δοκούν. Ξέρουν να εκμεταλλεύονται γνωριμίες και διασυνδέσεις με όλα τα κομμάτια της εξουσίας (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική, δημοσιογραφική) και κυρίως ξέρουν που, πως και πότε να εμπλέκονται σε μιαν υπόθεση, υπό συνθήκες άκρας εμπιστευτικότητας. Γι' αυτό προσπαθούν να κρατήσουν στον απυρόβλητο τον δαιμόνιο "γέροντα" Εφραίμ. Για να είναι σίγουροι ότι δεν θα ανοίξει το στοματάκι μου, αυτό που αντί ευχών ξερνάει ψεύδη. 

ΥΓ. Kαι προς Θεού, δεν υπονοώ ότι ο ΣΚΑΪ ανήκει σε αυτούς που κρύβονται από πίσω. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Μπορεί να επιλέγει την συγκεκριμένη θολή τακτική για λόγους πολιτικούς ή/και για λόγους συμπαράστασης σε άλλους μπλεγμένους. Μπορεί ενδεχομένως να πιστεύει στην ειλικρίνεια των λόγων Εφραίμ. Το αυτό μπορεί να ισχύει ή να μην ισχύει και για άλλους 'συμπάσχοντες' στο δράμα του γέροντα. Από την στιγμή που μας λείπουν οι αποδείξεις, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Υποθέσεις και ερμηνείες. Επομένως και αυτό το ζήτημα θα καταλήξει λίαν συντόμως στην αρχειοθήκη του εκάστοτε εισαγγελέα. Τσάμπα λοιπόν ασχολούμαστε με τον Εφραίμ. Ας δουλέψουμε για αλλαγή του πολιτικού συστήματος και ας φροντίσουμε να εκλέξουμε στα ανώτατα αξιώματα ανθρώπους που θα σταματήσουν να δίνουν χώρο σε βρώμικα ράσα και τις λογής υπεράκτιες Rassadel. Όσο δεν το πράττουμε τόσο θα ζούμε τα ίδια, στην Ελλάδα της μαρμότας.
ΥΓ2. Την Πέμπτη το βράδυ η τηλεόραση του ΣΚΑΪ έχει "ΣΚΑΪ Θέμα" για το Βατοπέδι. ΟΚ, δεκτό. Πάντως, ο πρόεδρος του ΣΚΑΪ δεσμεύτηκε στο twitter να αναδείξει και άλλες περιπτώσεις αυστηρότητας της δικαιοσύνης σε περιπτώσεις εμφανούς (από ποιόν άραγε) σκευωρίας. Γιατί δεν ανοίγει έναν φάκελο "ΣΚΑΪ σκευωρία" στις αρχές του έτους; Δεν θα δυσκολευτεί να βρει προσκεκλημένους. Τον Μάριο Ζέρβα, τον Παναγιώτη Κετίκη που έμεινε 46 ημέρες προφυλακισμένος για τα πράσινα σταράκια κοκ. Ιδού η Ρόδος...
ΥΓ3. Όσο για την παρέμβαση της ρώσικης διπλωματίας, δεν θα πω πολλά. Το ξανθό γένος του Λιακόπουλου πάντα σαγηνεύονταν από Ρασ-πούτιν.